Lefkada Blogs » Justine's Blog

Feeds

5204 άρθρα από 26 πηγές

Aa - Zz (809)

• Alive and Dreaming (2)
• Crociere in barca a vela in Grecia (8)
• Dimitrios Mamaloukas (129)
• Dj Lolos (28)
• Insurance Broker Lefkada (1)
• Justine's Blog (241)
• Kolivata (217)
• Lefkada - Λευκάδα (5)
• Lefkada-Architects (5)
• Liberal Socialism (35)
• Save Lefkada (12)
• Sports (15)
• Tilikratis Lefkadas (1)
• Vassiliki 2008 (110)

Αα - Ωω (4395)

• Όλοι για τη Λευκάδα (95)
• Αγωνιστική Παρέμβαση Νοσοκομείου Πρέβεζας (1291)
• Διαδραστικό Ιστολόγιο (75)
• Εσπερίδα (1570)
• Εστιατόριο Ιβάρι Νυδρί Λευκάδας (53)
• Λευκάδα (5)
• Λευκάδα - Lefkada (5)
• Λευκάδα Review (3)
• Ομηρική Ιθάκη (15)
• Παναγιώτης Κονιδάρης (147)
• Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο (50)
• Συνασπισμός (1086)

Justine's Blog (100)

• Λευκάδα, 08.03.2010
• 01:49

  Αρκεί ο διασυρμός!

   »  Justine's Blog
  Καθ οδόν προς την Αθήνα, στο αεδροδόμιο της Φραγκφούρτης διάβασα το πιό κατάπτυστο δημοσίευμα και μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις μου και τις αμφιβολίες μου για το αν πρέπει να ανήκουμε σ΄αυτή την Ευρώπη που δεν έχει καμιά ιδέα περι αλληλεγγύης και συμμαχίας.
  
  Σήμερα είναι η οικονομία, αύριο θάναι τα σύνορα.
  
  Πώς μπορούμε να στηριζόμαστε σ΄αυτούς;
  
  κι ακόμη, ο καιρός είναι βροχερός. Αφησα την άνοιξη στο Μόντρεαλ και βρήκα το χειμώνα στην Αθήνα. Αλλά το διακσεδάζω με τις φινφον ομπρέλες μου!
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Ενώ ο πρωθυπουργός αλωνίζει τις πρωτεύουσες του κόσμου για να λάβει πολιτική και ηθική στήριξη για την έξοδο από το αδιέξοδο, τα μέσα ενημέρωσης του κόσμου συνεχίζουν να ρίχνουν το ανάθεμα στην Ελλάδα, που αποτελεί το 2% της οικονομίας της ευρωζώνης.
  
  Η ενορχηστρωμένη επίθεση έχει αρχίσει να με τρομάζει παρότι δεν είμαι οπαδός της θεωρίας της συνωμοσίας.Στο αεροδρόμιο της Φραγκφούρτης έπεσα πάνω στην εφημερίδα Financial Times , η οποία στο πρωτοσέλιδο και στο εσωτερικό της αφιέρωνε ολόκληρες σελίδες κατηγορώντας την Ελλάδα για τους χειρισμούς της σχετικά με δημοσιονομικό έλλειμμα και τη θέση της στην ευρωζώνη.
  
  Αυτό που πραγματικά με εξόργισε τα πλείστα ήταν ένα ειδικό άρθρο γνώμης, το οποίο παρομοίαζε την Ελλάδα με ένα προτεκτοράτο της Αγγλίας, το Νιούφαουνλαντ που τελικά προσαρτήθηκε στην ομοσπονδία του Καναδά.
  
  Ο αρθρογράφος David Hale ενώ παραδέχεται πως η Ελλάδα αποτελεί το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας, σημειώνει πως η χώρα παρουσιάζει δημοσιονομικό έλλειμμα 7,8% από το 1988 και ότι παραποίησε τα οικονομικά στοιχεία προκειμένου να μπεί στην ευρωζώνη το 2001.
  
  Ο αγγλος οικονομολόγος υποστηρίζει ότι η Ελλάδα προκαλεί τριγμούς στην αγορά με το έλλειμμά της διότι υπήρξε χώρα με τρομερή πολιτική αστάθεια, αναφέροντας τον εμφύλιο, τη δικτατορία και την ανατροπή της βασιλείας.
  Παρουσιάζοντας το μοντέλο του Νιούφαουντλαντ, που είχε ζητήσει την επιτροπεία της Αγγλίας για να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα κάποτε στο απώτερο παρελθόν , ο Ντέιβιντ Χέιλ σημειώνει με θράσος:
  
  «Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα ζητώντας από την ελληνική κυβέρνηση να διαλύσει το Κοινοβούλιο και να αναθέσει τη διακυβέρνηση της χώρας σε μια επιτροπή έξι γραφειοκρατών, τριών από την Αθήνα και τριών από τις Βρυξέλλες.
  
  Η επιτροπή θα μπορούσε να εγγυηθεί το χρέος της Ελλάδας και να κυβερνήσει τη χώρα μέχρι να εξυγιανθεί οικονομικά. Θα υπήρχαν σίγουρα περισσότερες διαμαρτυρίες για την απώλεια της δημοκρατίας στην Ελλάδα αλλά θα έμαπινε ο θεμέλιος λίθος για την οικονομική ανασυγκρότηση που έχει ανάγκη η Ελλάδα. Η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στη δημοκρατία το 2015 με τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη σε όλη την Ευρώπη.
  
  Ο αρθρογράφος με ποταπή ειρωνία υποδεικνύει πως η Ελλάδα θα μπορούσε να ξεπεράσει τα προβλήματά της μιμούμενη το παράδεγμα του Ντουμπάι, που ονόμασε το μεγαλύτερο πύργο της χώρας στο όνομα του σεϊχη του Αμπουντάμπι, ο οποίος έδωσε σωτήριο δάνειο 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο κρατίδιο προ της πτώχευσης.»Η Ελλάδα θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ντουμπάι ονομάζοντας τον Παρθενώνα Ζαν Κλόντ Τρισέ...» καταλήγει ο Χέιλ.
  
  Διαβάζοντας το άθλιο δημοσίευμα, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, ο υψηλός οικονομολόγος προτείνει να παραδώσουμε τη δημοκρατία μας στην Ευρώπη εν ονόματι ενός δανείου και να κυβερνηθούμε από επιτροπή οικονομολόγων για να διορθώσουμε το δημοσιονομικό μας έλλειμμα, ένιωσα πως η Ελλάδα η χώρα της δημοκρατίας και των τεράστιων αγώνων για την κατάκτησή της, κάθεται στο σκαμνί από τον καθένα αγγλοσάξονα δοκησίσοφο και λαλούντα τη γλώσσα της υπεροψίας και της ιστορικής άγνοιας.
  
  Ολοκληρώνοντας το κατάπτυστο άρθρο, όπου πάλι ο Παρθενώνας μας γίνεται αντικείμενο σεναρίου αγοραπωλησίας, σκέπτομαι πόσο βδελυροί μπορεί να γίνουν οι συνεταίροι της Ευρώπης ενάντια στις ρίζες του ιστορικού πολιτισμού μας /τους, στο όνομα μιας οικονομικής κρίσης.
  
  Ειλικρινά θλίβομαι που σ’ αυτή την συγκυρία, οι Ευρωπαίοι αντί να τιμήσουν την ενότητα της νομισματικής ένωσης, ξιφουλκούν εναντίον της Ελλάδας ταπεινώνοντας το αίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας του λαού μας.
  
  Μπορώ να ομολογήσω μετά από χρόνια πως μετανιώνω που η πατρίδα μου έγινε μέλος μιας Ευρώπης, η οποία δεν φαίνεται να έχει προσανατολισμό, ηθική, πνευματικό φρόνημα και προπάντων δεν είναι αλληλέγγυη προς τους λαούς που τη συναποτελούν.
  
  Προς τι αυτή η συμμαχία τελικά;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.03.2010
• 21:04

  Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη: «Γράφω αυτό που είμαι»

   »  Justine's Blog
  Κάναμε θραύση στις βιτρίνες. Μπροστά απο το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης
  
  Και το συνοικιακό βιβλοπωλείο της Καλλιθέας Περδίκης . Βιτρίνα και υπογραφή βιβλίων
  
  
  Με τη φιλόξενη οικογένεια Περρίδκης
  
  Με τη φιλενάδα μου φιλόλογο Αγγελική Σπηλιά, ενώ με μονοπωλεί η ξαδέλφη μου Μαρία Κακαβούλη-Σουλάκου υπο το βλέμμα του συζύγου της Φίλιππου Σουλάκου
  Με την κολλητή μου Αγγελική μας συνδέει φιλία 35 χρόνων
  
  Η εκδότριά μου Νίνα Ψυχογιού πάντοτε στο πλευρό μου
  
  Καθώς αναχωρώ για την πατρίδα, όπου με περιμένουν οι γονείς, οι φίλοι, οι συνάδελφοι και η εξελικτική πορεία του τελευταίου βιβλίου μου Για την Αγάπη των Αλλων θέλω να καταθέσω μια λακωνική αλλά ουσιαστική συνέντευξη που μου πήρε επι της ουσίας του μυθιστορήματος ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Στεργιόπουλος στο περιοδικό Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας. Δημοσιεύθηκε στις 17 Δεκέμβρη αλλά παραμένει επίκαιρη καθώς το ανάγνωσμα συνεχίζει την ανοδική πορεία του στα ευπώλητα.
  
  Πρέπει να πώ ότι ο νεαρός συνάδελφος Αλέξανδρος Στεργιόπουλος με εντυπωσίασε γιατί κατέφθασε απολύτως διαβασμένος μέχρι λεπτομερείας περί του βιβλίου. Πραγματικά χάρηκα την εντιμότητα ενός νέου επαγγελματία κι εύχομαι να συνεχίσει έτσι απόλυτα την καριέρα του στο χώρο του βιβλίου, που είναι σπουδαίος και θαυμαστός.
  
  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο
  
  Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη μάς παρουσιάζει την τοιχογραφία μιά άλλης εποχής.
  Τα ήθη και η ιστορία της ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου «χρωματίζουν» το μυθιστόρημά της Για την αγάπη των άλλων, (εκδόσεις Ψυχογιός, σ. 408, 17,70 ευρώ ). Μια νεαρή κοπέλα μεγαλώνει στη Νίσυρο. Ερωτεύεται νεαρό συμπατριώτη της. Ο πατέρας απουσιάζει στην Αμερική. Η μάνα αναπληρώνει το κενό. Η προδοσία όμως θα σημαδέψει την τύχη της και θα προκαλέσει μια συγκλονιστική καραμπόλα.
  
  Το βιβλίο σας εμπνέεται από αληθινή ιστορία. Ψάχνετε τέτοιες αφορμές για να γράψετε;
  
  Η αλήθεια είναι ότι με συγκινούν οι αληθινές ιστορίες. Προσφέρουν μια γνησιότητα, στην οποία μπορεί να «πατήσει» ο συγγραφέας και να φτιάξει τη μυθοπλασία του. Δεν τις αναζητώ πάντως. Ομολογώ ότι δεν είναι πρόθεσή μου, αλλά αν υποπέσει στην αντίληψή μου οποιαδήποτε, την αξιοποιώ. Με ιντριγκάρει τρομερά η πραγματική, ανθρώπινη συνθήκη, σε όλες της τις διαστάσεις.
  
  Αξιολογείτε και αναλόγως αξιοποιείτε;
  
  
  Σαφώς και κρίνω. Το γεγονός ότι δεν είμαι οπαδός της απόλυτης μυθοπλασίας για τη μυθοπλασία, ανάγεται στο ότι είμαι οίκοθεν δημοσιογράφος. Οταν, λοιπόν, υπάρχει μέσα σου, για χρόνια, η δουλειά αυτή, νομίζω ότι δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις από τη γνησιότητα και την πραγματικότητα μιας ιστορίας.
  
  
  Οι ζωές σε μια μικρή κοινωνία σήμερα, σαν κι αυτή της Νισύρου, είναι τόσο «δεμένες» όπως και στο μυθιστόρημα;
  
  Είμαι σίγουρη ότι στις μικρές κοινωνίες ισχύουν ακόμη οι ανθρώπινες σχέσεις. Τα ήθη όμως είναι πολύ πιο ελαστικά και δεν υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπίσουμε ιστορία σαν της Μαργαρίτας. Μια ανθρώπινη καραμπόλα. Εντούτοις, υπάρχουν ισχυροί ανθρώπινοι δεσμοί σε μικρές κοινότητες, που εδράζονται στην κοινωνική συνθήκη και αναγκαιότητα. Το υποστηρίζω, καθώς προέρχομαι από μικρό τόπο, τη Λευκάδα, και βλέπω να λειτουργεί παρόμοια το σύστημα. Σε άλλο επίπεδο όμως. Σ' αυτό της κοινωνικής κριτικής, παρά της αναγκαιότητας στον έρωτα.
  
  
  Πόσο δύσκολο ήταν να δημιουργήσετε την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής;
  
  Εκανα μεγάλη έρευνα. Τη Νίσυρο την είχα επισκεφθεί κι εκεί έμαθα την ιστορία. Αρνήθηκα να ξαναπάω όλα αυτά τα χρόνια. Μέσα στο μυαλό μου μεγάλωνε η ιστορία. Ηθελα να μείνω με τον κοχλασμό του ηφαιστείου και γενικά μ' αυτό που εισέπραξα σαν πρώτη εντύπωση από τον χώρο στον οποίο ξετυλίχτηκε. Αντιθέτως, πήγα στη Ρόδο, στις βιβλιοθήκες της, όπου και βρήκα το ιστορικό υλικό. Δεν ήταν τελικά δύσκολο να αναπαραστήσω την εποχή, διότι τέσσερα χρόνια «μεγάλωνε» μέσα μου η ιστορία. Γι' αυτό και είναι τόσο γνήσιο το βιβλίο.
  
  
  Θεωρώ ότι το βιβλίο είναι «φεμινιστικό». Από την άποψη ότι ο άνδρας παρουσιάζεται, όχι σε όλες τις περιπτώσεις, κάπως άτιμος.
  
  Οι αντρικοί χαρακτήρες ήταν πραγματικά έτσι. Ο άντρας της, Τζαννής, εγκατέλειψε την οικογένειά του και έστελνε μόνο χρήματα από τις ΗΠΑ. Ο Γεράσιμος υπήρξε ένας ακραίος προδότης του πιο αγνού έρωτα μιας γυναίκας: της Μαργαρίτας. Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι δυνατοί, γιατί στα Δωδεκάνησα είναι μητριαρχικές οι οικογένειες. Οι άνδρες, λόγω του πεπερασμένου χώρου, της μεγάλης απόστασης και του άγονου, έφευγαν νωρίς, μετανάστευαν (ΗΠΑ, Αυστραλία). Επομένως, ήταν μοιραίο να αναπτυχθούν τα αντανακλαστικά της μητριαρχίας.
  
  
  Είναι εκπληκτικό πώς ορίζει η παράδοση τη ζωή τόσων ανθρώπων. Αναφέρομαι στον γάμο της αδελφής, που θα «ελευθερώσει» τους υπόλοιπους.
  
  Είναι ο πυρήνας του βιβλίου. Μπορεί να φαίνεται στο τέλος, να μην παρουσιάζεται ο άγραφος νόμος πόσο ουσιαστικός είναι, αλλά τότε έπρεπε να παντρευτεί η αδελφή πρώτη και μετά τα αγόρια. Αν υπήρχαν αδερφές, δίνονταν το σπίτι και η προίκα στην πρώτη κόρη και οι υπόλοιπες γίνονταν υπηρέτριες. Αν δεν βρισκόταν άνδρας να τις πάρει, έμεναν έτσι. Υπήρχαν άγραφοι νόμοι σ' αυτά τα νησιά, δωρικοί. Το τονίζω, διότι προκάλεσε καραμπόλα και είχαμε 11 ζευγάρια ακινητοποιημένα για δύο χρόνια. Κορυφαία στιγμή της ιστορίας.
  
  Ο γάμος της Μαργαρίτας με τον φαροφύλακα ήταν θυσία για τους υπόλοιπους.
  
  Η Μαργαρίτα ή θα πήγαινε σε μοναστήρι, διαψεύδοντας όμως τα όνειρα της μάνας, ή εάν δεν έκανε τίποτα, θα «έσπαγε» την παράδοση ο αδελφός της, μια και περίμεναν τόσα ζευγάρια. Αυτή θα γινόταν υπηρέτρια και η αξιοπρέπειά της δεν το ανεχόταν. Οποτε έπρεπε να λύσει το μπέρδεμα. Ηταν πράγματι θυσία.
  
  
  Ξεκινάτε το μυθιστόρημα με τη φυγή του Στρατή στις ΗΠΑ και τελειώνετε με τη φυγή της Μαργαρίτας και του Στάθη στην ίδια χώρα.
  
  Σωστά παρατηρείτε. Οταν σχεδιάζω ένα μυθιστόρημα, το σχεδιάζω με μια αρχιτεκτονική. Δηλαδή, αυτό είναι ένα γραμμικό μυθιστόρημα της αφηγηματικής εξέλιξης. Δεν έχει πρωτοτυπία στη δομή, αλλά άρχισα και τελείωσα με την αποδημία. Ηταν στην πραγματικότητα των ηρώων μου, και διότι εγώ είμαι απόδημη Ελληνίδα. Ζω στο εξωτερικό. Η αποδημία είναι ένα από τα υπαρξιακά μου θέματα. Είναι στη θεματολογία μου πάντα. Γιατί αυτό είμαι. Δεν επιλέγω, γράφω αυτό που είμαι».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 03.03.2010
• 02:33

  Φλογισμένες μνήμες

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  "Τα μάτια του είχαν στεγνώσει από τα δάκρυα και έτσουζαν. Ο μεσημεριάτικος ήλιος γυάλιζε τις γυμνές στρογγυλές κορφές των βουνών απέναντι και τις έκανε γλιστερές, μεθυστικές, σαν τα αλαβάστρινα στήθια γυναίκας. Δεν μπόρεσε να μην τη σκεφτεί. Χθες βράδυ δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι. Όλη νύχτα στριφογύριζε εφιαλτικά στο στρώμα του. Και, παρόλο που η ψυχή του αιμορραγούσε από τα λόγια της, τα μάτια της Άννας έρχονταν συνέχεια μπροστά του, έτσι όπως τα είδε σε κείνα τα δευτερόλεπτα στη βρύση, και του σάλευαν το μυαλό..." Ο Πάνος, φτωχόπαιδο από το χωριό Αγράμπελη της Ναυπακτίας, έχει βάλει στόχο της ζωής του να σπουδάσει, και μέσα από μύρια βάσανα το πετυχαίνει. Συμμαθητής με την Άννα Βλαντή, κόρη της πιο πλούσιας οικογένειας του χωριού, την ερωτεύεται κρυφά. Ο έρωτας χτυπάει και εκείνης την πόρτα, δεν θέλει όμως να το παραδεχτεί, κι έτσι κάνει τη ζωή του Πάνου πολύ δύσκολη... Η ιστορία που ξετυλίγεται στις "Φλογισμένες πέτρες" της Βάνας Κοντομέρκου καλύπτει τον πόλεμο του '40, την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Είναι ένα ζωντανό χρονικό, καθώς τα πάθη της εποχής διαμορφώνουν τους χαρακτήρες. Στο τέλος, όμως, η ανθρωπιά ξετρυπώνει δειλά το πρόσωπο της και σώζει τον κόσμο. Ο πόλεμος, όσο κι αν βγάζει απειλητικά τα δόντια του έχοντας ως συμμάχους του τη βία και την ανυποληψία, το μίσος και τη θηριωδία, είναι αυτός που βγαίνει χαμένος, καθώς η ζωή παίρνει την εκδίκηση της μέσα από τα νιάτα και την ελευθερία του νου.»
  
  Αυτή είναι η περίληψη του οπισθόφυλλου του μυθιστορήματος «Φλογισμένες Πέτρες» της Βάνας Κοντομέρκου, η οποία είχε την τύχη να αναγνωσθεί απο τον Βασίλη Βασιλικό και να απολαύσει του λακωνικού αλλά καίριου προλόγου του στην έκδοση των 600 σελίδων, που κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις Ηλέκτρα το 2008.
  
  Το μυθιστόρημα ξετυλίγεται στην κακοτράχαλη γή της ορεινής Ναυπακτίας κατα τα πέτρινα χρόνια του πολέμου, του εμφυλίου σπαραγμού και των κοινονικών ανισοτήτων. Ο Πάνος και η Αγλαϊα, παιδιά μιας φτωχοφαμελιάς ζούν κάτω απο τη βιαιότητα του μέθυσου πατέρα τους στον απόηχο του πρόωρου θανάτου της μάννας τους.
  
  Η ζωή τους διασταυρώνεται με εκείνη των Βλανταίων, που αποτελούν μεγάλη και περιώνυμη οικογένεια του χωριού Αγράμπελη. Ο Πάνος ερωτεύεται κρυφά την αρχοντοπούλα Αννα εισπράττοντας το χλευασμό της, ενώ η Αγλαϊα αψηφάει την κοινωνική συνθήκη και παντρεύεται τον αριστερόφρονα Αρτέμη της ίδιας οικογένειας.
  
  Η γενναιοδωρία των γυναικών του Βλανταίκου αντιπαρατίθεται με τη μιζέρια των γυναικών της υπαίθρου, που ζούν ρουφώντας τα απομεινάρια της καθημερινότητας της πλούσιας αρχοντικής οικογένειας.
  
  Ο Πάνος θα περάσει απο «του λιναριού τα πάθη» για να φοιτήσει στο γυμνάσιο του Επαχτου χάρη στην πατρική αγάπη ενός τυχόντα. Ο έρωτάς του με την Αννα στα χρόνια του πολέμου θα πέσει στο κενό, καθώς εκείνη μπλέκει με ένα κατοχικό προδότη, ο οποίος την ταπεινώνει στο έπακρο.
  
  Ο εμφύλιος σπαραγμός, όπου ανακινούνται τα παλιά μίση και πάθη των χωριατών, η δίψα για εκίδκηση ενός τσοπάνου του υποστατικού, θα προκαλέσουν τον αλισυδωτό χαμό των αρσενικών της οικογένειας Βλαντή. Η οικογένεια ξεκληρίζεται και μαζί χάνεται το πέτρινο σπιτικό, σύμβολο του πλούτου και της ευημερίας των λίγων.
  
  Ο έρωτας του μορφωμένου και πετυχημένου κοινωνικά Πάνου για την Αννα δεν πεθαίνει ακόμη κι όταν μετά τον πόλεμο εκείνη αναχωρεί για την Αμέρικα. Το μίσος του για τους προδότες συνεχίζει να πλανιέται δεκαετίες μετά τον σπαραγμό. Ο Πάνος ανατριχιάζει στην ιδέα πως ο γιός του ερωτεύθηκε την κόρη ενός γερμανοτσολιά που πρόδωσε, απίστησε, βιαιοπράγησε εναντίον των συγχωριών του αλλά και της πολύτιμης Αννας στα πέτρινα χρόνια του κοινωνικού μίσους.
  
  Η Βάνα Κοντομέρκου αριστοτεχνικά πλέκει το μυθιστόρημα με τα στέρεα υλικά του μύθου, του ιστορικού υπόβαθρου και μιας ηθικής που διαπερνάει τον κορμό όλου του έργου χωρίς να υποβάλει ηθικοπλαστικές προτροπές.
  
  Οι εικόνες της απο την πατρώα γή της Ναυπακτίας είναι θαρρείς ζωγραφιές σε ένα πίνακα, όπου κυριαρχεί το πράσινο σε όλες του τις αποχρώσεις διανθισμένο με τα γάργαρα νερά της περιοχής.
  
  Οι χαρακτήρες κτίζονται αργά και σταθερά, αντέχουν στο χρόνο και τα δεινά που προκύπτουν κυρίως απο την άβυσσο της ανθρώπινης θηριωδίας.
  
  Η Βάνα Κοντομέρκου χωρίς εμπάθεια παρουσιάζει την πιό ευαίσθητη εποχή της Ελλάδας κρατώντας αποστάσεις απο τα γεγονότα και οδηγώντας τον αναγνώστη σε μια κάθαρση μέσα απο την πολυκύμαντη ιστορία των ηρώων της.
  
  Απόλαυσα κάθε λέξη αυτού του μεγάλου έργου, που δυστυχώς δεν έτυχε ευρείας κυκλοφορίας λόγω της περιορισμένης διακίνησης του εκδοτικού οίκου. Ωστόσο, το βιβλίο μπορείτε να το παραγγείλετε απο το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης στην ηλετκρονική διεύθυνση [www.books.gr]
  
  Το συστήνω ανεπιφύλακτα δηλώνοντας ευθαρσώς ότι είναι ένα απο τα στερεότερα μυθιστορήματα που διάβασα τον τελευταίο καιρό. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα για το έργο, που έγραψε ζώντας μακράν του τόπου της κάπου μακριά στην επίπεδη καρποφόρα γή του Κονέκτικατ.
  
  Νιώθω τυχερή που γνώρισα τη Βάνα Κοντομέρκου μέσω του αγαπημένου φίλου μου Στράτου Δουκάκη. Νιώθω πλήρης που διάβασα αυτό το επικό μυθιστόρημα με μια ανάσα γεμίζοντας τα πνευμόνια μου με την ευωχία της καλής γραφής.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 26.02.2010
• 18:49

  Grand Canyon, Το ρόζ που δεν χόρτασα

   »  Justine's Blog
  Εδώ στην ηρεμία της πόλης μου, όπου όλα έχουν ισοπεδωθεί απο τη λευκότητα του χιονιού, τέτοιες επαναλαμβανόμενες μέρες ανατρέχω στα ταξίδια μου. Κι αναθυμούμαι όμορφους τόπους που σημάδεψαν τις εντυπώσεις μου.
  
  Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας ένα ταξίδι στο Γκράν Κάνυον της Αμερικής, που αποτελεί θαύμα και μεγαλείο της φύσης. Φτιαγμένο θαρρείς απο γλύπτη, σμιλεμένο με την τέχνη της φυσικής τελειότητας, το βαθύ φαράγγι έχει πάρει με τους αιώνες δεκάδες αποχρώσεις του ρόζ, του κόκκινου, του κεραμμυδιού χαρίζοντας στον ταξιδιώτη το δέος του βάθους και του κάλλους.
  
  Καθώς ακροπατείς στα χείλη του και το βλέμμα προσπαθεί να φτάσει στην κοίτη του ποταμού, θαρρείς πως βρίσκεσαι μετέωρος ανάμεσα στον κόσμο της αλήθειας και του παραμυθιού.
  
  Η ζέστη της ερήμου σε κάνει να ιδρώνεις, μα ένα απαλό αεράκι έρχεται να σβήσει τη δίψα βουτώντας σε στην αγριότητα του βάθους αλλά και στην απαλή αλληλουχία των αποχρώσεων του ρόζ.
  
  Περπατήσαμε με γενναιότητα στην κόψη του ξυραφιού με τον Τέντ, αχόρταγα ρουφώντας την ερημία του τόπου, απολαμβάνοντας τις έντονες ηλιαχτίδες του δειλινού που έβαφαν εντονότερα τα ροζ χρώματα.
  
  Πραγματικά, ένα ταξίδι στο Γκράν Κάνυον είναι απο αυτά που δεν πρέπει να χάσει κανείς αν βρεθεί στη μεγάλη και πλούσια Αμέρικα.
  
  Οσο για τον πηγαιμό ως εκεί μέσα απο την έρημο με τους μεγάλους κάκτους, τα φίδια, τις σαύρες και τα λαγουδάκια, η αίσθηση ήταν πως βρισκόμασταν σε ταινία του φάρ ουέστ.
  
  Τζουστινάκι
  
  
  
  Το δειλινό ρίχνει τις αποχρώσεις στο φαράγγι ζωγραφίζοντας σκιές
  Το ύψος είναι τρομακτικό, αλλά το βλέμμα σβήνει στην κοίτη του ποταμού
  Τζουστινάκι καλοκαιρινό
  Η γλυπτική της φύσης σε όλο της το μεγαλείο
  Οι αποχρώσεις του ρόζ εναλλάσσονται με εκείνες του πορτοκαλί στο πέτρωμα
  Χρώματα και γραμμώσεις επι βράχων
  Ατσράφτει η κοίτη
  
  
  Τζουστινάκι με Μεγάοο Φαράγγι στο βάθος
  Η λιοκαμμένος Τέντ απολαμβάνει
  Μια ελάχιστη συστάδα πράσινου, μοναδική και σπάνια για την περιοχή
  Ο δρόμος περνάει απο ατέλειωτη έρημο με κάκτους , φίδια και λαγούς
  Η ίδια εικόνα σε όλη τη διαδρομή
  Η αιωρούμενη πάνω απο το Γκράντ Κάνυον γέφυρα έχει διάφανο πάτο
  Και οι σκηνές των Ινδιάνων που εκμεταλλεύονται τον τουρισμό
  Δίνοντας παραστάσεις στο κέντρο του πλατώματος
  Μια τεράστια οπή σκαμμένη απο τη φύση
  Σχηματα και χρώματα εξπρεσσιονιστικής φύσης
  Το αγαπημένο καουμπόϊκο τοπίο του Λούκυ Λούκ
  Ο Τέντ είχε ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου αλλά του δάνεισα τα δικά μου Channel κι έτσι κατάφερε να ανταπεξέλθει στη φωτεινότητα του εκτυφλωτικού ήλιου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.02.2010
• 21:10

  The perennial complex with Greece’s Predomiment Position in Western Civilization

   »  Justine's Blog
  
  
  By Justine Frangouli-Argyris
  
  The cover of the German magazine Focus with Venus showing the finger, a clear depreciation of the ancient Greek symbols, is the epitomy of an effective anti-Hellenic frenzy, which in recent weeks has become pandemic as it is launched not only to demonstrate the economic problems of Greece, but to deeply offend the identity of the Hellenes at large.
  
  At the same time of the German magazine’s publication came an article by the renowned energy trader Gwayn Morgan published in the popular Canadian newspaper « The Globe and Mail » under the title « Greece should face its own Olympic Rules ». This article shows a clear hostility against Greeks , a world wide sentiment that seems to revive in any case the country faces a major problem.
  
  Both Venus, the ancient Greek symbol of perfection and beauty (Focus), as well as the Olympics, a symbol of sportsmanship ( Gwayn Morgan), hit directly to the very foundation of the identity of the Greek people, who with all their difficulties through the ages managed to keep the eternal values of democracy, philosoply, art etc despite the wars and slavery, sharing the gifts of civilization with the rest of the world.
  
  Reading the following article written by Gwayn Morgan, one discovers that behind the furious attack against Greece following the recent crisis, unfortunately, lies the complex of inferiority and jealousy of the western world towards the ancient Greek civilization, which is the centerpiece stone of Western societies.
  
  Without wishing to undermine the responsibilities and mistakes committed by the Greek governments in relation to the management of the economic deficit, I should confess that I regret that our cultural identity, lent to the modern society is used against us all by the ones who live on its principales.
  
  We, despite the attack, the Greeks of the World , will stand up with the pride of our origin, that sealed the mankind in the last 2500 years.
  
  
  Greece should face its own Olympian rules
  GWYN MORGAN
  
  
  The H1N1 virus first emerged in Mexico and soon spread into a global pandemic. But there is another pathogen more lasting and damaging to the health and well-being of society. First diagnosed in the 1600s, moral hazard disease is a condition caused by protecting people from the consequences of their actions. The recent economic crisis has launched a full-fledged moral hazard pandemic.
  
  The spread of a disease requires both vulnerable victims and mobile carriers. The original victims of the financial crisis were low-income Americans who, aided by their government's "a home for all" policies and by mortgage brokers earning bonuses based on volume, took on mortgages they couldn't afford. The carriers were Wall Street investment bankers who, aided by scandalously unprofessional credit rating agencies, earned even bigger bonuses for packaging these toxic loans and selling them to a second set of unsuspecting victims.
  
  Then came governments, the most effective disease carriers of all. Again starting in the United States: bank, insurance company and auto bailouts placed those whose actions helped cause the pandemic in the same or even better position than those who had acted prudently. Soon after, governments in the United Kingdom and Western Europe were infected by moral hazard disease, backing failed banks with sovereign credit that provided them with a cost-of-capital advantage over those banks whose prudent capital ratios and lending practices had immunized them from the pandemic.
  Moral hazard disease doesn't strike only individuals and companies. It's most virile and devastating strain strikes the governance of an entire country. Greece - with its dysfunctional governance, out-of-control deficits, bloated and unaccountable public service, business-crippling bureaucracy and institutionalized corruption - has long been a prime example. Its immediate crisis is that €25-billion ($35.3-billion) of public debt must be refinanced in April and another €30-billion before year end. No sane banker is going to participate without seeing a clear reversal of Greece's upward spiralling deficit.
  
  Yet denial of responsibility, the classic symptom of moral hazard disease, is virulent in the country. Commenting on the skyrocketing costs of Greek credit-default insurance, Finance Minister George Papaconstantinou told reporters: "Any European country can fall prey to speculative forces." Meanwhile, public-sector unions paralyzed airports, schools, hospitals and government offices protesting government proposals to merely freeze salaries. Rather than face the reality of the country's impending economic collapse, union leaders are betting that fear of collateral damage from a sovereign credit default by a euro zone country will push the European Union into bailing out Greece. Such action would inevitably lead to bailouts of the EU's other over-extended members, including Spain, Portugal and Italy.
  
  While other trembling EU leaders support such a bailout, German Chancellor Angela Merkel's government understands such action could ultimately destroy the euro zone. German economy committee member Michael Fuchs summed up this sentiment by stating: "If we start now, where do we stop?"
  
  There is a much better way to ensure the Greek moral hazard pandemic doesn't infect the whole euro zone: Cut them loose. And there is a very strong argument as to why this is justified. Greece has perpetuated a decade-long fraud that hid real debt ratios well beyond the limits that were a condition of euro-zone membership. And, mirroring the U.S. economic crisis, the enablers were Wall Street investment bankers.
  
  In 2001, shortly after Greece was admitted to the euro zone, Goldman Sachs devised a way to hide billions of dollars of borrowings from view. The government traded away streams of future revenues such as airport fees and lottery profits under a Goldman-designed structure that disguised otherwise disclosable debt as a currency trade. And Goldman president Gary Cohn and team arrived in Athens last November with another financing plan that reportedly would have pushed the country's health-care debt off the books. Fearing it might not get away with the same ruse twice, Athens rejected the deal.
  
  The bottom line is that Greece entered the European Monetary Union hiding a far larger debt and deficit than permitted under admission rules. This Greek tragedy is playing out while athletes in Vancouver pursue the high ideals of ancient Olympia. When competitors are caught cheating, they are tossed out. Modern Greece has cheated its way into the euro zone, and it should face the same rules its ancient citizens passed on to the world.
  
  The economic crisis has triggered a series of bailouts protecting companies, individuals and unions from the consequences of their actions. Now countries themselves are expecting to be relieved of that responsibility. An EU bailout of Greece would surely lead to the rampant spread of moral hazard disease deadly to the future of the world's largest economic zone.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 20:39

  Το σύμπλεγμα εναντίον της ελληνικής ιστορίας

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη Αργύρη
  
  Η κυκλοφορία του γερμανικού περιοδικού Focus με την Αφροδίτη στο εξώφυλλο σε μια παραμορφωτική κίνηση απαξίωσης είναι η επιτομή μιας πραγματικής ανθελληνικής φρενίτιδας, η οποία τις τελευταίες εβδομάδες είναι φανερό πως δεν έχει στόχο να καταδείξει μόνο το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας αλλά να μειώσει συνολικά το λαό της.
  
  Την ίδια ώρα που κυκλοφορεί το εν λόγω περιοδικό, ένα άρθρο του καταξιωμένου στην ενέργεια επιχειρηματία Gwayn Morgan στην μεγάλης κυκλοφορίας καναδική εφημερίδα Globe and Mail με τίτλο «Η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους δικούς της Ολυμπιακούς Κανόνες» δίνει μια σημειολογική διάσταση στην εχθρότητα εναντίον της Ελλάδας που φαίνεται ότι αναπτύσσεται σε κάθε ευκαιρία με αφορμή την όποια κρίση.
  
  Τόσο η Αφροδίτη, σύμβολο της αρχαίας Ελληνικής τελειότητας και του κάλλους (Focus) , όσο και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, σύμβολο της ευγενούς άμιλλας στη γραφίδα του Gwayn Morgan, γίνονται όργανα απαξίωσης του ελληνικού λαού, ο οποίος με τα όποια προβλήματά του κατόρθωσε να κρατήσει την ταυτότητά του μέσα απο τις αντιξοότητες, τα προβλήματα και τη σκλαβιά μεταφέροντας τα δώρα του πολιτισμού του στον κόσμο όλο.
  
  Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο, το οποίο μετέφρασα κατα λέξη, ανακαλύπτει κανείς ότι πίσω απο την λυσσαλέα επίθεση εναντίον της Ελλάδας με αφορμή την πρόσφατη κρίση, κρύβεται δυστυχώς το σύμπλεγμα κατωτερότητας και ζήλειας του δυτικού κόσμου για τα σύμβολα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των δυτικών κοινωνιών.
  
  Χωρίς να θέλω να αποσείσω τις ευθύνες και τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων σε σχέση με τη διαχείριση του κράτους, θα πρέπει να πώ ότι θλίβομαι που η πολιτισμική μας ταυτότητα, δανεισμένη εν πολλοίς στους λαούς του κόσμου μέσα απο τις διάφορες μορφές της γίνεται το σκοινί της αγχόνης του σήμερα.
  
  Εμείς, παρά τις κακόπιστες επιθέσεις, οι Ελληνες της Γής, θα διατρανώνουμε την περηφάνεια μας για την καταγωγή μας, αυτήν που σφράγισε την ανθρωπότητα τα τελευταία 2500 χρόνια.
  
  Το άρθρο της ανθελληνικής φρενίτιδας
  
  Με τίτλο «Η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους δικούς της Ολυμπιακούς Κανόνες» ο καναδός οικονομολόγος Gwayn Morgan στην έγκριτη καναδική εφημερίδα Globe and Mail ραπίζει κυριολεκτικά σήμερα την Ελλάδα για το ενεξέλεγκτο χρέος της , την αλλοίωση των οικονομικών μεγεθών σε συνεργασία με την αμερικάνικη επενδυτική εταιρεία Goldman Sachs καλώντας τους Ευρωπαίους να μην υποστηρίξουν την Ελλάδα γιατί θα προκαλέσουν αλυσιδωτές απώλειες στην ευρωζώνη.
  
  Ο αρθρογράφος με πραγματική εμπάθεια γράφει εναντίον της Ελλάδας σημειώνοντας πως η χώρα πάσχει απο την ασθένεια του ηθικού διολισθήματος που μπορεί να γίνει πανδημία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο Μόργκαν καλεί την Αθήνα να εφαρμόσει τους ηθικούς κανόνες του Ολυμπισμού αποχωρώντας απο την ΕΕ.
  
  Παρατίθεται αυτούσια η μετάφραση του κομματιού που αφορά στην ελληνική οικονομία πλήν του γενικόλογου προλόγου.
  
  «Η ασθένεια του ηθικού διολισθήματος δεν χτυπάει μόνο εταιρείες και άτομα. Η πιο επιθετική και καταστροφική μορφή της χτυπάει τη διακυβέρνηση μιας ολόκληρης χώρας.
  
  Η Ελλάδα - με τη δυσλειτουργική διακυβέρνηση , τα ελλείμματα εκτός ελέγχου, τον παραφουσκωμένο και ασύδοτο δημόσιο τομέα , την παράλυτη γραφειοκρατία και τη θεσμοθετημένη διαφθορά - είναι από καιρό ένα κάκιστο παράδειγμα. Η άμεση κρίση του συνίσταται στο ότι ότι € 25 δισ. ευρώ (35,3 δολάρια-δις) του δημοσίου χρέους πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν μέχρι τον Απρίλιο και επίσης € 30 δισ. ευρώ πριν από το τέλος του έτους. Κανείς σώφρων τραπεζίτης δεν πρόκειται να συμμετάσχει αν δεν δεί μια σαφή αντιστροφή του ανεξέλεγκτου ελλείμματος στην Ελλάδα.
  
  Ωστόσο, η άρνηση της ευθύνης, το κλασικό σύμπτωμα της ηθικής νόσου, είναι έντονο στην χώρα. Σχολιάζοντας την εκτίναξη του κόστους των σπρέντς, υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Κάθε ευρωπαϊκή χώρα μπορεί να πέσει θύμα κερδοσκοπικών δυνάμεων." Εν τω μεταξύ, τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα έχουν παραλύσει αεροδρόμια, σχολεία, νοσοκομεία και κυβερνητικά γραφεία διαμαρτυρόμενα στις προτάσεις της κυβέρνησης για το πάγωμα των μισθών. Αντί να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα για την επικείμενη οικονομική κατάρρευση της χώρας, οι ηγέτες των συνδικάτων στοιχηματίζουν ότι ο φόβος της παράπλευρης απώλειας από την καταστροφή μιας χώρας της ευρωζώνης θα ωθήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε οικονομική στήριξη της Ελλάδας. Μια τέτοια ενέργεια όμς θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε στήριξη και άλλων μελών της ΕΕ, , όπως είναι η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία.
  
  Ενώ άλλοι τρομοκρατημένοι ηγέτες οι της ΕΕ στηρίζουν μια τέτοια προοπτική διάσωσης, η κυβέρνηση της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ κατανοεί πως μια τέτοια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να καταστρέψει τελικά τη ζώνη του ευρώ. Το μέλος της Γερμανικής οικονομικής επιτροπής Michael Fuchs συνόψισε αυτό το συναίσθημα, δηλώνοντας: «Αν αρχίσουμε τώρα, πού θα σταματήσουμε;"
  
  Υπάρχει ένας πολύ καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί το γεγονός ότιη ελληνική πανδημία του ηθικού διολισθήματος δεν θα μολύνει το σύνολο της ευρωζώνης: Κόψτε την Ελλάδα επιτόπου. Και υπάρχει ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα γιατί αυτή η στάση είναι δικαιολογημένη. Η Ελλάδα συνέχιζε επι μια δεκαετία την απάτη καθώς έκρυβε την πραγματική αναλογία χρέους πολύ πέρα από τα όρια που ήταν προϋπόθεση για την συμμετοχή της στην ευρωζώνη. Και, αντανακλώντας την αμερικανική οικονομική κρίση, οι υποστηρικτές αυτού του παιχνιδιού ήταν οι επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ.
  
  Το 2001, λίγο αφότου η Ελλάδα έγινε δεκτή ευρωζώνη, η Goldman Sachs επινόησε έναν τρόπο για να κρύψει τα δισεκατομμύρια δολάρια των δανείων της χώρας από την κοινή θέα. Η κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε μακροπρόθεσμες ροές μελλοντικών εσόδων, όπως είναι τα τέλη αεροδρομίου και η κλήρωση λαχνών σε μια σχεδιασμένη δομή της Goldman που συγκάλυπτε το αλλιώς ανακοινώσιμο χρέος ως νόμισμα συναλλαγών. Και ο πρόεδρος της Goldman κ. Gary Cohn έφτασε με την ομάδα του στην Αθήνα τον περασμένο Νοέμβριο με ένα άλλο σχέδιο χρηματοδότησης που θα είχε ωθήσει την οικονομική υγεία της χώρας πέρα απο τα βιβλία. Φοβούμενη ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει με το ίδιο τέχνασμα δύο φορές,η Αθήνα απέρριψε τη συμφωνία.
  
  Η ουσία είναι ότι η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση κρύβοντας ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος και έλλειμμα από ό, τι επιτρεπόταν από τους κανόνες εισδοχής. Αυτή η ελληνική τραγωδία παίζει έξω, ενώ οι αθλητές στο Βανκούβερ συνεχίζουν τα υψηλά ιδανικά της αρχαίας Ολυμπίας. Όταν οι αθλούμενοι συλλαμβάνονται για απάτη τότε αποβάλλονται απο τους αγώνες. Η σύγχρονη Ελλάδα έχει εξαπατήσει για τον τρόπο εισαγωγής της στην ευρωζώνη και θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους ίδιους κανόνες που οι αρχαίοι πρόγονοί της έδωσαν στον κόσμο.
  
  Η οικονομική κρίση προκάλεσε μια σειρά από μέτρα προστασίας για εταιρείες, ιδιώτες και ενώσεις από τις συνέπειες των πράξεών τους. Τώρα οι ίδιες οι χώρες περιμένουν να απαλλαγούν από αυτή την ευθύνη. Μια απόπειρα διάσωσης της Ελλάδας απο την ΕΕ θα οδηγήσει σίγουρα ατην ανεξέλεγκτη εξάπλωση της νόσου της ηθικής διολίσθησης η οποία θα είναι θανάσιμη για το μέλλον της μεγαλύτερης οικονομικής ζώνης του κόσμου.»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 22.02.2010
• 02:54

  Δυό βιβλία, δυό ιστορίες

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Ανάμεσα στα βιβλία που διάβασα φέτος ήταν και εκείνα δύο νέων σχετικά συγγραφέων στην ηλικία και την πεζογραφία. Το ένα με τίτλο «Το Παιδί της Αγάπης» της Μαρίας Τζιρίτα (εκδόσεις Ψυχογιός) και το άλλο «Καθρέφτες στο Χώμα» του Νίκου Διακογιάννη (εκδόσεις Αρμός).
  
  Το παιδί της Αγάπης της Μαρίας Τζιρίτα
  
  
  
  
  «Έτσι απλά, τον πέταξαν στο ίδρυμα νεογέννητο μωρό κι ύστερα τον πήγαν πίσω στη φυσική του οικογένεια δυο χρονών παιδάκι. Έτσι απλά, τον έφεραν στην Αθήνα στα τέσσερά του κι ύστερα τον έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια στα δέκα του. Έτσι απλά, τώρα τον φέρνουν πάλι πίσω στο ίδρυμα, δώδεκα χρονών παιδί. Πόσο απλό ακούγεται, μα την αλήθεια! Με τη διαφορά ότι δε μιλάμε για βαλίτσα, αλλά για έναν άνθρωπο, για ένα αθώο παιδί. Η αληθινή ιστορία του Στέλιου και της μοναδικής μητέρας που γνώρισε ποτέ.», γράφει το οπισθόφυλλο του βιβλίου.
  
  Πρόκειται για ένα βιβλίο απο τη νεομεφανιζόμενη το 2008 Μαρία Τζιρίτα του οποίου οι πωλήσεις εκτοξεύθηκαν στις 39.000 αντίτυπα. Τί έφερε όμως τις αναγνώστριες εν πολλοίς σ΄αυτό το βιβλίο;
  
  Πιστεύω πως η ίδια η ανθρώπινη ιστορία με την αληθοφάνειά της δημιούργησε αισθήματα συγκίνησης στο αναγνωστικό κοινό. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση πως παρακολουθείς απο κοντά μια σχεδόν αληθινή ιστορία ενός ορφανού παιδιού που δεν κατέκτησε ποτέ την αγάπη των δικών του ή του συστήματος μένοντας στιγματισμένο με την ορφάνια και την αποβολή εκ μέρους της κοινωνίας στο περιθώριο μιας ζωής χωρίς ελπίδα.
  
  Οι επανειλημμένες προσπάθειες μιας κοινωνικής λειτουργού να του προσφέρει δανεική αγάπη, πέφτουν στο κενό αφού οι συγκυρίες είναι εναντίον του ανήλικου παιδιού. Η ενηλικίωσή του στα ιδρύματα και έξω απ΄αυτά τον οδηγούν στην εύκολη λύση της εκπόρνευσης του σώματος και της ψυχής.
  
  Θα πρέπει να πώ ότι η αφήγηση με παρέπεμεψε σε μυθιστορήματα συνεχειών στα παλιά περιοδικά της Ελλάδας, στον καθημερινό τρόπο γραφής της Ιωάννας Μπουκουβάλα. Το μυθιστόρημα δεν διεκδικεί θέση στη λογοτεχνική σκηνή αλλά ξεδιπλώνει την αφηγηματική αρετή της Μαρίας Τζιρίτα η οποία ακολουθεί την παλιά καλή συνταγή της δακρύβρεχτης ιστορίας.
  
  Βρήκα το βιβλίο αξιοπρεπές και με απόλυτο αντίκρυσμα σε αυτό που διακηρύσσει η περίληψή του, συνεπές και έντιμο ως προς το υλικό και τον τρόπο αξιοποίησης μιας ανθρώπινης ιστορίας.
  
  Η Μαρία Τζιρίτα βγήκε με ένα τρίτο μυθιστόρημα πριν απο μερικές μέρες υπό τον τίτλο «Αν δεν υπήρχε αύριο» (εκδόσεις Ψυχογιός).
  
  Καθρέφτες στο Χώμα Του Νίκου Διακογιάννη
  
  
  
  Το Νίκο Διακογιάννη τον γνώρισα ερήμην του μέσα απο το ιστολόγιό του. Τον παρακολούθησα κρυφά χωρίς να με κοιτάει όταν ξεδίπλωνε τη Νίσσυρο και τις χαρές της καθώς εγώ σε τούτη την όχθη του Ατλαντικού έγραφα μια ιστορία που ξετυλίχθηκε στο ηφαιστειογενές νησί στα πέτρινα χρόνια της Ιταλοκρατίας. Μπορώ να πώ ότι μέσα απ΄τα δικά του μάτια με οδήγησε στην καθημερινότητα ενός νησιού που είχα γνωρίσει τουριστικά αλλά και μέσα απο την ιστορική έρευνα για την εποχή.
  
  Το πρώτο του μυθιστόρημα «Τέρα Αμμου» απέφυγα να το διαβάσω επειδή υλικό αποτέλεσε ο γενέθλιος τόπος του Νίκου Διακογιάννη συμπίπτοντας με το φόντο της δικής μου ιστορίας «Για την Αγάπη των Αλλων». Πιστεύω ότι θα μπορούσα να πέσω θύμα ενός διακειμενισμού τον οποίο προσπαθώ να αποφύγω όσο συνειδητά μπορώ στη συγγραφή μου.
  
  Ετσι αγόρασα το δεύτερο λογοτεχνικό του εγχείρημα με τίτλο «Καθρέφτες στο Χώμα» (εκδόσεις Αρμός). Αλλωστε, ο εκδότης του Νίκου μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής και πιστεύω πως κάνει μια αξιοπρεπή επιλογή στα βιβλία που εκδίδει προτάσσοντας την ποιότητα έναντι της εμπορικότητας. (Τα λευκώματα του Κορδού καθώς και τα ψυχαναλυτικά εγχειρίδια του πατρός Φιλόθεου Φάρου είναι εξαιρετικές στιγμές των εκδόσεων Αρμός).
  
  Διάβασα τους «Καθρέφτες στο Χώμα» με το νέο έτος. Πρόκειται για μια οικογενειακή σαγκά που ξετυλίγεται στην ορεινή Αρκαδία με αιχμή του δόρατος την μεγαλόπρεπη Δημητσάνα.
  
  Δύο κόρες η πρωτότοκη Βενιώ και η δευτερότοκη Αργυρώ, ένα πιάνο, η μεγαλομανία της μητέρας Μάρθας για τα ωραία του κόσμου, το καλά κρυμμένο ένοχο μυστικό της για τη σχέση της με την πατρική της οικογένεια στοιχειοθετούν ένα καλά πλεγμένο μυθιστόρημα με τα στέρεα υλικά της αρχής, της μέσης και του τέλους. Η ψυχοκόρη Υακίνθη με τις γνωσεις της στη μουσική, η αποκάλυψη του οικογενειακού μυστικού, ο παραδοσιακός γάμος της Βενιώς, η αποκοτιά της Αργυρώς να τα μάθει όλα, ο πόλεμος και ο εμφύλιος σπαραγμός αποτελούν το πλαίσιο της ιστορίας που δεν ξετυλίγεται ισομερώς.
  
  Αναλυτικό και πανέμορφο στο πρώτο μέρος το βιβλίο, θαρρείς πως βιάζεται να τελειώσει προς το δέυτερο αφήνοντας τον αναγνώστη με την αίσθηση πως θάθελε κάτι ουσιαστικότερο να συμβεί στους ήρωες και τις ηρωίδες πέρα απο την απλή περιγραφική αλληλουχία των γεγονότων.
  
  Ευρηματικό το παιχνίδι με τις Κολυμπήθρες που επιτρέπουν στον συγγραφέα να θέσει ορισμένα υπαρξιακά ερωτήματα των ηρωίδων του προσθέτοντας κάποιο βάθος στο πόνημα. Κορυφαίο κεφάλαιο του έργου «Ο πιάνος, ο πιάνος» που αποθεώνει το δέος των χωρικών μπροστά στα άγνωστο και πρωτοφανές πιάνο. Η σκηνή της έλευσης του πιάνου πάνω στο κάρο με τιμές αρχηγού κράτους για να καταλήξει στο αρχοντικό της οικογένειας είναι επιεικώς συγκλονιστική.
  
  Πιστεύω πως το έργο, που θα μπορούσε να αναδειχθεί σε μια ιστορία με βαθύτερες διαστάσεις, φρενάρει σε μια επιδερμική εναλλαγή σκηνών που δεν καταλήγουν στην πολυπόθητη ανατροπή, αυτήν που υπαγορεύει ο νόμος της κάθαρσης.
  
  Ευχάριστο στην ανάγνωση και συνεπές ως προς το γλωσσικό και ιστορικό ιδίωμα της περιοχής και της εποχής είναι ένα συμπαθητικό βιβλίο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 18.02.2010
• 17:43

  Η τιμωρία του δημόσιου τομέα

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Στη δίνη του κυκλώνα έχει μπεί η τάξη των δημοσίων υπαλλήλων εν Ελλάδι μετά τα γεγονότα της αποκάλυψης του μεγάλου δημοσιονομικού ελλείμματος στη χώρα μας για το οποίο καλούμαστε να πληρώσουμε αλλά ταυτόχρονα και να τιμωρηθούμε. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι η τάξη που απο το υστέρημά της οφείλει να πληρώσει για όσα λάθη και παραλείψεις έχουν διαπράξει επι σειρά ετών ή μάλλον δεκαετιών οι κυβερνήσεις της Ελλάδας.
  
  Σίγουρα έχει κατασπαταληθεί αλόγιστα το δημόσιο χρήμα επι δεκαετίες τώρα. Απο την κρατική τηλεόραση με τις φανφάρες της Γιουροβίζιον, τις εκπομπές με τα πολλά χρυσοπληρωμένα πρόσωπα μέχρι τα πολυτελή ταξίδια των πολιτικών δι ασήμαντον αφορμήν στις ξένες χώρες (20 μέλη της Βουλής βρέθηκαν πέρισι στη Νέα Υόρκη για την παρέλαση και διακοπές με δαπάνες του Ελληνικού Κοινοβουλίου) και άλλες σπατάλες ών ουκ εστι αριθμός, η χώρα κυβερνήθηκε χωρίς καμία συναίσθηση ότι ανήκε στην ευρωζώνη που έχει τους δικούς της νόμους αλλά και σε μια παγκόσμια αγορά η οποία δεν συγχωρεί ανόητα παιχνίδια.
  
  Ετσι, η ελληνική κυβέρνηση, που δυστυχώς δεν έχει δείξει έργο σε κανένα τομέα μέχρι σήμερα κατά τους τέσσερις μήνες στην εξουσία, αποφάσισε να ρίξει τη δαμόκλεια σπάθη της περισυλλογής των φόρων στις πλάτες των δημόσιων υπαλλήλων, αφού είναι η μοναδική τάξη απο την οποία μπορεί να εισπράξει χειροπιαστά ευρώ.
  
  Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι οι τιμωρημένοι της καταχρεωμένης Ελλάδας, καθότι είναι η εύκολη λεία. Ηδη είναι απο χρόνια οι «δακτυλοδεικτούμενοι», οι «τεμπέληδες», οι «αραχτοί», οι «λίγοι» μιας κοινωνίας η οποία τους λοιδωρεί και τους ζηλεύει για τη θέση τους προσπαθώντας ταυτόχρονα να προωθήσει τα παιδιά της σ΄αυτό το χώρο.
  
  Θα πρέπει να πώ ότι καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει αποδεχτεί το γεγονός ότι ο δημόσιος τομέας είναι ένας απο τους μεγαλύτερους χώρους στους οποίους απασχολείται το ελληνικό εργατικό δυναμικό και τούτο γιατί η χώρα ζεί απο τον τουρισμό και τη ναυτιλία, ενώ ο βιομηχανικός τομέας (πλήν του αγροτικού) βρίσκεται σε διαρκή συρρίκνωση.
  
  Αντί, λοιπόν, κάποια απο τις κυβερνήσεις της Ελλάδας να εγκύψει στο θέμα του δημοσιοϋπαλληλικού τομέα, να αποδεχτεί το γεγονός ότι το ¼ των Ελλήνων απασχολούνται σ αυτόν και να αναβαθμίσει το έργο τους ασκώντας ποιοτικό έλεγχο στις προσφερόμενες υπηρεσίες, όλοι οι πολιτικοί αναθεματίζουν το δυσκίνητο δημοσιοϋπαλληλικό σώμα αποδίδοντας τις προσλήψεις στις προηγούμενες κυβερνήσεις και ούτω καθεξής. Ετσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος.
  
  Ωστόσο, οι δημόσιοι υπάλληλοι της Ελλάδας αμείβονται με τους χαμηλότερους μισθούς απ΄όλη την υπόλοιπη Ευρώπη και ο δημόσιος τομέας χρησιμεύει ως απορροφητικός για την απασχόληση εργατικού δυναμικού κατεβάζοντας τα ποσοστά της ανεργίας.
  
  Αν έτσι τον έβλεπαν οι κυβερνήσεις , αν αξιοποιούσαν τους πολυάριθμους δημοσίους υπαλλήλους, τους οποίους έτσι κι αλλοιώς πληρώνουν , ίσως οι υπηρεσίες της χωρας να ανέβαιναν σε ένα ανεκτό επίπεδο. Αντ΄αυτού, ο δημόσιος τομέας είναι ανεξέλεγκτος , οι υπάλληλοι υποσαπασχολούνται, χάνουν το ενδιαφέρον για τη δουλειά τους και συνεχίζεται το γαϊτανάκι της κακής λειτουργίας και διαχείρισης του κράτους.
  
  Τώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι κυρίως καλούνται να κατεβάσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και βέβαια θα γίνουν θύματα αυτής της οικονομικής τιμωρίας απο την Ευρώπη και τις χρηματαγορές του κόσμου.
  
  Πάντως, η κυβέρνηση αντί να επιτεθεί ανηλεώς στις ασθενείς τάξεις των δημοσίων υπαλλήλων που είναι η εύκολη λεία, θα πρέπει να διορθώσει το σύστημα της φοροδιαφυγής, που οφείλεται εν πολλοίς στο σώμα ελέγχου εκ μέρους των εφοριακών οι οποίοι δυστυχώς και αποδεδειγμένα «τα παίρνουν» απο το μεγάλο κεφάλαιο για να κάνουν διευκολύνσεις.
  
  Αυτή η κυβέρνηση, που έχει καλή και τίμια πρόθεση ας προσπαθήσει να εξυγειάνει το δημόσιο τομέα, επανεφευρίσκοντας το σύστημα ελέγχου της αξιότητας των δημοσίων υπαλλήλων και τιμωρώντας τη λαμογιά και την κλοπή υποδειγματικά επιτέλους. Ολοι οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν α δρώμενα πίσω απ΄τις κουρτίνες!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 16.02.2010
• 22:19

  Για την Αγάπη μου τόσα και τόσα!

   »  Justine's Blog
  
  
  Η Κατερίνα πήγε την Τζαννή μου στα χιόνια του Πηλίου
  
  Ηθελα να πώ ότι αυτή η μπλογκογειτονιά με έχει γεμίσει τόσες χαρές απο τόσους μακρινούς και κοντινούς φίλους.
  
  Η αγάπη αυτή των φίλων μου γεμίζει τις μέρες και τιχ νύχτες μου, καθώς είναι άδολη, απρόσμενη, μοναδική. Για το βιβλίο μου γράφουν οι φίλοι και οι φίλες με μια ματιά άκρως πρωτότυπη καθώς δεν ΄γράφουν απο καρδιάς χωρίς να επηρεάζονται απο τις νόρμες και τους συσχετισμούς.
  
  Σήμερα καταθέτω τις μπλογκοπαρουσιάσεις του βιβλίου μου σε διάφορες μορφές. Απο τα υπέροχα βιντεάκια της Κατερίνας μου μέχρι τα κείμενα της Εφης, του Δεποινάριου, της Μαίρης και πρόσφατα την καλλιτεχνική παρουσίαση αποσπάσματος απο την Μαρίνα μου, η μπλογκογειτονιά με έχει γεμίσει απίστευτες χαρές. Και προπάντων, μια αγαλλίαση ότι έχω ανθρώπους που με νοιάζονται, με σκέφτονται, ταυτίζονται μαζί μου και γίνονται συνοδοιπόροι σ΄αυτό το ανηφορικό μονοπάτι της συγγραφής.
  
  Σας ευχαριστω όλες και όλους απο καρδιάς.
  
  Για την Αγάπη των Άλλων", Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Της Εφης Πυλαρινού
  
  Το βιβλίο γράφτηκε στη γειτονιά που ζούσα το πρώτο χειμώνα στο Μόντρεαλ. Η ιστορία βρήκε τον σπόρο της στην πόλη που έζησα πριν πληγωθεί από την 11 Σεπτεμβρίου. Τη Νίσυρο δεν την περπάτησα. Μα μα το Θεό, τον Στρατή τον συνάντησα, τον ξέρω και τον βλέπω παντού. Είναι όλα αυτά που περιμένει κάθε θηλυκό από το αρσενικό, και που δεν γίνεται να εκπληρωθούν. Ο Στρατής της Τζαννής είναι το αρσενικό αρχέτυπο της πατριατριαρχικής κοινωνίας που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των συναισθηματικών και πνευματικών αναγκών κανενός θηλυκού; της γυναίκας του, της οικογένειας του. Και συνάμα, εμείς τα θηλυκά σαν ατελείωτα δημιουργικά πλάσματα, βρίσκουμε τρόπους να συμφιλιωθούμε με αυτή την πραγματικότητα. Βρίσκουμε τρόπους να γλύφουμε τις πληγές και στερημένες να στολιζόμαστε και να πλάθουμε οικογένειες.
  
  Γράφοντας για ένα ήδη πολυσυζητημένο βιβλίο δεν είναι απλό. Τα κύρια στοιχεία του μυθιστορήματος, χαρακτήρες, χρονική και κοινωνική τοποθέτησή, έχουν ήδη καλυφθεί και συζητηθεί.
  
  H έμπειρη συγγραφέας παρότι δημοσιογράφος, έχει βαθιά κατανοήσει ότι η αλήθεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα γεγονότα. Οι αναγνώστες φυσικά θέλουν να ανακαλύψουν την αλήθεια στα: γιατί, πως οδηγήθηκε, για ποιο λόγο, τι έφταιξε, πως το άντεξε κτλ.
  
  Στη ζωή δεν έχει τόσο σημασία το τι συμβαίνει αλλά το πως το διαχειριζόμαστε, και σε αυτό ακριβώς μιλάει η συγγραφέας που χρησιμοποιεί άριστα “συναισθηματικά αγκίστρια” και μας “αρπάζει” και μας κρατάει παρακαλοθούντας τα βιώματα των χαρακτήρων της.
  
  Η ανάλυση του έργου από τεχνική άποψη, πλοκή, υποπλοκές, το λεγόμενο στο κινηματογράφο “inciting incident”, δηλαδή το καταλυτικό επεισόδιο, η κρίση που επακολουθεί, ο ρυθμός που εναλλάσσονται οι σκηνές; θα αποκάλυπτε ένα έργο έτοιμο να ειπωθεί κινηματογραφικά και χωρίς λόγια.
  
  Κλείνω λέγοντας ότι διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Ιουστίνης, δεν μπορώ παρά να προσμένω τις καλοκαιρινές γυναικείες συζητήσεις στην Ελλαδα για το “τι θα έκανες εσύ αν ήσουν η Τζαννή και η Μαργαρίτα? Γιατί ο Στρατής δεν εμφανίστηκε ποτέ?”
  
  Κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που θεωρεί “σωστό” αλλά μοιραία από την δική του την οπτική γωνία και κοσμοθεωρία.
  
  Εφη Πυλαρινού
  Καθηγήτρια Οικονομίας McGill, Συγγραφέας
  
  http://efipyl.blogspot.com/
  
  
  
  
  Και μια βόλτα στη θάλασσα της Μαγνησίας απο την Κατερίνα
  
  Αγάπη απο το Δεσποινάριον
  
  Σημερα θελω να αλλαξω θεμα. Η κατασταση εδω εχει ως εξης: Ολημερις φτυαριζουμε, τη νυχτα ριχνει χιονι. Και δεν το κρυβω οτι με εχει κουρασει πολυ. Φοβαμαι οτι οσο ασχολουμαι μαζι του τοσο θα με καταδυναστευει. Ξεφευγω λοιπον για λιγο για να μιλησω για την αγαπη των μπλογκοφιλων.
  
  Συγκεκριμενα για την αγαπη δυο κυριὠν. Η μια ειναι η σχολιαστρια με το ονομα Μαρθα που γραφει απο το βορεινο Σικαγο. Η αλλη ειναι η γνωστη μας και αγαπημενη Καναδεζα του ακομα πιο βορεινου Μοντρεαλ. Η πρωτη με σκεφτηκε οταν ηταν σε διακοπες στην Θεσσαλονικη. Μπηκε σε ενα βιβλιοπωλειο και αγορασε το βιβλιο που εγραψε η δευτερη και που δεσποζε σε ολες τις προθηκες,
  
  ” Για την αγαπη των αλλων”
  
  Επιστρεφοντας στην Αμερικη η Μαρθα μου ταχυδρομησε το βιβλιο. Αρχισα να το διαβαζω πριν δυο εβδομαδες, κλεφτα τα Σαββατοκυριακα. Το Σαββατοκυριακο ομως της μεγαλης χιονοθυελλας, εκει διπλα στο τζακι, ολοκληρωσα την αναγνωση του.
  
  Δεν μπορουσα ποτε να φανταστω ποση δουλεια εκανε η Καναδεζα φιλη μου περσυ οταν ειχε παει και ειχε καθησει με τις εβδομαδες στη Ροδο. Εγω νομιζα οτι εκανε μπανακια και βιζιτες σε φιλους. Εκεινη ομως μελετουσε κι εγραφε. Μια Επτανησια στα Δωδεκανησα. Μελετησε την ιστορια, τα ηθη, τα εθιμα, και εγραψε την ιστορια της Τζαννης απο την Νισυρο. Εγραψε την ιστορια της Μαργαριτας που προδοθηκε απο μια αγαπη, και ομως συνεχισε να ζει γιατι οπως ειπε: Η ζωη ειναι μεγαλυτερη απο την αγαπη. Δεν ξερω αν αυτη η εκφραση ειναι της συγγραφεως, η αν ανηκει στην ηρωϊδα της. Και φανταζομαι εξαρταται απο την δυναμη και τον εσωτερικο κοσμο της καθε Μαργαριτας να πει αν η αγαπη ειναι μεγαλυτερη απο την ζωη η η ζωη μεγαλυτερη απο την αγαπη.
  
  Εζησα λοιπον νοερα για λιγο στα Δωδεκανησα των Ιταλων δικτατορων προπολεμικα και μεταπολεμικα. Εζησα για λιγο στην Αθηνα της κατοχης μεσα απο τις περιπετειες των δυο παιδιων απο τη Νισυρο. Κι εμαθα αρκετες πολιτιστικες και πολιτισμικες λεπτομερειες που δεν τις ηξερα.
  
  Σκεφτομαι οτι οταν κατι γινεται στον κοσμο δεκα η εικοσι χρονια πριν ερθουμε εμεις στον κοσμο, φαινεται τοσο μακρυνο και αγνωστο μονο και μονο γιατι δεν το εχουμε ζησει. Τα ηθη και τα εθιμα, οι σκεψεις και οι πραξεις των ανθρωπων που εζησαν πριν απο μας φανταζουν σαν να υπηρξαν στατικα καπου στο παρελθον. Οι διηγησεις των συγγραφεων οπως εδω της Ιουστινης, μας βοηθανε να τις δουμε νοερα σε εξελιξη. Να αντιπαραβαλλουμε πολιτισμους και να συγκρινουμε ιστοριες. Να απορησουμε με την εξελιξη και να αναλογιστουμε μια ζωη στο παρελθον και σε αλλες κοινωνιες.
  
  Η σημερινη γραφη δεν αποτελει κριτικη. Αυτα τα αφηνω για τους ειδικους. Στην φιλη μου την Ιουστινη που γνωρισα τον Δεκεμβρη, θελω να ευχηθω να μας χαριζει παντα ωραιες στιγμες με τα βιβλια της. Και καθε καινουργιο βιβλιο να ειναι καλυτερο απο τα προηγουμενα, οπως τουτο δω. Και την ευχαριστω για οσα εμαθα.
  
  Και ενα μεγαλο ευχαριστω στην Μαρθα που εστω κι αν δεν εχει μπλογκ, ειναι ενα μεγαλο κομματι της μπλογκογειτονιας. Και μια απιστευτα γενναιοδωρη γυναικα.
  Τις δυο αγαπημενες μου φιλες, τις φιλω γλυκα.
  
  Δεσποινάριον
  http://despinarion.wordpress.com/
  
  
  
  
  Η όμορφη φωτογραφική προσαρμογή του αποσπάσματος ανήκει στη Μαρίνα Καβαλιεράκη
  
  
  Αγάπη απ΄τη Λευκάδα της Μαίρης Καλυβιώτου
  
  Το Τζαννή το ήξερα γι ανδρικό όνομα. Στα Δωδεκάνησα είναι και γυναικείο. Για την αγάπη των άλλων. Από τη Νίσυρο στη Ρόδο και μετά στην Αθήνα. Πιο πριν και σε όλο το βιβλίο παρούσα η Αμερική. Η Νέα Υόρκη. Και στο βάθος η Πόλη. Η θάλασσα ανάμεσα τους.Δυο κοπέλες, η Μαργαρίτα και η Ματούλα δένονται από μικρές με μια μοναδική φιλία, φιλία χωρίς διακυμάνσεις, χωρίς προδοσίες. Τα χρόνια της ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου.
  
  Το βιβλίο, αν και δωρικό, όπως γράφτηκε, έχει μια πολυπλοκότητα και είναι πολυεπίπεδο. Αγγίζει και αναλύει σχέσεις των ζευγαριών που η ανάγκη ή ο έρωτας τα έσμιξε αταίριαστα.
  
  Αναλύει τα αυστηρά ήθη της μητριαρχικής κοινωνίας των Δωδεκανήσων, την προσήλωση στο καθήκον, στην οικογένεια, στην αγάπη.Φόντο η θάλασσα, ο μισοχαμένος πατέρας, η μικρή κοινωνία, το ηφαίστειο που στον κρατήρα του η Τζαννή, ως νέα Πυθία, ανασαίνοντας τις αναθυμιάσεις, ψάχνει να μαντέψει το καλύτερο για την οικογένεια της.Ο Αθανάσης με την προσήλωση του στην οικογένεια, η Ματούλα που ακολουθεί τον έρωτα άδολα και αυθόρμητα κι εκείνος της χαρίζεται.
  
  Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη μιλάει για την αγάπη. Για τα διλήμματα της. Για τον ξενιτεμό, για την αυτοθυσία.Είναι η ζωή μεγαλύτερη από την αγάπη? Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει το βιβλίο.Για τον Αθανάση που αρνείται να αρραβωνιαστεί επίσημα επειδή είναι πιστός στα πατροπαράδοτα ήθη, τελικά επιστρέφει στην αγάπη του στην οποία έμεινε πιστός.
  
  Ο Γεράσιμος διαλέγει τη ζωή μακριά από το πατρογονικό νησί , ψάχνει να βρει την αγάπη αλλά στο τέλος παραδίνεται στη ζωή και ακολουθεί την τύχη του, προδίδοντας την αγάπη του για χάρη της αναρρίχησης.Για την Πατρικία που η ζωή τη λύτρωσε από το άγχος της αριστοκρατίας, για το Στρατή που αψήφησε οικογένεια κι αγάπη για να φύγει μακριά, όπως ο Σταύρος στο "Αμέρικα, Αμέρικα", , για την Μαργαρίτα που αποζητά την αρμονία και την αξιοπρέπεια μέσα από τη θυσία της. Διότι ξέρει με τη σοφία της πως η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη και σε παρασύρει στο πέρασμα της με την ορμή της.
  
  Η Αμερική είναι ο τελικός προορισμός, η λύτρωση την οποία η οικογένεια περίμενε τόσα χρόνια με τη μορφή του πατέρα.Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη μιλάει για μια αληθινή ιστορία που τη γέννησε η Νίσυρος, μεγάλωσε στη Ρόδο, ενηλικιώθηκε στην Αθήνα και έβλεπε στα όνειρα της την Αμερική.
  
  Μαίρη Καλυβιώτου
  
  http://merologies.blogspot.com/
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 14.02.2010
• 18:37

  Chère Monica, Αγαπητή Μονικά,

   »  Justine's Blog
  
  
  Καλή σας Μέρα,
  
  Εύχομαι η Γιορτή της Αγάπης να ξυπνήσει μέσα στα σπλάγχνα σας χαλασμό!
  
  Σήμερα αποφάσισα να ανατρέξω στους παιδικούς έρωτες του Αλεξανδρίνου, ο οποίος κάθε χρόνο έπεφτε τάβλα για ένα κοριτσάκι της τάξης του.
  
  Ο έρωτας για τη Μονικά, κράτησε πολλές τάξεις. Κι ο Αλεξανδρίνος της έγραφε πονήματα αγάπης κάθε χρόνο. Διάλεξα εκείνο των 8 του χρόνων γιατί το βρήκα ιδιοφυές στη σύλληψή του. Της λέει πως σκέφτεται το χαμόγελό της μέσα στο πιάτο με τα μπιζέλια! Εκληκτικό, αθώο κι αληθινό!
  
  Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου αποτελεί αφορμή για ν' αναλογισθούμε πόσο ενστικτώδης, ορμητικός και διαχρονικός είναι ο ΕΡΩΤΑΣ!
  
  Χρόνια πολλά στον Αλεξανδρίνο και σε όλους!
  
  
  
  Chère Monica,
  
  Je m’ apelle Alexandre. Je sais qu tu ne m’ aimes pas, mais mois j’ éprouvre des sentiments pour toi. Mais toi je pense que non, qu tu n’ èprouves pas de sentiments, je t’ aime a la folie sûrement. Tu connais le proverbe "Les roges sont rouges, les violettes sont blues au guenon proquois es tu gumens"
  
  Monica, je pleure a chaque nuit, je rêve tois en classe et plus encore dans mon assiette de manger je vois ton sourire sur mes petits poids du midi.
  
  Alexandre Argyris 1998
  
  Αγαπητή Μονικά,
  
  Ονομάζομαι Αλέξανδρος. Ξέρω πως δεν μ΄αγαπάς αλλά εγώ απολαμβάνω τα αισθήματά μου για σένα, αλλά νομίζω πως εσύ όχι, δεν έχεις αισθήματα. Σ΄αγαπώ τρελλά σίγουρα. Γνωρίζεις την παροιμία « Τα ρόδα είναι κόκκινα, οι βιολέττες είναι μόβ , είσαι μαϊμουδίτσα γιατί είσαι μαϊμουδίτσα»
  
  Μόνικα κλαίω κάθε βράδυ, σε ονειρεύομαι στην τάξη και προπάντων στο πιάτο μου βλέπω το χαμόγελό σου μέσα στα μπιζέλια του μεσημεριού.
  
  Αλέξανδρος Αργύρης 1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 13.02.2010
• 16:46

  Περήφανη Ελληνίδα! Greece leads the Way!

   »  Justine's Blog
  
  Περήφανη Ελληνίδα
  
  Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε χθές τη φαντασμαγορική έναρξη των Χειμεριών Ολυμπιακών Αγώνων του Βανκούβερ, όπου η Ελλάδα έκανε πάλι περήφανα τα τέκνα της με την ιστορία της. Οπως αντιγράφω απο δημοσιογραφική ανταπόκριση:
  
  “Ως συνήθως, η Ελλάδα, άνοιξε το δρόμο με τους αθλητές της να κυματίζουν την γαλανόλευκη σημαία περήφανοι και τιμημένοι ως οικοδεσπότες των Ολυμπιακών Αγώνων».
  
  Αυτή η σκηνή στις τελετές έναρξης των Αγώνων με τους Ελληνες να ηγούνται των Ολυμπιακών αθλητικών ομάδων μου φέρνει δάκρυα χαράς και περηφάνειας καθώς αναλογίζομαι πως η μιρκή παραγκωισμένη πατρίδα μου αποτελεί το σημείο αναφοράς ολάκερης της παγκόσμιας κουλτούρας.
  
  Κι ενώ απο τη μιά αισθάνομαι την ανάγκη ν΄απολογούμαι για τη σύγχρονη εκρυθμία της, ύστερα έρχεται αυτό το κύμα της περηφάνειας να καταλάβει τα στήθη μου και να σαρώσει ακόμη και τις πιο αρνητικές σκέψεις.
  
  Σήμερα, επ’ ευκαιρία της έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Βανκούβερ θα φέρω τις αναμνήσεις απο την επισκεψη της Γενικής Κυβερνήτου του Καναδά Μικαέλ Ζάν στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 2009 για την παρουσία της στην αφή της Ολυμπιακής Φλόγας στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
  
  Επίσης, θα μοιραστώ μαζί σας μια επίσκεψη με τη Γενική Κυβερνήτη στην Αρχαία Ολυμπία, που όσες φορές κι αν την περιδιαβαίνω ποτέ δεν είναι αρκετές για να ρουφήξω την αθάνατη ομορφιά αυτής της μήτρας του πολιτισμού μας. Τα ερείπα του ναού λουσμένα στο φθινοπωρινό ήλιο διατράνωναν την ιστορία μας χωρίς λόγια!
  
  Ιουστίνη Φραγκούλη
  
  ΥΓ. Γι αυτό το ταξίδι ήθελα να πώ ότι ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Ωστόσο, το πρωτόκολλο της Γενικής Κυβερνήτου καταδίκασε δημοσιογράφους και υπαλλήλους της Γενικής Γραμματείας Τύπου να νιώσουν πολίτες β κατηγορίας. Η Ελλάδα προσέφερε πρώτης τάξης φιλοξενία στους καλεσμένους της, δηλαδή τη Γενική Κυβερνήτη και το εντουράζ της γιατί γνωρίζει καλά την τέχνη της φιλοξενίας. Δυστυχώς, το προσωπικό της Γενικής Κυβερνήτου δεν φέρθηκε με ανάλογο τρόπο στην ελληνική αποστολή, που πλαισίωσε και ανέδειξε την επίσημη επίσκεψη της Εξοχοτάτης κας Μικαέλ Ζάν.
  
  Greece leads the Way!
  
  With lots of anticipation I watched yesterday night the spectacular opening of the Winter Olympics in Vancouver 2010, where Greece led the way proving its history and contribution to humanity.
  
  "As usual, Greece, led the way with athletes waving their blue and white stripes proudly, honoured as the inaugural Olympic hosts " (CBC)
  
  This scene in the opening ceremonies of the Games with the Greek Olympic team leading the way brought me tears of joy and pride as I was thinking once again that my little country is the benchmark of the world culture.
  
  And while on and off I feel the need to apologize about the wrong goings in modern Greece , such moments bring a wave of pride to fill my breasts and keep away even the most negative thoughts.
  
  Today, after the inauguration ceremony of the Winter Olympics in Vancouver I will bring fresh memories of the visit of Governor-General of Canada, her Excellency Mme Michaëlle Jean in Athens in October 2009 in order to attend the lighting of the Olympic Flame at the Panathenaic Stadium.
  
  I will also tell you about a visit of the Governor General to the Ancient Olympia site last October , as it’s never enough to see and walk around that magic place.
  
  I feel blessed for being Greek, being able to caprure deep inside me the eternal beauty of my history and culture. The ruins of the ancient Greek civilization lie everywhere bathed in the sunshine to remind me of who I am!
  
  Justine Frangouli
  
  
  PS. For this trip I would say it was a fantastic experience. However, the Protocol of the Governor-General has condemned journalists and officials of the Greek Press Ministry to feel second-class citizens. Greece has provided first class hospitality to its guests, namely the Governor General and her entourage as Greeks know well the art of hospitality. Unfortunately, the staff of Governor-General has not behaved in a similar way to the Greek mission, spreading feelings of disappointment to the people who covered the best way possible the official visit of her Excellency Mme Michaëlle Jean
  
  
  
  Με την εξοχοτάτη κα Μικαέλ Ζάν στην Αρχαία Ολυμπία
  Ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης κ. Σωτήριος ήταν η σεμνότερη παρουσία της αποστολής της Γενικής Κυβερνήτουνστην Ελλάδα. Εδώ τη συγχαίρει που έτρεξε στο αρχαίο Ολυμπιακό Στάδιο
  Πρώτη στον αγώνα η γενική κυβερνήτης απέδειξε πως ήταν σε καλή φυσική κατάσταση
  Το ζεύγος δεν χόρταινε να θαυμάζει τις αρχαιοτητες
  Αρχαία Ολυμπία, μοναδική και σπάνια
  Οι αρχαίες κολώνες του θυσιαστηρίου
  Στην επίσημη επίσκεψη της Αθήνας τη Γενική Κυβερνήτη συνόδευε αριστερόθεν προς δεξιά, ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Νικόλαος Ματσής, ο εσβασμιότατος μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος και ο καναδός γερουσιαστής Λίο Χουσάκος
  Ερείπια αναδυόμενα απο το καταπράσινο της γής
  Πόση τελειότητα στην αρχαία γλυπτική κι αρχιτεκτονική
  Πόσος θαυμασμός για τον αρχαίο ναό
  Η κόρη της γενικής κυβερνήτου περίπου βαρυστημένη
  Η υπεύθυνη πολιτιστικών υποθέσεων της Καναδικής πρεσβείας Ζωή Δελήμπαση
  Αρχαίο κάλλος αθάνατο
  Η Γενική Κυβερνήτης του Καναδά Μικαέλ Ζάν με τον πρόεδρο της επιτροπής Ολυμαικών Αγώνων του Καναδά κρατώντας την πολύτιμη ολυμπιακή φλόγα έξω απο το Παναθηναϊκό Στάδιο
  Το τελειότερο άγαλμα της Αρχαιότητας υπήρξε και θα παραμείνει ο Ερμής του Πραξιτέλους. Εμεινα άφωνη όταν το πρωτοείδα στο παλιό Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας καθώς ο φυσικός φωτισμός αναδείκνυε όλες τις λεμπτομέρειες του τέλειου σώματος. Φοβάμαι πως η επανατοποθέτηση του αγάλματος με τεχνητό φώς αφαιρεί απο την πολυδιάσταση ομορφιά του
  Στο νέο Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας είναι πασιφανής η διαφορά της γλυπτικής των Αρχαίων Ελλήνων με εκείνη των Ρωμαίων
  Η γαλανόλευκη κυματίζει συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν
  Ολοι η προσοχή στραμμένη στη φλόγα που συμβολίζει την ευγενή άμιλλα και την παύση των εχθροπραξιών
  Ιέρειες ψάλλουν τον Ολυμπιακό ύμνο
  Στο βωμό του Παναθηναϊκού Σταδίου έγινε η αφή της φλόγας
  Ο Μάκης Παπαδόπουλος έτρεξε στην Ελλάδα μεταφέροντας την πολύτιμη φλόγα
  Τζουστινάκι μετα΄υπουργού αθλητισμού Γκάρυ Λάν και ελληνικής καταγωγής βουλευτή Τζόν Κάνης
  Απο αριστερά ο Τζόν Κάνης, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος, ο υπουργός αθλητισμού Γκάρυ Λάν και ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Νικόλαος Μάτσης
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.02.2010
• 00:29

  Το Χρώμα του Χρήματος

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Είναι βδομάδες τώρα που βομαρδίζομαι απο την ειδησεογραφία των αμερικάνικων οικονομικών καναλιών για την αποσύνθεση της ελληνικής οικονομίας, για το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα της πατρίδας μου, που δήθεν απειλεί να καταπιεί την ευρωζώνη.
  
  Παντού σε όλα τα πηγαδάκια ένιωθα την ανάγκη να απολογούμαι για την Ελλάδα μου. Και βέβαια είχα τον τρόπο να αναπτύξω τη θεωρία μου περι του δημοσιονομικού ελλείμματος, που δεν είναι μόνο απόρροια του κράτους της σπατάλης και της αναρχίας, του μεγάλου δημόσιου τομέα αλλά περισσότερο είναι το αποτέλεσμα της εισόδου της Ελλάδας στην
  ευρωζώνη το 1992 με τον κρυφό πληθωρισμό να έρπει και να καταδυναστεύει πολίτες και κράτος επι 8 χρόνια.
  
  Πάντως, η επίθεση απο τις ξένες ειδησεογραφικές πηγές ήταν καταμέτωπη, συνεχής και συνεπής επι ένα μήνα περίπου τώρα. Γινόταν φανερό ότι κάπου το πήγαιναν όλοι αυτοί οι οικονομικοί εγκέφαλοι του κόσμου, οι οποίοι πέρισι έρριξαν έξω τον καπιταλισμό στην Αμερική και φέτος δείχνουν τον αποκεφαλισμό της μικρής πατρίδας μας.
  
  Το παιχνίδι χόντρυνε όταν οι εγκέφαλοι έβαλαν στο παιχνίδι την Πορτογαλία και την Ισπανία μαζί με την Ελλάδα ως πονοκεφάλους της Ευρώπης. Κι άρχισαν ανερυθρίαστα , στυγνά και μεθοδικά να χτυπάνε αποσταθεροποιητικά την ευρωζώνη προκειμένου να ρίξουν το ευρώ για ν΄ανέβει άμεσα, γρήγορα και ακαριαία το νόμισμα που ακούει στο όνομα αμερικάνικο δολάριο.
  
  Οι Κινέζοι, που κρατούν μεγάλο μέρος των αμερικάνικων ομολόγων βρήκαν την ευκαιρία να πνίξουν το ευρώ και την εμπιστοσύνη στην ευρωζώνη προκειμένου να ανεβάσουν την τιμή του δολαρίου για να μπορέσουν αργά και σταθερά να ξεπουλήσουν τα ομόλογα, που κρατούν επι μια πενταετία στα ταμεία τους.
  
  Εμείς ,λοιπόν οι απειροελάχιστοι Ελληνες, γίναμε μοχλός πίεσης για ένα τεράστιο παιχνίδι δύναμης, χρημάτων και τζόγου το οποίο παρακολουθούμε επι μέρες απο τις τηλεοράσεις του κόσμου νιώθοντας τις δονήσεις να φθάνουν στο μυαλό και την ψυχή μας.
  
  Φυσικά, όλη αυτή η παραφιλολογία αποτέλεσε ευκαιρία για το σφίξιμο των λουριών της ελληνικής οικονομίας. Δεν θα ήθελα όμως να σταθώ σήμερα στα δεινά που καλούνται να υποστούν οι Ελληνες πολίτες για λόγους μιας διεθνούς συμπαιγνίας. Αλλωστε, το παιχνίδι έχει το χρώμα του χρήματος και όλοι το κατανοούμε.
  
  Θα σταθώ στην ίδια την τρομακτική ΄πίεση που άσκησαν και ασκούν οι αγορές του κόσμου. Για πρώτη φορά αντιλαμβανόμαστε στο πετσί μας την ασφυκτική και ανάλγητη λειτουργία της παγκοσμιότητας. Οι άνθρωποι, οι πολίτες , οι χώρες δεν έχουν καμία σημασία σ΄αυτή την τεράστια σκακιέρα των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων. Ολοι και όλα θα θυσιαστούν στο τεράστιο γεωπολιτικό και οικονομικό πιγκ πόγκ, που παίζεται ανάμεσα στην Κίνα και τις ΗΠΑ με υπόβαθρο την Ευρώπη.
  
  Φοβάμαι που ζώ σ΄αυτή τη νέα πραγματικότητα, όπου έχουν γκρεμισθεί τα σύνορα και οι εθνότητες. Οπου δεν υπάρχουν ψυχές, κοινωνική πρόνοια, ανθρωποκεντρικές πολιτικές. Οπου όλα ρίχνονται στη μπαρμπουτιέρα των ομολόγων, των μετοχών, των νομισμάτων και των χρηματαγορών.
  
  Φοβάμαι που είμαι πολίτης ενός κόσμου χωρίς όραμα, ενός συστήματος παραστρατημένου όπου ο άνθρωπος έχει γίνει ο τελευταίος τροχός της άμαξας!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 07.02.2010
• 17:49

  Ο Αλέξανδρος Αργύρης πήρε μια απο τις υποτροφίες του Ελληνικού Ιδρύματος Υποτροφιών

   »  Justine's Blog
  Με συγκίνηση και περηφάνεια καταθέτω σήμερα μια απο τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μας. Τη βράβευση του Αλεξανδρίνου μας απο το Ελληνικό Ιδρυμα Υποτροφιών για την αριστεία του στα γράμματα την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010.
  
  Του ευχόμαστε να αριστεύει πάντοτε στη ζωή του έχοντας υγεία, αγάπη και σεβασμό για τους συνανθρώπους του.
  
  Μαμούλα και Πατιούλης (έτσι μας έλεγε όταν ήταν μικρός)
  
  Τζουστινάκι
  
  Καναδάς-Τιμήθηκαν εννιά φοιτητές ελληνικής καταγωγής από το Ελληνικό Ίδρυμα Υποτροφιών του Κεμπέκ.
  
  7 Φεβρουαρίου 2010
  
  ΑΠΕ-ΜΠΕ
  
  Σε μια λαμπρή τελετή στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πανεπιστημίου McGill (Μαγκίλ) τιμήθηκαν χθες για την αριστεία τους στις τέχνες και τις επιστήμες εννιά φοιτητές και φοιτήτριες ελληνικής καταγωγής από το Ελληνικό Ίδρυμα Υποτροφιών του Κεμπέκ.
  
  Όπως σημείωσε ο πρόεδρος δρ. Γιάννης Χατζηνικολάου: "το Ίδρυμα επί 22 χρόνια επιβραβεύει με κριτήρια αντικειμενικά τους νέους επιστήμονες της Ελληνοκαναδικής παροικίας που αρίστευσαν στις σπουδές τους την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά. Αυτούς που θα μας εκπροσωπούν σαν ηγήτορες της κοινωνίας του αύριο, επάξιοι συνεχιστές της Ελληνικής κληρονομιάς".
  
  Οι βραβευθέντες ήταν με τη σειρά που ανακοινώθηκαν: Η Θεανώ Γεωργίου φοιτήτρια διδακτορικού στο τμήμα εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου McGill με την υποτροφία του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας, ο Αλέξανδρος Αργύρης δευτεροετής φοιτητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ με την υποτροφία του βουλευτή του Λαβάλ Γκί Ουελέτ (Guy Ouelette), ο Βασίλειος Βασίνας δευτεροετής φοιτητής οικονομικών του Πανεπιστημίου McGill με την υποτροφία του Ελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου του Μόντρεαλ, ο Σωτήριος Δελημανώλης δευτεροετής φοιτητής στο τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κονκόρντια (Concordia) με την υποτροφία του βουλευτή Τζέρρυ Σκλαβούνου, η Ιωάννα Γκίκας δευτεροετής φοιτήτρια διδακτορικού Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Κεμπέκ στο Μόντρεαλ με την υποτροφία της οικογένειας Καλλιπολίτη, η Δέσποινα Χαρμπίλας δευτεροετής φοιτήτρια διδακτορικού στο τμήμα Φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ με την υποτροφία του Ιδρύματος Βασιλείου Τσιόλη, η Κρίστεν Λαμπρινάκος-Ρεϊμόντ φοιτήτρια Ιατρικής του Πανεπιστημίου McGill με την υποτροφία του Ελληνικού Ιατρικού Συλλόγου του Κεμπέκ, η Λουκία Τσακανίκας δευτεροετής μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Concordia με την υποτροφία της Ελληνικής Κοινότητας του Μόντρεαλ και η Ελένη Ξυπνητού δευτεροετής μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος Μηχανικών Κατασκευών του Πανεπιστημίου Concordia με την υποτροφία της εταιρείας Rasco.
  
  Την ακαδημαϊκή κριτική επιτροπή των πολύ αξιόλογων αιτήσεων υποψηφιοτήτων αποτέλεσαν η δρ Ευφροσύνη Διαμαντούδη καθηγήτρια Οικονομικών του Πανεπιστημίου Concordia, η δρ. Μπάρμπαρα Παπαδοπούλου καθηγήτρια του τμήματος Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας του Πανεπιστημίου του Λαβάλ, ο δρ. Νίκος Πουλόπουλος καθηγητής της έδρας Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου McGill και ο δρ. Τέντ Σταθόπουλος καθηγητής και προσωρινός κοσμήτωρ των Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Concordia.
  
  Την μουσική της βραδιάς σε ερμηνείες Μότζαρτ, Οφενμπαχ και Μπερνστάιν ερμήνευσαν τα μέλη της μουσικής ομάδας Liederwolfe Collective, ενώ την υπόκρουση με πιάνο είχαν αναλάβει οι μουσικοί Ντένης Πολλάτος και ο Γιώργος Γεωργακόπουλος.
  
  Τις υποτροφίες ύψους 2000 δολαρίων παρέδωσαν στους βραβευθέντες φοιτητές μεταξύ άλλων, η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Μαρία Καρνούτσου, οι βουλευτές του Κεμπέκ Γκί Ουελέτ και Τζέρρυ Σκλαβούνος, το ζεύγος Καλλιπολίτη, ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ Γιάννης Θεοδοσόπουλος, τα μέλη της κριτικής επιτροπής και άλλοι παράγοντες της ομογένειας.
  
  Βιογραφικό του Αλέξανδρου Αργύρη
  
  Ο Αλέξανδρος Αργύρης γεννήθηκε στο Μόντρεαλ το 1990. Τελείωσε τη δημοτική, μέση και κολλεγιακή εκπαίδευση στο διεθνές γαλλικό σχολείο Stanislas, όπου πήρε το μπακαλορεά με άριστα. Ηταν στη λίστα των μαθητών της χρονιάς το 2008.
  
  Εισήλθε κατ΄εξαίρεση στη Νομική του Πανεπιστημίου του Μοντρεάλ παίρνοντας δύο εισαγωγικές υποτροφίες. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του πρώτου έτους με άριστα και βρίσκεται στο δεύτερο έτος όπου επίσης αριστεύει.
  
  Εχει πάρει το τέταρτο επίπεδο της Ελληνομάθειας με βαθμό άριστα.
  
  Μιλάει ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά και ιταλικά.
  
  Συμμετείχε ενεργά στη χρηματοδότηση για την ανέγερση της νέας πτέρυγας του Γηροκομείου Λευκάδας. Είναι μέλος ποδοσφαιρικής ομάδας, όπου επανειλημμένως κερδίζει τον τίτλο του καλύτερου παίκτη.
  
  Ο Αλέξανδρος Αργύρης τιμήθηκε την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010μμε την υποτροφία Γκί Ουελέτ του Ελληνικού Ιδρύματος Υποτροφιών του Κεμπέκ για την αριστεία στις σπουδές και τις δραστηριότητές του.
  
  Είναι μέλος του Ελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου του Κεμπέκ.
  
  Περήφανοι γονείς Τέντ και Τζουστινάκι με τον υπότροφο Αλέξανδρο και τον επιδώσαντα την υποτροφία βουλευτή Γκί Ουελέτ.
  Ο Αλέξανδρος με συνυποτρόφους
  
  Η δρ. Λίλα Χατζηνικολάου επέδωσε το βραβείο του Ελληνικού Ιατρικού Συλλόγου του Κεμπέκ
  
  
  Ο σπουδαίος παιδίατρος του Αλέξανδρου δρ. Απόστολος Παπαγεωργίου, διευθυντής του τμήματος Νεογνολογίας του Γενικού Εβραϊκού Νοσοκομείου μας βοήθησε στην ανατροφή του Αλεξ.
  
  Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Ιδρύματος Υποτροφιών του Κεμπέκ
  Τζουστινάκι με καλλονή υποψήφια υπότροφο Σουλτάνα Διαμαντή
  
  Ο Αλέξανδρος με την συνυποψήφιά του Σουλτάνα εν μέσω του δρος Νίκου Πουλόπουλου, καθηγητή της έδρας Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου McGill και του εκπαιδευτικού ακόλουθου Κώστα Διαμάντη
  
  Τζουστινάκι με τον καθηγητή μεταλλειολογίας δρα Γιώργο Δημόπουλο
  
  Ο υποψήφιος υπότροφος Μάθιου Κολλαϊτης ανάμεσα στους γονείς του Τζέρρυ Κολαϊτη κι Ελένη Φακωτάκη
  
  Ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ Γιάνης Θεοδοσόπουλος, η Ελένη Φακωτάκη, η γενική πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Μαρία Καρνούτσου και η αφεντιά μου
  
  Το ζεύγος του βουλευτή Τζέρρυ Σκλαβούνου, ο Γιάννης Θεοδοσόπουλος, ο βοηθός του πολιτικού γραφείου κ. Τσαντρίζος και ο βουλευτης Λαβάλ Γκί Ουελέτ
  
  Ο Αλεξ με την συνυποψήφιά του Σουλτάνα Διαμαντή, τελειόφοιτο του τμήματος Νοσοκόμων του Πανεπιστημίου του Μοντρεάλ
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.02.2010
• 23:52

  Justinaki having fun under the sun ή Τζουστινάκι λουόμενο στον ήλιο

   »  Justine's Blog
  Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη εξαιρετικά στο Κυκλάμινο/ Κατερίνα Παπαθεοδώρου για το υπέροχο βίντεο που έφτιαξε με το βιβλίο μου στα χιόνια. Οσα ευχαριστώ κι αν της εκφράσω δεν θα είναι αρκετά. Ενα δάκρυ συγκίνησης μόνο
  
  Το Τζουστινάκι απο πέρισι μετέχει σ΄ένα ετήσιο παναμερικάνικο σεμινάριο συγγραφής. Ετσι παρευρίσκεται στα πιο εξωτικά μέρη του κόσμου με φημισμένους συγγραφείς αυτής της αιωνιότητας.
  
  Το Τζουστινάκι φέτος κατέβηκε στο μέσο νότο να συναντήσει τους κολλητούς της πένας. Και γούσταρε τρελλά πρωινά με λόγια, λόγια , λόγια. Κι ύστερα ερχόταν η θάλασσα να σβήσει τα λόγια. Και η λευκή αμμουδιά να χαϊδεύει τα λευκά πόδια της.
  
  Γύρισε καταμαυρισμένο, ανανεωμένο, με καινούριες γνωριμίες στο χώρο της λογοτεχνίας. Και προπάντων αποτοξινωμένο απο την επανάληψη της καθημερινότητας!!!
  
  Το Τζουστινάκι πέρασε θεϊκά, γιατί κολύμπησε στις άβυθες θάλασσες άλλων μεγάλων ταλέντων αλλά και στον τυρκουάζ ωκεανό. Εφαγε υπέροχα στα εστιατόρια με την κοσμοπολίτικη κουζίνα, χόρτασε κουβέντα, περιπάτους στα καταπράσινα τοπία του νότου.
  
  Ηταν μια μοναδική εμπειρία πασπασλισμένη με πνευματικότητα, ζάχαρη άχνη παραλίας, θάλασσα θερμή σαν αγκαλιά και πολλές τερψιλαρύγγιες εκπλήξεις!
  Και σ΄άλλα με υγεία!!!
  
  Το Τζουστινάκι και στα συνέδρια ακόμη κολυμπάει ανάμεσα σε αρχαίες κολώνες. Αδιόρθωτα Ελληνίδα!
  Τα δωμάτια κατέβαιναν μέχρι τα τυρκουάζ νερά της πισίνας
  
  Τα χρώματα των φυτών με ζάλισαν απο τη λάμψη
  
  Η παραλία με φοινόδεντρα κι ομπρέλες απο χόρτα
  
  Ή αρχιτεκτονική των κήπων μαγευτική!
  Η πισίνα ήταν πριβέ γι αυτό ανεπανάληπτη και προπάντων μακριά απο τις φωνές των παραθεριστών
  
  Στο λόμπι καλωπισμένη και γιορτινή περιμένοντας τους συναδέλφους που έγιναν φίλοι στην πορεία
  
  Στο ισπανικό εστιατόριο εκτός απο το ύπέροχο φαγητό και μια ανεπανάληπτη παράσταση φλαμένγκο
  
  Την πεταλούδα μου τη βρήκα
  
  Το λάουντζ της απογευματινής χαλάρωσης
  
  Αγάλματα του νότου που παραπέμπουν σε πρωτοκυκλαδικά έργα
  
  Φαντάζομαι όλοι οι προϊστορικοί πολιτισμοί είχαν αδυναμία στα σχήματα έστω και με στρογγυλάδες παντού
  
  Το Τζουστινάκι εν όψει πνευματικής συνάντησης
  
  Τα φοινικόδεντρα μέσα σε παρτέρια με μόβ ποώδη φυτά
  Παντού τεχνητές λίμνες και συντριβάνια
  Το περιστύλιο
  Νυχτερινά θεάματα
  Ενα ποτό πριν απ΄τη νύχτα
  
  Έντυπωσιακή είσοδος του ξενοδοχείου
  
  Αγάλματα και μάρμαρο παντού
  
  Τα φοινικόδεντρα τα αγαπούσα απο παιδί, καθώς στη Λευκάδα ο κήπος των Αγίων Αναργύρων είχε ένα αψηλό μέχρι τον ουρανό. Ο πατέρας μου έλεγε ιστορίες για μέρη ξωτικά όπου ανθούν οι φοίνικες.
  
  Τζουστινάκι μπροστά απο τη λαγκούνα
  
  Οι πολυτελείς σουϊτες κολυμπούν στη λίμνη
  
  Αγάλματα απο πορώδη λίθο
  
  
  Με συνεπήραν με τις στάσεις και τις εκφράσεις τους
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 02.02.2010
• 18:06

  Μου αρέσει...

   »  Justine's Blog
  να περπατώ στο μαλακό πρώτο χιόνι της πόλης μου
  
  να κοιτάζω απ΄το παράθυρο τις νιφάδες του χιονιού να σκεπάζουν τη λερότητα των δρόμων
  
  να διαβάζω ακούγοντας απαλή μουσική
  
  να γράφω βυθισμένη σ΄ένα άλλο σύμπαν
  
  να επικοινωνώ με τους φίλους μου στο ίδιο μήκος κύματος
  
  ν' ακούω τον Αλέξανδρο να μου μιλάει για τα όνειρά του
  
  να συζητώ με τον Τέντυ για τη σύγχρονη πολιτική και οικονομική ζωή
  
  να τρώω μεσημεριανό με τις φίλες μου κάθε Τετάρτη
  
  ν’ ακροβατώ ανάμεσα στην πραγματικότητα και το χθές
  
  να φυλακίζω πεταλούδες στα δυό μου χέρια
  
  ν' αναθυμούμαι τις Απόκριες στη Λευκάδα
  
  να πετώ χαρταετούς με την πένα μου
  
  να χορεύω σάμπα και μάμπο
  
  να μυρίζομαι την αρμύρα της θάλασσας
  
  να περπατώ πάνω στη λευκή άμμο
  
  να είμαι ο εαυτός μου χωρίς βαρίδια κι εξαρτήσεις!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 28.01.2010
• 19:57

  Haiti’s disaster, a chance for politics.Αϊτή, Η διεθνής εκμετάλλευση μιας τραγωδίας

   »  Justine's Blog
  Με την Αϊτινής καταγωγής Γενική Κυβερνήτη του Καναδά Μικαέλ Ζάν, η οποία επίσης θα ωφεληθεί πολιτικά απο το σεισμό της πατρίδας της. Ενώ ο πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ την ετοίμαζε για έξοδο, θα αναγκασθεί να την κρατήσει στο πόστο της αν τελικά παραμείνει κι εκείνος στον πρωθυπουργικό θώκο.
  Η φωτό της ΓΓ με το Τζουστινάκι είναι απο την εκδρομή στην Ολυμπία, την οποία επισκέφθηκε στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής της στην Ελλάδα τον περασμένο Οκτώβριο.
  
  Haiti’s disaster, a chance for politics
  By Justine Frangouli
  
  One could say that I am very slow as a journalist, since I did not deal directly with the destruction left by the earthquake in Haiti, bringing back to the surface the chronic problems of the island, which is located just a few miles from the western civilized world.
  
  However, because this disaster has a direct impact on the city I live (there are 100,000 Haitians immigrants living in Montreal) I have been watching the happenings on the island on the wake of the earthquake as well as the actions of the international communtiy vis-a-vis the diaster.
  
  In addition, I have the chance to talk to some Haitians as I work for the multilingual radio CFMB in Montreal where they also broadcast a program. So I watch very closely through my associates the complexed issue called assistance and aid fundraising efforts for victims of an earthquake.
  
  The Haitians themselves in Montreal refuse to engage in any fundraising, as the money from previous fundraisers on the occasion of hurricanes and other disasters never managed to go to the victims in Haiti , rather ending up in the pockets of some unscrupulous individuals. Thus, the community of 100,000 Haitians know very well of the chronic misuse of aid funds for the island, at the same time that Montrealers have been most suspicious about the international aid organizations .
  
  Unfortunately, all these organizations have demonstrated their slow fonction, their problems of bureaucracy that made them insufficient to releif the thousands of victims of the devastating earthquake in Haiti so far.
  
  Nevertheless , after the tsunami in the Far East where the international community, although it had collected millions of dollars from the people around the world , failed to pay the proceeds to the victims of the tragedy , all the international organizations have been diminished in the eyes of mankind.
  
  At the same time people have become aware that international aid agencies use only 10% of their revenues for the actual cause while the 90% goes to operating expenses (ie luxurious offices , highly paid staff , expensive travel habits etc.)
  
  Thus, Haiti caught in such a reality, it is actually subject to the assistance efforts provided by the govenrments of the world. (such as the U.S. and Canada), which want to take advantage of the situation in Haiti in order to promote domestically and internationally their own profile.
  
  Here in Canada, Prime Minister Stephen Harper who leads a Conservative minority governemt rushed to organize a world summit on Haiti here in Montreal in order to raise his popularity that has sunk since his decision to prorogue the House of Commons until March 3.
  
  Of course, the U.S. Secretary Hillary Clinton took th e oppotunity to propose that the major summit on the reconstruction of Haiti should be held in the United Nations Headquarters which is located in New York. She and the downgoing president Obama would not lose another chance to show their international ability to put a world effort together for poor Haitians !
  
  In conclusion I would say that the case of Haiti has become a game of power and show-off on the world stage. As the Enceladus sparked death and disaster , it gave a reason to the western nations to treat the problems of a developping country making headlines in the media !
  
  
  
  Αϊτή, Η διεθνής εκμετάλλευση μιας τραγωδίας
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Θα έλεγε κανείς πως έχω πολύ αργά αντανακλαστικά ως δημοσιογράφος, μια που δεν ασχολήθηκα άμεσα με την καταστροφή που άφησε ο σεισμός στην Αϊτή, φέρνοντας πάλι στην επφάνεια τα χρόνια προβλήματα του κρατιδίου, που απέχει λίγα μόλις μίλια απο το δυτικό πολιτισμένο κόσμο.
  
  Ωστόσο, επειδή αυτή η καταστροφή έχει άμεσο αντίκτυπο στην πόλη που ζώ (καθώς υπάρχουν 100.000 Αϊτινοί μετανάστες στο Μόντρεαλ) παρακολουθώ με δέος τα τεκταινόμενα στο νησί του εγκέλαδου αλλά και στη διεθνή κοινότητα.
  
  Παράλληλα, συνομιλώ με τους Αϊτινούς συνεργάτες του διεθνούς ραδιοφωνικού προγράμματος με το οποίο συνεργάζομαι επι χρόνια στο Μόντρεαλ και έχω ανατριχιάσει με το περίπλοκο της υπόθεσης που λέγεται αρωγή, βοήθεια, ερανική προσπάθεια για τα θύματα του σεισμού.
  
  Οι ίδιοι οι Αϊτινοί του Μόντρεαλ αρνούνται να εμπλακούν σε οποιοδήποτε έρανο καθώς τα χρήματα των προηγούμενων εράνων για τυφώνες και άλλες καταστριφές ποτέ δεν κατόρθωσαν να πάνε στα θύματα καταλήγοντας στις τσέπες κάποιων επιτηδείων. Ετσι, στην κοινότητα των 100.000 Αϊτινών η δυσοσμία της χρόνιας κατάχρησης των πόρων βοήθειας προς το νησί, ποτίζει με δηλητήριο τους Μοντρεάλερς, που προσπαθούν να δείξουν τη φιλευσπλαχνία τους μέσα απο τους διεθνείς οργανισμούς της αλληλοβοήθειας.
  
  Δυστυχώς, κι αυτοί οι οργανισμοί απέδειξαν στην προκειμένη περίπτωση πως κινούνται αργά, αναποτελεσματικά και με μια γραφειοκρατία, που προσκρούει στην αναπόδραστη πραγματικότητα των ερειπίων της Αϊτής και των χιλιάδων θυμάτων του καταστροφικού σεισμού.
  
  Μετά το τσουνάμι της Απω Ανατολής όπου η διεθνής κοινότητα, παρότι είχε συγκεντρώσει εκατομμύρια δολάρια απο τους απλούς ανθρώπους, απέτυχε να αποδώσει τις εισπράξεις των εράνων και να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της τραγωδίας, οι διεθνείς οργανισμοί έχουν πέσει πολύ χαμηλά στα μάτια της ανθρωπότητας.
  
  Την ίδια στιγμή έχει γίνει συνείδηση πλέον ότι οι διεθνείς οργανισμοί βοήθειας ανα τη διεθνή κοινότητα και τα κράτη, αποδίδουν μόνο το 10% των εισπράξεών τους απο τους εράνους, καθώς τα 90% χρησιμοποιουνται για τα λειτουργικά έξοδα των εν λόγω οργανισμών, (τουτέστιν πολυτελή γραφεία, ακριβοί μισθοί των υπαλλήλων, ταξίδια στην πρώτη θέση κλπ.)
  
  Ετσι, η Αϊτή παγιδευμένη στα δικά της σκάνδαλα κατάχρησης των πόρων βοήθειας αλλά και στην αγανάκτηση του κόσμου προς τους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, δέχεται βοήθεια κυρίως απο κυβερνήσεις (όπως των ΗΠΑ και του Καναδά), οι οποίες θέλουν να είναι παρούσες στην τραγωδία για λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης.
  
  Εδώ στον Καναδά ο πρωθυπουργός της συντηρητικής μειοψηφίας Στίβεν Χάρπερ οργάνωσε την περασμένη Δευτέρα ολόκληρη διεθνή διάσκεψη κορυφής για την Αϊτή, προκειμένου να ανεβάσει τη δημοτικότητά του η οποία έχει βυθιστεί τελευταία λόγω της αυθαίρετης απόφασής του να κρατήσει κλειστό το Κοινοβούλιο μέχρι τις 3 Μαρτίου.
  
  Βεβαίως, η αμερικανίδα υπεξ Χίλαρι Κλίντον βλέποντας πως μπορεί να κερδίσει πόντους στη χώρα της αλλά και διεθνώς, επέβαλε να γίνει η μεγάλη συνδιάσκεψη κορυφής για την ανασυγκρότηση της Αϊτής στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Δεν θα επέτρεπε να χάσει άλλη λάμψη εκείνη κι ο βαλλόμενος πρόεδρος Ομπάμα για χάρη του Καναδά!
  
  Καταλήγοντας θέλω να επισημάνω ότι η περίπτωση της Αϊτής έχει γίνει ένα παιχνίδι εντυπώσεων στη διεθνή πολιτική σκηνή, καθώς ο εγκέλαδος που σκόρπισε το θάνατο , έδωσε πάλι λόγο ύπαρξης σε οργανισμούς και πολιτικούς της υδρογείου που μόνο για τα προβλήματα του τρίτου κόσμου δεν τυρβάζουν!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 25.01.2010
• 19:28

  Μια υπέροχη συνέντευξη στη Νίκη Μηταρέα της Ναυτεμπορικής

   »  Justine's Blog
  
  Επειδή απο καιρού εις καιρόν πρέπει να ευλογάμε τα γένια μας, παραθέτω μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησα στη δημοσιογράφο της Ναυτεμπορικής Νίκη Μηταρέα τον ανοιξιάτικο μήνα Νοέμβριο της Αθήνας.
  
  Την ευχαριστώ πολύ. Θα καταθέτω πού και πού δημοσιεύματα για το βιβλίο, που έχει πάρει την άγουσα του απολύτως ευπώλητου κατα τους τρείς μήνες της κυκλοφορίας του.
  
  
  
  
  Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη μιλάει στο «Τ+ζ» της Ναυτερμπορικής για το νέο της μυθιστόρημαΟ Χαμένος Χρόνος της Ουσιαστικής Ανάγνωσης
  
  Συνέντευξη στη Νίκη Μηταρέα
  
  Παρασκευη, 13 Νοεμβριου 2009 07:00
  Με ένα καινούργιο μυθιστόρημα, υπό τον τίτλο «Για την Αγάπη των Άλλων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη επιστρέφει στη μεγάλη φόρμα, ρίχνοντας φως στη Νίσυρο της ξηρασίας και των άκαμπτων παραδόσεων και μεταφέροντας μια ξέμακρη εποχή. Ο λόγος της γλαφυρός, οι ήρωές της ανθρώπινοι, το τοπίο της μαγικό.
  
  
  Με το νέο της πόνημα, που βασίζεται στην πραγματική ιστορία της μητέρας του ελληνοαμερικανού μεγιστάνα Τζον Κατσιματίδη, η συγγραφέας αποδεικνύει πως ξέρει να μεταφέρει με κινηματογραφικό λόγο τη συντριβή της ανθρώπινης φύσης, σκιαγραφώντας την ακροβασία ανάμεσα στο πάθος και στο έθος.
  
  Κυρία Φραγκούλη, από πού ορμάται ο τίτλος του νέου σας μυθιστορήματος;
  
  «Το μυθιστόρημα "Για την Αγάπη των Άλλων" πήρε τον τίτλο του από τη θυσία της πρωταγωνίστριας ηρωίδας, Μαργαρίτας, η οποία παρέβλεψε την προσωπική της ευτυχία, για να ξεμπλοκάρει μια ανθρώπινη καραμπόλα στη μακρινή Νίσυρο του Αιγαίου, κάποτε παλιά, μετά τον πόλεμο, όταν τα ήθη και οι παραδόσεις σ' κείνη τη γωνιά της Γης ήταν άκαμπτα. Αυτός ο τίτλος περικλείει ολάκερο το βιβλίο.»
  
  Πώς σάς προέκυψε αυτή η ιστορία, που μάλιστα είναι αληθινή;
  
  «Βρέθηκα στη Νίσυρο πριν από μερικά χρόνια, καλεσμένη του ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Τζον Κατσιματίδη, κι εκεί, εντελώς τυχαία, έγινα αυτήκοος μάρτυρας της προσωπικής ιστορίας της μητέρας του.
  
  Θεώρησα πως ήταν μοναδική για το βάθος, τον πόνο, το δράμα, αλλά και τη μεγαλοσύνη. Ορκίστηκα εκεί, επιτόπου, πως αυτό θα ήταν το επόμενο μυθιστόρημά μου. Φυσικά, η Μαργαρίτα μεγάλωνε μέσα μου επί τέσσερα χρόνια, ώσπου να πάρω πένα και χαρτί να καταγράψω την ατυχία της...»
  
  Αντιμετωπίσατε πρόβλημα να πείσετε τον κ. Κατσιματίδη να σας επιτρέψει τη μυθοπλαστική περιποίηση της ιστορίας της μητέρας του;
  
  «Όχι, αντίθετα ο Τζον Κατσιματίδης και η οικογένειά του μου συμπαραστάθηκαν σε όλη την πορεία της έρευνας και της συγγραφής. Η εξαδέλφη του, Δέσποινα Εμμανουηλίδη-Λυβίτση, μου αποκάλυψε όλες τις λεπτομέρειες της ιστορίας και των ηθών του νησιού. Και ο Τζον με εμπιστεύτηκε, όντας σίγουρος πως η πολύτιμη μνήμη της μητέρας του δεν θα προσβαλλόταν σ' αυτό το μυθιστόρημα.
  
  Ο Τζoν, που είναι σπουδαίος φίλος, με τίμησε και με τιμά με την εμπιστοσύνη του. Ήταν πολύ λεπτό ζήτημα κι όμως δεν αμφισβήτησε την πρόθεση ή την εντιμότητά μου απέναντι στη μητέρα του ούτε για μια στιγμή. Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη επιβράβευσή μου.»
  
  Πώς επιλέγετε το θέμα σας για να γράψετε ένα μυθιστόρημα;
  
  «Δεν το επιλέγω με κάποια συγκεκριμένη λογική. Εκτίθεμαι σε διάφορες πραγματικότητες και, ανάλογα με την εποχή, τη διάθεση και την ανησυχία, επιλέγω να γράψω ένα μυθιστόρημα.
  
  Γράφω όταν έχω να πv κάτι, όχι για την ίδια τη συγγραφή. Δηλαδή με τρομάζει η λεξιλαγνεία, η οποία αποδεικνύει ένα ταλέντο γραφής, αλλά δεν είναι πάντοτε συνυφασμένη με βάθος. Προσπαθώ να βρω ήρωες που έχουν μια αληθινότητα, η οποία με αγγίζει στο βαθύτερο είναι μου. Ίσως αυτή η γνησιότητα να είναι τελικά το κριτήριό μου.»
  
  
  Τι είναι για σας μυθιστόρημα;
  
  «Για μένα μυθιστόρημα είναι ένα μεγάλο έργο με μύθο, δομή, χαρακτήρες, πλοκή και μηνύματα. Είναι ένα ολάκερο οικοδόμημα, το οποίο χτίζει ο συγγραφέας ως αρχιτέκτονας από το μηδέν. Πρέπει να έχει πολύ στέρεα υλικά για να αντέξει στην ανάγνωση του απλού αναγνώστη, αλλά και στην κριτική.»
  
  Στα μυθιστορήματά σας κυριαρχούν οι εμμονές της αποδημίας και της ακύρωσης των ανθρώπινων πόθων. Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας πεσιμίστρια;
  
  «Στο έργο μου γενικά κυριαρχούν τα ταξίδια και η αποδημία. Γράφει κανείς εκ περισσεύματος καρδίας, επομένως είναι φυσικό να αντλώ τους μύθους μου από θέματα που με γυροφέρνουν. Όσο για τις ακυρώσεις των ανθρώπινων πόθων, ναι πρεσβεύονται στα έργα μου, γιατί η ζωή όσο συσσωρεύεται τόσο περισσότερο σκοτώνει όνειρα και πόθους. Πεσιμίστρια δεν θα με χαρακτήριζα, ρεαλίστρια ίσως.»
  
  Γράφετε αποσυρμένη στο Μόντρεαλ, αλλά γράφετε στην ελληνική γλώσσα. Σας παιδεύει η απόσταση από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα χρήσης της ελληνικής;
  
  «Ναι, είμαι ευλογημένη που γράφω από μακριά, στην ησυχία του χιονιού μου. Θεωρώ πως γράφω σε μια ελληνική λίγο κλασικότερη, επειδή ακριβώς δεν στρογγυλεύεται από την καθημερινότητα της χρήσης. Η απόσταση σαφώς με παιδεύει, το ότι δεν ακούω τη γλώσσα μου να μιλιέται μου προκαλεί σύνδρομο στέρησης. Μερικές φορές πιστεύω πως πάσχω από λεξιπενία, αλλά ο επιμελητής μου με διαβεβαιώνει πως όχι.»
  
  Σκέφτεστε κάποτε να γράφετε στην ελληνική και τη γαλλική ή την αγγλική ταυτόχρονα;
  
  «Όχι, ποτέ δε σκέφτηκα να απεμπολήσω τη μητρική μου γλώσσα για χάρη της δημοσίευσης των έργων μου εδώ στην ξένη. Έχω μεταφράσει κάποια έργα μου στα Αγγλικά, έχω συμμετάσχει δημιουργικά στη μετάφραση κάποιων άλλων, αλλά ούτε μια στιγμή δεν αποπειράθηκα να γράψω εξ υπαρχής έργο μου σε ξένη γλώσσα. Έχω την αίσθηση πως έτσι θα χάσω το κυριότερο όπλο της ταυτότητάς μου. Δεν έχω την πολυτέλεια να το κάνω, σας διαβεβαιώ.»
  
  Έχετε γράψει διάφορα λογοτεχνικά είδη, από βιογραφίες, μυθιστορήματα μέχρι διηγήματα και ταξιδιωτικά. Ποιο λογοτεχνικό είδος είναι το αγαπημένο σας;
  
  «Όλα τα είδη είναι αγαπημένα μου, ανάλογα με τη διάθεση της εποχής. Μου αρέσουν οι βιογραφίες, γιατί προέρχομαι από τη δημοσιογραφία και μου έρχεται απόλυτα φυσικό να κάνω έρευνα για πρόσωπα. Μου αρέσουν τα μυθιστορήματα, γιατί βυθίζομαι επί μακρόν στους ήρωες και τη διάδρασή τους. Αλλά και τα διηγήματα έχουν τη φρεσκάδα ενός ολοληρωμένου έργου και μάλιστα έντονου και γρήγορου. Όσο για τα περιηγητικά βιβλία, αυτά είναι η προβολή των έγχρωμων εντυπώσεων.»
  
  Πώς βλέπετε το τοπίο της λογοτεχνίας σήμερα;
  
  «Πιστεύω πως οι πάσης φύσεως Νταν Μπράουν, Στίβεν Κινγκ, Στέφανι Μέγιερς κυριαρχούν στην παγκόσμια λογοτεχνική σκηνή, επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν κάτι βαθύ και αυτογνωστικό. Θέλουν να κάνουν ανάγνωση σε μια περιπέτεια, να χάνονται από τη δύσκολη πραγματικότητά τους.
  
  Βλέπω ελάχιστους καλούς συγγραφείς να έχουν επιτυχία και προπάντων διαπιστώνω πως δεν υπάρχουν νέα λογοτεχνικά ρεύματα εκτός των περιπετειών. Έχουν γίνει μπλοκμπάστερ και τα βιβλία κι αυτό δείχνει μια κατάπτωση της αισθητικής των ανθρώπων.»
  
  
  Πώς βλέπετε την ελληνική λογοτεχνική σκηνή;
  
  «Κι εδώ πιστεύω πως δεν υπάρχει νέο κύμα. Ακόμη περιμένουμε από τους συγγραφείς της γενιάς του '80 να πουν κάτι καινούργιο. Αλλά τι να πουν, αφού ο χρόνος έχει άλλη δυναμική μακράν της δικής τους (μας); Παρ' ότι προσπαθούν να μας επιβάλουν κάποιους νέους ως ταλέντα, προσωπικά δεν με πείθουν. Έτσι, κι εδώ διακρίνω αδιέξοδα και μπλοκμπάστερ.»
  
  
  Πώς κρίνετε τους Έλληνες κριτικούς του βιβλίου;
  
  «Μου είναι συμπαθέστατοι, αν και κρίνουν βιβλία της παρέας τους. Ίσως γι' αυτό δεν προχωράει η κουβέντα περί λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Πάντως, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γράφουν για βιβλία και κρέμεσαι από την πένα τους. Έστω κι αυτοί οι λίγοι αποτελούν μια όαση στον άγριο κόσμο του βιβλίου, που γίνεται ανερυθρίαστα εμπορικός.»
  
  
  Τα βιβλία, όπως τα γνωρίζουμε στην έντυπη μορφή τους, έχουν μέλλον; Και ποιο μέλλον;
  
  «Δυστυχώς, και τα βιβλία, όπως οι εφημερίδες, δεν έχουν μέλλον στην παραδοσιακή έντυπη μορφή τους. Οι νέες τεχνολογίες των ηλεκτρονικών αναγνωστηρίων θα σαρώσουν τις βιβλιοθήκες μας. Στην Αμερική ήδη στα πανεπιστήμια οι φοιτητές χρησιμοποιούν τους readers για την έρευνά τους. Είναι φτηνότερη και πιο πολυποίκιλη η πρόσβαση στα ηλεκτρονικά βιβλία.
  
  Στην Ελλάδα το φαινόμενο θα έρθει ίσως μια δεκαετία αργότερα, αλλά ας αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε κι εδώ γι' αυτή την εποχή. Ομολογώ με φοβίζει η προοπτική πως ο γιος μου δεν θα έχει βιβλιοθήκες στο σπίτι του, αλλά μόνο κομπιούτερ και readers.»
  
  Γιατί τα ελληνικά βιβλία -ακόμη και μεταφρασμένα στα Αγγλικά- δεν έχουν απήχηση σε σχέση με τα αντίστοιχα ισπανικά, ας πούμε;
  
  «Πιστεύω πως γράφουμε με μια μορφή εσωστρέφειας, πως δεν έχει οικουμενικότητα ο λόγος μας. Αλλά να σας πω και κάτι; Είναι τόσο ισοπεδωτική και τυφλή η αμερικάνικη κουλτούρα, που αγνοεί τους ξένους προβληματισμούς.
  
  Στην Αμερική πουλάνε τα βιβλία των καταπιεσμένων γυναικών του Ισλάμ και λίγο η ισπανόφωνη λογοτεχνία, ένεκα του μεγάλου ισπανόφωνου πληθυσμού της. Κι εδώ πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να αποδεχόμαστε τους καιρούς, που δεν χαρίζονται σε αξίες, αλλά μόνο σε υπεραξίες.»
  
  H συγγραφέας
  
  Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη γεννήθηκε στη Λευκάδα. Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών, δημοσιογραφεί από το 1983 στον ελληνικό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QFW) και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά και στην ελληνική τηλεόραση. Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά.
  
  Παράλληλα με τη δημοσιογραφική και συγγραφική της δραστηριότητα, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Αρχιεπίσκοπος «Σπυρίδων» για την Ελληνική Παιδεία και τον Πολιτισμό, με έδρα τη Νέα Υόρκη. Είναι παντρεμένη κι έχει ένα γιο.
  
  Στην ιταλοκρατούμενη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας
  
  Μια νεαρή κοπέλα, σμιλεμένη από τη γαλλοτραφή πολίτισσα μάνα της, μεγαλώνει ανυποψίαστη στη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας. Όμορφη, έξυπνη, με σπουδές στην ιταλοκρατούμενη Ρόδο, αφήνεται στον έρωτα ενός νεαρού συμπατριώτη της.
  
  Στο βάθος, μακριά, φαντάζει η απουσία του πατέρα στην Αμέρικα. Και η παρουσία της ανδρόγυνης μάνας. Ο έρωτας της Μαργαρίτας θα ανατραπεί την έσχατη στιγμή. Και η προδοσία θα σημαδέψει όχι μόνο την τύχη της, αλλά ένα ολάκερο νησί, προκαλώντας μια συγκλονιστική ανθρώπινη καραμπόλα. Και η Μαργαρίτα; Υποκύπτει τελικά στη νομοτέλεια πως «η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη»;
  
  Τα ήθη της εποχής και η ιστορία της ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου συνιστούν το υπόβαθρο του μυθιστορήματος, το οποίο κυριεύει τις αισθήσεις με τη γνησιότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων και την αφοσίωσή τους στις άκαμπτες παραδόσεις του νησιού της λάβας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.01.2010
• 23:12

  «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» σε κορυφαία θεατρική παράσταση

   »  Justine's Blog
  
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Ενα απο τα κορυφαία έργα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» παίζει με εκληκτική επιτυχία εδώ και τρία χρόνια ο θίασος του Ηλία Λογοθέτη «Ωδή» στο θέατρο, έχοντας προσελκύσει εκατοντάδες θεατές στην παράσταση. Το μεγαλύτερο μέρος του κοινού είναι έφηβοι μαθητές λυκείου, καθώς οι «ψαγμένοι» καθηγητές παίρνουν την πρωτοβουλία να οδηγήσουν τα παιδιά στο θεατρικό δρώμενο, που αναδεικνύει τη γοητεία της ελληνικής γλώσσας, τη λεπτότητα των αισθημάτων και τις αποχρώσεις των χαρακτήρων του Βιζυηνού, με μια σύγχρονη πρόταση χρήσης του εικαστικού και μουσικού περιβάλλοντος.
  
  Οι ερμηνείες του Ηλία Λογοθέτη και της Μαρίας Ζαχαρή κορυφώνουν τον παλμό της παράστασης, που ξετυλίγεται σε ένα μινιμαλιστικό σκηνικό, όπως μινιμαλιστικός είναι άλλωστε και ο λόγος του έργου.«Το Αμάρτημα της Μητρός μου» του Γιώργου Βιζυηνού είναι ένα βαθύ ψυχογράφημα, που αναδεικνύει τις λεπτεπίλεπτες πτυχώσεις δυστυχίας του συγγραφέα-ποιητή, ο οποίος φαίνεται συγκλονισμένος απο τη στάση της μητέρας του απέναντι στον ίδιο και τα αγόρια της οικογένειας, καθώς εκείνη αναζητεί την προσωπική της λύτρωση στην υιοθεσία κοριτσιών όταν χάνει τη δική της κόρη την Αννιώ.
  
  Ομως το βάθος τη δυστυχίας της αποκαλύπτεται έτι μεγαλύτερο, καθώς η μητέρα του Βιζυηνού παραδέχεται σε μια δραματική εξομολόγηση την ατυχή στιγμή της επιπολαιότητας όταν πλάκωσε πνίγοντας το πρωτογέννητο βρέφος της γένους θηλυκού κατα την ώρα του ύπνου μετά απο ένα μεθύσι ευωχίας και χαράς στον ανθό της νιότης της.
  
  Το βίωμα αυτής της απόρριψης εκ μέρους της μητρός του θα οδηγήσει το μεγάλο ποιητή στην αυτοαπόρριψη και την διαρκή αναδαψίλευση της φειδωλότητας της μητρικής αγάπης .Ο πόνος λειτουργεί μηρυκαστικά στην ύπαρξή του. Τούτος ο συναισθηματικός μαρασμός, επιβαρημένος απο τη στερημένη ζωή του στην ξένη θα οδηγήσει τελικά τον ποιητή στο ψυχιατρείο κι έτσι θα μείνει για πάντα στιγματισμένος απο την ψυχική ασθένεια.
  
  Θα πρέπει να πώ ότι αυτό που με εντυπωσίασε στην παράσταση ήταν η επιλογή της Μαρίας Ζαχαρή και του Ηλία Λογοθέτη να κρατήσουν ανέπαφη τη γλώσσα του έργου με αποτέλεσμα να ακούγεται η απόλυτη ποιητικότητα αυτής της καθαρεύουσας που λοιδωρούμε σήμερα. Η ροή του λόγου, που κορυφώνεται μέσα απο τα μελοποιημένα ποιήματα με την εκληκτική ερμηνεία του ταλαντούχου συμπατριώτη μου Ηλία Λογοθέτη, κάνουν την παράσταση να παραπέμπει σε οπερέτα άλλης εποχής.
  
  Επίσης, κύριο στοιχείο του έργου είναι ότι ξετυλίγεται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση χωρίς να αφαιρεθεί ο τόνος του πρωτότυπου κειμένου. Η διατήρηση αυτής της αφηγηματικής φόρμας στο θέατρο είναι σπάνια και δύσκολη καθώς υποκρύπτει τον κίνδυνο να υποπέσει η παράσταση στη μονοτονία.
  
  Ωστόσο, η μοναδική ηθοποιία του Ηλία Λογοθέτη, που αποδεικνύει την εξαιρετική του ωριμότητα στην έκφραση κάνει την παράσταση σκοτεινή αλλά απόλυτα θελκτική για τον θεατή. Η Μαρία Ζαχαρή σε ήπιους τόνους ακολουθεί το βηματισμό του πρωταγωνιστή, αναδεικνύοντας το ταλέντο της επίσης.Η μικρή Αννιώ μέσα απο το παίξιμο της νεαρής ηθοποιού Εύας Οικονόμου-Βαμβακά στέκεται στο ύψος της διδασκαλίας του εξαίρετου σκηνοθέτη Κωστή Καπελώνη,
  
  «Το αμάρτημα της Μητρός μου» είναι μια παράσταση που κάνει το θεατή πλουσιότερο σε εμπειρία καθώς του χαρίζει την αίσθηση πως απόλαυσε ένα κλασσικό έργο με τα διαχρονικά συναισθήματα προς τη μητέρα αλλά και τα φοβικά σύνδρομα μιας ταραγμένης ψυχής.
  
  Προτείνω την παράσταση ανεπιφύλακτα σαν μια απο τις καλύτερες και δοκιμότερες της αθηναϊκής θεατρικής σκηνής.
  
  Στοιχεία του έργου
  
  ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΒΙΖΥΗΝΟΥ «Το Αμάρτημα της Μητρός μου»
  Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
  Σκηνογραφία: Νίκος Αλεξίου
  Μουσική: Σταύρος Σιόλας
  Παίζουν οι ηθοποιοί:
  Ηλίας Λογοθέτης Μαρία Ζαχαρή
  Εύα Οικονόμου-Βαμβακά Διονύσης Κλάδης Σάββας Σουρμελίδης Λήδα Βέρντι
  
  Παραστάσεις:
  
  
  Θέατρο Βαφείο
  Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός (σταθμός Κεραμεικού), τηλ: 210-3425.637
  Παρ. 9:15μμ
  Σάβ. 6:15μμ (λαϊκή απογευματινή), 9:15μμ
  Κυρ. 8:00μμ
  Εισιτήρια: 20 ευρώ, 15 ευρώ (φοιτητικό και λαϊκή απογευματινή), 10 ευρώ (μαθητικό)
  ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: τηλ: 210-3425.637, 210-6510.973
  Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
  Οι παραστάσεις θα κρατήσουν μέχρι τις 28 Μαρτίου
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 21.01.2010
• 22:11

  Η υποκρισία της Φιλανθρωπίας

   »  Justine's Blog
  Σχετικά με το ζήτημα που αναπτύσσω παρακάτω μπορείτε να ακούσετε μια εφ΄όλης της ύλης συνέντευξή μου στην διαδιακτυακή εφημερίδα www.kalami.net
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Τις τελευταίες εβδομάδες το χριστεπώνυμο πλήθος της Αμερικής και της Ελλάδας σκανδαλίζεται απο τις κραυγαλέες κριτικές και αντεγκλήσεις ανάμεσα στο Φανάρι και στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής με αφορμή την υιοθεσία δύο Ελληνικής καταγωγής (εκ πατρός) παιδιών απο την Κινσάσα της Αφρικής.
  
  Η ιστορία ξεκίνησε πριν απο μερικούς μήνες όταν ζητήθηκε απο την Αρχιεπισκοπή Αμερικής να μεσολαβήσει για να έρθουν τα ορφανά απο πατέρα παιδιά, απο το Κογκό στις ΗΠΑ προκειμένου να στεγαστούν στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου, που περιθάλπτει εμπερίστατα Ελληνόπουλα των ΗΠΑ μια και η μητέρα των εν λόγω παιδιών πάσχει απο ανίατη ασθένεια στη μακρινή χώρα του τρίτου κόσμου.
  
  Η αδιαφορία των υπηρεσιών της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η υποτίμηση μάλλον της επιτακτικής ανάγκης των δύο παιδιών να βρούν άμεσα στέγη, φαίνεται πως οδήγησαν τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο στο να δώσει αρνητική απάντηση στους συγγενεις των δύο αγοριών για τη δυνατότητα ερχομού τους στη Νέα Υόρκη.
  
  Και ξαφνικά διαβάσαμε αλόγιστα γραμμένα άρθρα με κραυγαλέους τίτλους και με δηλώσεις μάλιστα του Φαναριώτη τιτουλάριου μητροπολίτη Ικονίου ο οποίος άρχισε να ωρύεται με υστερικό στύλ του τύπου: «έφρυξα, λυπήθηκα και ντροπιάστηκα που είμαι αρχιερεύς της Ορθοδόξου Εκκλησίας (...) και ερωτώ ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος (...) είχε τη συνείδησή του ήσυχη τις εορτές; (...) Πού οδηγείται η ταλαίπωρος Ορθόδοξος Εκκλησία; Πού την οδηγούν οι ασυνείδητοι ποιμένες της; Λυπάμαι πολύ δια τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, με απογοήτευσε δια μίαν ακόμη φορά (...) Λυπάμαι δια την κατάντια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Λυπάμαι δια την κατάντια της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και του Αρχιεπισκόπου της (...) Ντροπή μας»!
  
  Και βεβαίως φρίξαμε εμείς οι σκεπτόμενοι άνθρωποι καθώς υποστήκαμε προσβολή της λογικής μας. Πώς και γιατί διογκώθηκε ένα τέτοιο θέμα ώστε να γίνει πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο της Διασποράς και της Ελλάδας;
  
  Γιατί ένα μητροπολίτης του Φαναρίου έκανε τέτοιες εμπρηστικές δηλώσεις εναντίον του κ. Δημήτρίου, οι οποίες είναι προσβλητικές για τον ίδιο και το Φανάρι; Γιατί ο Πατριάρχης δεν επέβαλε επιτίμιο στον ιεράρχη του θρόνου αν ο τελευταίος έδρασε ανεξέλεγκτα και αφ΄εαυτού χωρίς προτέρα συνεννόηση με την προϊσταμένη του αρχή;
  
  Γιατί ο μητροπολίτης Ικονίου και οι άλλοι πατέρες του Φαναρίου δεν έδειξαν ανάλογο φιλάνθρωπο πρόσωπο, όταν το 2000 αποφάσισαν εν χορδαίς και οργάνοις να ανατρέψουν την απόφαση για τη συνταξιοδότηση του πρώην αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Σπυρίδωνος, επι προεδρίας και τότε του Αρχιεπισκόπου κ. Δημήτρίου; Γιατί επέτρεψαν να συρθεί στα δικαστήρια η Αρχιεπισκοπή προκειμένου να υπερασπιστεί μια ανάδελφη και απάνθρωπη απόφαση και μάλιστα με κόστος άνω του μισού εκατομμυρίου δολαρίων;
  
  Γιατί σκανδάλισαν και σκανδαλίζουν με την παραδημοσιογραφία πέρα απο κάθε λογική και αίσθηση ευθύνης επι χρόνια τον Ελληνισμό της Διασποράς με διάφορα κατευθυνόμενα δημοσιεύματα;
  
  Ο Ελληνισμός της Αμερικής και της Διασποράς γενικότερα υποπτεύεται πως ετοιμάζεται ανατροπή του αρχιεπισκόπου Δημητρίου, η οποία δεν θα είναι εύκολη υπόθεση καθώς ο ιεράρχης, εξ Ελλάδος ορμώμενος, έχει πλάτες στην πολιτική, δημοσιογραφική και ακαδημαϊκή ζωή του τόπου.
  
  Ας σταματήσουν οι φάλτσες κορώνες των παράκεντρων της εξουσίας για να συνεχιστεί η διοίκηση του αρχιεπισκόπου Δημητρίου, που δεν θα κριθεί απο την υποκριτική φιλανθρωπία αλλά απο τα τεράστια λειτουργικά ελλείμματα που έχουν διογκωθεί στην πολύπαθη Αρχιεπισκοπή Αμερικής την τελευταία δεκαετία με τη συνδιαχείριση των εντεταλμένων του Φαναρίου π. Αλεξ Καρλούτσου και Μάικλ Τζαχάρη!!!.
  
  Για τη συνέχεια και τις λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε στο GreekAmericanNews Agency
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 19.01.2010
• 05:51

  Μεσημβρινές συνευρέσεις

   »  Justine's Blog
  
  Μεσημβρινές συνευρέσεις
  
  Εύα Στάμου
  
  εκδόσεις Μελάνι, σ. 145, 13 ευρώ
  
  Τη γνώρισα σε μια απο τις μπλογκοσυγκεντρώσεις της Ελένης Γκίκα στο καφέ της Αγκυρας ένα απο κείνα τα Σαββάτα, που βρέθηκα στην Ελλάδα δυό χρόνια πριν. Δεν ξέρω γιατί με την Εύα Στάμου ένιωσα μια σύνδεση άμεση και ουσιαστική , παρότι δεν είναι ο τύπος μου να συχνάζω με ψυχολόγους. Μου άρεσε μάλλον αυτή η επιθετική ομορφιά της, που την έκανε να είναι άνετη μέσα στο δέρμα της αλλά και στο επάγγελμά της.
  
  Εκτοτε την καλώ κάθε χρόνο στα περίφημα πάρτυ της Αθήνας, γιατί μου αρέσουν πολύ εκείνη κι ο σύντροφός της. Θάλεγα πως τους νιώθω ιδιαίτερα κοντινούς κι ας βρισκόμαστε περιοδικά και πού στην Ελλάδα.
  
  Με μεγάλη ανυπομονησία άρχισα να διαβάζω το βιβλίο της «Μεσημβρινές Συνευρέσεις» στο αεροπλάνο προς Αθήνα τον περασμένο Νοέμβρη της επιστροφής μου στο Μόντρεαλ.Πρόκειται για μια συλλογή με διηγήματα, που έχει θέμα της το ανθρώπινο σώμα και τη διαφορετικότητα της σεξουαλικότητας.Το ρούφηξα κυριολεκτικά κατα το δεκαπεντάωρο ταξίδι μου με στάση στο λατρεμένο μου Παρίσι.
  
  Το ξαναδιάβασα πάλι μετα τις διακοπές καθώς ήθελα να φρεσκάρω στο νού μου τις λεπτομέρειες των Μεσημβρινών Συνευρέσεων, που έπαιζαν ανάμεσα στην άκρα σεξουαλικότητα των δύο φύλων αλλά και των ομοφυλόφιλων χωρίς όμως να με σοκάρουν.
  
  Βρήκα τη ματιά της Εύας Στάμου άκρως διεισδυτική όπως άλλωστε την περίμενα, καθώς είχα εξοικειωθεί με αυτήν απο τα συγκροτημένα κείμενά της στο υπέροχο μπλόγκ της. Η σωματική συνεύρεση μέσα απο την πένα της με παρέπεμψε στις λογής λογής ιστορίες που θα έχει ακούσει στο ψυχολογικό ντιβάνι της .
  
  Ο «Χάρτης» με παρέπεμψε στην τυχαία ερωτική συνεύρεση για τον ίδιο το σωματικό έρωτα και όχι πέρα απ΄αυτόν , Το «Ρίσκο» στο πάλιωμα του ερωτισμού μέσα στο γάμο, «Οι Μεσημβρινές συνευρέσεις» σε ιστορίες των Εξαρχείων και των εξαρτήσεων, και τα υπόλοιπα διηγήματα σε περιγραφές ερωτισμού, που ξεπερνούν τα όρια της συνθήκης. Αλλά ακόμη και ο ομοφιλόφυλος έρωτας είχε ένα ρομαντισμό και μια απελπισία, εκείνη της διαφορετικότητας και της μοναξιάς.
  
  Δεν θα μπορούσα να κατατάξω τα διηγήματα της Εύας Στάμου σε αμιγώς λογοτεχνικά πονήματα, καθότι παρα την καλή γραφή, τους λείπει αυτή η αοριστία της λογοτεχνικής αδείας. Η Εύα Στάμου σε πρωτοπρόσωπη ή τριτοπρόσωπη γραμμή είναι πανταχού παρούσα ως αφηγήτρια και ως ψυχολόγος του βάθους και του πλάτους. Είναι παρούσα συμπερασματικά, άφοβα και ακριβοδίκαια.
  
  Μέσα απο τα κείμενά της αναδεικνύει την αναλυτική της σκέψη, τη βαθειά παιδεία της αλλά και την άριστη σχέση με το αντικείμενό της, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο ψυχισμός πίσω απο τη σωματική συνεύρεση με φόντο διάφορες συνθήκες ζωής.
  
  Μου άρεσαν τούτα τα διηγήματα, που είχαν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, που δεν ήταν ατάκτως ερριμμένα κάτω απο μια αόριστη λογοτεχνική προσποίηση. Τελικά, διαβάζοντάς τα και δεύτερη φορά κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτή η δημοσιογραφική μου φύση ενθουσιάζεται απο το ίδιο το γεγονός, που ενδύεται τον μανδύα του διηγήματος προπάντων όταν έχει γραφτεί απο το νού, την πείρα και τη δεξιοτεχνία μιας συγκροτημένης ψυχολόγου με ωραία και τρεχούμενη πένα.
  
  Εύα μου περιμένουμε κι άλλα τέτοια κείμενα στη μικρή ή τη μεγάλη φόρμα, τώρα που σε ανακαλύψαμε στη γραφή.
  
  Ιουστίνη Φραγκούλη
  
  Μίνι βιογραφικό της Εύας Στάμου
  
  Η Εύα Στάμου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έζησε στη Βρετανία όπου έκανε ανώτατες σπουδές φιλοσοφίας και διδακτορική διατριβή στην ψυχολογία με θέμα τη συγκρότηση της προσωπικότητας. Εργάστηκε στην Πρότυπη Ψυχιατρική κλινική του Γιορκ και δίδαξε Ψυχιατρική Ηθική στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Από το 2007 ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως ψυχοθεραπεύτρια ατόμων και ζευγαριών. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα "Ελιγμοί", 2004 - "Ντεκαφεϊνέ", 2005 και τα διηγήματα "Μεσημβρινές συνευρέσεις", 2009.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 16.01.2010
• 19:04

  Ο παραμόνιμος σπαραγμός

   »  Justine's Blog
  
  Ηταν ένα μουντό πρωινό, απ΄αυτά που έχουν καθήσει εδώ στο Μόντρεαλ εδώ και μια βδομάδα και δε λένε να φύγουν. Ηταν μια μέρα με νεφοσκεπή ουρανό, απ΄αυτές που δεν μπορείς να τους ξεφύγεις, που σε φυλακίζουνε απριόρι.
  
  Ανοιξα το ηλεκτρονικό γραμματοκιβώτιό μου και μού ήρθε η αναπάντεχη επιστολή. Απο μια συνάδελφο της Κωνσταντίνας μου, που γνωρίστηκαν κάπου στο βάθος του χρόνου. Του χρόνου που δεν θεραπεύει τις πληγές κι ας λένε τα ρητά της θυμοσοφίας.
  
  Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη σύντομη επιστολή και το ποίημα της Εριφύλλης Πιερίδη, που συλλαμβάνει τον παραμόνιμο σπαραγμό της αιώνιας απουσίας. Κι ας διακόπτεται πότε-πότε απο τα φτερουγίσματα μιας Πεταλούδας!
  
  Ευχαριστώ Εριφύλλη
  
  Ιουστίνη
  
  
  Ονομάζομαι Εριφύλλη Πιερίδη. Πριν χρόνια γνώρισα την αδελφή σας Κωνσταντίνα.
  Ηταν ένα γλυκύτατο παιδί, ευαίσθητο και καλλιεργημένο. Έγραψα ένα ποίημα γι' αυτήν
  αφ' ότου πέθανε. Το ποίημα σας ανήκει.
  
  
  Με εκτίμηση
  
  Ειφύλλη Πιερίδη
  
  
  Προσμονή
  
  (Για την Κωνστανντίνα που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή …)
  
  
  
  Μια νύχτα υγρή, αυγουστιάτικη
  ντυμένη αγιόκλημα και μύρο της νιότης
  θα ξαναρθείς …
  από άστρο σ’ άστρο ακροπατώντας
  σε κόσμους δικούς μας θα φανείς .
  Με τη μορφή μιας ζαλισμένης φτελιάς
  
  Με τα φτερά μιας παιδικής πεταλούδας .
  Αύγουστος του ’93 ή Μάϊος του 2000…
  
  Όλοι οι χρόνοι σου δικοί μας θα ναι …
  
  Να σε φέρνουν καταπώς σε πήρανε.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 14.01.2010
• 23:54

  Δικά τους τα σφάλματα, δικά μας τα ράμματα!

   »  Justine's Blog
  Their mistakes our problems!
  
  By Justine Frangouli
  
  A near fatal incident occurred during the days of celebration and happiness, because of the Nigerian who wanted to die heroically for Allah, taking with him an airplane full of people.
  
  The error was clearly attributed to the American authorities, who had the name of the offender in their list of suspects for terrorism, but since the CIA and the FBI never consult each other, they let the guy pass hands free.
  
  And while the Nigerian met the perfect profile of the suicide bomber (he had no return ticket, he was not holding a bag, he was bathed in sweat from the fear, as described by the other passengers) the American authorities who are supposed capable of spotting the suspects and at the same time they are so much offensive to the innocent passengers, let him in the plane so he could complete his work of killing people!!!
  
  And so began again the suffering of the real people with more strict measures at the airports in the US and especially in Canada, where our leaders acknowledge the chronic accusation of the Americans that "our country harbors terrorists”.
  
  So, yesterday the Prime Minister Stephen Harper, who prorogued shamelessly the House of Commons until March 4 (as if he has the right to stop the legislative work until the end of the Winter Olympic Games in Vancouver) called an extraordinary meeting of the officials for the security of Canada, because supposedly there is information that terrorists will enter the land of beer, snow and calm to get to our neighbor to blow up trains, bridges and more.
  
  Of course, the queues for flights to the USA have become a real joke (someone can wait in line until some six hours to get the plane to an American destination!). An absolute fascism prevails at the airports around Canada and America with the security guards to pick up women’s lipsticks as suspected terrorist tools.
  
  Worst of all is that the authorities are consulting in both sides of the border to place high-level x-ray machines so to examine whether passengers are carrying suspicious items in their underwear. And Canada is prepared to accept unconditionally the measures indicated by the neighbor .Which means they want to impose the ultimate offense of human dignity with an increased carcinogenic risk so they can prevent one in a million terrorist in the air travelling, harming the aviation industry at the same time.
  
  As a Canadian citizen I am furious with the new era of the state terrorism, which offends deeper and more openly the human values. I refuse to accept the blatant neo-fascism in the name of security so as let them penetrate my body with disrespect filling it with radioactivity.
  
  Really, all those brains who allegedly trying to guard us against terrorism at airports, why don’t they tell us how they are going to protect us in our everyday life as we cross by thousands the high-traffic bridges or the highways, as we gather in the public places where everyone is free to fill a car with gas and put fire in it so he can smoke us in the blink of an eye?
  
  
  Δικά τους τα σφαλματα, Δικά μας τα ράμματα!
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Παρολίγο να συμβεί το μοιραίο μέρες γιορτής και ευωχίας, επειδή ο Νιγηριανός ήθελε να πεθάνει ηρωϊκά για τον Αλλάχ του, παίρνοντας μαζί του ένα αεροπλάνο κόσμο.
  
  Το σφάλμα ήταν αποδεδειγμένα και ξεκάθαρα των αμερικάνικων αρχών, που είχαν το ονοματάκι του δράστη στη λίστα αλλά δεν συνεννοήθηκαν -όπως ποτέ δεν συνεννοούνται η CIA και το FBI- στην κατα τα άλλα Αμέρικα της εθνοσωτηρίας και της φύλαξης, προφύλαξης, επιφύλαξης, διαφύλαξης και όλων των εις φύλαξη .
  
  Κι ενώ ο Νιγηριανός πληρούσε το τέλειο προφίλ του τρομοκράτη προς ομαδική αυτοκτονία (είχε εισιτήριο χωρίς επιστροφή, δεν κρατούσε ούτε μια αποσκευή, ήταν λουσμένος στον ιδρώτα απο την αγωνία, όπως περιγράφουν οι συνεπιβάτες του) οι αμερικάνικες αρχές, που δήθεν είναι γατόνια υποψιασμένα και προσβλητικά προς τους αθώους επιβάτες, τον άφησαν και πέρασε με τη συσκευούλα του για να ανατινάξει το αεροπλάνο.
  
  Και άρχισε έτσι πάλι το μαρτύριο των αυστηρότερων μέτρων στα αεροδρόμια της Αμερικής και προπάντων του Καναδά, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ –οι ηγήτορές μας παραδέχονται τη χρόνια κατηγορία των Αμερικανών πως «η χώρα μας υποθάλπτει τρομοκράτες».
  
  Ετσι, προχθές ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ, που έκλεισε ανερυθρίαστα τη Βουλή μέχρι τις 4 Μαρτίου, λές και το νομοθετικό έργο μπορεί να μπεί σε ντουλάπι όσο κρατούν τα πανηγύρια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Βανκούβερ - συγκάλεσε έκτακτη σύνοδο κορυφής των φορέων για την ασφάλεια του Καναδά, επειδή δήθεν υπάρχουν πληροφορίες πως θα εισέλθουν τρομοκράτες στη χώρα της μπύρας,του χιονιού και της ηρεμίας για να μεταβούν στη γείτονα να ανατινάξουν τραίνα, γέφυρες και άλλα πολλά.
  
  Βεβαίως, οι ουρές για τις πτήσεις προς την Αμερική έχουν γίνει ανέκδοτο ( μπορεί να περιμένει κάποιος μέχρι και έξι ώρες για να πάρει το αεροπλάνο για τη δουλειά του). Ενας απόλυτος φασισμός επικρατεί στα αεροδρόμια του Καναδά και της Αμερικής με τους φρουρούς να εξετάζουν ακόμη και τα κραγιονάκια των γυναικών ως ύποπτα τρομοκρατικά εργαλεία.
  
  Το χειρότερο όλων είναι ότι οι αρχές έχουν συνεννοηθεί εδώθεν κακείθεν των συνόρων να τοποθετήσουν μηχανήματα υψηλής ακτινοβολίας για να εξετάζουν οι λεβέντες μήπως οι επιβάτες κουβαλάνε ύποπτα αντικείμενα στα εσώρουχά τους. Και ο Καναδάς είναι έτοιμος να δεχτεί άνευ όρων τα μέτρα που του υποδεικνύει η γείτων.Δηλαδή να επιβάλει τον απόλυτο ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με αυξημένο κίνδυνο προβολής καρκινογόνας ενέργειας στους επιβάτες προκειμένου να είμαστε αρεστοί στα Αμερικανάκια.
  
  Ως Καναδή πολίτης είμαι έξαλλη απο θυμό για την τρομοκρατία της νέας εποχής, που καταργεί όλο βαθύτερα και περισσότερο απροκάλυπτα την ανθρώπινη αξία. Αρνούμαι να δεχτώ τον κατάφωρο νεοφασισμό που εν ονόματι της ασφάλειας θέλει να εισχωρήσει στα άδηλα και τα κρύφια του σώματός μου πυρπολώντας με επιπλέον και με ραδιενέργεια.
  
  Αλήθεια, όλοι αυτοί οι εγκέφαλοι που δήθεν προσπαθούν να μας προφυλάξουν απο την τρομοκρατία στα αεροδρόμια, γιατί δεν μας λένε πώς θα μας προφυλάξουν στις γέφυρες μεγάλης κυκλοφορίας, στους αυτοκινητόδρομους, στους δημόσιους τόπους συγκέντρωσης , όπου ο καθένας ανεξέλεγκτα μπορεί να γεμίσει ένα αυτοκίνητο μπαρούτι και να μας ξετινάξει εν ριπη οφθαλμού;
  
  Νομίζω πως η Καναδική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη αυτή τη χρονική στιγμή να μην επιτρέψει άλλο στους Αμερικάνους να κάνουν πολιτική εις βάρος της νοημοσύνης μας και της ίδιας της υγείας μας εν τέλει. Κι εμείς ως πολίτες ας εναντιωθούμε οργανωμένα και συστηματικά επιτέλους!
  
  ΥΓ. Αποφάσισα τα θέματα που άπτονται της πολιτικής να τα γράφω και στην αγγλική. Μήπως και ακουστεί η φωνή των σωφρόνων Ευρωπαίων εδώ στη Βορειοαμερικανιά!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 13.01.2010
• 08:01

  Εγινα κιόλας τριών χρονών

   »  Justine's Blog
  
  
  
  Σήμερα κλείνω τρία χρόνια στη μπλογκογειτονιά και νιώθω περίπου ευτυχής. Μέσα απο αυτό το μικρό διαμερισματάκι του σάιμπερσπέις απέκτησα καινούριες φιλίες, ήρθα κοντά με ανθρώπους απο τα παλιά, επικοινώνησα το έργο μου, εξέφρασα τις ιδέες μου χωρίς μοντάζ.
  
  Ναι, παρότι επανειλημμένα έχω τονίσει πως έκτισα το μπλογκοδιαμέρισμα για να προβάλλω το συγγραφικό μου έργο, καθώς είναι ένα εύκολο ανανεώσιμο ιντερνετικό εργαλείο, τελικά βρέθηκα σε μια απρόσμενη διάδραση με πολλούς υπέροχους ανθρώπους.
  
  Μέσα απο αυτές τις ιντρενετικές σελίδες ήρθα κοντά με συναδέλφους που γνώριζα μακρόθεν όπως την Ελένη Γκίκα ή Αλεφ, την Αγγελικούλα Κώττη, με το Νίκο Λαγκαδινό, με τη Ρίτσα Μασούρα. Εισέπραξα την αγάπη τους, την παρέα τους και πήραμε το δρόμο για ουσιαστικότερες επαφές.
  
  Εδώ γνώρισα το άπαιχτο Μελισσάκι που με οδήγησε στη λατρεμένη πρωτευουσιάνα Δεσποινάριον, της οποίας την ανεπανάληπτη συνάντηση κατέγραψα σε προηγούμενο πόστ. Εδώ ήρθε η Πένυ μου των ταξιδιών, η λεπτεπίλεπτη Γιάννα, η Κατρίν, η Ορφια, η Κατερινάκι ή Κυκλάμινο Βουνού και τόσες άλλες φιλενάδες της μοναξιάς μου. Εδώ συναντηθήκαμε με την Εύη Φέτση εκ Λευκάδος ορμωμένη επίσης. Εδώ έμαθα τη μαγειρική δεινότητα της Κούκ Δε Μπούκ.
  
  Εδώ ξανασμίξαμε με τον παλιό γλυκό φίλο Στράτο Δουκάκη απο τη Βενεζουέλα, που με οδήγησε στη γνωριμία του Γαβρίλη με τις ναυτικές ιστορίες, της πολυγραφότατης Γιώτας Στρατή, του Νέντη Κονταρίνη, της Βάνας Κοντομέρκου και άλλων πολλών ομογενών γραφόντων ών ουκ έτσι αριθμός.
  
  Εδώ βρεθήκαμε με τη συνάδelφο Μαιρού Παραμυθού, που τη λατρεύω για τη μαγκιά της και την έμπνευσή της. Εδώ ξεκουραστήκαμε και γελάσαμε μέχρι δακρύων με φίλους και φίλες απο τα παλιά. Εδώ βάφτισα το Θύμιο ή Ράδιο Μαρκόνη μπλόγκερ κι ας μου αντιστέκεται τώρα που ξαναέχει πέσει στο ατέλειωτο τσάτ.
  
  Εδώ με πισκέφθηκαν φίλοι παλιοί απ τη Λευκάδα, που είχαμε να σμίξουμε απο χρόνια. Εδώ βρήκα την παλιά μου συμμαθήτρια κάπου κρυμμένη μακριά στη Χίο, εδώ συναντήθηκα με το Γιώργο, το γιό ενός φίλου απ΄τα παλιά και τον λάτρεψα για την οξύνοιά του. Εδώ με ανακάλυψαν άλλοι Λευκαδίτες και πιάσαμε το νήμα των αναμνήσεων απο κεί πυ τόχαμε αφήσει.
  
  Εδώ ερωτεύτηκα ξανά το καθημερινό γράψιμο, αυτό της ανανέωσης, της φρεσκάδας, της απόλυτης ελευθερίας. Εδώ ξανάγινα ο εαυτός μου χωρίς φτιασιδώματα.
  Εδώ επιτέλους απόλαυσα δημοσιογραφική ελευθερία, που δεν είχα βρεί σε κανένα απο τα μαγαζιά που γύρισα. Εδώ έγραψα κείμενα χαράς και κείμενα πένθους, καταθέτοντας τα συναισθήματά μου χωρίς συμψηφισμούς.
  
  Είμαι ευτυχής που ζώ στη μπλογκογειτονιά μου παρέα με ωραίους ανθρώπους στους οποίους προστίθενται διαρκώς καινούριοι. Δε σκοπεύω ποτέ να εγκαταλείψω αυτό το σπίτι μου κι ας με καλούν οι σειρήνες των εφήμερων επικοινωνιακών παιγνίων που ακούνε στο όνομα Φέισμπουκ και Τουίτερ. Εγώ ποτέ δεν θα προδώσω το προπύργιο της απόλυτης δημοσιογραφικής ελευθερίας μου!
  
  Τζουστινάκι
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 12.01.2010
• 02:36

  Κορίτσια για φίλημα!

   »  Justine's Blog
  Η προηγούμενη εβδομάδα πέρασε μέσα σε τριήμερο εορτασμό επι τη θρυλική 21η επετείω του Γάμου μας. Το ζεύγος γιόρτασε σεμνά και ταπεινά την ιστορική στιγμή της ένωσης ενώπιον Θεού και ανθρώπων στην Αγία Μαρίνα της Λευκάδας τον Ιανουάριο του 1989 προεξάρχοντος του πατρός μου παπα Νίκου στο μυστήριον, που παρέμεινε για πάντα μυστήριον πώς η Ελληνίδα παντρεύτηκε τον Ελληνοκαναδέζο κι έγινε Καναδέζα!!!.
  
  Ο τριήμερος εορτασμός περιελάμβανε ανταλλαγή δώρων και ευχών ανήμερα της επετείου. Κοπή γλυκού με γεύση σοκολάτας και φαγητό σε κρεόλικο εσταιτόριο μετα Αλεξανδρίνου και αγαπημένης του Ανζελίκ. Αλλά το τριήμερο κορυφώθηκε με δείπνο που παραθέσαμε προς τιμήν δύο εξαιρετικών κορασίδων, της Μαριλένας και της Ευαγγελίας και των γονιών τους Σεμπαστιέν και Αφροδίτης.
  
  Οι δύο ενζενί είναι κόρες της συναδέλφου μου δημοσιογράφου Αφροδίτης Σάλας, η οποία είναι Ελληνοκαναδή και κάνει μεγάλη καριέρα εδώ στα καναδικά μέσα ενημέρωσης. Μάλιστα, τελευταία είναι ρεπόρτερ στο αγγλόφωνο κανάλι CTV, το οποίο είναι το δημοφιλέστερο αγγλόφωνο ιδιωτικό κανάλι του Καναδά.
  
  Το Σάββατο λοιπόν, αφού μαγείρεψα ριζότο με μανιτάρια και πένες αλα προσιούτο για τις ανήλικες καλλονές, έφτιαξα και το αρνάκι αλά ελληνικά, που έγινε λουκούμι και έτερψε όλους τους ουρανίσκους πλήν των κοριτσιών.
  
  Στην αρχή η τρίχρονη Μαριλένα ήταν σεμνή, δειλή και έσφιγγε στην αγκαλιά της τη φάλαινα ονόματι Νίμο, την οποία είχε φέρει απο το σπίτι της και κρατούσε με πάθος. Η 19μηνη Ευαγγελία έδειξε άνεση και κοινωνικότητα απο την ώρα της άφιξης λες και μας ήξερε απο χρόνια.
  
  Ωστόσο, η Μαριλένα προϊούσης της βραδυάς κι αφού ανακάλυψε πως είχαμε τα ίδια γούστα σε κοσμήματα, φουστάνια και λούσα εν γένει, έδειξε το πργαματικό θηλυκό της πρόσωπο. Εγινε λαλιστάτη, φόρεσε όλα τα κοσμήματά μου, έβαλε τις γόβες μου, χόρεψε ελληνικούς χορούς και γενικά έγινε η απόλυτη στάρ της βραδυάς. Η Ευαγγελία στα χνάρια της μεγάλης αδελφής της έλεγε την άποψή της πετάγοντας λεξούλες εδώ κι εκεί, ξαφνιάζοντάς μας με την κούλ προσωπικότητά της.
  
  Εμείς οι κυρίες περάσαμε υπέροχα, εκτοπίσαμε τους άντρες που είχαν χαθεί στις δικηγορικές συζήτήσεις. Γελάσαμε, σοβαρευτήκαμε, γίναμε ντίβες, παιδιά και κυρίες.
  Η Μαριλένα, η Ευαγγελία και η Αφροδίτη μου χάρισαν μια απο τις ωραιότερες επετείους της ζωής μου. Επειδή τα κορίτσια είναι παντοτινά!!!
  
  Τζουστινάκι
  
  
  
  Η τρίχρονη Μαριλένα μου πήρε την καρδιά
  
  Ρίξαμε και τα τσιφτετέλια μας αλά ελληνικά
  
  Η Ευαγγελία φόρεσε το κολιέ με τις πέρλες και καμάρωνε
  
  Το Τζουστινάκι στολίστηκε όλα τα περιδέραιά του και η Μαριλένα όλα τα μαργαριτερένια βραχιόλια. Ντρουμουντρουμου ... τα βραχιόλια της βροντούν!
  Αφροδίτη, Τζουστινάκι, Ευαγγελία και Μαριλένα επι το έργον
  Στολισμένες με τα διαμαντικά μας
  Η Μαριλένα μου φόρτωσε και την καρδιά στο στήθος
  
  Εδώ δείχνει τα σκουλαρίκια coccinelles, είναι στην αγκαλιά του περήφανου πατέρα της Σεμπαστιέν και κρατάει το Νίμο της
  
  Με κοράλια στο λαιμό και πέρλες στα χεράκια της
  
  Προβάρισε και τις Pradίτσες γόβες μου
  
  Μου έφτιαξε κοτσιδάκια σαν τα δικά της
  
  Καμαρώνω με τα κοτσιδάκια και την καρδιά πίνακα. Εκείνη μια ντίβα με το κοράλι της να κρέμεται στο παιδικό της στήθος
  
  Η Ευαγγελία το έρριξε στα φρούτα
  
  Οι δυό τους στην αγκαλιά της μαννούλας τους
  
  Η Μαριλένα δεν ακούει στα προστάγματα της μαμάς της ως προς το τί θα φορέσει. Ετσι ντύθηκε γκράντζ για την επίσκεψη
  
  Κόκκινα τριαντάφυλλα απο τον Τέντ επι τη επετείω
  
  Απειλείται κόψιμο του επετειακού κέικ με Αλεξ και Ανζέλ
  
  Το γνωστό ζεύγος αναρρωτιέται πώς συνέβη εκείνο το μυστήριο εδώ και 21 συναπτά έτη!!!Να τα εκατοστήσουμε!!!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 09.01.2010
• 17:08

  Βαλτιμόρη, Η Σταχτοπούτα που έγινε Πριγκίπησσα

   »  Justine's Blog
  Αφιερωμένο εξαιρετικά στη φίλη μου Σοφίκα Ελευθερουδάκη επειδή έχει αναγάγει το βιβλιοπωλείν σε τέχνη!
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Ηταν ένα χλωμό καλοκαιρινό βράδυ του Ιουνίου, όταν το λεωφορείο της γραμμής έφτασε στη Βαλτιμόρη ξεφορτώνοντας τους μελαμψούς συνεπιβάτες μου. Η μόνη λευκή ανάμεσά τους ήμουν εγώ, που απο απειρία και αποκοτιά λόγω νεότητας είχα πάρει λεωφορείο για να φτάσω στην Ουάσιγκτον το 1984 στο πρώτο μου ταξίδι στις ΗΠΑ.
  
  Ο αέρας της βρώμικής θάλασσας μου χτύπησε τα ρουθούνια. Κατέβηκα πάραυτα στο λιμάνι, που μύριζε υγρασία, λερότητα, ντεκαντάνς. Μια εβδομάδα στη Νέα Υόρκη με το ποτάμι στα πόδια μου, δεν έφτανε να ικανοποιήσει την ανάγκη μου για το υγρό στοιχείο.
  
  Ο οδηγός του λεωφορείου, μαύρος κι αυτός με ανακάλεσε στην τάξη. «Ε! Μίςς αυτός δεν είναι τόπος για σένα!», μου είπε αυστηρά και με έχωσε βιαστικά πίσω στην πολυτελή μου θέση.
  
  Εμεινα για ένα τέταρτο (ώσπου να ανέβουν οι επόμενοι επιβάτες προς Ουάσιγκτον) να κοιτάζω απο το ολοκάθαρο παράθυρό μου τη λερή ατμόσφαιρα της Βαλτιμόρης, που ήταν ανέκαθεν ένα απο τα μεγαλύτερα λιμάνια της Αμερικής στο διακομεταμιστικό εμπόριο. Τα πλοία στη ράδα τους ήταν τα μόνα ζωντανά στοιχεία του λιμανιού, που έβριθε βρωμιάς, κακοσμίας και υγρασίας. Τα μάτια μου έπεφταν στους μαύρους του δρόμου που κι απόψε θα αναζητούσαν ύπνο στις πλάκες του ντόκου. Με έπιασε ένας πόνος και μια μελαγχολία. Η Αμερική στην αποσύνθεσή της στην καρδιά της Βαλτιμόρης, που θα περίμενε κανείς να είναι ένδοξη και γοητευτική.
  
  Εκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Περίπου 25 χρόνια. Στην Ουάσιγκτον πήγαινα πάντοτε αεροπορικώς κι έτσι δεν είχα την ευκαιρία να ξανασταθμεύσω στη Βαλτιμόρη. Ασε που το λεωφορείο είχε γίνει ένας εφιάλτης απο τα πολλά περιστατικά της αθλιότητας. Απορούσα πώς είχα αποφασίσει να το πάρω τότε στη μακρινή και ανυποψίαστη νεότητά μου.
  
  Ομως αυτές τις Γιορτές πρότεινα να περάσουμε απο τη Βαλτιμόρη καθ΄οδόν προς τη Νέα Υόρκη, αφού κάναμε το ρόουντ- τρίπ με τη Μελισσούλα. Κι έτσι βρεθήκαμε στο Inner Harbor , που έχει μετατραπεί σε μια μαγευτική μαρίνα με σούπερ μοντέρνα κτίρια ή και αναπαλαιωμένα υπέροχα εργοστάσια και εργοτάξια εποχής.
  
  Γωνία θάλασσα στο Rusty Scupper δοκιμάσαμε τα καβουροκεφτεδάκια της περιοχής, αντικρύζοντας μια πεντακάθαρη πόλη σε κατάσταση γκλαμουριάς και Χριστουγεννιάτικων φώτων. Η Βαλτιμόρη ήταν μια μεταμορφωμένη Σταχτοπούτα απο το φίλημα του βάτραχου που έγινε πρίγκηπας. Το περιβάλλον δεν θύμιζε σε τίποτε το λερό λιμάνι με τους μαύρους.
  
  Λάτρεψα την περιορισμένη μας βόλτα στα πέριξ του πολυτελούς τουριστικού ντόκου, αλλά η καρδιά μου θα χτυπάει για πάντα με νοσταλγία για κείνη την άγρια πόλη του λιμανιού που είχα γνωρίσει κάποτε παλιά, πολύ παλιά κατα την αθωότητα της διαδρομής προς την Αμέρικα του ονείρου.
  
  
  
  Τα παλιά ιστορικά πλοία κοσμούν το τουριστικό λιμάνι της Βαλτιμόρης. Η σκηνή με παρέπεμψε σε Χριστούγεννα στα νησιά μας!
  Στο βάθος η Βαλτιμόρη αστραποβολά απο πλούτο
  Και το καράβι στο ντόκο έχει να πεί πολλές ναυτικές ιστορίες
  Το ωραιότερο κτίριο του λιμανιού ευτυχώς στεγάζει λογοτεχνία με το μεγαλοκατάστημα Barnes n Noble ενώ ηλεκτρίκή κιθάρα του Hard Rock Cafe αμλύνει τις εντυπώσεις για το φαγάδικο-κλαμπάκι!
  Γεφυρούλα που ενώνει κομμάτια της θάλασσας
  Κι ένα πολεμικό πλοίο που διασώθηκε απο τον βαμβαρδισμό του Pearl Harbor
  Μοντέρνα κτίρια με εμπορικά κέντρα
  Και αναπαλεωμένα κτίρια με γκλάμορ και ωραίο φωτισμό
  Στο βάθος το παλιό εργοστάσιο με τα φουγάρα του απείραχτα
  Και η Ναυτική Υπηρεσία σε μοδάτη κατασκευή
  Μήπως λάτρεψα το Barne's n Noble για μια ακόμη φορά;
  Οι πυραμίδες μετα το Λούβρο αποτελούν στοιχεία σύγχρονης αρχιτεκτονικής άποψης ανα την Αμέρικα. Δεν θα έλειπε απο το κλισέ η Βαλτιμόρη!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 06.01.2010
• 01:11

  Σε Πρώτο Πλάνο. Το Μιχάλη Κακογιάννη σκηνοθετεί ο Χρήστος Σιάφκος

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  «Σε Πρώτο Πλάνο» ο εκλεκτός συνάδελφος Χρήστος Σιάφκος άφησε να κυλήσει η γεμάτη επιτυχίες ζωή του διεθνούς σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη, δίνοντας βήμα σε μια βιογραφία που είναι συνώνυμη του μικρού ελληνικού σινεμά εκτος συνόρων. Πρόκειται για μια σεμνή αλλά γεμάτη φωτογραφικό υλικό έκδοση υπο τον τίτλο «Σε Πρώτο Πλάνο»,που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Ψυχογιός.
  
  Ο Χρήστος Σιάφκος σιωπηλός σκηνοθέτης του λόγου είχε να επιλέξει απο μια απίστευτη πληθώρα σκηνών και προσώπων, που αποτέλεσαν την υπέροχη δραματουργική ζωή του Ελληνοκύπριου ηθοποιού και σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη. Με απίστευτη οικονομία λόγου ο έγκριτος συνάδελφος έχει επιλέξει τις σημαντικότερες στιγμές της δημιουργίας του ιερού τέρατος, ο οποίος κυκλοφορεί ανάμεσά μας ακόμη στα 90 του ανίκανος να αποτρέψει τους χυμούς της εφηβικής περσόνας του.
  
  Εχοντας προσωπικά γνωρίσει το φειδωλό σε λόγους Μιχάλη Κακογιάννη εκ του σύνεγγυς εδώ στο Μόντρεαλ, ξέρω πολύ καλά πως η επιτυχία του Χρήστου Σιάφκου ήταν να αιχμαλωτίσει στο μαγνητόφωνο τις μνήμες του ανδρός , καθώς ο διεθνής σκηνοθέτης υπήρξε και παραμένει λακωνικός στο λόγο και καχύποπτος με τους δημοσιογράφους. Ετσι, το γεγονός ότι ξεδιπλώθηκε αυτή η γεμάτη θρίαμβους και πόνο ζωή σε τούτο το υπέροχο πόνημα αποτελεί απο μόνο του είδηση για μας τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ δημοσιογράφους.
  
  Μπαίνοντας βαθειά στην προσωπική αφήγηση διαπιστώνει κανείς πως ο Μιχάλης Κακογιάννης ήταν καμωμένος απο τη στόφα του μεγάλου καλλιτέχνη, αφού για Νομική ξεκίνησε στην Αγγλία και βρέθηκε τελικά πίσω απο την κάμερα προσφέροντας στη διεθνή κινηματογραφική σκηνή τα αριστουργήματα του αρχαίου ελληνικού δράματος αλλά και σύγχρονες Ελληνικές μορφές όπως αυτήν του Καζατζάκειου Ζορμπά.
  
  Ο Μιχάλης Κακογιάννης είχε την τύχη να σκηνοθετήσει τη μεγάλη δραματουργό Ελλη Λαμπέτη, να ανακαλύψει την Ειρήνη Παππά, να ποδηγετήσει τον Αντονι Κουίνς, να αντλήσει μουσική απο το Μάνο Χατζηδάκι, να χρησιμοποιήσει σκηνικά του Γιάννη Τσαρούχη, να παίξει με τα σπουδαιότερα ονόματα της εποχής του.
  
  Ο Ελληνοκύπριος σκηνοθέτης, με καταγωγή απο αστική οικογένεια της Κύπρου, σπούδασε στην Αγγλία μέσα στην καρδιά του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο, έγινε θεατράνθρωπος, έμπλεξε με τη σωστή παρέα το σωστό χρόνο κι έτσι έγινε ο άνθρωπος που έκανε εξαγωγή ελληνικού κινηματογραφικού πολιτισμού για τρείς δεκαετίες στο Χόλλυγουντ, τις Κάννες και αλλαχού.
  
  Οπως σημειώνει ο Χρήστςο Σιάφκος στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
  «Ο Μιχάλης Κακογιάννης είναι ο πρώτος, ανάμεσα στους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού συναδέλφους του σκηνοθέτες, που μπόρεσε να βγάλει την Ελλάδα έξω από τα σύνορά της. Και το έκανε αυτό μεταφέροντας στον κινηματογράφο τον Ευριπίδη και τον Καζαντζάκη, κάνοντάς τους αγαθό του διεθνούς κοινού, προβάλλοντας την ιδέα του ελληνισμού, όταν στην κοιτίδα του επί της ουσίας δεν υπήρχε καν σοβαρή κινηματογραφία. Στη βιογραφία του διηγείται ακριβώς αυτό τον άθλο αλλά και την περιπέτειά του στον κόσμο του σινεμά και του θεάτρου. Αφηγείται ακόμα τα συμβάντα του πολυκύμαντου βίου του, τις συναντήσεις του με τους ισχυρούς της τέχνης, της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής, τους Κένεντι, την Κάλλας, τον Ωνάση, τους σταρ του διεθνούς κινηματογράφου αλλά και τους λατρεμένους του ταλαντούχους ηθοποιούς. Ο γεννημένος Κύπριος και πολιτογραφημένος Έλληνας του κόσμου μάς μεταφέρει στις μεγάλες μητροπόλεις όπου ανέβασε όπερα, τραγωδία, Σαίξπηρ, αλλά και σύγχρονους δραματουργούς. Μας επιτρέπει την είσοδο στα λαμπρά σαλόνια και στα πολυτελή ξενοδοχεία όπου έζησε και τελικά άφησε πίσω του επιλέγοντας ένα σπίτι με θέα στην Ακρόπολη. Ένας σπουδαίος σκηνοθέτης, που έχτισε μόνος την καριέρα του, ανεξάρτητος τόσο ώστε να αρνηθεί το Χόλιγουντ, κατάφερε να καθιερώσει την Ελλάδα στον διεθνή απαιτητικό καλλιτεχνικό στίβο με μοναδικά εφόδια το πείσμα και το ταλέντο του. Ακολουθώντας τις διαδρομές του, γευτείτε τη λάμψη του μύθου του.»
  
  Θα πρέπει να πώ ότι το βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου για το Μιχάλη Κακογιάννη με καταγοήτευσε με τις άγνωστες λεπτομέρειες του έργου του δεύτερου, αφήνοντάς με με την αίσθηση ότι εμείς οι Ελληνες οφείλουμε τα πλείστα στο μέγιστο σκηνοθέτη. Κι ότι οφείλουμε ομοίως τα πλείστα στο Χρήστο Σιάφκο που κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει τις ωραιότερες στιγμές ενός ιερού τέρατος στο λυκόφως της ζωής του. Τούτο το βιβλίο αποτελεί το απόλυτο ιστορικό ντοκουμέντο για ένα πρόσωπο και μια εποχή, όπου ο μικρός ελληνικός κινηματογράφος είχε γίνει απόλυτα, κυριαρχικά και αναμφισβήτητα
  διεθνής.
  
  Κι όμως αυτό που κράτησα απο όλη την προσωπική αφήγηση του Μιχάλη Κακογιάννη ήταν τούτα τα λόγια περι της ελληνικότητάς του: «Σκέφτομαι συχνά τι είμαι και αποφασίζω πως τελικά είμαι φιλέλλην, θεωρώ τον όρο σημαντικότερο αφού υποδεικνύει ότι λατρεύω κάτι που δε μου δόθηκε εξ ορισμού , αλλά, αντιθέτως ότι πρόκειται για αγαθό που κατέκτησα συνειδητά.Παράλληλα είμαι και Ελληνας απο την Κύπρο, κάτι που τίμησα συχνά με έργα κι όχι απλώς με λόγια».
  
  Μίνι βιογραφικό του Χρήστου Σιάφκου
  
  Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΙΑΦΚΟΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο στη Σικελία της Ιταλίας. Έχει εργαστεί αρχικά ως ρεπόρτερ και στη συνέχεια ως υπεύθυνος τμημάτων και αρχισυντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά, σχεδόν πάντα στο χώρο του πολιτιστικού ρεπορτάζ. Συνεργάζεται πλέον με το "Επτά" της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας". Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1999 και έκτοτε έχει γράψει τέσσερα μυθιστορήματα και μια βιογραφία και έχει συμμετάσχει σε συλλογές διηγημάτων. Έχει μεταφράσει μυθιστορήματα, δοκίμια και ποίηση από τα ιταλικά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 04.01.2010
• 00:47

  The Washingtonians!!!

   »  Justine's Blog
  Τάκ τάκ ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ χτύπησε την πόρτα του μπλογκοδιαμερίσματός μου ένα Δεσποινάριον για να μου πεί ότι της άρεσε η Χριστουγεννιάτικη ιστορία μου. Το βρήκα συγκινητικό να με επισκεφθεί μια κυρία απο την Ουάσιγκτον στην καρδιά του χειμώνα εδώ στη ηρεμία του χιονιού μου.
  
  Την επισκέφθηκα κι εγώ στο μπλογκοδιαμέρισμά της (ήταν στεγασμένη στο Γούγλη τότε) κι άρχισα να παρακολουθώ το ημερολογιακού τύπου ιστολόγιό της, που με έκανε να γελώ με την καρδιά μου.
  
  Το Δεσποινάριον έφερνε ένα αέρα δροσιάς και ξεχωριστών στιγμών στη μπλογκογειτονιά, γι αυτό αγάπησα τις γραφές της εξαρχής. Εγινα ο επίσημος καληνυχτάκιας της καθώς άφηνα το πρώτο σχόλιο στις νυχτερινές αναρτήσεις της.
  
  Υστερα, μια μέρα εντελώς στα ξαφνικά μετακόμισε στο Μέγαρον και με άφησε άναυδη καθώς εγώ είμαι τύπος της συνήθειας και της ρουτίνας. Δεν ήξερα πώς να μπώ απο τη μαρμαρένια είσοδο του Μεγάρου αφού είχα μάθει μόνο σε επισκέψεις μπλογκοδιαμερισμάτων.Ωστόσο, άρχισα να την επισκέπτομαι κι εκεί γιατί μου είχε γίνει απαραίτητη.
  
  Τα χρόνια κύλησαν μέσα σε καθημερινή ανταλλαγή επισκέψεων. Ξεχώρισα τη νοικοκυροσύνη της, τα υπέροχα τραπεζομάντηλα στα γιορτινά τραπέζια της και τα καταπληκτικά φαγάκια της (ελληνική κουζίνα χωρίς προσποιήσεις και δήθεν μαγκιές!!!) Λάτρεψα τις περιηγήσεις της στα εστιατόρια της Πρωτεύουσας και του κόσμου. Αγάπησα τη φωτογραφική της άποψη για τις πόλεις της οικουμένης.
  
  Κι έτσι φέτος, μετά απο πρόταση του Τέντ, που ήθελε να συσφίξει τις σχέσεις των μπλογκογειτονισσών (μια και φιλοξενούσαμε τη Μελισσούλα) πήραμε την απόφαση να επισκεφθούμε το Δεσποινάριον στο Μέγαρό της στο Μέριλαντ.
  
  Δρόμο πήραμε δρόμο αφήσαμε , χαθήκαμε λόγω πλοήγησης του GPS και τελικά καταλήξαμε στη γειτονιά του Δεσποινάριου, που ήταν γνώριμη απο τις αναρτήσεις της. Με τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, δεν προλαβαίναμε να πάμε να τσεκαρουμε στο ξενοδοχείο.
  
  Εγώ απτόητη χώθηκα στην τουαλέτα ενός φαστουντάδικου, φόρεσα το μικρό μαύρο φουστανάκι μου (ευτυχώς είχα προνοήσει για φιν φον φαν καλσόν) , έβαλα και τα αξεσουάρ μου και ετοιμάστηκα για την επίσκεψη.Η Μελισσούλα βολεύτηκε στο αυτοκίνητο για ένα γρήγορο φρεσκάρισμα του μακιγιάζ της. Κι ο Τέντ ένιωθε τέλεια έστω και τσαλακωμένος (αιώνια πρακτικός ο άντρας μου)!
  
  Φτάσαμε στο ντράιβγoυέι του Δεσποινάριου με τα πανύψηλα δέντρα και το φεγγάρι σχεδόν στη γέμισή του να παίζει κρυφτό με τα κλαδιά. Η οικΔέσποινα βγήκε να μας υποδεχτεί τυλιγμένη στη γκρίζα κάπα της. Η Μελισσούλα έπεσε στην αγκαλιά της έμπλεως συγκίνησης. Τις άφησα να χαίρονται προς στιγμήν κι όρμησα κι εγώ να φτιάξουμε την τριάδα της μπλογκογειτονιάς που έσμιξε απο τα πέρατα του κόσμου στο Μέγαρον του Δεσποινάριου.
  
  Γνωρίσαμε τον υπέροχο σύντροφό της, τον Ερρικούκο του μπλόγκινγκ μας. Ο Τέντ έδεσε αμέσως μαζί του λόγω κοινού εξαιρετικού γούστου (σε γυναίκες, κρασιά και φαγάκια!!!)
  Ακολούθησε μια υπέροχη βραδυά φροντισμένη απο την εκπληκτική οικοΔέσποινα σε όλες της τις λεπτομέρειες. Ο Ερρίκος ήταν αρωγός σε όλες τις εξελίξεις, απο τη σαμπάνια, το πρώτο πιάτο, το δεύτερο και τα γλυκάκια made by Despoinarion!!!
  
  Σας ευχαριστούμε αγαπημένοι μας. Και σε άλλες συναντήσεις σύντομα!!!
  
  Τζουστινάκι
  
  Μεγάλη συγκίνηση στη μπλογκογειτονιά όταν το Μελισσάκι έπεσε στην αγκαλιά του Δεσποινάριου
  Η Δέσποινα περίμενε με ανυπομονησία έξω απο το Μέγαρο τους καλεσμένους
  Αλλο γειτονικό μέγαρο Και άλλο μέγαρο Εκπληκτικό στιφάδο, λουκούμι για τερψιλαρύγγιους
  Τα κεράκια ήταν μέρος της διακόσμησης
  Και στα ποτήρια μας περίμεναν αρωματικά σαπουνάκια και κεράκια απο το Occitane
  Ενα συγκλονιστικο πρωτο με ραβιόλι και κουκουνάρια
  Η απόλυτη σαμπάνια του Ερρίκου πριν απο το φαγάκι
  Σαμπανιζόμενες και χαμογελούσες οι μπλογκογειτόνισσες
  Οι οικοδεσπότες προσφέρουν τα προδόρπια με σαμπάνια
  
  Το τραπέζι στρωμένο με λευκό τραπεζομάντηλο περιμένει τους συνδαιτυμόνες
  
  Εξω το φεγγάρι λίγο πριν απ΄την Πανσέληνο έπαιζε κρυφτό με τα γυμνά δέντρα
  
  Εμβόλιμη φωτό του Μελισσακίου, το οποίο ταξίδευε αγκαλιά με το Ebook. Αχώριστη παρέα!
  
  Το Τζουστινάκι φωτογραφίζει τον καθρέφτη όπου κοιτιέται κι απο μόνη αγαπιέται!!!
  
  Αλλο τραπέζι για τάβολες!
  
  Στον τοίχο της σκάλας φιγουράρει ο παλιός κινηματογράφος
  
  Και τα κρασιά του Ερρίκου παρατεταγμένα στην κάβα του υπογείου
  Το καθιστικό του υπογείου για χαλαρά απογεύματα Σαββάτου
  
  Γωνιά με γούστο Δεσποινάριου
  
  Και οι φιν φον αρκούδοι απο το Bloom's
  
  Διαφόρων ετών και χρονολογιών απο τη συλλογή της οικοΔέσποινας
  
  Δεσποινάριον καμαρώνει με τα γαντάκια δώρο της Μελισσούλας
  
  Τα περίφημα κεραμεικά του Δεσποινάριου
  
  Το ζεύγος Παυλή αγκαλιά στην κουίντα της Βασίλισσας
  
  Και οι αρκούδοι υπομονετικά περιμένουν
  
  Και στρογγυλοκάθονται ακούγοντας όλες τις συζητήσεις
  
  Τζουστινάκι μετα Ερρικούκου
  
  Δεσποινάριον μετα Τεντούκου
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 01.01.2010
• 08:22

  Καλή Χρονιά και Glamorous!!!

   »  Justine's Blog
  Η Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη είναι κάθε χρόνο μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Μετά απο πολλές απουσίες, φέτος βρεθήκαμε ξανά στη μητρόπολη της χαράς, του κεφιού και της παραφοράς.
  
  Και ως γνήσιοι οπαδοί της πόλης, γιορτάσαμε το γύρισμα του χρόνου σε ένα εκπληκτικό ιταλικό εστιατόριο στο Σόχο με υπέροχο φαγητό, εκπληκτική παρέα και τρελλό χορό!
  
  Καλό 2010, με Υγεία, πολλές χαρές και Ειρήνη στον κόσμο!
  
  Εύχομαι η καινούρια δεκαετία να φέρει περισσότερη αρμονία στην οικουμένη !
  
  Τζουστινάκι
  
  Η ατμόσφαιρα νεοϋορκέζικη με πολύ φώς και κλάς όμως
  
  Ο στολισμός στο λευκό του χιονιού κι απέξω έπεφταν νιφάδες
  
  Τζουστινάκι με Τέντ εν αναμονή
  
  Μελισσούλα εν αναμονή
  
  Τζουστινάκι και Τέντ τσουγγρίζουν τα ποτήρια με τη σαμπάνια (που δεν έφτανε το ύψος εκείνης του Δεσποινάριου και του Ερρίκου!!!)
  
  Cool place for cool guests!!!
  
  Justinaki, queen of the night
  
  And the night was hot!
  
  Two cool friends σε καυτό κέφι!Και του χρόνου!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 28.12.2009
• 06:30

  Απολογισμός Δεκαετίας

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Πριν το συνειδητοποιήσουμε πάει η δεκαετία. Πριν προλάβουμε να στοιχηθούμε στον καινούριο αιώνα, μάς προλαβαίνει η άφιξη του 2010 και μαζί μιας νέας δεσμίδας χρόνων που θα μας οδηγήσει άλλους στη νεότητα, άλλους στην ωριμότητα και άλλους στο απρόσμενο ή επιθυμητό τέλος.
  
  Κοιτάζοντας πίσω, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα προσωπικό απολογισμό για τη δεκαετία που πέρασε, τη δεκαετία που σημάδεψε τη ζωή μου παντοιοτρόπως αφήνοντας σκιές και βαθειά πλήγματα στο ψυχισμό μου.
  
  Αρχές του 2000 ανακάλυψα πως το ανθρώπινο σώμα είναι φθαρτό και υποκείμενο σε διάφορες απρόσμενες ασθένειες. Ετσι, κι εγώ στα 40 μου, εκεί που νόμιζα ότι θα ζούσα την ευωχία της ωριμότητας, ήρθα αντιμέτωπη με την φθορά του κορμιού μου, την οποία νίκησα σε όλα τα σημεία κατα την εξέλιξη της δεκαετίας.
  
  Απο το 2000 άρχισα τη συγγραφική μου δραστηριότητα γράφοντας και εκδίδοντας μέχρι σήμερα οκτώ βιβλία διαφορετικού περιεχομένου. Απο τη βιογραφία του αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος μέχρι τα πολυποίκιλα αφηγήματα και το πρόσφατο μυθιστόρημά μου «Για την Αγάπη των Αλλων» , μπήκα για τα καλά στην εσωστρέφεια της συγγραφής χαρίζοντας στον εαυτό μου την ηδονή της απόσυρσης στα έγκατα του εγώ μου. Αυτό ήταν το πιο μεγάλο όφελος αυτού του μεγάλου και ατέρμονος-ελπίζω- συγγραφικού ταξιδιού.
  
  Τα βιβλία μου γνώρισαν αποδοχή απο το αναγνωστικό κοινό,αν και οι επιλογές μου ως προς τους εκδοτικούς οίκους υπήρξαν εν πολλοίς ατυχείς. Στον εκδοτικό χώρο της Ελλάδας δεν έπαυσα ούτε παύω να απογοητεύομαι απο την έλλειψη αξιοκρατίας, ευγένειας και οριακού επαγγελματισμού. Καταθέτω την άποψή μου με παρρησία και σθένος γιατί πλέον γνωρίζω ως τα τρίσβαθα το δυσλειτουργικό εκδοτικό σύστημα της πατρίδας.
  
  Κι όμως αν με ρωτήσει κανείς έστω και τώρα αν θα επιχειρήσω να γράψω στην αγγλική το επόμενο έργο μου, θα δηλώσω πως όχι, διότι αναγνωρίζω και συνειδητοποιώ στο έπακρον την ηδονή της γραφής στη μητρική γλώσσα μου, την αποδοχή του έργου στην πατρίδα μου, σ΄αυτό το γενέθλιο τόπο των οικείων ανθρώπων.
  
  Αυτή την περασμένη δεκαετία απέκτησα και ορισμένους φίλους, στους οποίους έδωσα τον εαυτό μου. Ετσι είμαι στις διαπροσωπικές μου σχέσεις, πληθωρική κι απόλυτη.
  
  Δυστυχώς, οι φιλίες της δεκαετίας εξανεμίσθηκαν με το πέρασμά της, άλλες γιατί έφυγαν απο τη ζωή οι άνθρωποι, άλλες γιατί οι φίλοι μετακόμισαν σε ξένες πολιτείες κι άλλες γιατί αποδείχθηκαν άφιλοι οι φίλοι μου. Ετσι βρίσκομαι πάλι με τους αγαπημένους φίλους των παιδικών μου χρόνων, αυτούς κι αυτές που σημάδεψαν την ιστορία και τις ρίζες μου στην πρώτη αθώα νιότη.
  
  Η κορυφαία τραγωδία της δεκαετίας ήταν η φυγή της αδελφής μου Κωνσταντίνας και μαζί ο κλονισμός ολάκερης της καλοστημένης ύπαρξής μου. Η ραγδαία επιδείνωση της ασθένειάς της, οι απελπισμένες μέρες των νοσκομείων εδώθεν κακείθεν του Ατλαντικού και η τελική φυγή της για άλλες ουράνιες πολιτείες με άφησαν άναυδη.
  
  Ο οριστικός αποχωρισμός με την Κωνσταντίνα μου το Σεπέμβρη του 2004 μου έφερε ένα τεράστο κενό κι ένα αναπάντητο ερώτημα, πώς και γιατί μου γλύστρησε απο τα χέρια και χώθηκε στα βάραθρα της γής ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, μια γυναίκα που ήταν συνώνυμη της ζωής;
  
  Το ερώτημα δεν βρήκε απάντηση κι έτσι η υπαρξιακή μου αγωνία κορυφώθηκε κατα τη διάρκεια της δεκαετίας καθαιρώντας μέσα μου πατροπαράδοτες αξίες και τα μέχρι τότε αδιαμφισβήτητα πιστεύω μου.
  
  Θα μπορούσα ευθέως να παραδεχτώ πως έμεινα φτερό στον άνεμο, χωρίς τις βάσεις μου και χωρίς τους φίλους της ωριμότητας. Αλλά τώρα βαδίζω πιό ήσυχη κάτω απο τη βαρειά σκιά της απουσίας με τη γνώση πως αυτή τη δεκαετία θα είμαι ο εαυτός μου χωρίς εκπτώσεις, θα είμαι η Ιουστίνη χωρίς στρογγυλέματα , υποχωρήσεις και παραχωρήσεις.
  
  Νόμιζα ότι μεγαλώνοντας θα γινόμουν λιγότερο απόλυτη. Αλλά οι περιστάσεις χαλίβδωσαν την απόφασή μου να είμαι μόνο «όσα πιστεύω κι αγαπώ»!
  
  ΥΓ. Α! την περασμένη δεκαετία άρχισα να γίνομαι και ξανθειά κατα μία τούφα!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.12.2009
• 15:46

  Χριστουγεννιάτικα παραλειπόμενα

   »  Justine's Blog
  Το Μόντρεαλ στο κέντρο του πασπαλισμένο με την άχνη του χιονιού, γιορταστικό, παράφορο δεν συνέπλευσε με το «πολιτικά ορθό» της νέας κουλτούρας, κι έτσι στην καρδιά της πόλης όλα ήταν φωτισμένα και λαμπερά. Αληθινά Χριστουγεννιάτικα. Πήγαμε , φωτογραφήσαμε, απολαύσαμε την ατμόσφαιρα των ημερών στο αποκορύφωμά της.
  
  Η καλεσμένη μας εξ Ελβετίας περιήλθε μαζί μας όλα τα πάρτυ των ημερών. Κι έτσι περιφερόμασταν απο τραπέζι σε τραπέζι τρώγοντας και πίνοντας μέχρι τελικής πτώσεως.
  
  Γνώρισε τους φίλους και συγγενείς μας. Κι εμείς τους φίλους των φίλων μας.
  
  Απο σήμερα ελπίζω να συγκεντρωθούμε και να συνέλθουμε, να αποτοξινωθούμε μέχρι την Πρωτοχρονιά. Ο απολογισμός της δεκαετίας που πέρασε είναι σημαντικός, καθώς οι προσωπικές αποφάσεις για την περχόμενη δεκαετία πρέπει να ληφθούν εγκαίρως.
  
  Ως τότε φιλάκια απο την παρέα!
  
  Τζουστινάκι εξιταρισμένο
  
  Μεγαλόπρεπη η Παναγία του Μόντρεαλ είναι η επιτομή του γιορτασμού των Χριστουγέννων στην πόλη
  Ο θόλος της τεράστιος όπως αρμόζει στο δέος του δόγματος
  Απ έξω στολισμένη η εκκλησία λαμπρά με μπλέ φωτάκια κι αγγέλους στην πρόσοψη
  Τζουστινάκι και Μελισσούλα σε μπαλκόνι με θέα το χιονισμένο Μόντρεαλ
  Σας παραμύθι ξετυλίγονταν μπροστά μας η μεθυσμένη απο λευκότητα πολιτεία
  Μελισσούλα και Τέντ σε φάση τρέμουλου μπρρρρρρρρρ Τζουστινάκι και Τέντ σε φάση άλλου τρέμουλου μπρρρρρ
  
  Στην καρδιά του Παλιού Μοντρεάλ οι φωτισμοί δίνουν χρώμα
  
  Και η τεράστια Φάτνη στην Πλάσ Ζακ Καρτιέ επίσης είναι χρωματιστή
  
  Τα Χσιρτούγεννα στο τραπέζι των Μάνεσης γνωρίσαμε δύο κούκλους, το Ρόχαν και το Ρίχι
  
  Ο Ρίχι έπαιξε πιάνο ροκάδικα
  
  Τζουστινάκι εν μέσω Μελισσούλας και Τέντυ
  
  Ο Ρόχαν έπαιξε αισθαντικά τις νότες. Ενας πραγματικό μουσικό ταλέντο
  
  Οι αγάπες μου Πάνος και Λάουρα με τους φίλοςυ τους Ρίχι και Ρόχαν
  
  Η οικοδέσποινα Εφη Πυλαρινού-Μάνεση μαγείρεψε συγκλονιστική γαλοπούλα
  
  Και το Σάββατο το βράδυ καλεσμένοι στο πάρτυ των ξαδελφιών στο ανακαινισμένο σπίτι της Λίλης και του Ντένη Λάζαρη
  
  Αγκαλιά με τη Μελισσούλα μου
  
  Η Νάντια με τον Ζαχαρία που ήταν το πέτ της βραδυάς
  
  Εν μέσω του Ντένη Λάζαρη και του Ανταμ Λάζαρη (γιού του Ντένη)
  
  Ο Τζόρνταν, η Μαρία Αργύρη, ο Ζίγκυ και η΄οικοδέπσοινα Λίλη Λάζαρη
  
  Ο Τέντ που δεν πίστευε πως υπάρχουν ακόμη τριαντάρηδες καθώς έχει μπεί με τα μπούνια στα 50. Η Μελισσούλα στην πιο υπέροχη δεκαετία της
  
  Η Νάντια, η Μίνα Αργύρη, η Μαίρη Λάζαρη με την κόρη της Ανυα και ο Τέντυ
  
  Ο Τζόρνταν με την Τζάν
  
  Το νιόπαντρο ζευγαράκι μας που ήρθε εκ Λευκάδος, ο Σωτήρης και η Στέφανι Κηρολίβανος
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 26.12.2009
• 01:35

  Το Χριστουγεννιάτικο Πάρτυ των Dirty Thirty

   »  Justine's Blog
  Φέτος υποδεχθήκαμε φίλη μας καλεσμένη εξ Ευρώπης στην ηλικία της νεότητας κι έτσι είπαμε να γιορτάσουμε αλά ελληνικά με θέμα όμως τα dirty thirty, τουτέστιν την ηλικιακή ακτίνα απο 30-40.
  
  Ετσι καλέσαμε νεολαίους με αιχμή του δόρατος την τρομερή 7χρονη Στέλλα, που έγινε το σημείο αναφοράς της χριστουγεννιάτικης νύχτας στο σπιτικό μας.
  
  Ξεκινήσαμε με σαμπάνια και μακαρόν απο το LaDuree, που ήρθαν κατευθείαν και ατσαλάκωτα απο την Ευρώπη.
  
  Το μενού περιείχε σε πρώτα πιάτα: σπαράγγια με προσούτο, γαρίδες λεμονάτες, πατέ τεσσάρων γεύσεων εκ Παρισίων, σαλάτα με χίλια δυό λαχανικά, ταραμοσαλάτα αλα Τζουστινάκι (μπουκιά και συχώριο!) και γκράνα( επιλογή του Τέντ) με πολλά υπέροχα ψωμάκια απο το Premier Moisson.
  
  Ακολούθησε το κυρίως γεύμα με μια απίστευτη ζουμερή γαλοπούλα και γέμιση καμωμένη απο μικρά λευκαδίτικα και μοντρεαλίτικα μυστικά. Οι συνδαιτυμόνες γεύτηκαν το πουλί μέχρι τελικής πτώσεως.
  
  Η νύχτα έκλεισε με γλυκάκια, τα οποία δεν έφτιαξα εγώ. Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες ήταν απο το παραδοσιακό ελληνικό ζαχαροπλαστείο Πικαντίλλυ, ενώ οι χριστουγεννιάτικοι κορμοί ήρθαν απο το Premier Moisson. Οι γεύσεις ήταν ντελικάτες και υπέροχες για το κλείσιμο μιας νύχτας με πολλά δώρα για όλους και ξενύχτι μέχρι τις 3 το πρωί.
  
  Δεν θα αναρτήσω πρόσωπα αλλά μόνο τραπέζια και φαγάκια, ναι;
  
  Και του χρόνου νάμαστε γεροί και καλόκαρδοι!
  
  Τζουστινάκι
  
  
  Οι μικροί τυμπανιστές στρώθηκαν όπως κάθε χρόνο στο τραπέζι του σαλονιού όπου έπαιξε η σαμπάνια για αρχή της Αγιας Νύχτας
  Το τζάκι αναμμένο να κρατάει ζεστές τις καρδιές μας
  
  Το τραπέζι στρωμένο με καρό κόκκινο και κίτρινο τραπεζομάντηλο περιμένει τους καλεσμένους, που άργησαν να έρθουν
  Το μικρό σεμνό ψεύτικο δεντράκι με συνήθη αλλά συμμετρικό στολισμό
  
  Το τζάκι έκαιγε και μπροστά του κυριαρχούσαν οι υπέροχοι Αλεξανδρινοί των Χριστουγέννων
  
  Στο τραπέζι απλωμένα δημιουργικά τα σερβίτσια της Villeroy n Bosch ανακατεμένα σε διάφορα σχέδια. Στο κέντρο η ανθοκατασκευή που μας χάρισε το ζεύγος Μάικλ και Σούλας Τελλίδη
  Η Κωνσταντίνα μου περιτριγυρισμένη απο τις πεταλούδες που λάτρεψε!
  
  Το νέο μωρό μου "Για την Αγάπη των Αλλων" συμμετείχε στο πάρτυ της χαράς
  
  Κουραμπιέδες και μελομακάρονα απο το Πικαντίλλυ και τα θρυλικά μακαρόν απο το LaDuree
  
  Η Στέλλα με την τρομερή προσωπικότητα ήταν η καρδιά του πάρτυ μας.
  
  Ο κούρκος μετα απο ώρες ψήσιμο έγινε λουκουμάκι, σκέτη απόλαυση για τον ουρανίσκο
  
  Η γέμιση ήταν φτιαγμένη με πολλή αγάπη και μυστικά Λευκάδας και Μόντρεαλ
  
  Το τραπέζι στρωμένο για καφέ με τα γλυκάκια εν παρατάξει
  
  Χειροοποίητα ελληνικά γλυκά απο τη Μαρία Νάνας κι ένας κορμός απο καραμέλα και αχλάδι
  
  Ο Τέντ αγκαλιά με τη Μπάρμπι που έγινε κιόλας 50 χρονών!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.12.2009
• 02:50

  Χριστούγεννα χωρίς Χριστό;

   »  Justine's Blog
  Η Μαλένα γιοράζει τα Χριστούγεννα ανέμελη κι ευτυχισμένη. Σας εύχεται Χρόνια Πολλά
  Αυτή την υπέροχη βιτρίνα φαρμακείου την έχει φιλοτεχνήσει η βαφτιστικιά μου Δονάτα Ξιούρα, που θέλει να συνδυάσει το πτυχίο του οικονομικού με την αρτιστική της φύση. Καλή της τύχη.
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Βρίσκομαι στο Μόντρεαλ εδώ και είκοσι χρόνια . Στην πόλη μου απο το 1990 και εντεύθεν ανακάλυψα τη χαρά των χριστουγεννιάτικων στολισμών, των δώρων και των φώτων , που απο τις αρχές Δεκεμβρίου λάμπουν σα ζαχαρωτά φωτίζοντας το λευκό πέπλο του χιονιού κατα τις ασέληνες μακριές νύχτες του χειμώνα.
  
  Πέρασα απο το παραλήρημα της γορτινής χαράς (στην οποία συμμετείχε επι 15 χρόνια η αδελφή μου με τους ερχομούς της εδώ) στην πλήρη άρνηση να γιορτάσω τα Χριστούγεννα με φώτα και καλούδια. Φέτος , μια πενταετία μετά την ξαφνική φυγή της, αποφάσισα να κοιτάξω πάλι κατάματα τις γιορτές, γιατι «η ζωή κυλάει δίχως να κοιτάει τη δική μας μελαγχολία» όπως έγραψε κάποτε ο Σαββόπουλος.
  
  Ετσι, λοιπόν, μπήκα ξανά στη διαδικασία της αγοράς των δώρων, στις Χριστουγεννιάτικες εξόδους, στο γύρισμα ανα τα εμπορικά κέντρα της πόλης μου. Και ανακάλυψα- φεύ!- ότι ενώ εγώ είχα αποσυρθεί όλα αυτά τα χρόνια απο τους γιορτασμούς για καθαρά προσωπικούς λόγους, η πόλη μετάβαλε τη γιορτινή της ατμόσφαιρα σε μια υποτονική επετειακή εποχή, όπου τίποτε δε λάμπει όπως παλιά.
  
  Το εμπορικό κέντρο της γειτονιάς μου, που ήταν ντυμένο και στολισμένο απ΄έξω με χιλιάδες φώτα και λαμπιόνια, είναι σιωπηρά σκοτεινό τις νύχτες της Χριστουγεννιάτικης περιόδου. Μέσα, μετα βίας υπάρχουν κάποια Χιστουγεννιάτικα στολίδια και ούτε ένα στολισμένο δέντρο.
  
  Ρώτησα να μάθω την αιτία αυτής της εξώφθαλμης απουσίας της γιορτινής ατμόσφαιρας και άκουσα αυτό που υποπτευόμουν. Πως ζούμε , λέει, σε μια πολυπολιτιστική χώρα, όπου πρέπει να σεβόμαστε τα έθιμα των άλλων και να μην προκαλούμε με την έντονη προβολή της Χριστουγεννιάτικης γιορτής μας.
  
  Με έπιασε τεταρταίος πυρετός, θυμός, λύπη και μια διάθεση απαισιοδοξίας. Εμείς, στο βορεινό Κεμπέκ, όπου το 90% του πληθυσμού μας είναι Ρωμαιοκαθολικοί, Προστάντες και Ορθόδοξοι Χριστιανοί, εμείς ντρεπόμαστε να δείχνουμε τη μεγαλύτερη γιορτή του θρησκευτικού πολιτισμού μας, τη Γέννηση του Χριστού, που φέρνει το μήνυμα της πιο ανθρωπιστικής και αγαπητικής θρησκείας της ιστορίας του κόσμου.
  
  Εμείς σκύβουμε το κεφάλι απέναντι στις άλλες εθνικές κοινότητες, που δεν αποτελούν ούτε το 10%. Εμείς προσπαθούμε να δείξουμε ανοχή στους αλλόθρησκους καταργώντας τα ιστορικά μας έθιμα.
  
  Δεν είμαι μισαλλόδοξη, αντίθετα κατανοώ τις ιδιαιτερότητες των άλλων πολιτισμών και των θρησκειών, αλλά αγανακτώ με την πολιτική να κρύβουμε τη χριστιανική μας ταυτότητα για να μην ενοχλούνται οι λίγοι, οι διαφορετικοί. Εγώ, πάντως, δεν είδα τους Εβραίους εδώ στο Μόντρεαλ να χαμηλώνουν τα φώτα στο Χάνακα ούτε τις Μουσουλμάνες να βγάζουν το τσεμπέρι τους στην καθημερινότητα του δυτικού κόσμου.
  
  Ειλικρινά, θλίβομαι και λυπούμαι που η χαρά των Χριστουγέννων στο Κεμπέκ , αυτή η ζαχαρωτή χαρά, ολοένα και περισσότερο συμπιέζεται απο το σύνθημα του «πολιτικα σωστού».
  
  Ως Ελληνίδα και ως Ορθόδοξη Χριστιανή θέλω να διατρανώσω την απόφασή μου να γιορτάζω φωναχτά τα Χριστούγεννα, ημέρα γέννησης του Χριστού και παράλληλα ενός θρησκευτικού πολιτισμού που διδάσκει την αγάπη, τη θυσία και την αλληλεγγύη σε ένα κόσμο, που περισσότερο απο ποτέ έχει ανάγκη την ουμανιστική προσέγγιση της ζωής.
  
  Το σπίτι μου έχει στολιστεί γιορτινά, το τραπέζι μου θα φιλοξενήσει αγαπητικά φίλους αυτή την Παραμονή των Χριστουγέννων, όπου θα ανταλλάξουμε δώρα κάτω απο το φωτισμένο με λαμπιόνια δέντρο μας. Θα τριγυρίσω σε όλα τα πάρτυ και τις γιορτές που με καλούν και θα το απολαύσω.
  
  Καλά Χριστούγεννα και μη φοβάστε να το πείτε! Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ναι;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 22.12.2009
• 03:08

  Οπου Γάμος και Γιορτή (μέρος 2ον)

   »  Justine's Blog
  ... Την Κυριακή, λοιπόν, φορέσαμε τα καλά μας πάλι και πηγαμε στα γενέθλια του αγαπημένου μας φίλου και μεγάλου ζωγράφου Νίκ Βόϊκοφ. Ο Νίκ συμπλήρωσε τα 60 του χρόνια και η γυναίκα του Ελεν Φωτόπουλος, δημοτική σύμβουλος του Δήμου του Μόντρεαλ και υπεύθυνη πολιτισμού για τα δημοτικά πράγματα, του οργάνωσε μαζί με την αδελφή της Νατάσα Φωτόπουλος μια γιορτή –έκπληξη με όλη την οικογένεια και τους αγαπημένους φίλους.
  
  Το σπίτι των Φωτόπουλος-Βόικοφ, ένα εκπληκτικό διαμέρισμα των αρχών του 19ου αιώνα με τρομερή μπουαζερί και έπιπλα αντίκες είναι γεμάτο απο τα πρωτότυπα ζωγραφικά έργα του Νίκ. Ο Νίκ ζωγραφίζει εικόνες του σήμερα αφαιρετικά και με μια διάθεση κολάζ με εφημερίδες και επικαιρότητα εν γένει. Τα χρώματα , οι συνειρμοί και τα σχήματα μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά μου.
  
  Αλλά ο Νίκ είναι πάνω και πέρα απ΄όλα ένας υπέροχος φίλος, που λατρεύει όλα τα παιδιά μας, που μιλάει επι ώρες με τον Αλέξανδρο για όλα τα ζητήματά του.
  
  Είναι κι ένας εκπληκτικός σέφ που μαγειρεύει τα ωραιότερα και νοστιμότερα φαγάκια όταν μας καλεί στο εξοχικό τους σπίτι στη λίμνη με θέα τα νησάκια υπο τη λευκή χιόνα αυτές τις χειμωνιάτικες μέρες.
  
  Ο Τέντ συνέγραψε ένα τρυφερό σημείωμα για το Νίκ κι εγώ το έκανα κολάζ πάνω στο πόστερ του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Μόντρεαλ 2009. Δώσαμε υπόσχεση πως όλοι εμείς θα κάνουμε πραγματικό θεσμό αυτό το νεογέννητο φεστιβάλ, που έφερε τον καινούριο Ελληνικό κινηματογράφο στην πόλη μας τον περασμένο Νοέμβριο.
  
  Επειδή θα προκύψουν κι άλλα πάρτυ στην πορεία, θα σας κάνω διαρκώς ανταποκρίσεις, ναι;
  
  Τζουστινάκι σε εορταστική φάση
  
  A poem for Nick
  By Ted Argyris
  
  Who is Nick?
  Everything a man should be and more!
  Lovable as a big Teddy bear,
  Openly kind and tender.
  Visionary with a canvas he is called,
  Even Frangoul has become a devotee!
  You wouldn’t believe his creativity in the kitchen,
  Often spinning magic with simple tomato and mint!
  Up high, so high, so very high
  None other than Alex has him placed!
  Indeed we are lucky,
  Consider us blessed,
  Knowing he is our friend!
  
  Ο Νίκ σβήνει τα κεράκια μιας τούρτας κάροτ-κέικ. Μια χαρά τα κατάφερε ο νέος μας
  Ο Τέντ ανάμεσα στον ξάδελφο Ζήση Φωτόπουλο και ένα Ρώσο φίλο (καθότι ο Νίκ Βόικοφ έλκει καταγωγήν εκ Ρωσίας)
  
  Πέσανε και χοροί της Ρουάντα καθότι το πάρτυ πολυεθνικό
  
  Ο Νίκος καμαρώνει με το δώρο της κόρης του και το δικό μας κατασκεύασμα.
  
  Το δικό μας κατασκεύασμα ήταν ένα κολάζ πάνω στο πόστερ του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου. Αριστερά ο εκδότης κ. Ρουσσόπουλος, ο Τέντυ- συγγραφέας, η αφεντιά μου με το καλλιτέχνημα και ο 60άρης μας
  
  Ο Τέντυ με την εξωτική Τουρκάλα -Αγγλίδα- Αρζτεντινέζα καλλιτέχνιδα σε πριβέ ενσταντανέ (δεν θέλω σχόλια!)
  
  
  Η οικογένεια Βόικοφ-Φωτόπουλος εν πλήρει απαρτία.
  
  Τζουστινάκι ή τρίτη αδελφή του δίδυμου Φωτοπουλίνων. Κάποτε σ΄αυτή την αδελφοσύνη ανήκε και η Κωνσταντίνα μου, αλλά τώρα σημειώνει διαρκείς απουσίες.
  
  
  Βόικοφ-Φωτοπουλίνα/ Φρανγκούλ-Αργύρης
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 21.12.2009
• 00:35

  Οπου Γάμος και Γιορτή...(μέρος 1ον)

   »  Justine's Blog
  Αφιερωμένο εξαιρετικά στην πρωτευουσιάνα Δεσποινάριον, που έχασε το δικό της πάρτυ ένεκα χιόνος!
  
  ... η Βασίλω πρώτη, λέει η παροιμία. Και φέτος αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε το λαϊκό θυμοσοφικό ρηθέν, μια και ο Αλεξανδρίνος μας την έκανε γι άλλες πολιτείες αλαργινές.
  
  Χτές λοιπόν ήμασταν καλεσμένοι του ζεύγους Εφης και Χάρη Μάνεση με πολλούς άλλους συνδαιτυμόνες σε ένα προΧριστουγεννιάτικο πάρτυ με πολλή μουσική, ωραία παρέα, καλό φαγητό και άπειρο κέφι.
  
  Και για να δώσω στίγμα, εξηγώ πως ο Χάρης Μάνεσης είναι ο πρέσβης της Ελλάδας στον ICAO (International Civil Aviation Organization- Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας), ενώ η γυναίκα του Εφη Πυλαρινού είναι συγγραφέας, με την οποία σμίγουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες και όχι μόνον.
  
  Οι καλεσμένοι ήταν ένα μείγμα διπλωματών απο το διεθνή οργανισμό και πολύ στενών Ελλήνων φίλων του ζεύγους. Αυτό που έδωσε τον τόνο στο πάρτυ ήταν ότι τα παιδιά, η Λάουρα 9 χρονών και ο Πάνος 7, παρέμειναν στα πέριξ της γιορτής όλο το βράδυ. Η Λάουρα τραβούσε βίντεο , ενώ ο Πάνος έπαιζε με τα λέγκο του. Ηταν δυό καθωσπρέπει νεαροί που συμμετείχαν με το δικό τους τρόπο στο πάρτυ, που τελικά ήταν συνολικά μια οικογενειακή υπόθεση.
  
  Το βρήκα υπέροχο να επιτραπεί στα παιδιά να μοιραστούν στιγμές με τους μεγάλους. Θυμάμαι πως εμείς ζήσαμε την αποστείρωση του διαχωρισμού μεγάλων και μικρών όταν μεγαλώναμε στο αστικό μας σπίτι στη Λευκάδα. Οταν υπήρχαν ξένοι τα βράδυα, τρώγαμε βιαστικά και χωνόμασταν στα κρεβάτια μας για να αφήσουμε τους μεγάλους στις κουβέντες τους.
  
  Επιτέλους διασκεδάσαμε την παρουσία των παιδιών κι εκείνα έζησαν την εμπειρία των μεγάλων. Ηταν μια επιτυχημένη διάδραση! Αντε και του χρόνου με περισσότερη Λέιντι Γκάγκα πλίζζζζζζζζζζζ
  Τζουστινάκι
  
  Οι οικοδεσπότες Εφη Πυλαρινού-Μάνεση και πρέσβης Χαρης Μάνεσης εν αναμονή των καλεσμένων
  Μετα του διπλωματικού ζεύγους στα κόκκινα
  Με τον κουμπάρο μου Στράτο Στίβενς
  Η έκπληξη της βραδυάς ήταν ότι οι κύριοι της εταιρείας Bombardier έφεραν στο πάρτυ την Ολυμπιακή δάδα των χειμερινών Αγώνων 2010 του Βανκούβερ καθότι η Bombardier είναι η κατασκευάστρια εταιρεία
  Ο Τέντυ με τον Πάνο και τη Λάουρα σε κουνημένο στιγμιότυπο
  Ο πρέσβης Χάρης Μάνεσης με τον παιδικό του φίλο Νίκο Τσιώη ξαναβρέθηκαν στο Μόντρεαλ μετά απο 40 χρόνια
  Ζεύγος εισαγωγέων κόκκινου Μπορντώ κρασιού εκ Γαλλίας
  Ο πρέσβης με το συνάδελφό του εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο διεθνή οργανισμό και τη σύζυγό του δικαστίνα του Βελγίου
  Μια χαρούμενη παρέα φίλων με κεντρική ιδέα την πριγκίπησσα Λάουρά μας
  Παιχνιδιάρικο στιγμιότυπο κρατώντας την Ολυμπιακή δάδα. Αφού δεν κατόρθωσα να γίνω λαμπαδηδρόμος , ευτυχώς την κράτησα έστω και λίγο την πολύτιμη δάδα του πολιτισμού μου!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 19.12.2009
• 15:03

  Εκείνοι που πάλι θα λείπουν. Κι αυτοί που έρχονται

   »  Justine's Blog
  
  
  Λοιπόν εδώ ο καιρός είναι σε φάση «ήλιος με δόντια» με το θερμόμετρο να έχει κατρακυλήσει στους -19 βαθμούς Κελσίου. Απτόητοι όμως εμείς χθές τη νύχτα πήγαμε σε μπαράκι κι ακούσαμε μια εκπληκτική τουρκάλα καλλιτέχνιδα, που έχει μεγαλώσει στην Αγγλία αλλά έχει ζήσει στην Αργεντινή. Τραγούδησε παραδοσιακά τραγούδια της Αρτζεντίνας , τάνγκο και λάτιν, χόρεψε με το μαγικό της σώμα τους ρυθμούς της απόλυτης σεξουαλικότητας και άφησε στο κοινό τις ωραιότερες εντυπώσεις.
  
  Ηταν μια νύχτα μαγική. Εγώ μέσα απο τα ανοιχτά παράθυρα παρατηρούσα τα γυμνά δέντρα τα φορτωμένα με λευκό χιόνι που είχε μετατατραπεί σε λαμπερό πάγο παιχνιδίζοντας με τα φώτα των στολισμών και σκεφτόμουν τη μεγάλη απώλεια της ζωής μου. Κι αυτά τα Χριστούγεννα θα περάσουν χωρίς το γέλιο της Κωνσταντίνας μου, χωρίς την αχόρταγη διάθεσή της για ψώνια και για βόλτες.
  
  Ενα άλλο κοριτσάκι θα έρθει στη θέση της απ΄την καρδιά της Ευρώπης . Την περιμένουμε με λαχτάρα.
  
  Στο μεταξύ, επειδή περι απώλειας ο λόγος και περι Μπόρχες παραθέτω ένα υπέροχο ποίημα της Ελένης Γκίκα απο τη νεοεκδοθείσα ποιητική συλλογή της «Το Γράμμα που λείπει» που κυκλοφορεί με υπέροχες φωτογραφίες αυτά τα Χριστούγεννα απο τις εκδόσεις Αγκυρα!
  
  Ιουστινάκι
  
  ΥΓ. Αν σας βρεθεί χρόνος κι αν δεν βαρεθείτε μπορείτε να επισκεφθείτε τον ιστότοπο www.kalami.net να ακούσετε μια συζήτηση εφ΄όλης της ύλης περι ομογένειας και βιβλίων
  
  
  ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟΥ
  
  «όλα λάμπουν, σου λέω, όπως τα μάτια σου όταν ξέρω
  πως θέλεις να μου γλύψεις τα χείλη».
  Ακόμα τη θυμάσαι, σε ρώτησα’
  μα όμως ποτέ δεν την ξέχασα’
  ούτε κι εδώ που ήρθα πια
  και θα μείνω.
  Εδώ θα μείνω. Εδώ που ήρθα’
  για πάντα.
  «Θεέ μου, πώς λάμπουν όλα! Όπως όταν ήμουν παιδί.
  Να πέσω στα γόνατα;»
  Μα είσαι στα γόνατα!
  Πώς να στο πω’ στα γόνατα
  θα είσαι για πάντα.
  Κι αυτό το ερωτηματικό
  έχει γίνει θαυμαστικό εδώ και καιρό.
  
  Δευτέρα 5 Δεκ. 2005, Θεσσαλονίκη, Πανόραμα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 16.12.2009
• 15:40

  Λούκα Κατσέλη: Η Αύρα Μιας Υπουργού

   »  Justine's Blog
  
  
  
  Mrs. Louka Katseli, Minister of Economy, Competitiveness and Shipping, the Greek or of Greek interest companies which are listed in the New York Stock Exchange (NYSE), as well as the companies participating in the 11th Capital Link Forum. The New York Stock Exchange issued special memorabilia to honor this day. An exchange of presents took place between Mrs. Katseli and Mr. Larry Leibowitz, Group Executive Vice President of NYSE.
  
  The Minister Mrs. Louka Katseli rang the “Closing Bell”, which is the bell of the termination of the session for Friday 4th December 2009 within the context of the ceremony which achieves maximum audience globally given the fact that is transmitted live from all the TV channels with an audience of approximately 120 million viewers.
  
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Γνώρισα την πολυ-υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κα Λούκα Κατσέλη κατα το πρόσφατο επιτυχημένο οικονομικό φόρουμ της Capital Link στη Νέα Υόρκη και ομολογώ πως εντυπωσιάσθηκα τα μάλα.
  
  Η Λούκα Κατσέλη είναι μια γυναίκα με ζεστό βλέμμα και πληθωρική προσωπικότητα, μια πολιτικός που αποπνέει Ελλάδα με ένα οικουμενικό τρόπο. Είναι ίσως το μεγαλύτερο ατού της νεόδμητης κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου.
  
  Αψογη στη χρήση της αγγλικής γλώσσας, καθώς σπούδασε και δίδαξε στα καλύτερα πανεπιστήμια της Αμερικής, με τον αέρα της κομσοπολίτισσας η Λούκα Κατσέλη φάνηκε να γνωρίζει το αντικείμενό της όχι μεμονωμένα και αποστειρωμένα αλλά στο ευρύτερο πλαίσιο της συνολικής εικόνας για τη μακρινή πατρίδα.
  
  Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το γεγονός ότι δεν αναλώθηκε σε χαϊδέματα αυτιών, αυτά που συνήθως πλουσιοπάροχα ρίχνουν στο τραπέζι οι Ελληνες πολιτικοί που επισκέπτονται την Αμερική. Η πολυ-υπουργός Οικονομίας έδωσε ότι στίγμα πως η κυβέρνηση έχει σαφή γνώση των χρόνιων προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας αλλά και του μηχανισμού των επενδύσεων και προτίθεται να επιφέρει δραματικές αλλαγές στους διάφορους κουρασμένους και παρωχημένους τομείς του πολυδιάστατου πλέον υπουργείου της.
  
  Η Λούκα Κατσέλη είπε ότι η διαφάνεια και η φερεγγυότητα καθώς και η δέσμευση της νέας κυβέρνησης να περιορίσει το δημοσιονομικό έλλειμμα θα αποτελέσουν τους μοχλούς της νέας εποχής, που θα είναι απαλλαγμένη απο τις μολύνσεις των προσωπικών και ιδιοτελών συμφερόντων.
  
  Η ίδια αναφέρθηκε στις δυνατότητες της Ελληνικής Ναυτιλίας, η οποία όπως είπε, θα αναβαθμιστεί σε επίπεδο δομής του υπουργείου αλλά και παιδείας των Ελλήνων ναυτικών με αναδιάρθρωση του συστήματος τόσο των μέσων όσο και των ανωτέρω σχολών.
  
  Η υπουργός οικονομίας σημείωσε ότι η Ελλάδα είναι ευλογημένη χώρα καθώς βρίσκεται στο τρίγωνο τριών ηπείρων στη μέση μιας διαρκώς αναπτυσσόμενης αγοράς, εκείνης των Βαλκανίων.Οτι είναι πλούσια σε φύση , ιδανική σε κλιματολογικές συνθήκες ώστε να προσελκύσει επενδύσεις αλλά και τουρισμό επιπέδου. Οτι έχει σπουδαίο κεφάλαιο την πολιτιστική κληρονομιά της , ότι έχει ανεκμετάλλευτο δυναμικό εναλλακτικών μορφών ενέργειας. Οτι διαθέτει έναν απο τους πιο μορφωμένους και πολύγλωσσους λαούς της Ευρώπης.
  
  Η υπουργός οικονομίας σημείωσε πως κορυφαία προτεραιότητα του υπουργείου της θα αποτελέσει η εκπόνηση ενός νοσμοσχεδίου, που θα επιταχύνει τις διαδικασίες επενδύσεων στην Ελλάδα. Το υπο μελέτη νομοσχέδιο θα πατάξει την αβελτηρία και τη γραφειοκρατία στο σημαντικότερο κομμάτι της εν δυνάμει οικονομικής ανάπτυξης που είναι οι επενδύσεις.
  
  Η Λούκα Κατσέλη έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στον πλούσιο πολιτισμό της πατρίδας, αυτόν που αποτελεί τη βάση δημιουργίας του δυτικού κόσμου σε όλα τα επίπεδα, απο τη γραμματεία, τη φυσική, την ιατρική, την αρχιτεκτονική, την τέχνη γενικότερα. Είπε πως θα συνεργαστεί με τον υπουργό Πολιτισμού κ. Γερουλάνο προκειμένου να αναστήσουν τους αρχαιολογικούς χώρους, οι οποίοι βρίσκονται βαλτωμένοι απο την αδιαφορία του κράτους.
  
  Η υπουργός, η γυναίκα με τη θεατρική παιδεία οίκοθεν και το εκπληκτικό ταμπεραμέντο έξωθεν, μας έκανε να νιώσουμε περήφανους που βρίσκεται στο πηδάλιο του σημαντικότερου υπουργείου της ελληνικής πολιτείας. Οπως κι εκείνη παραδέχτηκε:
  «Οι Ελληνες κάνουν θαύματα παντού στις τέχνες , στις επιστήμες. Είμαστε μια χώρα όπου ένας επενδυτής μπορεί να λάβει πολλά ανταποδοτικά οφέλη», κατέληξε.
  Για μένα η Λούκα Κατσέλη δεν είναι η σιδηρά κυρία της οικονομίας , είναι η νέα Μελίνα Μερκούρη που μπορεί να αναστήσει την ελληνική περηφάνεια και να τη μεταφέρει στα πέρατα του κόσμου με τη σεμνότητα του μεγέθους της. Αξια!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 15.12.2009
• 17:09

  Για την Αγάπη των Αλλων

   »  Justine's Blog
  Σήμερα παρουσιάζω το αγγλικό βίντεο για το βιβλίο καθώς και μερικές κριτικές στην αγγλική γλώσσα απο ανθρώπους της λογοτεχνίας στην Αμερική και τον Καναδά.
  
  
  
  "Eleven Weddings and a Sacrifice is a beautiful and heartbreaking novel set against the backdrop of a world on the brink of war. In this story of young love and friendship, Ioustini Frangouli paints a vivid portrait of life on the harsh and barren Greek island of Nissiros, where family loyalty and obligation is greater than personal happiness. At the heart of the book is a heroine whose indefatigable spirit triumphs in the face of tragedy and soars to heights of selflessness seldom observed. Grand in scale and sweeping in its scope, this novel of hardship and heartbreak is as impossible to put down as it is unforgettable".
  Janice Goldklang
  Executive Editorial Director, Globe Pequot Press, and former Publisher of Pantheon Books
  
  "Based on the true story of a young Greek woman who sacrifices her own happiness in order to honor the traditions of her island, Justine Frangouli-Argyris’s novel Eleven Weddings and a Sacrifice offers a much-needed antidote to the rootlessness and anonymity characteristic of our postmodern society.
  
  Combining a lyrical simplicity of style with considerable psychological depth, the work unfolds the story of two women, each determined to live with courage and integrity but caught within the rigid confines of village traditions hostile to female agency. We meet the formidable Janine, bowed but not broken by the mysterious disappearance of her husband, and her more gentle and idealistic daughter Margarita, who must chose between personal fulfillment and community responsibility.
  
  In its depiction of the subtle intricacies of Dodecanese society just prior to WWII, the novel raises profound questions about what gives human existence value and affirms the importance of place, duty, and faith in the structuring of our individual identities".
  Jeannie Warnock, English Literature Professor, University of Ottawa
  
  This latest book by an important Greek writer is set in the Dodecanese during a time (from WWI through the end of WWII) in which this region followed a different historical trajectory than the rest of the country. By exploring the struggle of two women, mother and daughter, to take charge of their own lives within the confines of traditional society, pushing and bending but not breaking its restrictive bounds, the story brings vividly to life a very important but little-known period of Greek history. Frangouli weaves together personal story and national history to render a wonderful account of courage, struggle, and ultimate triumph of the human spirit.
  Diane Thiel, Associate Professor, University of New Mexico; Translator and Author of 8 books
  Constantine Hadjilambrinos, Associate Professor, Director of Environmental Studies, University of the South, Co-Translator
  
  
  
  Ενα σύντομο σημείωμα
  
  Ηθελα να μοιραστώ μαζί σας τα υπέροχα λόγια των κριτικών και αναγνωστών που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για το βιβλίο μου, το οποίο διανύει αισίως τη 10η χιλιάδα κυκλοφορίας. Είμαι συγκινημένη για την ανταπόρκιση των αναγνωστών αλλά και για την αναγνώριση της αξίας του έργου απο σπουδαίους και καλοπροαίρετους ανθρώπους του φιλολογικού χώρου. Κατα καιρούς θα με ανέχεστε να φιλοξενώ εδώ τα διαμάντια που περισυλλέγω για το πετράδι μου .
  
  Επίσης, μπορείτε να αναζητείτε περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Ψυχογιός
  Τζουστινάκι
  
  Πέρσα Κουμούτση, συγγραφέας, μεταφραστρια : Η συγγραφέας σκιαγραφεί γεγονότα και χαρακτήρες με τη γενναιόδωρη πινελιά ενός αναγεννησιακού ζωγράφου, προσθέτοντας με τον λόγο της και τις πιο λεπτές αποχρώσεις μιας τοιχογραφίας ανθρώπων, γεγονότων και συνθηκών που πραγματικά συγκινούν και μας συγκλονίζουν. Και πέρα από όλα αυτά, δηλαδή πέρα από τον ηθογραφικό πλούτο του βιβλίου, τη λογοτεχνική του αξία, την εξαιρετική ψυχογραφία των ηρώων του -ειδικότερα των γυναικείων προσώπων- είναι ένα βιβλίο που ακουμπάει ζητήματα διαχρονικά, και μάλιστα -χωρίς να θέλω να υπερβάλλω- ζητήματα πανανθρώπινα... Σκληρό και συνάμα τρυφερό, ρεαλιστικό και ονειρικό, γλαφυρό αλλά και δηκτικό βιβλίο. Όμως η δηκτικότητα αυτή μοιάζει σαν να λειτουργεί ερήμην της συγγραφέως, ίσως ως απόρροια της εσωτερικής στάσης της απέναντι στα πράγματα, της εξέγερσής της εναντίον των συνθηκών που επιβάλλουν μια τέτοια νοσηρή κατάσταση, καθώς ως αφηγήτρια δε δικαιούται να κρίνει, παρά μόνο να εξιστορεί τα γεγονότα από απόσταση και να τα καταγράφει χωρίς να επεμβαίνει. Το μυθιστόρημα της Ιουστίνης πράγματι είναι ένα σπουδαίο και τρυφερό μυθιστόρημα, ίσως από τα καλύτερα που εκδόθηκαν αυτό το φθινόπωρο.
  
  Ελένη Γκίκα, βιβλιοκριτικός ΕΘΝΟΣ, ΕΘΝΟΣ: Ένα μυθιστόρημα σαν παλίμψηστο που σκιαγραφεί ως τοιχογραφία εποχής, όχι μόνο τη Νίσυρο, αλλά την Ελλάδα εκείνων των χρόνων: ήθη και έθιμα, νοοτροπία και πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο, το αμερικάνικο όνειρο, όλα βρίσκονται εκεί. Με ατμόσφαιρα που σε καθυποβάλλει, με χαρακτήρες σχεδόν ψυχαναλυτικούς, με γεγονότα που υπαινίσσονται περισσότερα κι απ' όσα αφηγούνται, με μια γλώσσα αυστηρή, λιτή και συγκρατημένη κατά πως αρμόζει. Με αποδοχή τέλους σοφή, αποκαλύπτοντας όλη τη νομοτελειακή δικαιοσύνη ζωής αλλά πάνω απ' όλα το έλεος! Με ένα εντυπωσιακό φράκταλ ζωής και πως η ζωή του ενός καθορίζει και συμπαρασύρει τους άλλους. Πως η Ιστορία συμπαρασύρει και καθορίζει την ιστορία του ενός. Μια αλυσίδα που δεν γίνεται εν τέλει να κοπεί ούτε κρίκος! Ένα βιβλίο που μας χαρίζει ένα μεγάλο κομμάτι ελληνισμού και ένα μέρος από την χαμένη ταυτότητα που τόση ανάγκη έχει ο νεοέλληνας. Από μια συγγραφέα που γνωρίζει γλωσσικούς και λογοτεχνικούς κανόνες τόσο καλά και που σέβεται όσο κανείς ιστορία, παράδοση, γυναικεία μοίρα.
  
  Γιώργος Μωραϊτίνης, Γραμματέας Μορφωτικού Ιδρύματος ΕΣΗΕΑ: Θα μπορούσα να πω απλά, ότι μου άρεσε πάρα πολύ, εάν δεν υπήρχαν λογοτεχνικά στοιχεία που προεξέχουν και αξίζουν επισήμανσης. Όπου, εκτός από την εξαιρετική πλοκή που μπορεί να του αποδώσει το χαρακτηρισμό του θρίλερ, υπάρχει μια αφηγηματικότητα που κατακτά, υπάρχει ο καλός χειρισμός της γλώσσας, ο ακριβής χαρακτηρισμός εννοιών, ο σφικτός και σύντομος λόγος, η απουσία πλατειασμού και περιττών ή κοινότοπων περιγραφών. Στοιχεία συνήθως σπάνια από μόνα τους σε λογοτεχνικά κείμενα, πόσο μάλλον να συνυπάρχουν και να συνδυάζονται αρμονικά, όπως στο παρόν βιβλίο. Πρόκειται για υποδειγματική γραφή. Θέλω ακόμη να επισημάνω ότι το λαογραφικό στοιχείο -φόντο μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία- είναι ένα πολύτιμο ντοκουμέντο, που εμπλουτίζει την ιστορικολαογραφία μας. Όσοι αγαπούν τα νησιά και τις θάλασσές μας, όσοι στέκονται ευλαβικά μπροστά στο καντήλι της Ορθοδοξίας, όσοι ξέρουν γιατί φιλούν το χέρι της μαυροφορεμένης μάνας, όσοι δεν απαξιώνουν τις παραδόσεις, όσοι ξέρουν πώς να βγάζουν ασφαλή συμπεράσματα, όσοι κατανοούν το σφίξιμο της ψυχής του μετανάστη αλλά και αυτών που μένουν πίσω, όσοι διατηρούν στην ψυχή τους την ιερότητα της ζωής, μπορούν να εκτιμήσουν τούτο το βιβλίο.
  
  Μπάμπης Δερμιτζάκης, ηλεκτρονικό περιοδικό Λέξημα: Ιστορία και ανθρωπολογία, αλλά προπαντός ιστορίες αγάπης, αφοσίωσης και προδοσίας, αυτά είναι τα κύρια συστατικά αυτού του βιβλίου. Η Ιουστίνη με το γλαφυρό στιλ της γραφής της κάνει τις ιστορίες αυτές ιδιαίτερα συναρπαστικές, έστω και αν δεν επικεντρώνεται στο συνηθισμένο μυθιστορηματικό χάπι εντ αλλά στην προδοσία και στην αυτοθυσία, οι οποίες είναι τελικά το μέτρο της ανθρωπιάς και απανθρωπιάς που μας χαρακτηρίζουν σαν είδος.
  
  ΑΝΝΑ ΡΟΥΣΣΟΥ: Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση του μυθιστορήματος κι έχει μείνει στην ψυχή μου μια χαρμολύπη!!!!! Ο έρωτας, η απόσταση, η Αμερική, οι προσδοκίες με ταξίδεψαν τούτες τις μέρες, τόσο που οι πρωταγωνιστές έρχονταν στα όνειρά μου και μπερδευόμουνα!!!! Ομολογώ ότι με συνεπήρε η δύναμη και η περηφάνια των γυναικών, όμως η ευτυχία των άλλων, και όχι η δική τους, με πίκρανε!!! Τελικά, η ζωή είναι μεγαλύτερη από της αγάπη!!!! Πικρή αλήθεια για βιωμένους έρωτες.
  
  Αύρα Γεωργίου: Ένα είναι σίγουρο: Όποιος ανοίξει το βιβλίο της κυρίας Φραγκούλη, δεν μπορεί να το κλείσει παρά μόνο στην τελευταία σελίδα. Έτσι έμεινα κι εγώ άγρυπνη. Πολύ γενναιόδωρη συνεισφορά στη συλλογική μνήμη. Και σε άλλα!
  
  Αφροδίτη Γιαννέλη, Μυτιλήνη: Πολύ συγκινητικό το βιβλίο ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ. Η συγγραφέας με απίστευτη ΑΓΑΠΗ πότισε την πρωταγωνίστρια της! Τρυφερά συναισθήματα ζωγραφίστηκαν στην καρδιά μου για την ηρωίδα της,για τις 2 καρδιακές φίλες,για αυτή την ταλαίπωρη Μάνα! Ταξίδεψα στην εποχή αυτή και ένιωθα να ζούσα τις συναισθηματικές αγωνίες των προσώπων του έργου! Να είναι πάντα καλά η κυρία Φραγκούλη ,να συνεχίσει να νιώθει το ίδιο Ελληνίδα,να γράφει πάντα έτσι όμορφα και να έχει πλάι της ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που την Αγαπάνε Αληθινά!
  
  Ελένη Φουσέκα: Διάβασα το βιβλίο μετά την παρουσίαση. Είναι μεγάλο για το μινιμαλισμό της έκφρασης. Η Φραγκούλη αποδεικνύει πως οι λέξεις δεν κάνουν τη λογοτεχνία. Οι ηρωίδες της τραγικές και αρχετυπικές της γυναικείας ανθεκτικότητας. Μπράβο στον Ψυχογιό για τα βιβλία του! Προχωράει δυναμικά προς την ποιότητα.
  
  Χρήστος Σιάφκος, Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Έναν πραγματικό θησαυρό, τη ζωή μιας γυναίκας που έχει φύγει εδώ και χρόνια, ανακάλυψε η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη και τον μετέπλασε σε λογοτεχνία… Γράφει για έθιμα ξεχασμένα από καιρό ακόμα και στην ελληνική επαρχία και περιγράφει εξαιρετικά την εποχή που τα Δωδεκάνησα βρίσκονταν ακόμα υπό ιταλική κατοχή… Στήνει με αληθοφάνεια μια σειρά από χαρακτήρες που καθρεφτίζουν μια ολόκληρη εποχή που ακριβώς επειδή διακρινόταν από την μπέσα, έκανε την ατιμία να φαντάζει ακόμα πιο απεχθής. Και στο φινάλε αποδεικνύει με τον τρόπο της την αλήθεια που διατρέχει όλο το βιβλίο, ότι δηλαδή «η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη».
  
  Στέλιος Νιώτης: Δε γνωρίζω τελικά τι έχει μεγαλύτερη αξία: ένα βιβλίο για γυναίκες γραμμένο από άνδρα, ή ένα βιβλίο για άνδρες γραμμένο από γυναίκα; Πραγματικά λυπάμαι που δε θα βρίσκομαι στην Αθήνα για την παρουσίαση, αλλά εύχομαι να έχει την επιτυχία που τόσο το βιβλίο, όσο και η συγγραφέας του, αξίζουν. Χρειαζόμαστε περισσότερα βιβλία σαν κι αυτό! Κι είμαστε πολύ περήφανοι με τον τρόπο που η συγγραφέας προσεγγίζει το θρησκευτικό συναίσθημα.
  
  ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΑΓΔΑ: Το βιβλίο της Ιουστίνης μπήκε από την πρώτη στιγμή στη καρδιά μου. Περιττό να πω ότι το διάβασα σε λιγότερο από τρεις ημέρες. Η γραφή της απλή, γραμμένο για την καθημερινή ζωή ενός δωδεκανησιακού ακριτικού νησιού με όλες τις δυσκολίες που συνεπάγονται μακριά από το κέντρο της Αθήνας. Τα ήθη κι έθιμα που ξαφνιάζουν τη νεολαία του σήμερα. Με καθήλωσε πραγματικά. Συγχαρητήρια και στον Ψυχογιό που εκδίδει τόσο αξιόλογα βιβλία και μας κρατά φανατικούς αναγνώστες.
  
  Αθηνά: Επέλεξα τυχαία το βιβλίο της κυρίας Φραγκούλη για να το διαβάσω ταξιδεύοντας για την Αμερική και με ενθουσίασε πραγματικά!!! Καταρχάς, θα ξεκινήσω από την άποψη της Τζαννής ότι "η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη": διαφωνώ. Η ζωή είναι ίση με την αγάπη κι αντίστροφα. Λάτρεψα τις δυο πρωταγωνίστριες -συγκεκριμένα θαύμασα πολύ τη Τζαννή για τον εσωτερικό αγώνα της να ξεπεράσει τα προσωπικά της βιώματα και για τον τρόπο με τον οποίο ανέθρεψε τα παιδιά της, και καρδιοχτύπησα και πόνεσα πολύ με/για τη Μαργαρίτα- ξανάγινα παιδί με τη Ματούλα, θαύμασα τον ιδεαλιστή κι ονειροπόλο Αθανάση, το ίδιο και τον προστατευτικό Μανώλη, τη θεία Πατρικία, αλλά... δεν μπορώ να πω τα ίδια και για τους Στρατή, Γεράσιμο. Τα ήθη της εποχής, που στη σημερινή εποχή φαντάζουν μέχρι και αστεία, και τα φόντα της όμορφης Νισύρου με το ηφαίστειο και της πανέμορφης Ρόδου με την πρασινάδα και τα μνημεία τους κυριαρχούνε. Εντύπωση μου έκανε και η αναφορά στο μύθο της Κασσιανής. Ευτυχώς που υπάρχουν συγγραφείς σαν την κυρία Φραγκούλη που ευαισθητοποιούνται από τέτοιες ιστορίες κι εμπνέονται από τέτοιους ήρωες σαν τη Τζαννή και τη Μαργαρίτα, που πάνω απ’ όλα είναι ήρωες της ίδιας της ζωής και της αγάπης.
  
  Δέσποινα: Το διάβασα χωρίς ανάσα. Είναι πραγματικό αριστούργημα. Με ταξίδεψε σε άλλες εποχές, σ’ ένα νησί που θέλω να γνωρίσω. Η Τζαννή και η Μαργαρίτα τριγυρνούν συνέχεια στο νου μου. Πόση δυστυχία και πόση περηφάνια στ’ αλήθεια!
  
  Ελένη Τσαμαδού, συγγραφέας: Το βιβλίο της Ιουστίνης, πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, την ωραία γλώσσα και τη πειστικότητα των χαρακτήρων, είναι ένα σπάνιο βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο με ουσιαστικό περιεχόμενο και, τολμώ να πω, με ηθικό δίδαγμα. Κλείνοντάς το νιώθεις καλύτερος άνθρωπος, καταλαβαίνεις το νόημα της πραγματικής αγάπης, αυτής που δίδαξε ο Χριστός «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να δίνεις την ψυχή σου, τη ζωή σου για τους φίλους σου. Συγχαρητήρια Ιουστίνη, πάντα να έχεις έμπνευση και να μας δίνεις ωραία βιβλία.
  
  Σπυρίδων, πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής: Το μυθιστόρημα ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ δεν είναι ένα απλό αφήγημα, που φέρνει στο προσκήνιο μια πραγματική δραματική ιστορία διανθισμένη με τα απόλυτα και ακατάληπτα ήθη μιας εποχής. Εμβαθύνει στις έννοιες της γενναιοδωρίας, της αγάπης, της εγκατάλειψης, της προδοσίας, της θυσίας με ένα βουβό παράπονο, που δεν ανακόπτει ούτε μια στιγμή τη ροή του έργου. Η Ιουστίνη Φραγκούλη με αριστοτεχνικό τρόπο σμιλεύει τους ήρωές της, τοποθετώντας τους σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο, που ξεπερνάει τη φύση των μικρών πραγμάτων. Με συμβολισμούς, υπαινιγμούς και υπερρεαλιστικές αναφορές, η συγγραφέας δημιουργεί μια ιστορία αντλώντας υλικό από την καθημερινότητα των ανθρώπων. Το βιβλίο είναι εμβληματικό για το δωρικό τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας χειρίζεται ένα δράμα ζωής, τοποθετώντας το στο χώρο της λογοτεχνικής αιωνιότητας.
  
  Ιωάννα Κολοβού, Φιλολογική Βραδυνή: Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη στον πρόλογο μοιάζει συγκλονισμένη μπροστά στο μεγάλο δράμα της ηρωίδας της. Ωστόσο, πλάθοντας το μύθο βαδίζει αποστασιοποιημένα και προσεκτικά σα σε σχοινί ακροβάτη. Το θέμα δεν απέχει και πολύ από το να γίνει μια μελό ιστορία ενός χαμένου έρωτα. Όχι πως έχω τίποτε με το μελό, θαυμάζω όμως την ισορροπία που κρατάει η συγγραφέας παραθέτοντας με δωρική λιτότητα τα γεγονότα. Δωρική; Μάλλον ιωνική θα την έλεγα, έτσι όπως αναδύεται μια ευγένεια μέσα από τις γραμμές. Να είναι αυτή η γαλλοθρεμμένη Τζαννή, η μάνα της Μαργαρίτας από την Πόλη, που υπέβαλε κάτι τέτοιο; Η συγγραφέα σμίλεψε με μαεστρία τους χαρακτήρες και τους «άφησε» αυτόνομους να δράσουν. Είναι τόση η δύναμη της ιστορίας που μόνο ένα κατάλληλα δεξιοτεχνικό γράψιμο θα μπορούσε να τη στηρίξει. Ακόμα και το ιστορικό φόντο, το συγκρατεί αρκούντως αχνό, για να ξεχωρίσουν στη σκηνή οι πρωταγωνιστές.
  
  Αγγελική Σπηλιά: Διάβασα το βιβλίο Για την Αγάπη των Άλλων. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Η συγγραφέας ξέρει να υφαίνει την ιστορία μέσα απο τη μυθιστορηματική πλοκή, να δημιουργεί χαρακτήρες και να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία λέξη. Συγχαρητήρια!
  
  Γεωργία: Ένα ακόμα εξαιρετικό μυθιστόρημα από την Ιουστίνη. Το παρήγγειλα, το παρέλαβα και το διάβασα από την αρχή ως το τέλος με αμείωτο ενδιαφέρον μέσα σε ένα βράδυ. Η συγγραφέας έχει καταφέρει να απογειώσει την ατυχή ιστορία μιας νησιοτοπούλας και να μεταφέρει τον αναγνώστη της στα Δωδεκάνησα στα τέλη του μεσοπολέμου χωρίς καμιά υπερβολή στην έκφραση. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν το καλό βιβλίο!
  
  Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού, Διδάκτωρ Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών: Μάνα και κόρη, η Τζαννή και η Μαργαρίτα, μοναδικές στην υλοποίηση μιας αρετής: της αξιοπρέπειας, εθνικά τονισμένης, καθώς τα τεκμήρια ζωής και οι εμπειρίες τους συμπορεύονται με την ιστορική εμπειρία και τις καταθέσεις της στο παρόν. Την επική και λυρική προσωπογραφία τους, δυο γενεών ανέστια ευτυχία, και ολόκληρο το μικρόκοσμο γύρω τους, ακέραιο μέσα στον καταπονημένο κόσμο των παθών και των πράξεων, των προσδοκιών και των διαψεύσεών του, αφηγείται έμμεσα η συγγραφέας, με τη μεσολάβηση του παρατηρητή: την ιστορία των γυναικόπαιδων στο μύθο της ελληνικής ξενιτιάς που πλάθουν θύματα αιώνιας κάποτε υπομονής και παράξενων διαπλοκών της ζωής το δρόμο του ατέρμονος νόστου. Ανάμεσα στο χαμηλότονο σκηνικό της φτωχής πατρίδας και στη χαοτική σκηνογραφία της ξενιτιάς οι ήρωες επωμίζονται την αρχέτυπη βάσανο της μοναξιάς, ακόμα και μέσα στην άλλη βάσανο της κοινωνικής τους συμβίωσης. Νοοτροπίες, απαγορεύσεις και επιταγές, εναρμονίσεις με την κοινή αντίληψη, ιεραρχίες και συστήματα συμβιβασμών υφαίνουν αλυσιδωτά την υφή της αιχμαλωσίας και του αναπόδραστου απ’ αυτήν. Η αξιοπρέπεια στην έκφραση των συναισθημάτων των ηρώων της και η δωρική αυτοσυγκράτηση εμπλέκει και την ίδια τη συγγραφέα στη λιτότητα και την αυτοσυγκράτηση των γλωσσικών και εκφραστικών της μέσων, εμμένοντας περισσότερο στην αυθυπαρξία του γεγονότος και τα υπόκρυφα σημαινόμενα του κόσμου του.
  
  Σμαραγδή Μητροπούλου: Ένα συναρπαστικό ταξίδι από την Πόλη στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα κι από εκεί στην λεγόμενη "γη της επαγγελίας", την Αμερική. Είμαι σίγουρη ότι θα κρατήσει το ενδιαφέρον μας αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα. Να'ναι καλοτάξιδο κι ευλογημένο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 12.12.2009
• 23:14

  Ολυμπιακή περηφάνεια στο Μόντρεαλ

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Με μια λαμπρή τελετή στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο υποδέχθηκε ο Ελληνισμός του Μόντρεαλ την Ολυμπιακή Φλόγα των Χειμερινών Αγώνων του Βανκούβερ για το 2010 που περνάει απο την καναδική μητρόπολη.
  
  Εξω η χιονοθύελλα μαινόταν αλλά πολλοί Ελληνοκαναδοί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους κατέφθασαν απο τα διάφορα σημεία του Μόντρεαλ, προκειμένου να συμμετάσχουν στην τελετή της αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο. Εθνικοτοπικοί χοροί και τραγούδια είχαν στηθεί εν αναμονή της φλόγας.
  
  Ο λαμπαδηδρόμος Μαρτί Γουάιζ έφερε εν μέσω χιόνος την πολύτιμη φλόγα, την οποία συνόδευσαν Ελληνίδες κόρες ντυμένες με αρχαίες χλαμύδες μέχρι το βωμό. Εκεί ερμηνεύτηκε ο Ολυμπιακός Υμνος απο τον τενόρο Δημήτρη Ηλία, ο οποίος συνέχισε με τους εθνικούς ύμνους της Ελλάδας και του Καναδά.
  
  Μηνύματα για το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων έστειλαν ο υπουργός αθλητισμού του Καναδά , ο οποίος είπε μεταξύ άλλων πως ταξιδεύει με τη φλόγα απ΄άκρη σ΄άκρη τον Καναδά αναγνωρίζοντας στην Ελλάδα και τους Ελληνες τη μακρά πολύτιμη ιστορία του Ολυμπισμού.
  
  Χαιρετισμούς απηύθυναν επίσης ο πρόεδρος του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ Πίτερ Γεωργακάκος, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ Μπίλυ Μπαλαμπάνος, η δημοτική σύμβουλος Μαίρη Ντέρος και άλλοι παράγοντες της ομογένειας.
  
  Παρών στην εκδήλωση ήταν ο πρωταθλητής της πρωταθλήτριας ομάδας φούτ μπόλ Allouettes του Μόντρεαλ Αντονι Καλβίγιο , ο οποίος δήλωσε στο ΑΠΕ: «Είμαι πολύ συγκινημένος που βρίσκομαι σ΄αυτή την τελετή της φλόγας στον πραγματικό της οίκο, το Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο. Θαυμάζω τους πρωταθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων γιατί εκπροσωπούν τη χώρα τους σε παγκόσμιο επίπεδο χαρίζοντας περηφάνεια στους συμπολίτες τους».
  
  Η συγκινητική εκδήλωση της υποδοχής της Ολυμπιακής Φλόγας στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο διοργανώθηκε απο το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ , την Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ, την Ελληνική Ορθόδοξο Κοινότητα Λαβάλ και την ΑΧΕΠΑ Καναδά.
  
  Τη βραδυά παρουσίασαν η Ζωή Μπάτση και ο Θεόδωρος Χαλάτσης, ενώ ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν οι δημοτικοί σύμβουλοι του δήμου του Μόντρεαλ Μαίρη Ντέρος και Ελεν Φωτόπουλος καθώς οι ιστορικοί πρόεδροι της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ Ανδριανός Μαρής και Νικόλας Παγώνης. Την επιμέλεια των χορευτικών συγκροτημάτων είχε ο Δημητρης Τζώτζης
  
  Μπορείτε να δείτε το ρεπορτάζ στο CTV ακολουθώντας τον κάτωθι σύνδεσμο:
  
  
  
  

  Δύο δημοσιογραφίνες ελληνικής καταγωγής. Η καταπληκτική ρεπόρτερ του καναδικού καναλιού CTV Αφροδίτη Σάλας (φέρει με περηφάνεια την ελληνικότητά της στην καναδική δημοσιογραφία) και η αφεντιά μου με γυαλάκι κουλτουριάρικο.
  
  Ο ιστορικός πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ Ανδριανός Μαρής δεν έλειψε απο τη βραδυά της περηφάνειας. Πλάι του πάντοτε η κομψή σύζυγός του Μαίρη Μαρή.
  Ο κομψότερος πρόεδρος που έχει περάσει απο την ΕΚΜ Νίκος Παγώνης με γυαλί προχωρημένο. Πίσω του ο αθόρυβος εργάτης Κώστας Τσαντρίζος.
  
  Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την υποδοχή της Ολυμπιακής΄Φλόγας στην ΕΚ παρα τη χιονοθύελλα που μαινόταν έξω
  
  Οι εθελοντές της βραδυάς εν παρατάξει με φόντο τους μασκότ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Βανκούβερ 2010
  
  Οι εθνικές ομάδες του Μόντρεαλ δήλωσαν παρουσία
  
  Οι κόρες ντυμένες με αρχαιοελληνικές χλαμύδες συνοδεύουν τη Φλόγα
  
  Εξω η χιονοθύελλα μαινόταν τρελλά
  
  Μέσα τα νιάτα χόρευαν εθνικοτοπικούς χορούς
  
  Χιόνια στο καμπαναριό εν όψει Χριστουγέννων
  

  
  
  
  Οι επίσημες αρχές εν παρατάξει
  
  Απο αριστερά η δημοτική σύμβουλος Μαίρη Ντέρος, ο Καλβίγιο των ΑLOUETTES , η γυναίκα του Αλεξ και ο πανταχού παρών Ζήσης Φωτόπουλος, ακάματος εργάτης της επιτυχημένης βραδυάς
  
  Η φλόγα στη μέση υπο το βλέμμα του λαμπαδηφόρου και στο πίσω πλάνο οι ιέρειες
  
  Ο τενόςρος Δημήτρης Ηλίας ερμηνεύει τον Ολυμπαικό Υμνο
  
  Ζήσης Φωτόπουλος και Θεόδωρος Αργύρης
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 09.12.2009
• 21:59

  Ο Εντιμότατος Γρηγόρης Νιώτης

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Με τον πιο χυδαίο τρόπο η αστυνομία εισέβαλε στο Ρεσάλτο, έκανε συλλήψεις και με τον πιο άκομψο τρόπο προσπάθησε να εκθέσει το όνομα του Γρηγόρη Νιώτη, καθώς μέσα στους 64 συλληφθέντες του Ρεσάλτο ήταν τα δυό ενήλικα παιδιά του, ώριμοι ακαδημαϊκοί πολίτες.
  
  Τα μέσα ενημέρωσης όρμησαν να κατασπαράξουν τον Α αντιπρόεδρο της Βουλής, αποτολμώντας να ζητήσουν ακόμη και την παραίτησή σου απο τον βουλευτικό θώκο.
  
  Κι όμως ο Γρηγόρης Νιώτης των μεγάλων αγώνων για τη σοσιαλιστική παράταξη, για τον Απόδημο Ελληνισμό και για τον Πειραιά διατήρησε τόνους ψύχραιμου πατέρα και ψυχραιμότερου πολίτη. Δήλωσε πως έχει εμπιστοσύνη στα ενήλικα παιδιά του και στη Δικαιοσύνη.
  
  Ωστόσο, γιατί συνδέθηκε σε πρωτοσέλιδα φάλτσα ο Γρηγόρης Νιώτης με την απόφαση των παιδιών του να συχνάζουν σε ένα στέκι, το Ρεσάλτο, το οποίο φαίνεται να είναι αποδεκτό στην κοινωνία του Κερατσινίου σαν ένα εναλλακτικό στέκι νεαρών κι ανήσυχων παιδιών;
  
  Γιατί έγινε αυτή η τεράστια προσπάθεια να σπιλωθεί ο Α Αντιπρόεδρος της Βουλής, επειδή τα παιδιά του ως ελέυθεροι πολίτες σε ώριμη ηλικία επιλέγουν τον άλφα ή το βήτα τρόπο πολιτικής δράσης; (Εννοείται πως δεν συνελήφθησαν ούτε να κλέβουν τράπεζες ούτε να βάζουν βόμβες μολότωφ ούτε να κατεβάζουν την ελληνική σημαία ούτε να είναι κουκουλοφόροι!)
  
  Είναι φανερό πως επρόκειτο για μια στοχευμένη προσπάθεια να γονατίσει ο Γρηγόρης Νιώτης, ο άνθρωπος που έχει δώσει έντιμους αγώνες για να ακουστεί η φωνή του Απόδημου Ελληνισμού στην Ελλάδα. Να διασυρθεί και να πιεστεί πολιτικά αυτός που ενώ εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς στη Β Πειραιώς, δεν έχει ακουστεί για δοσοληψίες με τα μεγάλα ναυτιλιακά και άλλα συμφέροντα της περιοχής του.
  
  Θεωρώ πως η στοχευμένη και αναίτια εισβολή της αστυνομίας καθώς και η σύλληψη των παιδιών του Νιώτη στο Ρεσάλτο, υποκρύπτει τον εσωτερικό πόλεμο του παλιού με το νέο ΠΑΣΟΚ.
  
  Είναι πασιφανές πως κάποιοι προσπάθησαν να «φάνε» τον πρώην υπουργό και νύν Α αντιπρόεδρο της Βουλής, γιατί δεν ανέχονται τους ΤΙΜΙΟΥΣ, τους ΑΘΟΡΥΒΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ της πολιτικής.
  
  Τα παιδιά του Γρηγόρη Νιώτη αφέθηκαν ελεύθερα μαζί με τους άλλους συλληφθέντες μετά απο ψήφισμα του Δήμου Κερατσινίου, που έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
  
  Εμείς ως Απόδημοι Ελληνες γνωρίζουμε την εντιμότητα του Γρηγόρη Νιώτη, την εκπληκτική του ικανότητα σε όλους τους τομείς ( και στην πατρότητα) και του συμπαραστεκόμαστε σε όλες τις προκλήσεις και τις διαβολές που ενδέχεται να δεχθεί στο μέλλον.
  
  Κανείς μας δεν θα συμπορευθεί με τους διαβολείς , κανείς μας δεν θα καταπιεί το μότο: «Σπίλωσε, σπίλωσε όλο και κάτι θα μείνει».
  
  Για μάς ο Α Αντιπρόεδρος της Βουλής θα μείνει άθικτος απο τις άδικες επιθέσεις μέσω των παιδιών του. Τα οποία έχουν δικαίωμα στη διαφορετικότητα των απόψεων και δεν ταυτίζονται επ ουδενί με τους βαλτούς κουκουλοφόρους της Αθήνας!
  
  Παραθέτω το ψήφισμα του Δήμου Κερατσινίου για του λόγου μου το αληθές:
  
  «To ψήφισμα που εξέδωσε το δημοτικό συμβούλιο Κερατσινίου, με το οποίο καταγγέλει την έφφοδο της αστυνομίας στο Ρεσάλτο.Το κείμενο έχει ως εξής:Μετά από τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν στην πόλη μας, το Δημοτικό Συμβούλιο Κερατσινίου κατά πλειοψηφία (των κ. Δημητρίου Μουρίκη και κας Σοφίας Θωμάρεη εχόντων την άποψη ότι πρέπει να γίνει δεκτό το υποβληθέν δικό τους ψήφισμα) αποφάσισε:
  1ον/ Δηλώνουμε ότι...δεν ανεχόμαστε στην πόλη μας την κρατική καταστολή για πολιτικές πράξεις και ενέργειες.
  2ον/ Καταγγέλλουμε την επίθεση της αστυνομίας στον πολιτικό χώρο ΡΕΣΑΛΤΟ του Κερατσινίου και το Δημαρχιακό Μέγαρο.
  3ον/ Η πολιτική κίνηση ΡΕΣΑΛΤΟ λειτουργεί και δραστηριοποιείται στην πόλη μας με πολιτικές, καλλιτεχνικές, πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις.
  4ον/ Ζητάμε να αφεθούν ελεύθεροι οι 64 συλληφθέντες πολίτες που συνελήφθησαν στην πόλη μας.
  5ον/ Δηλώνουμε ότι κανένα αδίκημα ή καταστροφή δεν συντελέστηκε στο Δημαρχιακό Μέγαρο.
  6ον/ Η πράξη εισόδου στο Δημαρχείο των 42 συλληφθέντων για μας είναι μια καθαρά πολιτική πράξη και την αποδεχόμαστε.
  7ον/ Καταγγέλλουμε τα ΜΜΕ που διαστρέβλωσαν και παραποίησαν τα γεγονότα συνειδητά ή από λάθος πληροφόρηση.
  8ον/ Η Διοίκηση του Δήμου να οργανώσει συνέντευξη τύπου για να αποκαταστήσει την αλήθεια, διότι στην πόλη μας θεωρούμε θεμιτή την πολιτική πράξη.
  
  Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣΛΕΟΝΤΙΑΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
  
  ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 06.12.2009
• 23:48

  Ενα κοριτσάκι στη Νέα Υόρκη

   »  Justine's Blog
  Το κοριτσάκι ήρθε σπινταριστό απ΄την Ελλάδα μετα τις τόσες συγκινήσεις. Και πριν προλάβει να τακτοποιήσει τα του οίκου του χρειάστηκε πάλι να ταξιδέψει για ένα διήμερο στη Νέα Υόρκη, την πόλη των Χριστουγέννων και των φώτων.
  
  Ετοίμασε την πολύ μικρή και οικονομική βαλιτσούλα με τις ρόδες, πήρε μόνο δυό αλλαξιές ρούχα και έφυγε χαράματα για να προλάβει το συνέδριο της Capital Link , που οργανώνεται στο Metropolitan Club όπως κάθε χρόνο υπο την αιγίδα του υπουργείου οικονομικών και ανάπτυξης.
  
  Φέτος, κύρια ομιλήτρια ήταν η υπουργός Ανάπτυξης κα Λούκα Κατσέλη, που εντυπωσίασε για την ευρυμάθεια, την σαφήνεια και τη γνώση της οικονομικής αγοράς σε παγκόσμια κλίμακα (θα γραφτεί ειδικό πολιτικό άρθρο περι του θέματος)
  
  Το κοριτσάκι έφυγε απο Μόντρεαλ υπο βροχήν και μετά απο πτήση μιάς μόνο ώρας έφτασε στη Μητρόπολη του κόσμου, όπου έλαμπε ένας απίστευτος ήλιος φωτίζοντας τις κορυφές των κτιρίων.
  
  Το κοριτσάκι τσεκάρισε (το δωμάτιο δεν ήταν έτοιμο) άφησε το μικρό βαλιτσικό της και πήρε τα ποδαράκια της για την 5η λεωφόρο και τους 60 δρόμους. Ετριβε τα μάτια της για μια ακόμη φορά απο τους στολισμούς της Νέας Υόρκης, που έμοιαζε να παραληρεί μέσα στη γιορτινή της ατμόσφαιρα.
  
  Το κοριτσάκι στην είσοδο του Μετροπόλιταν έσμιξε με τους συναδέλφους της, τον Αποστόλη Ζουπανιώτη εκδότη του Greek News,τη Δέσποινα Συριοπούλου και τον Αλεξ Στεφανόπουλο του Greek American News Agency το Μιχάλη Ιγνατίου ( μπεστελερίστα με τα Ιμια), τον Δημήτρη Φίλιο της ΕΡΑ, το Μάνο και τον Πανίκο Παναγιώτου του ομίλου Καστανά και ανταποκριτή του ΑΠΕ στη ΝΥ. Το κοριτσάκι όλως αιφνιδίως έπεσε και πάνω στον Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και φίλο της Νίκο Χαριτάκη, τον οποίο δεν περίμενε να βρεί στην πόλη και δή στο συνέδριο.
  
  Μετά τη λαμπρή συνέντευξη τύπου της Λούκας Κατσέλη τα παιδιά, Ιγνατίου, Συριοπούλου, Στεφανόπουλος και το κοριτσάκι ήπιαν καφέ στο Ωνάσειο και συζήτησαν επι παντός δημοσιογραφικού επιστητού. Ηταν μια ώρα χαράς και ανταλλαγής σοβαρών!!! απόψεων, πρέπει να ομολογήσω.
  
  Για να φτάσουν στην προξενική κατοικία, όπου δόθηκε δεξίωση προς τιμήν της υπουργού τα παιδιά αποφάσισαν να παρουν λεωφορείο.Το κοριτσάκι όρμησε πρώτο και με φόρα στο πρώτο «μπάσι» που βρέθηκε μπροστά της. Ακολούθησαν στα τυφλά και οι υπόλοιποι. Οταν το λεωφορείο έστριψε γι αλλού κατέβηκαν έντρομοι και οι τέσσερις. Και τότε εξέτασαν την κατάσταση και πήραν τελικά τη σωστή γραμμή!
  
  Η δεξίωση ήταν πολύ ωραία και γουστόζικη γιατί είχε πολύ και ενδιαφέροντα κόσμο. Μισή ώρα αργότερα εμφανίστηκε το ζεύγος Μάργκος και Τζόν Κατσιματίδη, που απήγαγαν το κοριτσάκι, το έτρεξαν στην έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Αμοργιανού και μετά του πρόσφεραν φαγάκι στο ελληνικό εστιατόριο Παρέα Κελλάρι.
  
  Ετσι τέλειωσε η πρώτη μέρα. Την επόμενη το πρωί το κοριτσάκι έτρεξε να κάνει τις αγορές του στο Saks 5th Avenue, τη Donna Karan και λοιπές αγαπημένες μπουτίκ της περιοχής Μάντισον και 5ης λεωφόρου. Το κοριτσάκι ενθουσιάστηκε αλλά χρειάστηκε να ανοίξει κι ένα έξτρα σακ βουαγιάζ για να χωρέσουν τα αγαθά του καταναλωτισμού.
  
  Το απογευματάκι έκανε window shopping με το Χαριτάκη (εξού και οι φωτογραφίες των βιτρινών) και το βραδάκι έσμιξε με τις καλλονές κουμπάρες της Βέα και Αντα Πετσίλα. Επεσε το γέλιο της αρκούδας καθώς η δίχρονη Αντα στεκόταν σε κάθε στολισμένο δέντρο ανα τας οδούς και τας ρίμας κι έκανε απίστευτες χαρούλες. Χάρμα η χαρά της στ’ αλήθεια. Η νύχτα τελείωσε με ψώνια και φαγάκι στο Smiths and Wollensky, δηλαδή με ένα κομμάτι βωδινού στο στομαχάκι μας.
  
  Την επόμενη μέρα η βροχή ρήμαξε την πόλη. Αλλά οι Νεοϋορκέζοι ανεπηρέαστοι κατέβηκαν για ψώνια. Και γινόταν το αδιαχώρητο στα πεζοδρόμια απο το ομπρελομάνι. Το κοριτσάκι είχε δώσει ραντεβού με τον Ευθύμιο Ευθυμιάδη πρώνην γενικό πρόξενο της Ελλάδας στο Τορόντο και νύν δεύτερο στην πρεσβεία του Βερολίνου. Παρα την καταρρακτώδη βροχή, τα παιδιά περπάτησαν πάνω κάτω την 5η και τη Μάντισον. Τη ζάλισαν κυριολεκτικά. Κατέληξαν στο Barney’s όπου έπεσαν μούρη με μούρη με τον παππού της ρόκ, τον Ελτον Τζόν. Συγκίνηση μεγάλη! Το κοριτσάκι κόντεψε να λιποθυμήσει αλλά συγκρατήθηκε κι ευτυχώς τραβηξε με τη μηχανή της τη μοιραία σκηνή.
  
  Η μέρα έκλεισε με καπουτσίνο στο Enoteca ένα τιραμισού στα δύο, ενώ έπρεπε ένα τιραμισού επι δύο ή κι επι τρία. Το κοριτσάκι πάντοτε απτόητο απ΄τη βροχή πήρε τη βαλίτσα και το έξτρα σακ βουαγιάζ και όδευσε στο αεροδρόμιο. Η επιστροφή στην πόλη της ήρθε με 4 ώρες καθυστέρηση γιατί η Air Canada δε μασάει με ωράρια. Η ακυρώνει ή καθυστερεί μονίμως και απαρεγκλήτως τις πτήσεις της. Γιατί να σκάει; Μονοπώλιο τις έχει όπως κάποτε η Ολυμπιακή είχε την Ελλάδα χοντρομονοπώλιο!
  
  Το κοριτσάκι στέλνει ένα χορταστικό φιλί στη μπλογκογειτονιά ως την επόμενη περιπέτειά της.
  
  Καλά Χριστούγεννα!!!
  
  Justinaki
  
  
  
  Μόνο στη Νέα Υόρκη μπορείς να πέσεις πάνω στον Ελτον Τζόν κατάφατσα ψωνίζοντας στο ίδιο counter
  Ο πληθωρικός παππούς της ρόκ αγόρασε 24 ζευγάρια μανικετόκουμπα του Ετρο, έβγαλε το πορτοφόλι και τα πλήρωσε ο ίδιος κι όχι οι φουσκωτοί του!
  
  
  Στα τυρκουάζ σκαλοπάτια του Tiffany's
  
  Γινόταν το αδιαχώρητο στο Τίφανυς.
  
  Με το Μάκη Ευθυμιάδη στο Barney's μετά την αποχώρηση του Ελτον! Κλάψ!
  
  Ενα ζαχαρωτό ολάκερη η πόλη
  
  Στο Henri Bendel κυριαρχείσαι απο την αίσθηση του ζαχαρωτού σε καλλυντικά, αξεσουάρ και ρουχαλάκια
  Μιά απο τις εντυπωσιακές βιτρίνες. Πού νάσαι τώρα Σιμόν ντε Μποβουάρ να βλέπεις!
  
  Σκηνή απο την 5η λεωφόρο
  
  Με την Αντα σταματήσαμε σε όλα τα στολισμένα δέντρα της πόλης
  
  Η Βέα κρατάει την πολύτιμη Αντα μας αγκαλίτσα!
  
  Η Αντα ποζάρει στο δέντρο του Radisson hotel
  
  
  Εννοείται πως η πίστα γέμισε με πατινέρ στο Ροκφέλερ Σέντερ
  
  Κι έτρεχαν και λικνίζονταν κάτω απο τα μάτια των περαστικών
  
  Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίστηκε και πάλι με χιλιάδες πολύχρωμα φωτάκια
  
  Μετά Χαριτάκη αποθανατιστήκαμε
  
  Και μια ματιά στο πλαϊνό τοίχο του louis Vuitton για ξεκάρφωμα
  
  
  Αλλά ο Gucci ήταν πιο πρωτότυπος
  
  Κι όλα τα αξεσουάρ σε νέον
  
  
  
  Η αντιστιξη των Ferragamo μπαλαρινών με τα καθρεφτιζόμενα αντρικά πόδια!
  Cartier το ιερόν και όσιον της ωρολογοποιίας και όχι μόνον
  
  Βιτρίνες με ρούχα
  
  Κι άλλα ρούχα
  
  Και οι καημένοι του Salvation Army να τραγουδάνε φάλτσα!
  
  Κι εδώ αρχίζει το παραμύθι των βιτρινών του Saks 5th Anevue
  
  Twinkle twinkle little star...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 02.12.2009
• 00:52

  Η Ανοιξη της Νέας Δημοκρατίας

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Φάνταζε σχεδόν απίθανο ακόμη και για μάς τους δημοσιογράφους, που πέφταμε καθημερινά πάνω στις σφυγμομετρήσεις, πως ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να νικήσει τους μηχανισμούς του κατεστημένου της Νέας Δημοκρατίας, ανατρέποντας την πολυμήχανη εκλογή της Ντόρας Μητσοτάκη-Μπακογιάννη στην εξουσία.
  
  Ο Αντώνης Σαμαράς, παλιός και φρέσκος ταυτόχρονα, ψηφίσθηκε απο ένα απρόσμενο πλήθος κόσμου που προσήλθε στη κάλπες του κόμματος για να βάλει τέλος την οικογενειοκρατία, το νεποτισμό και τις πελατειακές σχέσεις της πολιτικής με τα μέσα ενημέρωσης.
  
  Η εκλογή του «αουτσάιντερ» Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας οφείλεται τα μάλα στην αγανάκτηση των Νεοδημοκρατών για το φθαρμένο μηχανισμό ενός συστήματος που απογοήτευσε, πίκρανε και έθαψε κυριολεκτικά τη ζωντάνια και τον παλμό της Κεντροδεξιάς επι δύο κυβερνητικές θητείες τα τελευταία πέντε χρόνια.
  
  Οι Νεοδημοκράτες καταψήφισαν τη Ντόρα Μπακογιάννη επειδή αντιπροσώπευε όλα αυτά που τους οδήγησαν στη θλιβερή ήττα των εκλογών του Οκτωβρίου. Μαύρισαν την κακή διακυβέρνηση, την αβελτηρία στην εξωτερική πολιτική, τη διαχείριση της προεκλογικής κουβέντας μόνο ως προαλειφόμενης για την αρχηγεία του κόμματος. Μαύρισαν την διαφθορά σε όλο της το μεγαλείο με αιχμή του δόρατος την υπόθεση Καραβέλλα –Χριστοφοράκου. Μαύρισαν την κόρη του Μητσοτάκη γιατί έχουν αποφασίσει πως δεν θα επιτρέψουν πιά να κυβερνούν τον τόπο οι οικογένειες κληρονομικώ δικαίω.
  
  Οι Νεοδημοκράτες έδειξαν πως γνώριζαν καλά τα διαπλεκόμενα συμφέροντα της εξουσίας στον κομματικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας. Οταν παρατάχθηκαν στο πλευρό της Ντόρας οι Βαρβιτσιώτηδες, η Φάνη Πάλλη Πετραλιά , ο Αρης Σπηλιωτόπουλος και οι λοιποί κολλητοί του Κώστα Καραμανλή, ήταν πασιφανές πως η Ντόρα είχε κάνει τις επενδύσεις της στο καραμανλικό στρατόπεδο.Και ήταν εξίσου φανερό πως ταυτιζόταν απολύτως με την κακή διακυβέρνηση της χώρας, της οποίας κρατούσε ισχυρά πόστα και κατα τις δύο θητείες.
  
  Πάντως, η μοιραία ζαριά ήταν αυτή του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Που ζήτησε ανοιχτές εκλογές απο τη βάση του κόμματος κατα μίμηση του μοντέλου του ΠΑΣΟΚ. Και επέμεινε μέχρις εσχάτων σ΄αυτή τη λογική. Η προσχώρησή του στη στρατόπεδο του Αντώνη Σαμαρά ήταν η απόδειξη πως υποχωρούσε μπροστά στο κομματικό συμφέρον, πως παραχωρούσε την υποψηφιότητα για χάρη της ευρύτητας της εκλογικής διαδικασίας.
  
  Ο Αντώνης Σαμαράς εκλέχθηκε πανηγυρικά απο ένα λαό, που δεν θέλει πλέον το κατεστημένο, που ζητάει να γυρίσει σελίδα. Πιστεύω πως ο πολιτικός λόγος του νέου ηγέτη μπορεί να δημιουργήσει νέα δεδομένα στις σχέσεις κυβέρνησης –αντιπολίτευσης.
  
  Είναι σπουδαίο για έναν αρχηγό να έχει αναδειχθεί απο τη μάζα, να μη χρωστάει σε μηχανισμούς, για να μπορέσει να οριοθετήσει την πολιτική του, που θα σταθεί απέναντι στα όποια λάθη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ , που θα υποδείξει και θα δυνηθεί να ελιχθεί.
  
  Οι Νεοδημοκράτες με την κατα κράτος εκλογική νίκη του Αντώνη Σαμαρά ευελπιστούν πως θα γνωρίσουν την Ανοιξη στην πολιτική, αυτήν που δεν κατόρθωσε να φέρει η Πολιτική Ανοιξη κάποτε στο παρελθόν!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.11.2009
• 17:06

  Η κριτική της Πέρσας και το βίντεο της Κατερίνας μου

   »  Justine's Blog
  Θέλω να μοιραστώ μαζί σας δυό μεγάλες χαρές σήμερα. Την εκπληκτική κριτική της Πέρσας Κουμούτση και το γιορταστικό βίντεο της Κατερίνας-Κυκλάμινο Βουνού απο τη βραδυά της παρουσίασης.
  
  Τις ευχαριστώ και τις δυό, την καθεμιά ξεχωριστά γιατί με αγκαλιάζουν δίχως όρια σ΄αυτή μου τη συγγραφική προσπάθεια. Η Κατέρίνα μου γιορτινή και πληθωρική. Η Πέρσα μου σεμνή και γενναιόδωρη.
  
  Ευχαριστώ για την αγάπη. Αγάπης και Αλήθειας γωνία μένω εδώ στη μπλογκογειτονιά!
  
  Ιουστινάκι
  
  ΥΓ. Ευχαριστώ το φίλο μου Στράτο Δουκάκη που πέρασε το βίντεο και άλλες λεπτομέρειες στο μπλόγκ μου
  
  

  Η κριτική της Πέρσας Κουμούτση
  Εν μέσω τετριμμένων και μη υποχρεώσεων, σωρείας προβλημάτων της δουλειάς και της καθημερινότητάς μου, επιτέλους βρήκα το χρόνο για να γράψω αυτά τα λίγα για το βιβλίο της φίλης μου, Ιουστίνης Φραγκούλη, με τον πολύ όμορφο τίτλο Για την αγάπη των άλλων- βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός και ήδη σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία.
  
  Το μυθιστόρημα της Ιουστίνης ή για να ακριβολογήσω αρκετές από τις πτυχές και τις αρετές του είχα την τύχη να ‘γνωρίσω’ πριν ακόμα το διαβάσω, γιατί βρισκόμουν και εγώ ανάμεσα στους φίλους της συγγραφέως, στην πρώτη επίσημη παρουσίαση του, και άκουσα με προσοχή τις εισηγήσεις των εξαίρετων ομιλητών που κέντρισαν ακόμα πιο πολύ το ενδιαφέρον και τη λαχτάρα μου να το διαβάσω. Μάλιστα, εκεί έμαθα πως η συγκλονιστική ιστορία του βιβλίου βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αποτυπώνει τη ζωή και τις συναισθηματικές και άλλες περιπέτειες μιας υπαρκτής οικογένειας της Νισύρου στη διάρκεια της Ιταλοκρατίας, και πως ένα σημαντικό μέρος του υλικού της ,η συγγραφέας άντλησε από τις αφηγήσεις προσώπων που σχετίζονταν άμεσα ή ακόμα και συγγενικά με κάποια από τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα της ιστορίας.
  
  Όμως διαβάζοντας το βιβλίο Για την αγάπη των άλλων, ίσως κι από τις πρώτες του ακόμα σελίδες , διαπίστωσα πως η συγγραφέας του δεν έχει γράψει απλά ένα ηθογραφικό αφήγημα, ούτε περιορίζεται στη στεγνή καταγραφή των γεγονότων ούτε και στην επίπεδη περιγραφή των προσώπων που πρωταγωνιστούν σε αυτό, αλλά επιδιώκει να αποτυπώσει με πειστικό τρόπο μορφές και σχέσεις ζωής που πλέον δεν υπάρχουν και που είναι άγνωστες για τους περισσότερούς μας. Στην ιστορία της διασταυρώνει τις συναισθηματικές δοκιμασίες των ηρώων με τους γενικότερους όρους ζωής και τις κοινωνικές συνθήκες, και συνδέει την μυθοπλασία της με τις άμεσες ή οι έμμεσες αναφορές σε γεγονότα που σημάδεψαν καθοριστικά τον 20ό αιώνα.
  
  Σκιαγραφεί γεγονότα και χαρακτήρες με τη γενναιόδωρη πινελιά ενός αναγεννησιακού ζωγράφου προσθέτοντας με τον λόγο της και τις πιο λεπτές αποχρώσεις μιας τοιχογραφίας ανθρώπων, γεγονότων και συνθηκών που πραγματικά συγκινούν και μας συγκλονίζουν. Και πέρα από όλα αυτά, δηλαδή πέρα από το ηθογραφικό πλούτο του βιβλίου, τη λογοτεχνική του αξία, την εξαιρετική ψυχογραφία των ηρώων του, ειδικότερα των γυναικείων προσώπων, είναι ένα βιβλίο που ακουμπάει ζητήματα διαχρονικά, και μάλιστα- χωρίς να θέλω να υπερβάλλω- ζητήματα πανανθρώπινα. Γιατί αν αφαιρέσει κανείς το σκηνικό και το χρονικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία των δυο κυριότερων ηρωίδων, της Τζανής και της κόρης της Μαργαρίτας – η ιστορία της Ιουστίνης θα μπορούσε να είναι η ιστορία της κάθε γυναίκας πάνω στη γη, της γυναίκας που στερεύει ερωτικά και που ακρωτηριάζεται συναισθηματικά από τις κοινωνικές συνθήκες οι οποίες εξουσιάζουν τη ζωή της ως τον θάνατο- ίσως πάλι και αυτόβουλα για όλα τα παραπάνω. Της γυναίκας που υποτάσσεται χωρίς αντίσταση στους απαράβατους κανόνες της ηθικής αλλά και της προκατάληψης οι οποίοι διέπουν τις ζωές των ανθρώπων στις μικρές κλειστές κοινωνίες ακόμα και σήμερα και πολύ συχνότερα στις ανατολίτικες κοινωνίες.
  
  Ο έντονος συμβολισμός που κυριαρχεί στο βιβλίο ενισχύσει την πεποίθηση μου αυτή. Παρότι αδιόρατος και διακριτικός, ο συμβολισμός ή τα συμβολικά στοιχεία παίζουν τον ρόλο τους στο μυθιστόρημα της. Τα θαλασσοδαρμένα τοπία της Νισύρου, ο καθρέφτης της σάλας στο οποίο η ηρωίδα κοιτάζει το είδωλο της αλλά και ολόκληρη τη ζωή που την προσπερνά και τη αφήνει πίσω, το μαντήλι που δένει σφιχτά κάτω από το πιγούνι της και κάτω από το οποίο η ηρωίδα κρύβει τη ντροπή της, η προίκα που ξεπουλιέται από την κόρη για χάρη του έρωτα και της αγάπης, όλα αυτά παρότι σύμβολα που θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει τοπικά, ή μιας συγκεκριμένης εποχής και κοινωνίας η Ιουστίνη τα μετατρέπει σε σύμβολα πανανθρώπινα, οικουμενικά..
  «Η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη», μοιάζει να επαναλαμβάνει η ηρωίδα σαν διαπίστωση ή σαν σύνθημα που καθοδηγεί την ίδια και τις πράξεις της. Στην πραγματικότητα ίσως την επαναλαμβάνει σαν να θέλει να πείσει τον εαυτό της.
  
  Σκληρό και συνάμα τρυφερό , ρεαλιστικό και ονειρικό, γλαφυρό αλλά και δηκτικό βιβλίο. Όμως η δηκτικότητα αυτή μοιάζει σαν να λειτουργεί ερήμην της συγγραφέως, ίσως ως απόρροια της εσωτερικής στάσης της απέναντι στα πράγματα, της εξέγερσής της εναντίον των συνθηκών που επιβάλλουν μια τέτοια νοσηρή κατάσταση, καθώς ως αφηγήτρια δε δικαιούται να κρίνει παρά μόνο να εξιστορεί τα γεγονότα από απόσταση και να τα καταγράφει χωρίς να επεμβαίνει. Το μυθιστόρημα της Ιουστίνης πράγματι είναι ένα σπουδαίο και τρυφερό μυθιστόρημα, ίσως από τα καλύτερα που εκδόθηκαν αυτό το φθινόπωρο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 26.11.2009
• 15:50

  Οι μπλογκοσυνευρέσεις της Αθήνας

   »  Justine's Blog
  Αφιερωμένο στο Δεσποινάριον που μας έλειψε
  
  Επέστρεψα στην ησυχία της κόχης μου, αφού βίωσα στην Αθήνα της τρέλλας, πολλά ευτυχή και δύσκολα όμως. Η παρουσίαση ήταν μια λαμπρή βραδυά γεμάτη κόσμο, αγάπη και επιτυχία. Την πεμπτουσία αυτής τη νύχτας έκαναν οι φίλες και οι φίλοι απο τη μπλογκογειτονιά, που ήρθαν απο τα πέρατα της πόρρω Αττικής, απο το εξωτερικό και απο το Βόλο για να τιμήσουν τη δημιουργία και τη διαδικτυακή φιλία μας.
  
  Θα αναφέρω ενδεικτικά τη συνάδελφο Ρίτσα Μασούρα (με την οποία παραδόξως δεν είχαμε γνωριστεί τόσα χρόνια στο κουρμπέτι), το Κυκλάμινο του Βουνού που κατέπλευσε απο το Βόλο, την Πένυ Μπροντζάκη των ταξιδιών, τη Γιάννα, την Ορφια και την Κατρίν, τη Μελισσούλα που έσκασε μύτη απο το Μοντρώ συνοδευόμενη απο το Θύμιο ή Ράδιο Μαρκόνη, το Στράτο Μυθημναίο, τον Παντελή Ξανθίδη, τη Θαλασσινή απο την παράκτια Βραβρώνα , τον Kosniper απ΄τη Λευκάδα και άλλους πολλούς ών ουκ έστι αριθμός. Πάντως, κορυφαία ήταν η παρουσία της βιβλιοκριτικού Ελένης Γκίκα-Αλεφ στο πάνελ, που έρανε με το λόγο της τα λογοτεχνικά μου όνειρα.Και μην παραλείψω την παρουσία της Μαίρης της Παραμυθούς ή Σάββα που γράφει και αφηγείται τα πιο ωραία παραμύθια.
  
  Θα πρέπει να πώ ότι το επόμενο Σάββατο συναντηθήκαμε με κάποιους μπλογκογείτονες στο καφέ της Αγκυρας για να τα πούμε λίγο περισσότερο. Στη συντροφιά ήταν ο Μπάμπης Δερμιτζάκης, που δεν είχε έρθει στην εκδήλωση λόγω γρίππης , ο Στράτος Δουκάκης- Μυθημναίος, η φίλη μου η Αννα Βαλαβανίδου. Στον Πολυχώρο παρευρέθηκαν δύο καλλονές της μπλογκογειτονιάς η Θαλασσινή-Μαρίνα με την υπέροχη κορούλα της, που δεν εξοικειώθηκε με το άγνωστο πλήθος. Η μικρή και τριανταφυλλένια της Θαλασσινής εξέταζε το χώρο, τα πρόσωπα και κάποτε -κάποτε έσκαγε χαμόγελα παρα την καχυποψία της. Εγώ είχα φέρει λουκουμάκια περιβεβλημένα με σοκολάτα απο την Πόλη και τα τσακίσαμε κυριολεκτικά.
  
  Το Σάββατο πριν απο την αναχώρηση η Αλεφ-Ελενίτσα Γκίκα οργάνωσε στα πρόχειρα στην Αγκυρα ένα σύντομο αποχαιρετισμό. Ηρθε και η Ρίτσα μας, με την οποία γνωρίστηκα περισσότερο απφού ανταλλάξαμε πολλά περι των αγοριών μας και του ρεπορτάζ αλλά και περι κοινών φίλων-συναδέλφων.Εκεί ήταν και η οικοδέσποινα Αναστασία Παπαδημητρίου των εκδόσεων Αγκυρα.
  
  Παρών ήταν και ο λατρεμένος Θηβαίος, επίσημος συνοδός της Ελένης σε κάποιες εξόδους της απο το μακρινό Κορωπί. Τα είπαμε, φιληθήκαμε, γελάσαμε , αποχαιρετισθήκαμε και δώσαμε ραντεβού για το επόμενο ταξίδι εις Αθήνας.
  
  Είθε!
  
  Ιουστινάκι εν ηρεμία
  
  
  
  Στην Αγκυρα το Σάββατο του αποχαιρετισμού . Αριστερά Ελένη Γκίκα, καμαρωτός ο Γιάννης ο Θηβαίος, στην πίσω γραμμή Τζουστινάκι και Διεθνές Ριτσάκι
  Στην Αγκυρα πάντα με άλλη σύνθεση
  Ριτσάκι και Αναστασία Παπαδημητρίου των εκδόσεων Αγκυρα
  Το προηγούμενο Σάββατο στον ίδιο χώρο καμαρώνουν ο Στράτος ο Μυθημναίος, η Αννα Βαλαβανίδου και ο Μπάμπης Δερμιτζάκης
  Δύο Θαλασσινές αύρες υπο το βλέμμα του Στράτου
  Η μπλογκογειτονιά εν παρατάξει στην εκδήλωση. Αριστερόθεν η Γιάννα, έπεται η Μελισσούλα, δίπλα η Κατρίν , μετα η Ορφια, έπεται η συγγραφέας και στην άκρη απολαμβάνει το γυναικομάνι ο μαχαραγιάς Ραδιο Μαρκόνης ή κατα κόσμον Θύμιος Κολλάς
  Ο συνάδελφος μπλόγκερ Παντελής Ξανθίδης, η εκδότρια Νίνα Ψυχογιού, η αφεντιά μου, ο Στράτος Δουκάκης και η Βάνα Κοντομέρκου, συγγραφέας και μπλόγκερ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 19.11.2009
• 09:06

  Σόνιας συνέχεια...

   »  Justine's Blog
  Πήγαμε όλοι στη Σόνιας χθές, στην παρουσίαση του βιβλίου της «Τρείς νύχτες του Αυγούστου και μια μέρα» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) που έγινε στο καφέ του Ελευθερουδάκη. Ολοι και όλες εμείς οι φίλοι της , δημοσιογράφοι που αντρωθήκαμε τη δεκαετία του 80 και ανθίσαμε τη δεκαετία του 90. Ηταν μια πανδαισία να ξαναβρεθώ με ανθρώπους της δημοσιογραφίας που είχα να δώ χρόνια.
  
  Ηταν μια ανοιξιάτικη βραδυά και ο αγέρας φυσούσε απαλά σα νάταν Μάης, τόσο γλυκός και παραπλανητικός για την εποχή. Εφτασα στην τεράστια βιτρίνα του βιβλιοπωλείου Ελευθερουδάκης, όπου – ώ της εκπλήξεως!- είδα το δικό μου βιβλίο να είναι βιτρίνα δίπλα σ’ εκείνο της Σόνιας Ζαχαράτου και του Γιάννη Ξανθούλη. Ενιωσα πως περπατώ στους οικείους δρόμους της υπέροχης κοινής μοίρας των ανθρώπων της δημοσιογραφίας, που όμως αναζήτησαν και βρήκαν τη λύτρωση στη μεγάλη φόρμα της λογοτεχνίας.
  
  Η παρουσίαση ήταν υπέροχη. Οι ομιλητές είχαν διαβάσει με αγάπη το βιβλίο της Σόνιας και έδωσαν ο καθένας τη δική του ερμηνευτική διάσταση. Η Τέα Βασιλειάδη ανέλυσε το πόνημα της Σόνιας σε βάθος και πλάτος, ο Γιώργος Δουατζής κατέθεσε με ειλικρίνεια πως ήταν παράταιρο να υπερασπιζεται ένα έργο που καταργεί το ανδρικό γένος, ενώ η Αθηνά Ραπίτου εστίασε στη Σόνια Ζαχαράτου και την εκπληκτική περσόνα της ως δημοσιογράφου και συγγραφέως.
  
  Αυτή που κράτησε την ανάσα της βραδυάς ήταν η ηθοποιός Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, που απέδωσε το έργο με τον πιο θεατρικό τρόπο, έτσι όπως του άξιζε. Πραγματικά εκπληκτική και μεγάλη ερμηνεύτρια ακόμη και στην απόδοση των αποσπασμάτων ενός βιβλίου. Τυχερές σελίδες, τυχερή Σόνια!
  
  Εγώ βεβαίως, είδα τόσους φίλους που δεν μπορώ να τους απαριθμήσω. Πάντως, κάθησα με τη Μιμή Τουφεξή, το Στέργιο Μικρούτσικο τζούνιορ και τη μαμά του Μαρία Παπαγιάννη, με την Πόλα Μαχαίρα, τη Ντάνυ Πιέρρου. Είδα την Αννα Μιχαλιτσιάνου , που είναι πάντα κούκλα και κούλ, τον άντρα της ζωγράφο Γιώργο Λαζόνγκα, το λατρεμένο ζωγράφο Δημήτρη Ταλαγάνη. Γνώρισα από κοντά τον Χριστόφορο της Σόνιας μου(που είχα να τον δώ από παιδάκι), ενώ προσθέτω στις νέες γνωριμίες την αρτίστα Μαιρόπη Πρέκα, της οποίας τα υπέροχα βιτρό κοσμούν τα σπίτια μας στη Λευκάδα!
  
  Αντε Σόνια Ζαχαράτου και στο επόμενο!!!
  
  Τζουστινάκι
  
  Αριστερόθεν η βιτρίνα της Σόνιας Ζαχαράτου στο κεντρικό βιβλοπωλείο του Ελευθερουδάκη στην Πανεπιστημίου
  Δεξιά το βιβλίο μου "Για την Αγάπη των Αλλων " ποζάρει με το νέο μυθιστόρημα "Η Εκδίκηση της Σιλάνας" του Γιάννη Ξανθούλη. Πραγματικά αδελφωμένοι οι δημοσιογράφοι-συγγραφείς και παρατεταγμένοι εν μέση οδώ!
  Σόνια Ζαχαράτου, Καριοφυλλιά Καραμπέτη και Τέα Βασιλειάδου
  Αθηνά Ραπίτου στο συντονισμό της βραδυάς και στον τονισμό της Σόνιας μας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 16.11.2009
• 18:05

  Πρόσκληση στη βιβλιοπαρούσίαση της Σόνιας Ζαχαράτου

   »  Justine's Blog
  
  
  Αντε όλοι μαζί να βρεθούμε στην παρουσίαση του βιβλίου της συναδέλφου Σόνιας Ζαχαράτου με εκλεκτούς ομιλητές στο πάνελ. Θα είμαστε όλοι εκεί. Κι επιτέλους εγώ θα είμαι ακροάτρια ενός βιβλίου, που έχω λατρέψει για τον καταιγιστικό του λόγο!
  
  Ραντεβού! Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου στις 7μ.μ στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης, Πανεπιστημίου 17!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.11.2009
• 09:19

  Η πιο ωραία στιγμή

   »  Justine's Blog
  Το βράδυ της Παρασκευής δεν το φώτισαν μόνο οι υπέροχες παρουσίες των αγαπημένων προσώπων, αλλά και οι απρόσμενες κουβέντες για το βιβλίο και την υπογράφουσα αυτό. Κοκκίνησα για τους μοναδικούς λόγους που με γενναιοδωρία εξέφεραν οι πανελίστες μου. Αλλά αυτό συνολικό ΄κομμάτι της βελούδινης Ελένης Γκίκα με έκανε να νιώσω το τρέμουλο ενός μικρού κοριτσιού μπροστά στα καινούρια λευκά παπουτσάκια του Πάσχα. Θα το κρατώ κάτω απο το μαξιλάρι μου για πάντα, επειδή είναι δικό σου, επειδή με διαβάζεις μέσα έξω, επειδή θέλω να προστρέχω σ΄αυτό όταν με πληγώνουν οι συνθήκες.
  Ελένη με τη βελούδινη παρουσία και τη μεταξένια φωνή Σ αγαπώ! Γιατί η αγάπη και η φιλία δεν έχουν σύνορα!!!Νικούν την απόσταση, το χρόνο.
  
  Ιουστίνη
  
  Αναζητώντας αενάως τον Χαμένο Παράδεισο...Της Ελένης Γκίκα
  
  “Για την αγάπη των άλλων”, ό,τι κι αν έκανε,
  για την αγάπη των άλλων μοιάζει να το 'κανε,
  το σκεπτόμουν αρχίζοντας να γράφω για την Ιουστίνη
  
  και αυτή τη φορά.
  
  Την Ιουστίνη που γνώρισα αλλόκοτα, μυστικιστικά και παράδοξα.
  Την γνώριζα ως συνάδελφο, μου είχε μιλήσει για κείνη κοινή και καλή φίλη, αλλά δεν είχε έλθει η ώρα φαίνεται.
  
  Η ώρα έφτασε με το βιβλίο της... “Στις αγορές του κόσμου”. Ένα έργο, επίσης, αλλόκοτο και παράδοξο και νεωτερικό, όπου συνένωνε το προσωπικό με το διαχρονικό, τις ανθρώπινες ιστορίες με τα σταυροδρόμια του κόσμου. Το ψυχικό άλγος με την περιπλάνηση, το προσωπικό με το οικουμενικό, Εκανε τον ατομικό πόνο, δωρεά, και ομορφιά και μαγεία, Μεταμόρφωνε κάτι τόσο εφήμερο, σε αιωνιότητα.
  Είχα γράψει, θυμάμαι, ένα μικρό σημείωμα.
  Θυμάμαι τόσο καλά το βιβλίο!
  Επικοινωνήσαμε. Αμέσως αισθάνθηκα ότι εδώ κάτι συμβαίνει.
  Αλλά αυτό που υπήρξε τελικά αποκαλυπτικό, ήταν το διαδίκτυο και θα σας φανεί τρελό!
  Εκείνη στον Καναδά κι εγώ σε μιαν ακρούλα πότε στο Κορωπί και πότε στο Χαλάνδρι.
  Από το blog εκείνη, άλεφ στο δικό μου Γκόλεμ εγώ. Κι από επίσκεψη σε επίσκεψη, από σαλονάκι σε σαλονάκι, διαδικτυακό λέμε, ε? από βιβλίο σε βιβλίο, γίναμε φίλες! Καρδιάς.
  
  Βρισκόμαστε όποτε έρχεται, αλλά είναι ωσεί παρούσα στη ζωή μου κι όταν απουσιάζει. Την νοιάζομαι και με νοιάζεται. Γενναιόδωρη απίστευτα, με ψυχικά αποθέματα θαυμαστά, το διαπίστωσα πρόσφατα στη Ρόδο σε κοινό μας ταξίδι. Οξυδερκής, δίκαιη, κομψή, ευαίσθητη, δοτική, με εκείνη την κοσμοπολίτικη αύρα.
  Παντός καιρού, κυριολεκτικά.
  Χαλκέντερη συνάδελφος (έχει ασχοληθεί με όλα τα είδη του ρεπορτάζ και με απίστευτη πάντοτε επιτυχία) χαλκέντερη και συγγραφέας, τελικά.
  Πατώντας γερά σε τρεις βασικές σταθερές: Πατρίδα, Οδύσσεια και Νόστος, Παράδοση και Ορθόδοξος Πολιτισμός.
  Γνωρίζοντας καλά τις τεχνικές της γραφής, τους απαράβατους όρους: δομή, ήρωες, πλοκή, αληθοφάνεια, ατμόσφαιρα, σφαιρική αντίληψη κόσμου.
  Εξάλλου, πολυταξιδεμένη, μπορεί, είναι σε θέση να έχει αντίληψη σφαιρική.
  Υποτάσσοντας πάντοτε το γλωσσικό οπλοστάσιο και τα αστείρευτα εκφραστικά της μέσα, στην ιστορία.
  
  Για την αγάπη των άλλων, πάντοτε.
  
  Στη “Μοναξιά ενός ασυμβίβαστου” ήταν το χρέος της να διασώσει την διαδρομή, τα έργα και τις ημέρες του αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος. Και το έκανε με μέτρο και σύνεση, δίκαια και συνετά.
  Στο “Πετάει, πετάει το σύννεφο” την αθανασία του ενός, την ιστορία του παππού κάνοντάς την ανθεκτική κι αλώβητη μέσα στον χρόνο.
  “Στις αγορές του κόσμου” η Κωνσταντίνα της ήταν η πληγή. Για κείνην άπλωσε την καρδιά της στο Σύμπαν.
  Στα “Ψηλά Τακούνια Για πάντα”, το χρέος της στη Γυναίκα. Υπογράφοντας ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα και μεταφεμινιστικό, που κατ' εμέ δεν έχει ακόμα διαγράψει όλη του τη διαδρομή στη λογοτεχνία.
  Με το “Ημερολόγιο Αβάνας- Η Κούβα στο Λυκόφως του Κάστρου” επέστρεφε. Εκεί που ήλπισε, πως θα νικήσει τον Χρόνο. Κι ήταν εκείνη που νίκησε, τελικά. Διασώζοντας καλοκαίρια, ταξίδια, αναμνήσεις, ανθρώπους και μια Κούβα μέσ' απ' τα μάτια της τόσο πολύ διαφορετική! Που ίσως και να χαθεί, το πιο πιθανό δηλαδή, να χαθεί στο μέλλον. Εχει προλάβει όμως η Ιουστίνη να την διασώσει έτσι αθώα, στο βιβλίο.
  
  Με το καινούργιο της μυθιστόρημα “Για την αγάπη των άλλων” πέτυχε το ακατόρθωτο: να διασώσει ένα μεγάλο κομμάτι Ιστορίας και Ελλάδας, κι ελληνισμού. Μέσα από μια προσωπική ιστορία και μια συγκλονιστική, τελικά, οικογενειακή σάγκα.
  Η ηρωίδα της, σχεδόν αρχετυπική. Αντιγόνη. Έξυπνη, όμορφη, μορφωμένη και σίγουρα τόσο μπροστά από την εποχή, ερωτεύεται με πάθος: Τη ζωή κι έναν άνδρα. Και γνωρίζει όλα αυτά τα διαχρονικά κι αρχετυπικά της ζωής: πάθος, ελπίδα, προδοσία, και ξεκινώ ξανά απ' την αρχή, γιατί ακόμα και η ζωή του ενός, πολλαπλοί κύκλοι είναι.
  Στον αντίποδα, η γαλλοτραφής, πολίτισσα, ανδρόγυνη μάνα. Αναγκασμένη εκ των συνθηκών. Τα δυο πρόσωπα της ίδιας γυναίκας τελικά, και η ζωή που δεν έζησα και για τη μία και για την άλλη.
  Διότι όπως σοφά θυμάμαι είχε στην Πολίτικη Κουζίνα από την ηρωίδα που αρνιόταν τον έρωτά της επωθεί, ότι εκείνο εν τέλει που μετρά και βαραίνει είναι και όσα αρνούμαστε να ζήσουμε γιατί έτσι πρέπει. Κι εδώ επιτρέψατέ μου να κάνω μια μικρή αλλαγή, εφαρμόζοντας ένα μικρό τέχνασμα ζωής που μου έχει μάθει η καλή μου φίλη Μάρω,
  αντικαθιστώντας τα πρέπει με αξίζει,
  για να ξεδιαλύνουμε τη γενναιότητα από τη δειλία μας στη ζωή, την προσωπική απόφαση του ενός από την υποταγή μας στη νοοτροπία των άλλων.
  
  Το αποτέλεσμα, μια ιστορία νομοτελειακή σαν ζωή, εξάλλου είναι ζωή. Την έψαξε κυριολεκτικά την τράβηξε από το μανίκι την συγγραφέα της αυτή εδώ η ιστορία!
  Και η Ιουστίνη, που είναι πάντοτε ανοιχτή να δει την πρόκληση και να αντιδράσει με συγγραφική γενναιοδωρία σε ό,τι αξίζει, ανταποδίδει στα πολλαπλάσια εκείνη την δωρεά.
  Χαρίζοντας σε μιαν οικογένεια την αθανασία στην προσωπική τους πορεία και σε μια γυναίκα τη δικαίωση και το αλώβητο χρονικά πρόσωπό της. Στην ελληνική λογοτεχνία δε, ένα κομμάτι που έλειπε: εκείνο της ξενιτιάς, με τρόπους παντοίους: η ηρωίδα της ξένη στο σπίτι της, στην οικογένειά της, στον τόπο της, στην ξένη γη, εφόσον τόσο πολύ διαφορετική αλλά κι τόσο υπεύθυνα δική τους!
  Ένα μυθιστόρημα σαν παλίμψηστο που σκιαγραφεί ως τοιχογραφία εποχής, όχι μόνο τη Νίσυρο, αλλά την Ελλάδα εκείνων των χρόνων: ήθη και έθιμα, νοοτροπία και πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο, το αμερικάνικο όνειρο, όλα βρίσκονται εκεί. Με ατμόσφαιρα που σε καθυποβάλλει, με χαρακτήρες σχεδόν ψυχαναλυτικούς, με γεγονότα που υπαινίσσονται περισσότερα κι απ' όσα αφηγούνται, με μια γλώσσα αυστηρή, λιτή και συγκρατημένη κατά πως αρμόζει. Με αποδοχή τέλους σοφή, αποκαλύπτοντας όλη τη νομοτελειακή δικαιοσύνη ζωής αλλά πάνω απ' όλα το έλεος! Με ένα εντυπωσιακό φράκταλ ζωής και πως η ζωή του ενός καθορίζει και συμπαρασύρει τους άλλους. Πως η Ιστορία συμπαρασύρει και καθορίζει την ιστορία του ενός. Μια αλυσίδα που δεν γίνεται εν τέλει να κοπεί ούτε κρίκος!
  
  Ένα βιβλίο που μας χαρίζει ένα μεγάλο κομμάτι ελληνισμού και ένα μέρος από την χαμένη ταυτότητα που τόση ανάγκη έχει ο νεοέλληνας.
  Από μια συγγραφέα που γνωρίζει γλωσσικούς και λογοτεχνικούς κανόνες τόσο καλά και που σέβεται όσο κανείς ιστορία, παράδοση, γυναικεία
  μοίρα.
  Καθόλου τυχαία η τόσο σπουδαία μέσα σε ένα μόλις μήνα διαδρομή (νομίζω είναι στη δέκατη χιλιάδα?) και η μεγάλη και συγκινητική ανταπόκριση των αναγνωστών.
  Η Ιουστίνη παρακολουθεί μέχρι εσχάτων τις ανθρώπινες διαδρομές, δικαιώνοντας λάθη, επιλογές, θυσίες και πάθη.
  Σε ένα βιβλίο όπου η Αγάπη ταυτίζεται με τη Ζωή.
  
  Ιουστινάκι μου καλό, καλοτάξιδη μάτια μου, στα σταυροδρόμια του κόσμου και με αυτό το βιβλίο. Και για άλλη μια φορά σε ευχαριστώ για τη φιλία και την εμπιστοσύνη και για τον τρόπο που εξακολουθείς να βλέπεις γλώσσα, λογοτεχνία, φιλία και Ελλάδα. Για την αγάπη σου στις ηρωίδες που δικαιώνονται έτσι ή αλλιώς, για τη ζωή που έζησαν αλλά και για κείνη που αρνήθηκαν, διότι έτσι το θέλησαν οι καιροί.
  Και επειδή είμαστε, τελικά, όλοι, ό,τι κάνουμε αλλά και ό,τι δεν κάνουμε!
  
  Να είσαι πάντα καλά, να γράφεις, να ταξιδεύεις, να μας τα αφηγείσαι και να διασώσεις ό,τι αξίζει. Όπως γνωρίζεις έτσι με γενναιοδωρία και οξυδέρκεια να κάνεις καλά!
  Σε ευχαριστώ και πάλι για το ταξίδι.
  
  Ελένη Γκίκα, Νοε 2009
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 08.11.2009
• 10:55

  Για την Αγάπη μου

   »  Justine's Blog
  Για την αγάπη των άλλων
  
  Την Παρασκευή ήταν μια βραδυά απ΄αυτές τις μαγικές που δεν χωράνε στις λέξεις. Μια βραδυά γεμάτη παρουσίες,γεμάτη ζεστασιά, ανθρωπιά και γνησιότητα. Οι αίθουσες του Κing George πλημμύρισαν από αγάπη για μένα. Ο Τζόν Κατσιματίδης με την οικογένεια και τους φίλους του που ήρθαν από τη Νέα Υόρκη ειδικά για την εκδήλωση έσμιξαν με τους φίλους , τους συγγενείς και μπλογκογείτονες που έφτασαν από Βόλο, Χαλκίδα και από τα πέρατα της πόρρω Αττικής .
  
  Τις λεπτομέρειες της βραδυάς θα τις παρουσιάσω σε ένα άλλο πόστ, αλλά προς το παρόν παραθέτω το υπέροχο ρεπορτάζ που έγραψε με τα γρήγορα αντανακλαστικά της η συνάδελφος Ρίτσα Μασούρα. Τη θαυμάζω για τη δυνατότητά της να περικλείει σε λίγα μεστά λόγια όσα την αγγίζουν.
  
  "Μόλις γύρισα από της Ιουστίνης. Ηταν να γίνει απόψε το συναπάντημα με τη γιαγιά τη Τζανή, με τη Μαργαρίτα, την Πατρικία, τον Αθανάση, τον άτιμο τον προδότη τον Γεράσιμο και όλους τους πρωταγωνιστές μιας μοναδικής ιστορίας της οικογένειας από τη Νίσυρο. Μιας ελληνικής νησιωτικής οικογένειας, με τις απώλειες, τους αλλεπάλληλους πόνους, τις χαρές, με το ένα και μοναδικό γαμπριάτικο κοστούμι που φόρεσαν έντεκα γαμπροί….
  
  Από την Πόλη, στη Νίσυρο κι από εκεί σαν άλλη νύφη η Μαργαρίτα για την Αμερική. Η μοναξιά του χειμωνιάτικου Αιγαίου συγκλονιστική, αφοπλιστική. Η εκκλησιά, η μικρή κοινωνία, οι ανύπαντρες κόρες και οι γιοί. Ιστορίες ζωής βγαλμένες μέσα από την αφήγηση της αφοπλιστικής, αφηγηματικής Δέσποινας ( ηταν η ανηψιά που από το πάνελ των ομιλητών άφησε άφωνο το πολυπληθές ακροατήριο) που εμπιστεύτηκε την ιστορία της μάνας του επιτυχημένου ελληνοαμερικανου επιχειρηματία Τζον Κατσιματίδη στην Ιουστίνη
  .
  Στο βιβλίο της «Για την Αγάπη των Αλλων», η Ιουστίνη Φραγκούλη χρωματίζει στις αποχρώσεις του μπλε την ιστορία της ζωής δύο απίστευτων Ελληνίδων που τίμησαν πατρίδα και θρησκεία και οικογένεια. Μην το χάσετε. Θα ενθουσιαστείτε και θα ακολουθήσετε τις διαδρομές των γυναικών που ξενιτεύτηκαν κι αγάπησαν, λες και ήταν κι αυτό ένα καθήκον. Κι όμως!
  
  Α, ναι, είχε έθρει όλη η οικογένεια από τον Καναδά και τις ΗΠΑ. Κι είχαν στα μάτια τους εκείνο που συχνά, όσοι ταξιδεύουμε, βλέπουμε στην ομογένεια. Την αγάπη γι αυτό τον τόπο."
  
  Στο πάνελ ήταν και η αγαπημένη μου φιλη Ελένη Γκίκα. Κεντρική συντονίστρια ήταν η επίσης φίλη μου Ειρήνη Νικολοπούλου. Παρών στο κέντρο του πάνελ ο Τζον Κατσιματίδης.
  
  ΥΓ. Ηταν μια βραδυά γεμάτη αγαπημένες παρουσίες από τη μπλογκογειτονιά μας. Το Μελισσάκι του Μοντρέ της Ελβετίας, το Κυκλαμινάκι από το Βόλο, η Κατερίνα, η Ορφια, ο Ραδιο Μαρκόνι, η Εύα Στάμου, η Πέννυ των ταξιδιών, η Ρίτσα Μασούρα, η Θαλασσινή, ο Κοσνίπερ και τόσοι άλλοι που μπορεί να τους παραλείπω ας με συγχωρήσουν.
  Και οι πανελίστες μίλησαν ο ένας πιο συγκινητικά από τον άλλο για μένα και το ταπεινό μου έργο.
  
  Η Βιβή Κοψιδά Βρεττού μπήκε στη φιλολογία της μοναξιάς του αμείληκτου Αιγαίου. Ο βουλευτής Γιώργος Νικητιάδης με τη βιωματική αναφορά του στη Νίσσυρο του ηφαιστείου και τη στεντορεία φωνή του μάγεψε τον κόσμο. Η Ελένη Γκίκα είπε τόσα υπέροχα για μένα που με έκανε να κοκκινίσω, μίλησε όμως επι της ουσίας για το μυθιστόρημα, ο Κώστας Σκανδαλίδης πιστοποίησε τη μοναξιά των νησιών του Αιγαίου και τους συχνούς αποχωρισμούς των ανθρώπων του κατα τον 20ο αιώνα. Κορυφαία στιγμή ήταν η ομιλία της ξαδέλφης Δέσποινας Εμμανουηλίδη, που συγκλόνισε τον κόσμο με τη γνησιότητα και την αληθινότητα των αναμνήσεών της. Η Ειρήνη Νικολοπούλου συντόνισε άψογα τη βραδυά στις δύο γλώσσες, ενώ ο Τζόν Κατσιματίδης δε σταμάτησε να κλαίει ούτε στιγμή.
  
  Απο αριστερά η δρ Βιβή Κοψιδά-Βρεττού , η εκδότρια Νίνα Ψυχογιού, ο Τζον Κατσιματίδης, η Μάργκο Κατσιματίδη και ο Γιάννης Κατσιματίδης
  Ο νομάχρης Λευκάδας Κώστας Αραβανής, ο α αντιπρόεδρος της Βουλής Γρηγόρης και ο βουλευτής Δωδεκανήσου Γιώργος Νικητιάδης
  Στο πάνελ απο αριστερά η δρ Βιβή Κοψιδά-Βρεττού, η συγγραφέας, ο Τζόν Κατσιματίδης, η δημοσιογράφος Ειρήνη Νικολοπούλου, η βιβλιοκριτικός Ελένη Γκίκα, ο βουλευτής Α Αθηνών Κώστας Σκανδαλίδης και η χειμαρώδης ξαδέλφη Δέσποινα Εμμανουηλίδη-Λυβίτση
  Εκπληκτικοί ομιλητές σε ένα πάνελ που έκανε το ακροατήριο να συγκινηθεί
  Στην πρώτη σιερά η κυρία Κοντομέρου, ο εκδότης Θάνος Ψυχογιός, η Νίνα Ψυχογιού, ο Γρηγόρης Νιώτης, ο διπλωμάτης Ευθύμιος Ευθυμιάδης
  
  Η αμερικανίδα δημοσιογράφος Ρίτα Γκόσμπι, η συγγραφέας με μια αγκαλιά λουλούδια απο τον άντρα της, ο γρηγόρης Νιώτης και η Νίνα Ψυχογιού
  Δρ Βιβή Κοψιδά Βρεττού και Γιώργος Νικητιάδης
  Ο Θεόδωρος Αργύρης με τη δημοσιογράφο του Αλτερ Μάγδα Τσέγκου
  Τα αγαπημένα μου πρωτοξάδερφα πάντα στο πλευρό μου με αγάπη. Τους ευχαριστώ
  Το ζεύγος Ψυχογιού, η Μάγδα Τσέγκου και η υπογράφουσα το βιβλίο
  Τπ ζεύγος Μάργκο και Τζόν Κατσιματίδη με την αγαπημένη φίλη Ρένα Σακελλαρίδη
  Ο Κώστας Σκανδαλίδης, η υπογράφουσα και το ζεύγος Κατσιματίδη
  Ο συνάδελφος Παντελής ξανθίδης, η Νίνα Ψυχογιού, η συγγραφέας, ο αγαπημένος φίλος Στράτος Δουκάκης και η συγγραφέας Βάνα Κοντομέρκου
  Τα ξαδέρφια μου για τα οποία είμαι πολύ περήφανη καθώς διατηρούμε τη σχέση μας ανέπαφη απο το χρόνο και την απόσταση
  Ιουστινάκι, η Ευθύμιο Ευθυμιάδη και μια φίλη του
  Μπροστά απο πόστερ του βιβλίου η συγγραφέας , η δημοσιογράφος Νίνα Βλάχου, ο εκδότης Θάνος Ψυχογιός και η φίλη μου απο τη Λευκάδα Ελευθερία ή Τέρρυ
  Μελισσάκι, Ιουστινάκι και Μαρκονάκι
  Με τις αγάπες του Μόντρεαλ, Ευαγγελίες ένθεν και ένθεν
  Με τον παντοτινό φίλο μου Πέτρο Κουναλάκη
  η ηθοποιός Μαρία Λογοθέτη, η αφεντιά μου, ο ξέδρφός μου Σπύρος Αργύρης , ο μεγάλος ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης και ο βουλευτής Λευκάδας Σπύρος Μαργέλλης
  Με τον αγαπημένο μου φίλο Τζέρρυ Σταματέλο
  Ζεύγος Ψυχογιού, συγγραφέας και Μάργκο Κατσιματίδη
  Ιουστινάκι ανάμεσα στο ζεύγος Νικητιάδη
  Ο Γιάννης Κατσιματίδης, η Σοφίκα Ελευθερουδάκη, η αφεντιά μου, η Μάργκο Κατσιματίδη και η editor Janice Goldlang
  Με τον εκ Νισσύρου ρποερχόμενο πατέρα Νικόλαο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.10.2009
• 19:18

  Είστε όλοι σας προσκεκλημένοι!

   »  Justine's Blog
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 21.10.2009
• 02:41

  Δημοσιογραφική συνάντηση με Michaelle Jean και παραλειπόμενα μια βραδυάς

   »  Justine's Blog
  Με τη γενική κυβερνή του Καναδά Μικαέλ Ζαν πριν απο τη συνέντευξη σε ένα απο τα σαλόνια της επίσημης κατοικίας
  Ανετη και χαλαρή, αρέσκεται να απαντάει σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις καθότι δημοσιογράφος και η ίδια οίκοθεν.
  Το βράδυ της εκδήλωσης η Βυζαντινή Χορωδία της ΕΚΟ έσωσε την ατμόσφαιρα σκορπίζοντας κέφι με τα αιώνια ελληνικά τραγούδια
  Κατα την εκδήλωση μίλησε ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά κ. Νικόλαος Ματσης, ο οποίος αναφέρθηκε στους ισχυρούς δεσμούς της Ελλάδας με τον Καναδά καθώς και στην ύπαρξη της ζωτικής ελληνικής ομογένειας στη χώρα, η οποία αντιπροσωπεύεται στο κοινοβούλιο απο τέσσερις βουλευτές και στη γερουσία απο δύο γερουσιαστές ελληνικής καταγωγής. Ο Ελληνας πρέσβης τόνισε μεταξύ άλλων πως η παρουσία της γενικής κυβερνήτου και του συζύγου της στην αφή της Ολυμπιακής Φλόγας στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας θα αποτελέσει αφορμή για ενδυνάμωση του ολυμπιακού ιδεώδους.
  Η Μικαέλ Ζαν στο βήμα της εκδήλωσης
  Ο εξ Εγκλουβής Λευκάδος ορμώμενος κ. Βανδώρος ανάμεσα στην τηλεοπτική παραγωγό της Οττάβα κα Βούλα Μπάκθόουτ και την αφεντιά μου
  Στα προπύλαια της επίσημης κατοικίας Rideau Hall μια δροσερή βραδυά
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Ηταν ένα τσουχτερό βραδάκι στην Οττάβα την περασμένη Τρίτη, που ήμασταν καλεσμένοι της γενικής κυβερνήτου Μικαέλ Ζάν στην επίσημη κατοικία Rideau Hall σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στις χώρες που πρόκειται να επισκεφθεί αυτόν τον Οκτώβρη. Αρχίζει απο την Σλοβενία, προχωρεί στην Κροατία και καταλήγει στην Ελλάδα (29-31 Οκτωβρίου) για να παραστεί στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ.
  
  Η Μικαέλ Ζάν, πρόσφυγας στον Καναδά απο την Αϊτή, δημιοσιογράφος στα διεθνή , είναι η πρώτη μαύρη γενική κυβερνήτης του Καναδά. Επι τη αναχωρήσει της για το επίσημο μακρύ ταξίδι οργάνωσε μια βραδυά με πολιτισμό απο τις χώρες τις οποίες πρόκειται να επισκεφθεί. Πήγαμε λοιπόν όλοι εκεί στολισμένοι, σαν έτοιμοι απο καιρό!
  
  Πρέπει να σας πώ ότι οι δύο άλλες βαλκάνιες χώρες είχαν βάλει τα καλά τους έχοντας προσκαλέσει διάσημους καλλιτέχνες απο μακριά, ενώ εμείς αφεθήκαμε στην τοπική χορωδία Βυζαντινής Μουσικής της Ελληνικής Κοινότητας της Οττάβας. Η Ελληνική πρεσβεία του καναδά κάταφερε να φέρει την έκπληξη, τη ζωντάνια και την ανατροπή.
  
  Ετσι, τούτη η ερασιτεχνική χορωδία έσωσε τη βραδυά. Με τα κλασικά τραγούδια των Θεοδωράκη, Χατζιδάκι , Ξαρχάκου , Λοίζου, η εκδήλωση απέκτησε χρώμα και σημασία. Το πλήθος άρχισε να παρασύρεται απο τον ήχο του μπουζουκιού,που αντανακλά τη ζέση της φυλής μας. Θα με πείτε προκατειλημμένη. Κι όμως ως παρατηρήτρια κατέγραψα το ρεπορτάζ.
  
  Την επόμενη μέρα είχα το αποκλειστικό προνόμιο να κάνω μια συνέντευξη τετ-α-τετ με τη γενική κυβερνήτη του Καναδά. Με κατέπληξε η εξυπνάδα της, η βαθειά γνώση της για τα πράγματα, ο πολιτικός νούς της, μα πιότερο η αγάπη της για την Ελλάδα, τον Ελληνικό πολιτισμό αλλά και για τους Ελληνες του Μόντρεαλ.
  
  Είναι απ΄αυτές τις στιγμές που γουστάρεις απόλυτα της δημοσιογραφία καθώς σε φέρνει σε επαφή με προσωπικότητες που ίσως δεν θα ανακάλυπτες ποτέ απο τόσο κοντά.
  Εύχομαι καλό ταξίδι στην αυτής εξοχότητα. Εμείςστην πατρίδα θα το καλύψουμε βήμα-βήμα!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 18.10.2009
• 16:08

  Στη λίστα των ευπωλήτων για δεύτερη βδομάδα

   »  Justine's Blog
  
  
  Κάθε συγγραφέας ποθεί να βρεθεί στη λίστα των ευπωλήτων, όχι απο ματαιοδοξία ή απο λαιμαργία, αλλά απο την ανάγκη του να επιβεβαιώσει τη μέγιστη δυνατότητα επικοινωνίας του πονήματός του με το ευρύτερο κοινό.
  
  Απο την περασμένη Κυριακή η φίλη μου η Σόνια Ζαχαράτου με ειδοποίησε πως το βιβλίο μου βρισκόταν 6ο στη λίστα των ευπωλήτων της Καθημερινής. Σήμερα η Καθημερινή πάλι δίνει στην έκτη θέση το μυθιστόρημα "Για την Αγάπη των Αλλων". Ταυτόχρονα ο διαδικτυακός τόπος diavasame.gr δίνει το βιβλίο στην 5η θέση των ευπωλήτων του Σεπτέμβρη (είχε κυκλοφορήσει μόλις στις 21 Σεπτεμρβίου). Σ΄αυτό τον ιστότοπο καταγράφονται οι πωλήσεις των βιβλιοπωλείων της αλυσίδας Ελευθερουδάκης.
  
  Η εφημερίδα το Βήμα σήμερα αναφέρει το βιβλίο στην 5η θέση των ευπωλήτων των βιβλιοπωλείων FNAC.
  
  Θέλω να ευχαριστήσω απο καρδιάς τους αναγνώστες που με τιμούν διαβάζοντάς με. Νιώθω την ανάγκη επίσης να ευχαριστήσω όλη την ομάδα των εκδόσεων Ψυχογιός με έμφαση στο δημιουργικό, το τμήμα μάρκετινγκ, το δυναμικό δίκτυο πωλήσεων, τα βιβλιοπωλεία που αγαπούν το βιβλίο μου και τέλος τους συναδέλφους δημοσιογράφους που κάνουν το ρεπορτάζ για τα ευπώλητα.
  
  Ενα μεγάλο ευχαριστώ στη Νίνα Ψυχογιού (πρώτη αναγνώστρια του βιβλίου), την αγαπημένη μου Αγγελα Σωτηρίου του εκδοτικού και τον Κυριάκο Αθανασιάδη για τη θαυμάσια γλωσσική επιμέλεια.
  
  Απο αυτό το μπλόγκ καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου σε όλους!
  
  Οι λίστες
  
  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ [wwk.kathimerini.gr]
  
  Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ Της Κυριακής
  
  Σε αυτή τη στήλη παρουσιάζονται κάθε εβδομάδα οι καλύτερες πωλήσεις που σημειώθηκαν σε ένα βιβλιοπωλείο το επταήμερο που πέρασε. Σήμερα τα βιβλιοπωλεία Fnac (Μαρούσι,Γλυφάδα)
  
  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
  1. ΛΥΤΡΩΣΗ του Γιώργου Παλυράκη (εκδόσεις Ψυχογιός)
  2. ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΄ΜΑΘΑ ΜΑ ΞΕΧΑΣΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗ του Δημήτρη Μπουραντά (εκδόσεις Πατάκη)
  3. ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ της Λένας Μαντά (εκδόσεις Ψυχογιός)
  4. ΕΡΩΤΑΣ ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ της Λένας Μαντά (εκδόσεις Ψυχογιός)
  5. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ της Ιουστίνης Φραγκούλη (εκδόσεις Ψυχογιός)
  6. ΕΡΩΤΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ του Θάνου Κονδύλη (εκδόσεις Ψυχογιός)
  7. ΑΞΕΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ των Γιάννη και Μαρίνας Αλεξάνδρου (εκδόσεις Λιβάνη)
  8. ΒΑΛΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΟΥΣ της Λένας Μαντά (εκδόσεις Ψυχογιός)
  9. Ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑΣ του Κώστα Καρακάση (εκδόσεις Ψυχογιός)
  10. ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ της Εύας Ομηρόλη (εκδόσεις Λιβάνη)
  
  
  DIAVASAME.GR
  
  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
  
  1 ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ 'ΜΑΘΑ, ΜΑ ΞΕΧΑΣΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΠΑΤΑΚΗ 533
  2 Έρωτας σαν βροχή Μαντά, Λένα Ψυχογιός 290
  3 ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΑΛΚΥΟΝΗ ΚΑΛΕΝΤΗΣ 254
  4 ΑΞΕΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΝΑ ΛΙΒΑΝΗ 218
  5 Για την αγάπη των άλλων Μυθιστόρημα Φραγκούλη - Αργύρη, Ιουστίνη Ψυχογιός 216
  6 Οι οδοιπόροι της καρδιάς Ομηρόλη, Εύα Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβ 191
  7 Το σταυροδρόμι των ψυχών Δημουλίδου, Χρύσα Ψυχογιός 179
  8 ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΘΕΜΕΛΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΚΕΔΡΟΣ 138
  9 ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ ΖΑΤΕΛΗ, ΖΥΡΑΝΝΑ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 121
  10 ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΜΑΝΤΑ, ΛΕΝΑ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ Α. Α. ΛΙΒ 109
  11 Ο βιολονίστας Καρακάσης, Κώστας Α. Ψυχογιός 99
  12 ΒΑΛΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΟΥΣ ΜΑΝΤΑ, ΛΕΝΑ ΨΥΧΟΓΙΟΣ 95
  13 ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΛΜΟΥΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΡΟΥ ΜΑΡΙΑ ΛΙΒΑΝΗ 93
  14 Ο τρελος δρομος του ερωτα Νασιουτζικ, Παυλινα ΛΙΒΑΝΗ 93
  15 Ένοχα μυστικά Μυθιστόρημα Γιαννακοπούλου, Ντόρα Καστανιώτη 91
  16 Χορός μεταμφιεσμένων Βαμβουνάκη, Μάρω Ψυχογιός 85
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 17.10.2009
• 04:19

  Οι συσχετισμοί των βραβείων

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Στην αρχή ήταν έκπληξη αλλά μετά μια μεγάλη απογοήτευση για την Ακαδημία της Σουηδίας απλώθηκε σε ολάκερη την υφήλιο, καθώς το περιώνυμο βραβείο Νόμπελ της Ειρήνης δόθηκε στον πρόεδρο Ομπάμα ως απο μια απιστευτη συνωμοσία των θεών.
  
  Κι ό ίδιος έμεινε αμήχανος απο την προτίμηση των Αθανάτων, οι οποίοι απέδωσαν το βραβείο ειρήνης στο άτομό του, κι ας μην έχει ακόμη αποδείξει πώς στέκεται στην παγκόσμια σκηνή σε σχέση με το θέμα της ειρήνης.
  
  Η μάλλον έχει δώσει εντολή να αυξηθούν δραματικά τα αμερικάνικα στρατεύματα στο Αφγανιστάν σκορπώντας τον όλεθρο καθημερινά στους ίδιους του αμερικανούς στρατιώτες. Δεκάδες πέφτουν θύματα των αυτοσχέδιων βομβών καθημερινά σ΄αυτό το μέρος του κόσμου.
  
  Οι υποστηρικτές του λένε πως ο Ομπάμα (σημειωτέον πως η αίτηση στην σουηδική ακαδημία είχε κατατεθεί μόλις λίγες μέρες απο τη ανάληψης των καθηκόντων του) ανήγγειλε αμέσως μετα την ορκομωσία του το κλείσιμο του Γκουαντάναμο Μπέι (ακόμη υπάρχει) και την κατάργηση των μυστικών βασανιστηρίων απο αμερικανούς ανα τις μυστικές κρύπτες του κόσμου.
  
  Κι ενώ τα αμερικάνικα στρατεύματα μεταφέρονται απο το Ιράκ στο Αφγανιστάν, κι ενώ το Ιράκ έχει γίνει κρανίου τόπος απο τη στρατιωτική παρέμβαση του Μπούς, ο διάδοχος Ομπάμα που δεν έχει πράξει τίποτε για να διορθώσει τη μεγάλη τρύπα της Μέσης Ανατολής, ξαφνικά επιβραβεύεται.
  
  Μείναμε εμβρόντητοι με τη λογική της Σουηδικής Ακαδημίας, η οποία φαίνεται να έβγαλε την απόφαση υπο την πίεση ενός τύπου μάκρετινγ περι τον Μπάρακ Ομπάμα, όχι δηλαδή για τις ενέργειές του με στόχο την ειρήνευση και την ειρήνη, αλλά λόγω της μεγάλης δημοφιλίας του. Σα να δόθηκε το βραβείο για να ακουστει το Νόμπελ περισσότερο.
  
  Κι έτσι αυτή η πρόχειρη λογική των συσχετισμών αποδεικνύει για μια ακόμη φορά πως τα βραβεία δεν δίνονται ούτε στους άξιους ούτε στους σπουδαίους. Πως δίνονται πάντοτε με σκεπτικό την μικροπολιτική της στιγμής γκρεμίζοντας τα όνειρα της ανθρωπότητας.
  
  Πολλές φορές στα Νόμπελ της λογοτεχνίας είχα παρατηρήσει πως τα βραβεία ήταν απόρροια πολιτικής της εκάστοτε περιόδου (ραπίσματα στις χώρες του ψυχρού πολέμου, συμπόνοια στους αφρικάνους συγγραφείς των χωρών της φτώχειας κλπκλπ).
  
  Αλλά τούτη η κατάφωρη παραβίαση του κοινού αισθήματος περι του βραβείου Νόμπελ ειρήνης ήταν πάνω και πέρα απο τις αντοχές μου. Με έπεισε τελικά πως οι παρέες των βραβείων είναι ίδιες και απαράλλαχτες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γής και σε όλα τα αντικείμενα, είτε πρόκειται για πολιτική είτε για λογοτεχνία είτε για τέχνη γενικότερα.
  
  Αν βραβεύθηκε ο Ομπάμα για την Ειρήνη και η Χέρτα Μίλερ για τη λογοτεχνία, αποδεικνύεται πως οι Αθάνατοι έχουν χάσει το μπούσουλα ως προς το αντικείμενο της βράβευσης, επιλέγοντας μόνο τα υποκείμενα, το οποία πρέπει να είναι κομμένα και ραμμένα στις επιταγές των καιρών ή στην εξυπηρέτηση κάποιου είδους πολιτικής.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:08

  Η αγάπη των Αλλων στη Βραδυνή

   »  Justine's Blog

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:50

  Η κριτική της Πέρσας και το βίντεο της Κατερίνας

   »  Justine's Blog
  
  
  • 
    

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:40

  Η κριτική της Πέρσας και το βίντεο της Κατερίνας μου

   »  Justine's Blog
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 14.10.2009
• 14:47

  Δημοτικές εκλογές στο Μόντρεαλ με οσμή σκανδάλων

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου στο Μόντρεαλ και η πόλη έχει πλημμυρίσει απο οσμή σκανδάλων στη διαχείριση του δήμου, που φαίνεται να αποσπούν τις εντυπώσεις απο τις προγραμματικές δηλώσεις των υποψηφίων δημάρχων.
  
  Ο νύν δήμαρχος Ζεράλντ Τραμπλαί βρίσκεται στη δίνη διαφόρων ατασθαλιών, στις οποίες εμπλέκονται πρώην βοηθοί και σύμβουλοί του στη δημοτική εξουσία. Παρότι τους απέλυσε μετα τις αποκαλύψεις και παρότι ακύρωσε άρδην τα «ύποπτα» συμβόλαια, ωστόσο η βαρειά μυρωδιά των απρεπειών έχει γεμίσει την ατμόσφαιρα του Μόντρεαλ.
  
  Απο την απέναντι όχθη αντίπαλός του είναι η παλαίμαχη πολιτικός και υπέρμαχος της απόσχισης του Κεμπέκ απο τον Καναδά, Λουίζ Αρέλ, η οποία έχει διατελέσει στέλεχος στο αποσχιστικό κόμμα «Παρτί Κεμπεκουά». Γερασμένη στις ιδέες και με το βαρύ φορτίο του «σεπαρατισμού» σίγουρα δεν αποτελεί τον απόλυτο αντίπαλο για το σημερινό δήμαρχο παρά την απανωτή σκανδαλολογία περι τα έργα και τις ημέρες του.
  
  Την ίδια στιγμή η Λουϊζ Αρέλ πάσχει απο ένα τεράστιο έλλειμμα. Παρότι ζεί σε ένα κράτος επίσημα δίγλωσσο, δε μιλάει την αγγλική γλώσσα με αποτέλεσμα να μη δεχτεί ούτε πολιτική αναμέτρηση με τον δήμαρχο Τραμπλαί στην αγγλική. Η γλωσσική αναπηρία ενός μέλλοντος δημάρχου σε μια κοσμοπολίτισσα πόλη, αποτελεί πραγματικό φραγμό για την εκλογή του στον ανώτατο θώκο της πόλης.
  
  Ωστόσο, σ΄αυτές τις δημοτικές εκλογές διακύευμα για την ελληνική παροικία του Μόντρεαλ, θα είναι το νέο πρόσωπο της Πάρκ Αβενιου. Ο δήμαρχος Τραμπλαί έχει εξαγγείλει και οριοθετήσει τον κεντρικό δρόμο της πόλης προκειμένου να γίνει ένας τόπος με σφραγίδα Ελλάδας και ελληνικότητας.
  
  Η τελευταία τετραετία κύλησε χωρίς να γίνει ούτε ένα βήμα προς ολοκλήρωση αυτού του σχεδίου, καθώς οι ιδιοκτήτες της Πάρκ Αβενιου μοιράστηκαν πριν απο δύο χρόνια, όταν τέθηκε ζητημα μετονομασίας του δρόμου. Εγιναν διαμαρτυρίες, πορείες, βγήκαν μαχαίρια που τραυμάτισαν όχι το δήμο αλλά το σχέδιο μετεξέλιξης του δρόμου σε ελληνικό καρτιέ.
  
  Πιστεύω, πως παρα το γεγονός ότι η Ελεν Φωτόπουλος, υπέρμαχη αυτής της ιδέας, έχει μετακομίσει στη συνοικία της Cote des Neiges απο τώρα και στο εξής , η ελληνική παροικία πρέπει να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Ελένης Φακωτάκη για να υπάρχει μια ελληνική φωνή στην περιοχή, όπου ακόμη παίζεται η ιδέα της μετατροπής της Παρκ Αβενιου σε γειτονιά των Ελλήνων.
  
  Ταυτόχρονα, η φωνή της Μαίρης Ντέρος στο Πάρκ Εξτένσιον πρέπει να ξαναβγεί το ίδιο δυναμική, προκειμένου να προωθηθούν τα ζητήματα της περιοχής στο δήμο. Η Ελεν Φωτόπουλος, η Μαίρη Ντέρος και η Ελένη Φακωτάκη έχουν δώσει δείγματα ελληνοκεντρισμού κατα τη θητεία τους στο δήμο του Μόντρεαλ.
  
  Η επανεκλογή τους και μάλιστα υπο το δήμαρχο Ζεράλντ Τραμπλαί, αν τελικά αναδειχθεί νικητής λόγω των αδυναμιών της αντιπάλου του, θα πρέπει να σημάνει την ολοκλήρωση της πρότασης για την Παρκ Αβενιου.
  
  Ας μείνει κάτι ελληνικό σ΄αυτή την πόλη, όπου οι Ελληνες έχουν μεγαλουργήσει! Ομως προέχει να ενώσουμε όλοι εμείς τις πολιτικές δυνάμεις μας προς αυτή την κατεύθυνση!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.10.2009
• 22:53

  Ιμια, Ενα βιβλίο ντοκουμέντο

   »  Justine's Blog
  
  Για τα Ιμια απο το Μιχάλη Ιγνατίου και τον Τάμη Ελλις
  
  Δυό λατρεμένοι μου φίλοι, δυό αγαπημένοι συνάδελφοι με τεράστια πείρα στην αμερικάνικη διπλωματία όσον αφορά στα ελληντουρκικά και την Κύπρο, παρουσιάζουν το βιβλίο-ντοκουμέντο με τίτλο : «Ιμια. Τα Απόρρητα Τηλεγραφήματα των Αμερικανών».
  
  Τούτο το βιβλίο, που προέκυψε απο μεγάλη και εμβριθή έρευνα στην Ουάσιγκτον θα ρίξει άπλετο φώς στην ιστορική συγκυρία των Ιμίων, αποκαλύπτοντας τις πιέσεις της νύχτας εκείνης, που οδήγησαν τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να μπερδέψει τα λόγια του, ταπειώνοντας τον Ελληνισμό.
  
  Το βιβλίο παρουσιάζεται Δευτέρα τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009, στις 12 μ.μ. στο Μετρόπολις από τους δημοσιογράφους Αλέξη Παπαχελά, διευθυντή της εφημερίδας Καθημερινή, και Γιώργο Χαρβαλιά, διευθυντή της εφημερίδας Έθνος, όπως φυσικά και τους συγγραφείς.
  
  Καλή επιτυχία αγαπημένοι μου. Και στα μπέστ σέλερς γρήγορα, όπως πάντα άλλωστε.
  
  Ιουστίνη
  
  Λίγα λόγια για την περιπετειώδη έκδοση
  
  Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη ανακοινώνει ότι στις 12 Οκτωβρίου 2009 θα εκδώσει το βιβλίο των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου (Mega, Έθνος) και Αθανασίου Έλλις (Anntena, Καθημερινή) για την κρίση των Ιμίων. Σχεδόν 14 χρόνια μετά, αποκαλύπτεται τι πραγματικά συνέβη, πώς χειρίστηκαν την κρίση οι ηγέτες της Ελλάδας και της Τουρκίας, και ποιος ήταν ο ρόλος της Αμερικής.
  
  Οι δύο πολύ γνωστοί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι, με τεράστια εμπειρία και γνώση, φέρνουν στο φως απόρρητα τηλεγραφήματα των αμερικανικών υπηρεσιών μέσα από τα οποία προκύπτουν οι προθέσεις των πρωταγωνιστών, τα λάθη που έγιναν, και αποκαλύπτουν παράλληλα όλες τις λεπτομέρειες των λεπτών διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στην αποτροπή της κλιμάκωσης της κρίσης και, ενδεχομένως, του πολέμου. Καταγράφονται επίσης οι διαφορές στο εσωτερικό της ελληνικής κυβέρνησης μέσα από τα αμερικανικά τηλεγραφήματα αλλά και τις μακρές συζητήσεις των ίδιων των πρωταγωνιστών με τους συγγραφείς.
  
  Το βιβλίο επρόκειτο αρχικά να εκδοθεί τον περασμένο Μάιο, αλλά για να μην εμπλακεί η έκδοση ενός πολιτικού συγγράμματος τέτοιας ιστορικής βαρύτητας στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση κατά την προεκλογική περίοδο των Ευρωεκλογών, αποφασίστηκε η ολιγόμηνη αναβολή της έκδοσης. Τον Ιούλιο ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη ανακοίνωσε ότι η έκδοση επρόκειτο να γίνει το φθινόπωρο –είχε αποφασιστεί να πραγματοποιηθεί στο τέλος Σεπτεμβρίου- αλλά η προκήρυξη πρόωρων εκλογών μάς ανάγκασε να προχωρήσουμε και σε δεύτερη αναβολή, και πάλι για να αποφευχθεί εμπλοκή στην προεκλογική περίοδο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 09.10.2009
• 22:42

  October Blues

   »  Justine's Blog
  
  
  Ο Οκτώβρης είναι ένας μήνας που λατρεύω καθώς η πόλη μου πλημμυρίζει απο τα χρυσοκόκκινα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων, που πέφτουν στη γή. Η φύση παρέχει μια πανδαισία χρωμάτων, που δεν περιγράφεται με λόγια. Ακόμη και οι φωτογραφίες δε μπορούν να περικλείσουν αυτή την απόλυτη ομορφιά.
  
  Με ταλαιπωρεί όμως αυτός ο μήνας τα μάλα, γιατί πολλοί λίγοι γνωρίζουν στην ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική ( ή και σε άλλες λατινογενείς γλώσσες) πως ο Οκτώβρης δεν παίρνει Μ. Είναι ο αΜηνος μήνας, σε αντίθεση με τον ΣεπτέΜβρη, το ΝοέΜβρη και το ΔεκέΜβρη.
  
  Εμείς γράφαμε σελίδες επι σελίδων τιμωρία τον Οκτώβρη στο δημοτικό για να μάθουμε πως ο καημένος εξαιρείται της κατάληξης με Μ. Ωστόσο, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ηθοποιοί παρελαύνουν στην τηλεόραση μιλώντας για Οκτώ(Μ)βρη (έλεος!)
  
  Ο Οκτώβρης είναι ο μήνας των μπλούζ, της μικρής μελαγχολίας, μια και οργανισμός πρέπει γρήγορα απο την καλοκαιρινή πανδαισία να μάθει να ζεί μέσα στο σπίτι, στερημένος απο το φώς του ήλιου καθώς οι μέρες μικραίνουν τάχιστα ενώ πολλές απ΄αυτές είναι συννεφιασμένες και βροχερές.
  
  Μιλώντας με φίλους μου, αντιλαμβάνομαι πως ο Οκτώβρης επιτίθεται στη διάθεσή τους, κατεβάζει την αδρεναλίνη τους, τους οδηγεί στο τετελεσμένο, που σημαίνει πως ο χειμώνας είναι στη γωνία με όλες τις συνέπειες που θα φέρει, προπάντων εδώ στο βόρειο Καναδά. Κρύο, χιονοπτώσεις, κλείσιμο, αποχή απο περπάτημα, γυμνά δέντρα, παγωνιές, δυσκολίες στην κυκλοφορία...
  
  Ετσι λοιπόν προκύπτουν τα μπλούζ του Οκτώβρη, μια κατάσταση χαμηλής διάθεσης που αντανακλά στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ηδη οι καμπαρντίνες και τα παλτό είναι στα κορμιά τους επιβαρύνοντας το κλίμα. Στις στάσεις των λεωφορείων οι αναμένοντες τρέμουν ήδη απο το κρύο!
  
  Αυτό τον Οκτώβρη (χωρίς Μ) έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να μην πέσω στην παγίδα των μπλούζ. Ετσι, εφοδιάστηκα με τα βιβλία must read της σεζόν, πήρα τη φωτογραφική μου μηχανή, έτρεξα στο πάρκο, φυλάκισα τα χρυσοκόκκινα φύλλα και είμαι έτοιμη για μια πυρετώδη σχέση με το διάβασμα και την τέχνη γενικώς.
  
  Συμβουλεύω την μπλογκοπαρέα μου να πράξει κάτι ανάλογο και πάντως να αποδιώξει τα μπλούζ του Οκτώβρη, που τελικά έστω και χωρίς Μ είναι ένας μήνας ομορφιάς και φυσικού κάλλους!
  
  Ιουστίνη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 06.10.2009
• 18:48

  Ερωτας σε ρόζ περιτύλιγμα

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Εχω ξαναγράψει σ΄αυτό το μπλόγκ για την πληθωρική προσωπικότητα της Λένας Μαντά, η οποία υποστηρίζει τα βιβλία της με πάθος αλλά και πρωτοφανή πρόθεση να ταξιδέψει μαζί τους σε κάθε σημείο της Ελλάδας. Πιστεύω πως η αρετή της να συνομιλεί με τους αναγνώστες σε κάθε πόλη και χωριό, σε κάθε βιβλιοπωλείο την έχουν κατατάξει ψηλά στις προτιμήσεις του αναγνωστικού της κοινού.
  
  Το τελευταίο της έργο «Ερωτας σαν Βροχή» σε ρόζ περιτύλιγμα για να δείξει πως δεν φοβάται το ρόζ της γραφής και πως δεν τσιμπάει με διάφορα απαξιωτικά που της σέρνουν οι σοβαροφανείς, είναι ένα χορταστικό βιβλίο που απλώνεται σε 500 σελίδες.
  
  Η ιστορία, που ξετυλίγεται στην όμορφη Κέρκυρα με πολλές αναφορές στα τοπία της , παίρνει σάρκα και οστά μέσα απο την Κλαίλια, ηρωίδα του Ξενόπουλου στην Αναδυομένη και αγαπημένη ηρωίδα της ίδιας της συγγραφέως. Αυτή είναι το πρόσωπο κλειδί του μυθιστορήματος, που κυλάει σε δύο επίπεδα, το χθές και το σήμερα. Οπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
  
  «Κλαίλια… Ένα όνομα-σταθμός στη ζωή της. Η μητέρα της λάτρεψε την ηρωίδα του Ξενόπουλου και της έδωσε, λίγο προτού φύγει από τη ζωή, το όνομά της. Μαζί όμως της δώρισε χωρίς να το θέλει και τη μοίρα της λαμπερής κοντεσίνας. Υπήρχε και για κείνην ένας Παύλος, βαθιά, απόλυτα ερωτευμένος, για μια ζωή. Αλλά η Κλαίλια ήθελε να γνωρίσει τον έρωτα όπως ζωντάνευε μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Και βρήκε τον Ντένη της στο πρόσωπο του Νικηφόρου. Χρόνια μετά, μόνη και κλεισμένη στον εαυτό της, ανάμεσα σε βράχια και σπασμένα όστρακα, εξακολουθεί να ζει παρέα με θύμησες που πληγώνουν και επιθυμίες που κοιμούνται. Μα ξαφνικά ένα μικρό κορίτσι μπαίνει στη ζωή της. Και… τι παράξενο… έχουν το ίδιο όνομα! Μια ιστορία ρομαντική, όπως τα τρυφερά κοριτσίστικα όνειρα. Μια γυναίκα που αναδύεται από το σκοτεινό πέλαγος του έρωτα, για να αντικρίσει, ώριμη πια, τον εκτυφλωτικό ήλιο της αγάπης!”
  
  Η Λένα Μαντά παρουσιάζει σε προφορικό λόγο μια ιστορία αγάπης, που πελαγοδρομεί ανάμεσα στη γνησιότητα και το ψέμμα, ανάμεσα στον εγωισμό και τη διαχρονικότητα των αισθημάτων.
  
  Η Κλαίλια της, παρα τα εξωτερικά πλούτη και την ομορφιά θα ατυχήσει στον έρωτα πέφτοντας ακούσια στην αγκαλιά ενός παντρεμένου. Θα συρθεί στη αδιέξοδη σχέση για 7 χρόνια. Ταυτόχρονα θα καταδικάσει τον έρωτα του παιδικού της φίλου σε μια ανερμάτιστη πραγματικότητα. Ωστόσο, οι καταιγιστικές ανατροπές που θα την φέρουν ενώπια ενωπία με την αδιαπραγμάτευτη αλήθεια της ζωής, θα την κάνουν να καταλάβει πως το πάθος δεν θάπρεπε να γείρει στη ζυγαριά της σταθερότητας.
  
  Η Λένα Μαντά γράφει σα σε σίριαλ, όπου περνούν εικόνες, διάλογοι και πρόσωπα σε ρυθμό καθημερινότητας. Δε βιάζεται να προχωρήσει το κείμενό της, πχ την περίοδο της παράνομης σχέσης Κλαίλιας και Νικηφόρου, αφήνοντας τους αναγνώστες να χαίρονται τις λεπτομέρειες των διαλόγων, που θα μπορούσαν άνετα να ήταν και δικοί τους ή να γίνουν εν δυνάμει δικοί τους.
  
  Το ίδιο αργά και μάλιστα με ένα αίσθημα ευφορίας κυλάνε οι μέρες της καρμικής επανεύρεσης με την κόρη και την εγγονή της, οι συγκρούσεις με τον εαυτό της, τα ονειροπολήματα για την απώλεια του αληθινού έρωτα, που ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του Παύλου.
  
  Το μυθιστόρημα «Ερωτας σαν Βροχή» είναι σαν ένα παραμύθι με αρχή, μέση και τέλος. Μια ερωτική ιστορία, με πολλή σασπένς που προσπαθεί να ζυγίσει την κάλπικη αγάπη με την αληθινή, προσφέροντας χορταστικές , ζωντανές λεπτομέρειες στο αναγνωστικό κοινό.
  
  Πιστεύω πως το κλίκ της Μαντά με τους χιλιάδες αναγνώστες δεν είναι τυχαίο. Θεωρώ πως το άμεσο και προφορικό γράψιμό της, ο ρομαντισμός της στο κυνικό περιβάλλον του σήμερα, αλλά και το δέσιμο μιας ιστορίας- έστω και φαινομενικά απίστευτης- της χαρίζει την αγάπη των αναγνωστών / αναγνωστριών σε κάθε της αφήγημα.
  
  Η Λένα Μαντά μέσα απο το τελευταίο της βιβλίο δείχνει πως πατάει γερά στις λογοτεχνικές της μνήμες, αναδεικνύοντας τα αναγνώσματά της σε εξελίγματα παλιών καλών μυθιστοριογράφων.
  
  Δεν διεκδικεί δάφνες λογοτεχνικών αξιώσεων αλλά πρέπει να της αναγνωρισθεί χωρίς καμία επιφύλαξη η μεγάλη επιρροή της στο μαζικό αναγνωστικό κοινό. Κι αυτό δεν είναι αμαρτία, αρετή είναι!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.10.2009
• 06:10

  Μια καινούρια σελίδα

   »  Justine's Blog
  Η διαφορά των δέκα ποσοσταίων μονάδων, που έδωσε την καθαρή και αδιαμφισβήτητη νίκη στο ΠΑΣΟΚ δεν ράπισε απλώς τη Νέα Δημοκρατία. Εδειξε πως ο κόσμος σιχάθηκε τα σκάνδαλα, την αλαζονεία, τον επι χρόνια βιασμό της αθωότητάς του.
  
  Πιστεύω πως ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να κυβερνήσει χρηστά και με απόλυτη σύνεση. Ο κόσμος του εμπιστεύθηκε το πηδάλιο της χώρας για να μας οδηγήσει έξω απο τις λαμογιές, τις διαπλοκές και τις πάσης φύσεως παραβιάσεις της δημοκρατίας μας.
  
  Ελπίζω η νέα κυβέρνηση να στελεχωθεί απο ανθρώπους που έχουν δώσει δείγματα κύρους , γνώσης και καθαρότητας στην πολιτική σκηνή της χώρας.
  
  Ο λαός δεν πρόκειται να παραχωρήσει ούτε την ανοχή των 100 ημερών, αφού μέσα σ΄αυτές ο νέος πρωθυπουργός έδωσε εγγύηση πως θα προχωρήσει την οικονομία σε εξυγείανση επιστρατεύοντας ειδήμονες απο όλο τον κόσμο.
  
  Εύχομαι στο ΠΑΣΟΚ να αποδείξει πως έχει απαλλαγεί απο το παλιό του πρόσωπο και πως μπορεί υπο την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου να φέρει στην Ελλάδα μας καλύτερες μέρες.
  
  Χρειαζόμαστε νέα γραμμή πλεύσης, που θα μας βγάλει απο το ηθικό και πνευματικό μας τέλμα!
  
  Ιουστίνη Φραγκούλη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 02.10.2009
• 21:11

  Η απουσία πολιτικής για τον Απόδημο Ελληνισμό

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Επι εβδομάδες παρακολουθούμε τη διαμάχη των εν δυνάμει πρωθυπουργών οι οποίοι έχουν βγεί στον αγώνα των μεγάλων υποσχέσεων για να κατακτήσουν το πηδάλιο της χώρας.
  
  Τα οικονομικά, τα συνταξιοδοτικά, τα φορολογικά μέτρα και όλα όσα αγγίζουν τη λαϊκίστικη άποψη περι πολιτικής υπήρξαν κορυφαία στην ατζέντα των δύο ηγετών με πρόθεση την εξουσία. Κανείς όμως σ΄αυτές τις εκλογές δεν μιλάει για του Απόδημους Ελληνες, παρότι στις προηγούμενες εξαγγελίες τους και τα δύο μεγάλα κόμματα περιείχαν φρούδες υποσχέσεις για το δικαίωμα ψήφου στους ομογενείς.
  
  Είναι φανερό πως και τα δύο κόμματα αδιαφορούν παντελώς για τους Ελληνες του εξωτερικού, οι οποίοι χρησιμοποιούνται κατα το δοκούν μόνον προς άγραν εντυπώσεων.
  
  Είναι απολύτως δεδομένο πως κατα την πρόσφατη διακυβέρνησή της η Νέα Δημοκρατία έρριξε ένα πρόχειρο σχέδιο νόμου χωρίς τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να πλύνει τας χείρας της ως Πόντιος Πιλάτος για την προσπάθεια εκπόνησης μιας άκριτης και επιπόλαιης λύσης ως προς την ψήφο των Αποδήμων.
  
  Ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ , που έχει ανοίξει συνταγματικά το θέμα της ψήφου των Αποδήμων, έχει μείνει εκεί στην πολιτική πρόθεση και μόνο. Δεν συνεργάστηκε σε κανένα επίπεδο με τη ΝΔ στην πρόχειρη έστω απόπειρά της να νομοθετήσει.
  
  Τώρα τηρούν σιγήν ιχθύος τα δύο μεγάλα κόμματα. Την επομένη των εκλογών, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει, θα καλέσει τα στελέχη των τοπικών συμβουλίων του ΣΑΕ, να φωτογραφηθεί μαζί τους και να χαϊδέψει τ’ αυτιά μας πως υπάρχει πολιτική για τον Απόδημο Ελληνισμό.
  
  Πιστεύω πως αν η όποια νέα κυβέρνηση της χώρας έχει πρόθεση να υπερασπίσει τα δικαιώματα των Ελλήνων Ομογενών του εξωτερικού θα πρέπει επιτέλους να αναθεωρήσει όλο το νομοσχέδιο περι ΣΑΕ και να εκπονήσει μια πολιτική ρεαλιστικών διαστάσεων με αιχμή του δόρατος τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας στις χώρες υποδοχής του Ελληνισμού.
  
  Θεωρώ πως υπάρχουν ικανά και πεπειραμένα άτομα στα πέρατα της γής, που μπορούν επιτέλους να φτιάξουν ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την επιβίωση του Ελληνισμού στην ξένη.
  
  Ισως το νομοσχέδιο για την ψήφο των Αποδήμων να πέφτει βαρύ στις πολιτικές πλάτες της Ελλάδας. Αλλά ας γίνουν διορθώσεις στο Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού κι ας παρθούν γενναίες αποφάσεις για την πορεία επιβίωσης των Αποδήμων στην εκτός Ελλάδας μεγάλη Ελλάδα! Η σιωπή για την ομογένεια είναι απομόνωση και καταδίκη!
  
  Γρηγόρης Νιώτης
  
  Κι ενώ έγραφα αυτά μού ήρθε μια ανακοίνωση απο το γραφείο του τέως υφυπεξ Απόδημου Ελληνισμού κ. Γρηγόρη Νιώτη, όπου κάτι αναφέρεται σχετικά με την πολιτική περί Απόδημου Ελληνισμού. Την παραθέτω αυτούσια:
  
  
  
  ΜΗΝΥΜΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ
  
  
  Αγαπητοί Έλληνες της Διασποράς,
  
  Επικοινωνώ μαζί σας μέσω των ελληνικών μέσων της Διασποράς, που αποτελούν σημαντική Γέφυρα Επικοινωνίας της Ελλάδας με την Ομογένεια, γνωρίζοντας ότι πάντοτε βρίσκεστε κοντά στην Πατρίδα, ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές.
  
  Στην κρίσιμη αυτή μάχη των εθνικών εκλογών της 4ης Οκτωβρίου 2009 θα δώσουμε τον δίκαιο αγώνα για να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη του λαού, ώστε να μπορέσουμε να δουλέψουμε με διαφάνεια, δυναμικά, και με συνέπεια για να επαναφέρουμε Αρχές και Αξίες που έχουν απαξιωθεί και να αποκαταστήσουμε την εικόνα της Ελλάδας και παγκόσμια.
  
  Θα δώσουμε τον αγώνα για να προωθήσουμε τα θέματα που απασχολούν την Ομογένεια, και πρωτίστως να εξασφαλίσουμε το δικαίωμα της ψήφου των Ομογενών, έτσι ώστε όταν ψηφίζετε στον τόπο μόνιμης κατοικίας σας να διασφαλίζεται η εκλογή βουλευτών που θα σας εκπροσωπούν, χωρίς να παραβιάζεται η αρχή της αναλογίας ψήφων και εδρών. Αυτά θα εξασφαλιστούν με διαδικασίες απογραφής του νόμιμου πληθυσμού των αποδήμων, και κατόπιν διαλόγου με τους διάσπαρτους Έλληνες ψηφοφόρους του εξωτερικού. Θα αξιοποιήσουμε τη δυνατότητα που προβλέπει ο νόμος να οριστούν οι εκλογικές περιφέρειες των αποδήμων όπως πρότεινε τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, ενώ θα υπάρξει μέριμνα για διευκόλυνση της ψήφου των αποδήμων τόσο με κάλπες όσο και με επιστολική ψήφο.
  
  Διατηρώντας και ενισχύοντας τον γνωμοδοτικό και συμβουλευτικό ρόλο του ΣΑΕ, ως έκφραση των δυνάμεων του απανταχού Ελληνισμού, θα αναβαθμιστούν οι αρμοδιότητες και λειτουργίες του, όπως προβλέπει το Σύνταγμα (άρθρο 108, παρ. 2), δίνοντας τη δυνατότητα να οργανώνει δράσεις περιφερειακές και παγκόσμιες για την εξυπηρέτηση του σκοπού του, δράσεις που είχαν σαν αποτέλεσμα την οργάνωση των κέντρων υγείας, τα προγράμματα για την εκπαίδευση στη Μαύρη Θάλασσα, την υποστήριξη του Ελληνισμού στη Βόρεια Ήπειρο και αλλού, την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και άλλα.
  
  Το ΣΑΕ, την τελευταία πενταετία, έχει συρρικνωθεί σε απλό γραφειοκρατικό όργανο, χωρίς κατοχύρωση του ρόλου του, χωρίς τη δυνατότητα ουσιαστικού διαλόγου με τα κόμματα, ούτε τη δυνατότητα να εξετάζονται τόσο τα επί μέρους θέματα των περιφερειών όσο και οι τυχόν διαφωνίες.
  
  Το ΣΑΕ, ώριμο πλέον, πρέπει να ισχυροποιήσει το βηματισμό του και να εξοπλισθεί με μεγαλύτερο κύρος και διαδικασίες ώστε να μπορέσει να αποτελέσει πραγματικά έκφραση των απανταχού δυνάμεων του Ελληνισμού, στόχος για τον οποίο άλλωστε ιδρύθηκε.
  
  Σ εσάς τους Ομογενείς που αποτελείτε τον καλύτερο πρεσβευτή του σύγχρονου προσώπου της Ελλάδας στο εξωτερικό, παρακολουθείτε τις εξελίξεις και ενημερώνεστε ανά πάσα στιγμή για τα δρώμενα στην Πατρίδα, δεσμευόμαστε ότι θα δουλέψουμε αδιάκοπα, με όλη μας τη δύναμη και γνώση, ώστε να ενισχυθεί, εκτός άλλων, και το διεθνές κύρος της Χώρας μας και να σας κάνουμε υπερήφανους.
  
  Με τη δυνατότητα της επικοινωνίας που προσφέρουν τα ηλεκτρονικά και τα παραδοσιακά ΜΜΕ μπορούμε να έχουμε μια αμφίδρομη επικοινωνία για τα θέματα που σας απασχολούν τα οποία πάντα αντιμετωπίσαμε και θα αντιμετωπίζουμε με αίσθημα ευθύνης.
  
  Σας ευχαριστώ διότι γνωρίζω ότι πάντοτε βρίσκεστε κοντά μας και στηρίζετε την Πατρίδα.
  
  Με τους θερμούς μου χαιρετισμούς
  
  
  Γρηγόρης Νιώτης
  
  
  
  Ποιός είναι ο Γρηγόρης Νιώτης
  
  
  Ο Γρηγόρης Νιώτης εκλέγεται βουλευτής Β΄ Πειραιά με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1989. Εντάχθηκε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ το 1975. Το 1978 υπήρξε μέλος και το 1982 Α΄Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη Β΄ Περιφέρεια Πειραιά. Επίσης, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας και το διάστημα 1984-1985, Πρόεδρος του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας. Το 1985, διετέλεσε νομάρχης Αρκαδίας και αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Πελοποννήσου έως το Φεβρουάριο του 1989.
  
  Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητα Απόδημου Ελληνισμού από το 1994 – 1996, και 2000 - 2001. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Απόδημου Ελληνισμού της Βουλής (1997, 1998, 2000) και Αντιπρόεδρος (2004, 2007 και 2009). Είναι Μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Ο.Α.Σ.Ε.). Από το 1990 σε διαδοχικά Συνέδρια του ΠΑ.ΣΟ.Κ εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, και εν συνεχεία συμμετέχει στο Εθνικό Συμβούλιο. Από το 1996 και επί σειρά ετών διετέλεσε Γραμματέας του Τομέα Απόδημου Ελληνισμού του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και σήμερα είναι Γραμματέας του Τομέα Τεκμηρίωσης, Νομικής Κάλυψης και Καταπολέμησης της Διαφθοράς.
  
  Ο Γρηγόρης Νιώτης προωθεί τα εθνικά θέματα της Ελλάδας και συμβάλλει καθοριστικά στο σχεδιασμό μιας Εθνικής Στρατηγικής και στην υλοποίηση του οράματος για τη "θεσμική ενότητα" του Παγκόσμιου/Οικουμενικού Ελληνισμού, των 17 εκατομμυρίων. Υπήρξε καταλυτικός στην πραγματοποίηση της ιστορικής Α΄Οργανωτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού στην Θεσ/νίκη το 1995, και στην ίδρυση και ενεργοποίηση των «Δικτύων του Ελληνισμού» (επιχειρηματικών, πολιτικών, ομογενειακών Μ.Μ.Ε./Δορυφορική ΕΡΤ, Μορφωτικών - Πολιτιστικών, Ομογενειακών Χωριών και Ειδικών Προγραμμάτων για τον Ελληνισμό του Εύξεινου Πόντου). Η ενασχόλησή του με τα θέματα της Ομογένειας έχει υπάρξει συνεχές και εξακολουθεί και σήμερα με αμείωτο ενδιαφέρον.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 30.09.2009
• 22:02

  Μηδέν ή ουδέν στο πηλίκον

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Τον τιμώ τον Χρήστο Γιανναρά για τον εκπληκτικό λόγο του εν γένει και για την μη αγκυλωτική του στάση απέναντι στα Ορθόδοξα πράγματα. Ομως η τελευταία αναφορά του στη γλωσσική αδυναμία του Γιώργου Παπανδρέου περι τα ελληνικά ήταν ανάρμοστη ,φθάνοντας σχεδόν στα όρια του ρατσισμού. Παραθέτω το απόσπασμα για να το σχολιάσω περαιτέρω:
  
  «Ναι, το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»!
  Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» (αποτέλεσμα της διαίρεσης δύο αριθμών) από το «πηλήκιο» (στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής).
  
  Η Ελλάδα δεν είναι ούτε γεωγραφία ούτε Ιστορία αλλοτριωμένη σε ιδεολόγημα. Είναι στάση ζωής και νόημα ζωής σαρκωμένα και τα δύο στη γλώσσα. Οσο υπήρχαν Ελληνες, πρώτη ανάγκη είχαν: «Ελευθερία και γλώσσα» (Σολωμός). Ελευθερία είναι η κατακτημένη ετερότητα, η ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου, να αυτοκαθορίζεσαι, όχι να σε διαφεντεύουν άλλοι. Και η γλώσσα σαρκώνει την ετερότητα, καθιστά τον αυτοκαθορισμό κοινή, κοινωνούμενη πράξη.»
  
  Ο Γιώργος Παπανδρέου, μεγαλωμένος στην ξένη, με δεύτερη γλώσσα την ελληνική , υπήρξε πάντοτε αδύνατος ως προς την έκφρασή του. Οι λεκτικές αδεξιότητές του έχουν σημαδέψει εν πολλοίς το προφίλ του ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, ο άνθρωπος έχει σημειώσει τεράστια πρόοδο τα τελευταία χρόνια κάνοντας υπεράνθρωπη προσπάθεια να ξεπεράσει το έλλειμμά του στην ελληνική.
  
  Είναι όμως ανελλήνιστος, όπως βαρειά τον χαρακτηρίζει ο καθηγητής κ. Γιανναράς; Είναι έτοιμος να παραδώσει Κύπρο, Μακεδονία και κάποια απο τα νησιά μας στον τουρκικό επεκτατισμό επειδή μεγάλωσε αλλού; Είναι άπατρις ή πολύπατρις, όπως θέλει να τον στιγματίσει ο κύριος Γιανναράς;
  
  Προσωπικά, πιστεύω πως ο Γιώργος Παπανδρέου, παρότι σ’ αυτή την προκλογική εκστρατεία χτυπάει στην καρδιά των προβληματισμών του Ελληνα ( που είναι η οικονομική αναρχία της χώρας , τα τεράστια ελλείμματα, το αδιέξοδο τέλμα) έχει αποδείξει στο υπουργείο εξωτερικών πως οι χαμηλοί του τόνοι έχουν φέρει εναργή αποτελέσματα στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Τόσο η εισδοχή της Κύπρου στην ΕΕ όσο και η απεμπόληση της πολιτικής βέτο για την Τουρκία στην ΕΕ, άνοιξαν το νέο δρόμο της ελληνικής στάσης για τα χρόνια ζητήματα, τα οποία απο ελληνοτουρκικά έχουν γίνει ευρωπαικού ενδιαφέροντος και συμφερόντων μετα τη δική του εποχή στο υπεξ.
  
  Σ΄αυτή τη στάση πάτησε η Ντόρα Μπακογιάννη για να ετοιμάσει το πυροτέχνημα του βέτο σχετικά την απόρριψη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, έτσι δεν είναι;
  
  Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω τον Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε να απαλείψω τις εντυπώσεις για το γλωσσικό του έλλειμμα, που ναί, είναι συνώνυμο της βορειοαμερικάνικης ανατροφής του. Αυτό όμως δεν τον κάνει λιγότερο Ελληνα απο τους συνέλληνές του.
  
  Αν εμείς οι Ελληνες οι κατοικούντες στο εξωτερικό ενστερνισθούμε την απόλυτη φορμαλιστική στάση του κ. Χρήστου Γιανναρά περι ελληνικότητας και γλώσσας, τότε είμαστε καταδικασμένοι να αποδεχτούμε πως τα παιδιά μας που ανατρέφονται στις εστίες του Ελληνισμού ανα τον κόσμο, είναι προδιαγεγραμμένο να γίνουν ανελλήνιστα, ανοίκεια με την έννοια της πρώτης διαχρονικής και υπέρλαμπρης πατρίδας.
  
  Τότε θα πρέπει να καταθέσουμε τα όπλα απο τώρα, να κλείσουμε κοινότητες και ελληνικά σχολεία, παραδιδόμενοι άνευ όρων στην πεποίθηση πως δεν φτιάχνουμε Ελληνες εδώ στην ξένη αλλά ανελλήνιστους της συμφοράς.
  
  Τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε πως τα παιδιά μας δεν έχουν καμία ελπίδα επιβίωσης στο διεθνές γίγνεσθαι μέσα απο την ελληνικότητά τους, πως δεν υπάρχει τελικά κανένας λόγος να επιστρέψουν στην πατρίδα, αφού θα μείνουν για πάντα ξένοι, ελλειπτικοί, στιγματισμένοι ως ανελλήνιστοι!
  
  Ξένοι κι εδώ, ξένοι και στην Ελλάδα, κύριε Γιανναρά; Και τα παιδιά μας ξένα ως προς την καταγωγή τους; Ξένα και ανελλήνιστα; Ετσι προδιαγράφετε τη συνέχεια του Ελληνισμού στις ξένες πατρίδες μέσα απο το παράδειγμα του αυριανού πρωθυπουργού;
  
  Ως μητέρα ομογενούς γιού, θρηνώ για τον αφορισμό σας και ευελπιστώ πως ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός θα αποδείξει τη δύναμη του εκτος συνόρων Ελληνισμού, που έχει την καρδιά και τη μαγκιά να πλάθει αληθινούς Ελληνες!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 28.09.2009
• 17:00

  Για την Αγάπη των Αλλων

   »  Justine's Blog
  Ενα καταπληκτικό βίντεο για το μυθιστόρημά μου κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο απο τις εκδόσεις Ψυχογιός. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό του εκδοτικού μου οίκου , αλλά ιδιαίτερα την Κλειώ Ζαχαριάδη που το επιμελήθηκε με ιδιαίτερη ευαισθησία.
  
  Επίσης ήθελα να ευχαριστήσω και το Νικόδημο της Τέρρα Αμμου που είχει την καλοσύνη να το αναδημοσιεύσει στο μπλόγκ του και να κάνει διαγωνισμό για το βιβλίο.
  
  Το μυθιστόρημα Για την Αγάπη των Αλλων κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της επαρχίας.
  
  Εύχομαι με όλη μου την καρδιά να αγαπηθεί απο το αναγνωστικό κοινό!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.09.2009
• 04:06

  Η καταδίκη του ανδρικού γένους

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Για τη Σόνια Ζαχαράτου έχω ξαναγράψει στο μπλόγκ. Είναι μια κυρία της δημοσιογραφίας, η οποία έχει υπηρετήσει το επάγγελμά μας με τρομερή αξιοπρέπεια και ταλέντο επι χρόνια.
  
  Την ανακάλυψα πάλι μέσα απο την καινούρια μας απασχόληση με τα μεγάλα κείμενα, αυτά που φυλακίζονται σε εξώφυλλα και γίνονται βιβλία. Αυτό το καλοκαίρι εκδόθηκε η νουβέλα της «Τρείς Νύχτες του Αυγούστου και Μια Μέρα» απο τα Ελληνικά Γράμματα. Είχε την καλοσύνη να μου το στείλει το δύσκολο και σκληρό βιβλίο της, που διαβάζεται όμως με μιαν ανάσα.
  
  Η Σόνια με εξέπληξε με τη γραφή της. Εμεινα άναυδη απο τη σκληρότητα της νουβέλας της, η οποία εστιάζεται στο απύθμενο είναι της σεληνιασμένης Ανέζας, που φορεί το δαχτυλίδι της μητέρας της τις νύχτες του Αυγούστου και τις μετατρέπει σε κόλαση για τους άντρες. Η μάλλον σε σφαγή για το αντρικό γένος.
  
  Ναι, η Ανέζα παρότι παρουσιάζεται ως μια γυναίκα σε ερωτικά παραληρήματα με άγνωστους άντρες, τελικά γίνεται η εκδίκηση του αντρικού επεκτατισμού στη γυναικεία σάρκα. Βγαίνει στους δρόμους βραδιές πανσέληνου του Αυγούστου για να εκδικηθεί τα αρσενικά, που χαρίζουν ηδονή μέσα απο σωματική βιαιότητα. Ο έρωτας δεν είναι πιά παιχνίδι, είναι ένα στάδιο για την κάθαρση που επέρχεται μόνο μέσα απο τη στυγερή δολοφονία.
  
  Στο βιβλίο, που ο παραληρηματικός του λόγος είναι διανθισμένος με λυρικές φράσεις και ρομαντικές σκηνές παρά το αποτρόπαιό τους, η Σόνια Ζαχαράτου παραμορφώνει όλους τους άντρες , απο τον υπομονετικό Βαλέ μέχρι τους εφήμερους εραστές θύματα, μέχρι τον φρικαλέο μπάτσο, σε ανδρείκελα στα όποία αξίζει μόνο ο θάνατος.
  
  Η Ανέζα της μετατρέπει το μόνιμο εραστή της σε ερμαφρόδιτο γύναιο, το μπάτσο σε κρυφό ομοφυλόφιλο, τους τυχαίους εραστές της σε χυδαίους λιγούρηδες. Τους μεταμορφώνει σε πλάσματα, που οφείλουν να πάψουν να υπάρχουν για να καθαρίσει ο τόπος.
  
  Κι όμως, ενώ όσο πορεύεται η ιστορία τόσο πιό άγρια γίνεται, το κείμενο σε κρατάει δεμένο στο άρμα του, γιατί η γλώσσα έχει μια απίστευτη ροή και μια ποιητικότητα μέσα στη σκληρότητα και τον απόλυτο μηδενισμό της ανδρικής ύπαρξης.
  
  Πρέπει να πώ ότι είναι ένα βιβλίο για πολύ γερά νεύρα, που προσωπικά μου άρεσε γιατί κράτησε ζωντανές τις αισθήσεις μου μέχρι το τέλος, αφήνοντάς μου μια αίσθηση πως η Σόνια Ζαχαράτου ήθελε να πεί κάτι για τα σκουπίδια που ξεβράζουν οι παραλίες και στιβάζονται στις μνήμες, κάτι για το συσσωρευμένο θυμό των γυναικών, κάτι για την αγάπη που έχει χαθεί απο τη βιαιότητα και το σκουπιδομάνι των ανθρώπων.
  
  Καλό βιβλίο για εκλεκτικούς αναγνώστες με διάθεση να ψάξουν και να ψαχτούν.
  
  
  Της Σόνιας Ζαχαράτου
  
  
  Από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»
  Το δεύτερο πεζογραφικό έργο της Σόνιας Ζαχαράτου είναι μια νουβέλα – θρίλερ με ψυχολογικές προεκτάσεις.
  
  Μια γυναίκα μεγαλώνει με τα παραμύθια ενός δακτυλιδιού, αλλά μετατρέπει τα παραμύθια σε εφιάλτες.
  
  Μια γυναίκα, μια προφητεία. Μία γυναίκα, δύο φόνοι.
  
  Η Ανέζα λεηλατεί την ψυχή της, παίρνει τους δρόμους του φεγγαριού, ερωτεύεται, ποθεί, πονά, ματώνει, ματώνεται, καταστρέφει και αυτοκαταστρέφεται, ελευθερώνει τα πλέον ζοφερά ένστικτά της. Επιλέγει την πιο ιδιότυπη «αποχώρηση» παίρνοντας μαζί τον αγαπημένο της και κλείνοντας τον κύκλο της προφητείας.
  
  Άραγε, τιμωρεί τους νεκρούς της προσφέροντας θυσίες, αυτοτιμωρείται ή εξορκίζει το θάνατο;
  Τι την οδηγεί στο σκοτεινό ταξίδι της και στην προσωπική της κόλαση;
  
  Πώς μπορεί να εξαγνισθεί και να κερδίσει την παντοτινή αγάπη;
  
  Όλα συμβαίνουν στα μέσα του Αυγούστου, σε τρεις νύχτες και σε μία ημέρα. Πώς χάνονται όμως από τη ζωή της οι ενδιάμεσες δύο ημέρες;
  
  Η Σόνια Ζαχαράτου είναι δημοσιογράφος και συνεργάζεται με τo περιοδικό «ΒΗmagazino», με ειδικότητά της κεντρικές συνεντεύξεις και θέματα. Υπήρξε διευθύντρια στα περιοδικά «ΕΙΝΑΙ» και «7 ΜΕΡΕΣ TV». Στο παρελθόν παρουσίασε τηλεοπτικές εκπομπές στην ΕΡΤ, μεταξύ των οποίων και την πολιτιστική εκπομπή «Οι τέχνες είναι 7». Το 1998 είχε εκδώσει τα ποιητικά πεζογραφήματα «Πανσέληνος παρά κάτι» (εκδ. «Αστάρτη»).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 25.09.2009
• 05:28

  Η παρέλαση των δημοσιογράφων

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Παρακολούθησα μετα πολλής της προσοχής την πολιτική αντιπαράθεση των αρχηγών των κομμάτων της Ελλάδας τη Δευτέρα, ένα απίστευτο μαραθώνιο λόγου και επίδειξης εξυπνάδας εκ μέρους των δημοσιογράφων, μια απόδειξη πως η αναμέτρηση έγινε για να προβληθούν τα «εγώ» των τηλεοπτικών αστέρων και όχι τα προγράμματα των κομμάτων που ζητούν την ψήφο του λαού.
  
  Είναι θλιβερό για την ελληνική πολιτική σκηνή να θέτει τα μέτρα ενός δημόσιου προεκλογικού διαλόγου με βάση τις απαιτήσεις των τηλεοπτικών καναλιών και μέτρο την φιλοδοξία των τηλεοπτικών δημοσιογράφων.
  
  Φυσικά, οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων στο μεγαλύτερο μέρος τους ήταν εκτός θέματος και σε επίπεδο ασήμαντης λεπτομέρειας αφού στόχος ήταν να προβληθεί η δική τους τοποθέτηση και δοκισησοφία έναντι του διακυβεύματος, που θάπρεπε να είναι: ποιό κόμμα μπορεί να δώσει τη ρεαλιστικότερη λύση στη λερωμένη και αδιέξοδη σκηνή της πατρίδας.
  
  Φυσικά, υπεύθυνοι δεν είναι οι καναλάρχες και οι δημοσιογράφοι γι αυτή την μαραθώνια κουβέντα των 3,5 ωρών. Ευθύνη φερουν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, που δέχθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα άνευρο διάλογο για να ικανοποιήσουν τις επικοινωνιακές τους αναγκαιότητες κατα την προεκλογική εκστρατεία και μετα απο αυτήν.
  
  Ούτε το ΚΚΕ ούτε το ΣΥΡΡΙΖΑ ούτε το ΛΑΟΣ στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, να θέσουν δηλαδή τους αυτονόητους όρους μιας τηλεοπτικής αναμέτρησης, που δεν μπορεί να κρατάει 3,5 ώρες με μόνο αντικειμενικό στόχο να παρελάσουν οι πάσης φύσεως αστέρες της τηλεοπτικής αναρχίας του τόπου.
  
  Ζώντας στο δυτικό κόσμο και παρακολουθώντας δεκάδες προεκλογικές τηλεοπτικές αναμετρήσεις, που ποτέ δεν κρατούν πάνω απο ώρα και ποτέ δεν δίνουν το λόγο σε περισσότερους απο ένα δημοσιογράφο για τις ερωτήσεις στους πολιτικούς αρχηγούς, θέλω να πώ ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσει το τοπίο στην Ελλάδα και να μπούν όρια και όροι ως προς το μέγεθος της διείδυσης των καναλιών ακόμη και στους προεκλογικούς διαλόγους.
  
  Πρέπει να εκπονηθεί ένα και μοναδικό πλαίσιο προεκλογικού διαλόγου μεταξύ των αρχηγών, το οποίο θα τηρείται σε κάθε περίπτωση και υπο κάθε προϋπόθεση. Θεωρώ πως ήρθε η ώρα, αντί να παρελαύνουν τα τηλεοτπικά εγώ των δημοσιογράφων, να τίθενται επι τάπητος οι προεκλογικές δεσμεύσεις όλων των κομμάτων.
  
  Τέλος, πολιτικά ανορθόδοξη ήταν και η απόφαση να αναμετηρθούν τηλεοπτικά έστω και μεταξύ τους οι αρχηγοί της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Με την ανοχή των μικρών κομμάτων, που όφειλαν να αντιστέκονται σε τέτοιες πρακτικές, έστι ορίζεται επίσημα το διπολικό τοπίο της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
  
  Σε μια χώρα που έχει πολυκομματικό σύστημα, δεν επιτρέπεται η μονομαχία των δύο μεγάλων κομμάτων, εκτός κι αν αποδέχονται οι υπόλοιποι πως δεν έχουν δυναμική εξουσίας!
  
  Πάντως, αρχηγοί ελευθερωθείτε, απαλλαγείτε απο τα δεσμά της τηλεοπτικής διαπλοκής αν επιθυμείτε να ακούγεστε ακόμη καθαρά εις «ώτα ακουόντων»!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 22.09.2009
• 04:50

  Μια παρατεταμένη απουσία

   »  Justine's Blog
  Αγαπημένη μου αδελφή,
  
  Είναι σούρουπο που πιάνω να σου γράψω επι τη θλιβερή επετείω της αναχώρησής σου, εκείνο το Σεπτέμβρη του 2004, στις 22 του μηνός. Το Μόντρεαλ είναι βαμμένο στις κόκκινες αποχρώσεις του δύοντος ήλιου. Τα ιριδίζοντα χρώματα σκορπάνε μια ηρεμία, αυτήν που πολύ αγάπησες στη δική μου πόλη.
  
  Πάνε κιόλας πέντε χρόνια απο τότε που γλύστρησες στα έγκατα τη γής , που μ΄άφησες άναυδη με την οριστική φυγή σου. Εκτοτε δε σταματάς ούτε στιγμή να κυκλοφορείς με τα πολύχρωμα φτερά σου γύρω μου, έξω μου, μέσα μου, δηλώνοντας παρούσα διαρκώς κατα την απουσία σου.
  
  Ηθελα να σου γράψω για να σού διηγηθώ πώς εξελίχθηκε ο πόνος της αναχώρησής σου αυτά τα πέντε χρόνια. Στην αρχή ήταν έντονος, σα να είχε δαγκώσει το πνεύμα μου και την ψυχή μου ένα δηλητηριώδες έντομο ή ένα φίδι, σα να με τρυπούσε μια βελόνα εξακολουθητικά χωρίς σταματημό.
  
  Ερχόσουν διαρκώς στην καθημερινότητά μου καθώς είχες φροντίσει κατα τα χρόνια της ύπαρξής σου να γίνεις αναπόσπαστο κομμάτι της. Οπου κι αν έστρεφα το βλέμμα, όπου κι αν πήγαινα, ήσουν εκεί να μου θυμίζεις πως θα έλειπες εφεξής χωρίς καμιά ελπίδα να ξαναγυρίσεις ποτέ στην υπέροχη κοινή εμπειρία μας.
  
  Κανείς απο τους ανθρώπους γύρω μου δε μπορούσε να καταλάβει το απέραντο κενό που είχες αφήσει. Οι συλλυπητήριες ευχές, οι συμπονετικοί λόγοι των φίλων μού προκαλούσαν θυμό γιατί γνώριζα πως κανείς δεν ένιωθε το βάθος και την οξύτητα του πόνου, που άφησε στο σώμα μου η φυγή σου.
  
  Ηθελα να απομονωθώ, να χαθώ απο τον κόσμο για να μπορώ να σε σκέφτομαι διαρκώς, για νάχω χρόνο να αναπλάθω στη μνήμη όλα αυτά τα μικρά και τα μεγάλα που είχαμε μοιραστεί εσύ κι εγώ. Ο ύπνος ήταν η μόνη παρηγοριά μου καθώς αφηνόμουν στο κενό του, ελπίζοντας πως εσύ θα ξεπρόβαλλες σαν όνειρο εδώ κι εκεί.
  
  Ετσι πέρασε ο πρώτος χρόνος, μέσα στο βαρύ πένθος, που μου κατάργησε κάθε στιγμή χαράς. Οι γιορτές έγιναν εφιάλτης, τα τραγούδια πονούσαν τα ευαίσθητα ώτα μου. Κι όμως ήταν τα ίδια τραγούδια που παίζαμε και χορεύαμε οι δυό μας στο σπίτι μου εδώ, στο σπίτι σου εκεί ή στις ανεπανάληπτες διακοπές μας.
  
  Αγαπημένη μου,
  
  Ο δεύτερος χρόνος πέρασε μέσα σε μια προσπάθεια να βελτιώσω τις αισθήσεις μου προς τον έξω κόσμο. Εμαθα απο την αρχή να βλέπω τα χρώματα, να ακούω τους ήχους, ν’ αγαπάω τους ανθρώπους και να γράφω. Τότε περισυνέλεξα τα κομμάτια σου και τα κομμάτια των φίλων και των μαθητών σου για να σου φτιάξω το βιβλίο σου «Μια πεταλούδα στη ζωή μας». Ηταν μια νότα μνήμης και αγάπης προς εσένα, που ήσουν σύνθετη, πολυδαίδαλη, δυσεύρετη, γενναιόδωρη, πολύτιμη αναφορά όλων μας.
  
  Εκτοτε οι χρόνοι περνούν πάντα με την απουσία σου. Σε βλέπω να προσπαθείς να είσαι διαρκώς γύρω μου μέσα απο τα πετάγματα της τάδε ή της δείνα πεταλούδας. Στις κουβέντες μας έρχεσαι, στα μυστικά μας φτερουγίζεις, στις ομορφιές που συναντάμε κάνεις επιθέσεις παρουσίας.
  
  Εμαθα να σε αναγνωρίζω μέσα στις χιλιάδες αδιάφορες πεταλούδες της φύσης, να σε εντοπίζω όταν έρχεσαι λυπημένη ή χαρούμενη για να βρεθείς στις παρέες μας. Τότε αναρρωτιέμαι γιατί έφυγες, γιατί γλύστρησες στα σωθικά του άλλου κόσμου, αφού η πρόθεσή σου ήταν να είσαι παρούσα.
  
  Οσο περνάει ο χρόνος τόσο εντονότερα κυκλοφορείς στην ύπαρξή μου όχι μέσα απο το αίσθημα του έντονου πόνου όπως στην αρχή αλλά με μια γλυκειά μελαγχολία για την πικρή διαπίστωση πως διάλεξες τη φυγή σαν απο καθαρή πρόθεση να μη ζείς πιά στο σώμα σου.
  
  Δεν έχω παραλείψει ούτε μια μέρα να σου ανάβω το κερί σου σε όποιο μήκος και πλάτος της γής και αν βρεθώ. Με άρωμα κάστανου για το χειμώνα, λεβάντας για την άνοιξη, κερασιού για το καλοκαίρι, κολοκύθας για το φθινόπωρο, η φλόγα ανεβαίνει προς τα ουράνια ανζητώντας να σμίξει για πάντα με το αερικό, που έχεις γίνει τώρα.
  
  Και θέλω να σου πώ πως σ΄αγαπώ κάθε στιγμή παρότι δεν σ΄έχω συγχωρήσει για την απότομη τελεία στη ζωή μας.
  
  Η αδελφή σου
  
  Ιουστίνη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 21.09.2009
• 02:59

  Στα αιώνια παγόβουνα της Αλάσκας

   »  Justine's Blog
  Επιτέλους φτάσαμε στην ταπεινή πρωτεύουσα της Αλάσκας,το Τζούνο, εκεί που κατοικοέδρευε η Μις πρώην υποψήφια αντιπρόεδρος της Αμερικής πολλή κυρία Πέιλιν .Η πιο μικρή πρωτεύουσα πολιτείας της Αμερικής με 30.000 κατοίκους είναι θλιβερή και παρηκμασμένη αποπνέοντας τον αέρα των παλιών χρυσορρύχων.
  
  Λίγα χιλιόμετρα πιο έξω όμως η θέα προς το παγόβουνο, που ξεπροβάλλει πίσω απο τη λίμνη είναι μαγική. Το παγόβουνο ηλικίας κάποιων αιώνων, μοιάζει με ένα τεράστιο πρίσμα όπου ο ήλιος αντανακλάται δίνοντάς του μπλέ αποχρώσεις. Το συγκεκριμένο παγόβουνο έχει υποχωρήσει κατα 3 χιλιόμετρα τους τελευταίους τρείς αιώνες, συμβάλλοντας κι αυτό στην υπερθέρμανση του πλανήτη.
  
  Στις παρυφές του παγόβουνου χαζέψαμε μπλέ αρκούδες να βουτάνε στα νερά και να τρώνε περίπου αμέριμνες τους σολωμούς, που κι εδώ ανέβαιναν κατα χιλιάδες.
  
  Η επόμενη μέρα πέρασε μέσα στο πλοίο που περνούσε ξυστά απο τις ακτές προσφέροντας ένα υπερθέμα μέχρι να πλησιάσουμε στο παγόβουνο Σόγιερ, που στέκεται στη μέση ενός φιόρδ. Τα μάτια δε χόρταιναν να κοιτούν αυτό το παρθένο μεγαλείο της φύσης, που δεν χωράει μέσα στην περιγραφή των λέξεων.
  
  Ο τελικός σταθμός μας ήταν το Σκάγκγουέι, ένα κατασκευσμένο χωριό σε στύλ φάρ ουέστ για τουριστική και μόνο κατανάλωση. Η μόνη χαρά ήταν ένα ταξίδι με το παλιό τρένο, αυτό που έναν αιώνα πριν μετέφερε τους χρυσορρύχους κοντά στα ποτάμια για την ανεύρεση του θησαυρού.
  
  Περνούσαμε ξυστά στη χαράδρα κι απο κάτω μας έχασκε ο ποταμός που κατρακυλούσε με βία. Σε μια στιγμή χάλασε το αιωνόβιο τρένο και φοβηθήκαμε πως θα ξεμέναμε εκεί στους λόγγους, να γίνουμε έρμαια των αρκούδων και των λύκων.
  
  Ηταν απλά μια φαντασίωση που κράτησε μόνο όσο νάρθει άλλη μηχανή να μας σύρει πίσω στην πόλη. Οι τουρίστες ποτέ δεν χάνονται, όλα έχουν προβλεφθεί για την καλοπέρασή τους αλλά και για την αμτόσφαιρα του ταξιδιού.
  
  Εξουθενωμένοι απο την ομορφιά και τις εντυπώσεις επιστρέψαμε στο πλοίο, όπου συνεχίσαμε το ταξίδι της επιστροφής στο Βανκούβερ.
  
  Και σ΄άλλα με υγεία!
  
  Στο στουτσου τρέιν της Αλάσκας, στην παγοθραυστική μηχανή μπροστά
  
  Το Σκάγκγουεϊ είναι η απόλυτα κατασκευασμένη πόλη για τις ανάγκες του τουρισμού
  
  
  Το τσού τσου τρέιν στην άκρη του γκρεμού
  
  Κι έτσι φθάσαμε στο Γιούκον, στα σύνορα Αμερικής και Καναδά. Οι δυό σημαίες κυματίζουν πλάι πλάι αλλά τα συμφέροντα για το υπέδαφος της Ανταρκτικής είναι πολλα
  
  
  Υγρός χρόνος απο το παράθυρο του τρένου
  
  Ελληνας χρυσοχόος στο Σκάγκγουέι. Σιγά που δεν θα βλέπαμε πατρίδα!!!
  
  
  Οι αμαξούλες για ρομαντικούς περιπάτους
  
  
  
  Σε στύλ φάρ ουέστ το Σκάγκγουέι
  
  Στς παρυφές του παγόβουνου η αρκούδα βγαίνει για να θηρεύσει σολωμούς στο ποτάμι
  
  
  Τη φυλακίζω με τον αδύνατο φακό μου. Είμαι ατρόμητη.
  
  Το παγόβουνο έξω απο το Τζούνο είναι συγκλονιστικής θέας
  
  Τζουστινάκι μπροστά απο παγόβουνο
  Οι αιώνια χιονισμένες βουνοκορφές της Αλάσκας
  
  Στο πλοίο περνωντας απο τα φιόρδ
  
  
  Ο Τεντ ποζάρει αγαπημένα
  
  Ενα κομμάτι του παγόβουνου στη θάλασσα
  Η πρώτη θέα εκ του μακρόθεν
  
  
  Το τρίο των ατρόμητων εξερευνητών, Θάνος και κορίτσια
  
  Παγόβουνο στο βάθος
  
  
  Παγόβουνο που λιώνει
  
  
  
  Εικόνες ασύλληπτης ομορφιάς
  
  
  
  Σαν γλυπτική της φύσης
  
  Στο Τζούνο ο Ελληνας χρυσοχόος Λάμπρος φτιάχνει πραγματικά αριστουργήματα
  
  
  Δυό αρκουδίτσες με τη φίλη τους
  
  
  Πρέπει να ομολογήσω πως ο Θάνος Ψυχογιός κυνηγούσε ξένους τίτλους ακόμη και στα βιβλιοπωλεία της Αλάσκας! Μας έκανε να τον περιμένουμε κι εκεί (είχε προηγηθεί Μόντρεαλ, Τορόντο και Βανκούβερ). Συνελήφθη να διαβάζει και στη βιβλιοθήκη υου πλοίου. Ελεος εκδότα μας!!!
  
  
  Τα κορίτσια μπροστά απο την πολιτεία του κυβερνήτη της Αλάσκας ζηλεύουσες τη δόξα της Πέιλιν.
  
  
  Η πέρίφημη κατοικία της κυρίας, που ξεκουμπίστηκε για να γράψει την αυτοβιογραφία της.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 16.09.2009
• 20:22

  Στο Κέτσικαν της Αλάσκας

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Το πλοίο γλρύστησε στα νερά αφήνοντας πίσω το λιμάνι του Βανκούβερ. Ολη τη νύχτα διανύαμε το στενό κατα μήκος του νησιού του Βανκούβερ ανάμεσα σε δεκάδες νησιά που ήταν καταφορτωμένα απο έλατα. Ελάχιστα σημάδια ζωής κι αυτά απο βαρκάρηδες, που ελλιμένιζαν τα ψαροκάϊκά τους σε διάφορα απάνεμα σημεία των ακτών.
  
  Η μέρα ήρθε πάλι ηλιόλουστη, Τώρα είχαμε ξανοιχτεί στον Ειρηνικό Ωκεανό χαράσσοντας πορεία Αλάσκας. Στην ανοιχτή θάλασσα κατα το απογευματάκι ξεπρόβαλαν οι φάλαινες, μεγαλόπρεπες , παιχνιδιάρες και βιαστικές. Πρώτα πετούσαν το νερό τους σαν συντριβάνι , μετά έβγαζαν τα μεγαλόσωμα σκούρα κορμιά τους κι ύστερα χάνονταν στο βυθό αφήνοντας μια τεράστια λωρίδα νερού στο διάβα τους.
  
  Ολοι ορμήσαμε στο μπροστινό ντέκ να θαυμάσουμε τα κήτη αλλά και να απολαύσουμε το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα της ζωής μας. Ο αέρας χτυπούσε τα πρόσωπα αλλά εμείς ακάθεκτοι στο μπαλκόνι αφεθήκαμε να μας παρασύρει η δίνη του ωκεανού με τη μαγεία του ιριδίζοντος ήλιου. Στο βάθος μακριά ξεπρόβαλαν τα αιώνια βουνά του τοπίου της Αλάσκας.
  
  Το επόμενο πρωί μας βρήκε στο πρώτο χωριό του προορισμού, το Κέτσικαν. Αποβιβαστήκαμε σε τούτο το παράξενο τόπο με τα σπίτια ανεβασμένα στα δοκάρια θαρρείς ειδικά για να αντικρύζουν όλα τη θάλασσα.
  
  Ενα θαλασσοχώρι με ελάχιστο πληθυσμό, που ασχολείται μόνο με το ψάρεμα του σολωμού αλλά και με την τουριστική βιομηχανία της κρουαζιέρας. Κατεβήκαμε μπουλουκηδόν και πήραμε μια εκδομή, που μας μετέφερε σε ένα πεδίο ινδιάνικων τοτέμ.
  
  Μάταια, είχαμε πιστέψει πως εκεί θα βλέπαμε αληθινούς αυτόχθονες, ένα είδος εσκιμώων. Το χωριό είναι κατοικημένο απο αμερικανούς, που έχουν ως κύριο αντικείμενο την τουριστική κερδοσκοπεία. Χρυσοχοεία και μαγαζιά με είδη δώρων απλώνονται ως την αποβάθρα όπου αποβιβάζονται χιλιάδες τουρίστες καθημερινά.
  
  Η πιο συγκλονιστική στιγμή σε τούτο το απρόσωπο και πληκτικό χωριό ήταν η επίσκεψη στο ποτάμι. Εκεί αντικρύσαμε τους σολωμούς να προσπαθούν να ανέβουν κατα χιλιάδες αντίθετα στο ρεύμα του ποταμού για να πάνε να γεννήσουν στην ήρεμη ακτή του.
  
  Τούτα τα ζωντανά χτυπιόντουσαν για να προσπεράσουν όλα τα εμπόδια να φτάσουν στο σημείο, όπου θα γεννήσουν τα αυγά τους. Κι ως τότε θα έχουν φάει τη σάρκα τους αφενός απο τον αγώνα να πάνε αντίθετα στο ρεύμα αφετέρου επειδή το ποτάμι δεν παρέχει τροφή για κείνους. Οταν θα φτάσουν πιά στην πολυπόθητη ακτή, οι σολωμοί της αναπαραγωγής θα πεθάνουν απο την κούραση και την αδυναμία.
  
  Με συγκλόνισε η διαπίστωση πως η φύση έχει τους δικούς της νόμους, πως οι σολωμοί διανύουν εκατοντάδες ναυτικά μίλια για να γεννήσουν και να πεθάνουν εκεί στο Κέτσικαν της Αλάσκας.
  
  Η αγωνιώδης τους προσπάθεια να πάνε κόντρα στο ποτάμι, να παλέψουν μέχρις εσχάτων για να φτάσουν στον προορισμό της αναπαραγωγής και του του θανάτου τους, έφερε στο νού μου το δικό μας ανθρώπινο είδος. Ματαιότης, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης!
  
  Αυτή ήταν η πικρή διαπίστωση στο Κάτσικαν, που είχε επίσης να προσφέρει μια παραποτάμια βόλτα σε σπίτια με χρώμα που κάποτε στέγαζαν πορνεία για τους χρυσορρύχους της περιοχής.
  
  Η περιήγηση στο σπίτι της περίφημης πόρνης Ντόλυ, που έχει μείνει ανέθικτο απο τα χρόνια, ήταν μια μελαγχολική βόλτα στα ήθη της εποχής. Τούτη η Ντόλυ, όταν πέρασε η μπογιά της, διώχτηκε ανελέητα απο την κοινωνία σαν άλογο που γέρασε περνώντας το υπόλοιπο της ζωής της σε θλιβερό γηροκομείο.
  
  Με έπιασε το παράπονο για την ακμή και παρακμή των ανθρώπων. Για την ακμή και παρακμή της ίδιας της φύσης!
  
  
  
  Ηλιοβασίλεμα στον Ειρηνικό. Ο ήλιος βουλιάζει σε γκρίζο πέλαγος
  Η πανδαισία των χρωμάτων με τρελλαίνει
  
  Η Νίνα και ο Θάνος ποζάρουν ρομαντικά
  
  
  Αχνοχαράζοντας η αυγή μας βρήκε στο ψαρόχώρι Κέτσικαν
  
  
  
  
  Ενα αμερικάνικο χωριό με κύριες ασχολίες το ψάρεμα του σολωμού, την επεξεργασία του και τον τουρισμό
  
  
  
  
  Τα σπίτια χτισμένα πάνω σε δοκάρια
  
  Το πέρασμα απο τα φιόρδ
  Στο βάθος πέλαγος, αριστερά δεξιά κατάφυρα νησιά της ερημίας
  
  Το ποτάμι με τους χιλιάδες σολωμούς σε προδιαγεγραμμένη πορεία θανάτου
  Το αμαρτωλό κρεβάτι της πόρνης Ντόλλυς.
  Το ψυγείο της εποχής έχει μείνει άθικτο
  
  Η πόρνη η Ντόλλυ ήταν κοινωνικότατη. Πάντοτε είχε το τραπέζι της στρωμένο επίσημα για τους πελάτες της.
  
  Η κυρία στη φωτό αναπριστάνει τη Ντόλλυ χωρίς τις υπηρεσίες της όμως. Μόνο για φωτογραφίες!!!
  
  Οι σολωμοί χτυπιούνται να ανέβουν αντίθετα στο ρεύμα του ποταμού
  
  Η περιοχή τω ν Κόκκινων Φαναριών έχει μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν σήμερα
  
  Τα τουριστικά τοτέμια, όπου καθένα συμβολίζει μια ιστορία
  
  Τέντ, Νίνα και Θάνος εν δράσει
  Τουριστική φωτογραφία στο τοτέμ με Τέντυ και Τζουστινάκι
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.09.2009
• 20:05

  Κρουαζιέρα θα σε πάω!

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης
  
  Η βιομηχανία της κρουαζιέρας καλά κρατεί με τα πολυτελή κρουαζιερόπλοια να αυξάνονται και να πληθύνονται και να κατακυριεύουν τους ωκεανούς. Παρότι τα διαφημιστικά γραφεία μας κατακλύζουν με τις προσφορές , εμείς αντισταθήκαμε επι χρόνια στις σειρήνες.
  
  Ωστόσο, η Αλάσκα φάνταζε πάντοτε σαν ποθητός προορισμός, που μάλιστα δεν κατακτιέται με άλλο μέσον πλην του πλοίου. Ανέκαθεν θέλαμε να φτάσουμε στο παρθένο τοπίο της, αλλά όλο το αναβάλλαμε για το μέλλον. Οταν οι φίλοι μας Νίνα και Θάνος Ψυχογιός το πρότειναν κατα την εδώ επίσκεψή τους, αποφασίσαμε πως αυτή ήταν η ευκαιρία!
  
  Ετσι, αρματωθήκαμε με τα βαλιτσικά μας, πήραμε το αεροπλάνο για Βανκούβερ και φτάσαμε στην αποβάθρα , όπου το το πλοίο μας περίμενε για το μεγάλο αλαργινό ταξίδι.
  Φυσικά, περιμέναμε στην ουρά για τα σύνορα (περάσαμε έλεγχο διαβατηρίων καθότι η Αλάσκα ανήκει στις ΗΠΑ), κάναμε τεσκ-ιν και αποκτήσαμε μιά κάρτα-κλειδί για τις καμπίνες μας . Οδεύσαμε στο εσωτερικό του κρουαζιερόπλοιου, που μας περίμενε τεράστιο και πολυτελές να μας πλοηγήσει στην περιπέτεια.
  
  Απλωμένο σε δεκατέσσερις ορόφους, με δέκα εστιατόρια, μπάρ, ντίσκο, μαγαζιά, καζίνο και πολλά καταστήματα, σαφώς δίνει την εντύπωση μιας αμερικάνικης στεριανής πολιτείας. Πισίνες, τζακούζια, σπά, κέντρο αθλητισμού, δε διαφέρει σε τίποτε απο τις αστικές συνήθειες.Το πολυπρόσωπο υπαλληλικό προσωπικό σαν τα μυρμήγκια ανεβοκατέβαιναν να εξυπηρετήσουν τους απαιτητικούς πελάτες.
  
  Η μέρα ήταν λαμπρή και ο κόσμος πλατσούριζε στις πισίνες απολαμβάνοντας τον ήλιο και τη ζέστη. Πριν απο την αναχώρηση μας έκαναν πρόβα τζενεράλε για τη χρήση των σωσιβίων και μετά ξαμολυθήκαμε στο ντέκ, όπου μοσχομύριζαν τα ψητά του μπάρμπεκιου.
  
  Αυτή η ανθρώπινη ουρά των συνόρων, τώρα στεκόταν απειλητική μπροστά απο τις ψησταριές, Νόμιζα πως θα λυποθυμούσα απο το πλήθος, καθότι στο βάθος μου είμαι μια μικρή κοσμόφοβη κυρία. Σκέφτηκα, πως αν αντικρύζω αυτό το πλήθος κάθε πρωί, μεσημέρι και βράδυ, θα αποκαμωθώ απο τη συνάφεια του κόσμου!
  
  Ομως τα πράγματα εξελίχθηκαν καλύτερα, καθώς το πολύβουο πλήθος εξαπλωνόταν καθημερινά σε όλα τα επίπεδα και τα εστιατόρια του πλοίου κι έτσι δεν πέφταμε διαρκώς ο ένας στον άλλον.
  
  Γρήγορα βρήκαμε τη βολή μας κι άρχισε να γίνεται συνήθεια, μια άλλη καθημερινή ρουτίνα το πρωινό, το μεσημεριανό , το απογευματικό ποτό, το βραδυνό και η διασκέδαση.
  
  Ξεχωρίσαμε το lounge, όπου απολαμβάναμε εικόνες στην πλώρη του πλοίου με ένα ποτήρι κρασί τα απογεύματα. Η θέα απο κεί , η θάλασσα σε απόλυτη ηρεμία με τις φάλαινες μόνο να σχίζουν τον Ειρηνικό και να παιχνιδίζουν μεταξύ τους , ήταν απο τις ωριαότερες στιγμές της μέρας.
  
  Τα βράδυα συνήθως τρώγαμε σε καθιστά εστιατόρια με μενού αλα κάρτ, καθώς το σπρώξιμο στους μπουφέδες ήταν ένας προκριμένος εφιάλτης. Παίξαμε στο καζίνο και νικηθήκαμε απο το σύστημα, αλλά γελάσαμε μέχρι δακρύων με τα γλυκά παθήματά μας.
  Στο πολύκοσμο αμφιθέταρο των 1000 θέσεων απολαύσαμε μερικά ωραία σόους με παραστάσεις χορού και τσίρκου (σαφώς καλύτερο θέαμα απο τα ξενοδοχεία των ρεζόρτς στα νησιά)
  
  Με τη Νίνα κάναμε τα σπά μας για να περάσουμε δημιουργικά το χρόνο μας. Ο Θάνος και ο Τέντ διάβαζαν συνεχώς, ενώ εμείς ανασύραμε όλα τα περιοδικά της μόδας του χειμώνα. Γιατί πρέπει να ξέρουμε τα μάστ, αλλοιώς τί σόι θηλυκά είμαστε;
  
  Πιάσαμε τρείς σταθμούς στην Αλάσκα (θα ακολουθήσουν αναλυτικές περιγραφές και φωτογραφίες), αλλά τελικά το ταξίδι με το καράβι ήταν μαγικό, καθώς γλυστρούσε ανάμεσα σε δεκάδες φιόρδ και νησάκια, όπου τα έλατα κρεμόνταν μέχρι τα νερά. Οι παιχνιδισμοί των φαλαινών με τα συντριβάνια τους, τα ψαράδικα που κατέπλεαν γύρω μας, η μαγεία της φύσης μάς έκανε να αγνοήσουμε τη μαζικότητα του κρουαζιερόπλοιου και να αφεθούμε στο υπέροχο ταξίδι.
  
  Πάντως, για να καταργήσω και τον τελευταίο μύθο περι κρουαζιέρας, πρέπει να πώ ότι δεν θα προτιμήσω κρουαζιερόπλοιο για τις διακοπές μου στο μέλλον, εκτός κι αν η ιδιαιτερότητα του τόπου το καλεί!
  
  Παρόλα αυτά μου λείπει αυτό το ελαφρό κούνημα του πλοίου και προπάντων η απεραντοσύνη της αιώνιας θάλασσας, που απολάμβανα καθημερινά απο το μπλακόνι της καμπίνας μας!
  
  Η τεράστια πλωτή πολιτεία στο λιμάνι
  Μ Με τη Νίνα απολαμβάνουμε τα ζεστά ποτά μας
  Το πλοίο Norvegian Sun πλουμιστό με ζωγραφιές
  
  Με την πλώρη σκίζουμετα νερά του Ειρηνικού
  Περνάμε απο δεκάδες ελατόφυτα νησάκια
  Ο Τέντ ασχολείται με το διάβασμα
  Τα παράθυρα προς τη θάλασσα ακόμη και στο σπά
  Το αμφιθέταρο των βραδυνών θεαμάτων
  Κρυώνοντας ελαφρά στο κατάστρωμα
  Στο lounge για το απογευματινό κρασί
  Η Νίνα στο μπαλκόνι της καμπίνας
  Θάνος και Νίνα στο κατάστρωμα
  Η φαντασμαγορική είσοδος του καραβιού, κάτι σα λόμπι ξενοδοχείου
  Τα απογέυματα ακούγαμε κλασική μουσική
  Ενα απο τα πολλά μπαράκια
  Ο ήλιος έπεφτε κι εμείς τον βλέπαμε να χάνεται στα νερά δίπλα μας
  Ο Τέντ σε πρόβα σωσιβίου
  Ο κόσμος απολάμβανε μπάνια στις πισίνες όσο ο καιρός κρατούσε
  Πισίνες και τζακούζια γεμάτα
  Κι άλλοι ηλιολουόμενοι στα καταστρώματα
  Εχε γειά Βανκούβερ, εμείς πάμε Αλάσκα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 07.09.2009
• 19:04

  Η μοναξιά του Κώστα Καραμανλή

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε η είδηση πως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κήρυξε πρόωρες εκλογές για τον Οκτώβρη. Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ , που απο την επόμενη μέρα των προηγούμενων εκλογών ζητούσε απελπισμένα εκλογές έμεινε σχεδόν άφωνο. Τα δε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που γνωρίζουν καλά πως δεν πρόκειται να ξαναδούν τις καρέκλες τους στον ορίζοντα, έπαθαν κανονική ταραχή δηλώνοντας αντίθεση με την απόφαση του πρωθυπουργού.
  
  Κι όμως ο Καραμανλής δεν υπάκουσε στις σειρήνες των βολεμένων στελεχών, αποφάσισε να πάει σε εκλογές αφού τα αδιέξοδα ήταν πολλά και ποικίλα. Απο τη δημοσιονομική πολιτική μέχρι την οικονομία, το συνταξιοδοτικό και τις σπουδαστικές μεταρρυθμίσεις, όποια τομή κι αν τόλμησε η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς, αφού ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει τη συνοχή και τη συνέχεια μια συμπαγούς ομάδας διοίκησης της χώρας.
  
  Με τη δικαιολογία πως ο Μάρτης και οι προεδρικές εκλογές εγγίζουν , οπότε θα μπορούσε η κυβέρνηση να πέσει, με την αφορμή πως πρέπει να δοθεί λαϊκή εντολή για να προχωρήσει σε βαθειές τομές στην οικονομία, ο πρωθυπουργός παραδίδει κυριολεκτικά τα ηνία στο αντίπαλο κόμμα, αφού γνωρίζει πως οι δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στο ΠΑΣΟΚ και δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να ξανακερδίσει την εξουσία.
  
  Τί ήταν όμως αυτό που πραγματικά οδήγησε τον Κώστα Καραμανλή στην απόφαση για πρόωρες εκλογές; Γιατί δεν παρέμεινε στην καρέκλα του μέχρι το Μάρτη, παίζοντας το παιχνίδι των πολιτικών εκβιασμών προκειμένου να κρατηθεί με τα δόντια στην εξουσία; Γιατί δεν ολοκλήρωσε το γνωστό κόλπο της διαδοχής προκειμένου να αποχωρήσει απο το κόμμα του ως πρωθυπουργός;
  
  Προσωπικά πιστεύω πως η απόφαση του Κώστα Καραμανλή ήταν η προσωπική κραυγή αγανάκτησής του απέναντι στα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που δεν σεβάστηκαν τον τόπο και το ιερό χρέος διακυβέρνησης της χώρας. Ο Καραμανλής προδόθηκε απο τον ίδιο του τον κύκλο, μένοντας απελπιστικά μόνος στην πρωθυπουργική καρέκλα.
  
  Τα απανωτά σκάνδαλα των πρωτοκλασσάτων στελεχών, η λεπτή γραμμή της πλειοψηφίας με τη μία βουλευτική έδρα, οι καθημερινοί εκβιασμοί ανώνυμων βουλευτών με δηλώσεις και αντιθέσεις επι παντός του επιστητού, ξεχείλισαν το ποτήρι της υπομονής του πρωθυπουργού.
  
  Ετσι, γνωρίζοντας καλά πως οι εκλογές είναι μια πολιτική αυτοκτονία, προτίμησε να ξεπεράσει τα όριά του, παρα να καταπίνει διαρκώς τα άπλυτα των άλλων. Προτίμησε να προβεί σε μια πράξη γενναιότητας, παρά να δέχεται τα πυρά της κριτικής εξυπηρετώντας τελικά την καρεκλολαγνεία των στελεχών του.
  
  Πρόκειται για μια ένδειξη τιμιότητας και ο Καραμανλής πιστεύει πως θα την αναγνωρίσει το εκλογικό σώμα αλλά και οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας, που θεωρούν πως προδόθηκαν απο το κόμμα τους κατα την επταετή πορεία στο πηδάλιο της χώρας. Είναι η μόνη απόφαση προσωπικής εξιλέωσης αλλά και πολιτικής τιμωρίας των συνεταίρων του.
  
  Πάντως, είναι η πρώτη φορά που στο πολιτικό σκηνικό της πατρίδας ένας πρωθυπουργός αρνείται να εξαντλήσει τα όριά του, αρνείται να στηθεί στον τοίχο επι μακρότερο για τις πράξεις και παραλείψεις των άλλων.
  
  Αυτή τη λεβεντιά θα την πληρώσει ενδοκομματικά, αλλά φαίνεται πως του είναι αδιάφορο του Καραμανλή στο σημείο της μοναξιάς,όπου βρέθηκε. Το «Η Τάν Η Επι Τάς» ήταν η μόνη διέξοδος απο τον κλοιό της ασφυκτικής πίεσης απο τα λάθη των τρίτων ή απο την ανικανότητά του να ελέγξει τελικά και να επιβάλει γραμμή σ΄αυτούς τους τρίτους.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.08.2009
• 01:46

  Μια Ιθάκη χωρίς ταξίδι

   »  Justine's Blog
  Διήγημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Στη μνήμη του Εκτορα
  που δε γνώρισε όσους τόπους πολύ αγάπησε
  
  
  
  Από τα χρόνια του σχολείου αγάπησε παράφορα τη γεωγραφία. Τον ταξίδευαν τα λόγια του δασκάλου σε χώρες μακρινές, άπιαστες για τα πεπερασμένα όνειρά του. Φανταζόταν θάλασσες και ποταμούς σε αποχρώσεις πιό μπλέ από το γαλάζιο του δικού του πέλαγους. Αλλωστε, το δικό του πέλαγος έφτανε μέχρις εκεί που έφταναν τα ψαροκάικα. Τόσο κοντά ήταν το δικό του πέλαγος. Εκείνος ονειρευόταν κύματα γιγαντιαία που κατάπιναν με ευκολία σκαριά κι ανθρώπους. Και ποταμούς με βλάστηση πυκνή όχι σαν τους χείμαρρους του χωριού του που μετατρέπονταν σε ρεματιές με τις καλοκαιριάτικες ξέρες!
  
  Αγάπησε τους τόσους ξένους τόπους που περιέγραφε το πενιχρό εγχειρίδο γεωγραφίας του δασκάλου. Γιατί το σχολείο διέθετε ένα μονάχο βιβλίο γεωγραφίας κι αυτό το είχε στην κατοχή του ο σοφός δάσκαλος. Παιδάκι αυτός, έτρεχε να κάμει όλα τα θελήματά του για να μπορέσει να χωθεί στη φτωχική κάμαρα, όπου ο δάσκαλος μηρύκαζε τις γνώσεις του.
  
  - Να το ξεφυλλίσω δάσκαλε; Μ’αφήνεις να ρίξω μια ματιά στις φωτογραφίες; Τα χέρια μου είναι καθαρά, μόλις γύρισα απ’ τη βρύση.
  
  Καθόταν σταυροπόδι και δε χόρταινε να ξεφυλλίζει τις σελίδες με τους χάρτες. Ακρωτήριον της Καλής Ελπίδος, Γή του Πυρός, Ιμαλαϊα, Βόρειος Πόλος, Ειρηνικός Ωκεανός, Αμερική, Ουρουγουάη, Αμαζόνιος... Τόσα ονόματα, τόσα μέρη, τόσες απόκρυφες ομορφιές, τόσο απόλυτα μακριά κι από τα όνειρά του ακόμη.
  
  Κι ύστερα χανόταν με τις ώρες στις σελίδες με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τις πολιτείες του κόσμου. Από το Παρίσι με τον πύργο του Αιφελ, ως το Λονδίνο με το Μπίγκ Μπέν και τον Κεκλιμένο Πύργο της Πίζας στην Ιταλία. Και τα ανάκτορα του Τσάρου στο Λένινγκραντ, και το Βατικανό στη Ρώμη. Κι αυτός ο τρομερός ουρανοξύστης της Νέας Υόρκης! πώς τον έλεγαν; Να το ξαναδιαβάσει για να το θυμάται: Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγ. Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγ. Το ψηλότερο κτίριο του κόσμου!
  
  -Τί μουρμουράς, βρέ Εκτορα; Είναι ώρα να πηγαίνεις. Θα σε γυρεύει η μάννα σου, παιδί μου.
  
  Μια στιγμή μονάχα, να ρίξει μια τελευταία ματιά στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Θεέ μου, πόσο απίστευτα βίαια έμοιαζαν τούτα τα νερά. Ενα υδάτινο τείχος χωρίς συγκρατημό!
  
  Σα ζαρκαδάκι πήδηξε από τη θέση του, ευχαρίστησε το δάσκαλο χαμηλώνοντας τα μάτια και χάθηκε στην παγωμένη νύχτα. Τρέχοντας από τους χωματένιους δρόμους, με τις πέτρες να μεσολαβούν στα ξυπόλυτα ποδαράκια του έφτασε στο σπίτι.
  
  Η μάννα του τον περίμενε με την αχνιστή μανέστρα στο φτωχικό ξύλινο τραπέζι. Τα άλλα παιδιά είχαν κιόλας πλαγιάσει. Δεν τον ρώτησε πού ήταν κι άργησε τόσο. Ηξερε πως ο μικρός της γιός θάτανε στην κάμαρα του δασκάλου με το βιβλίο της γεωγραφίας. Της τόχε ψυθυρίσει από καιρό η κυρά-Λένη, η μάννα του δασκάλου πως εκεί χανόταν το παιδί με τις ώρες.
  
  Κι όμως δεν μολογούσε τίποτε στη μάννα του για τους χάρτες, για τις φωτογραφίες και τους τόπους. Εκείνη μάντευε από το ονειροπόλο βλέμμα του πως ταξίδευε σε όσα το μυαλουδάκι του είχε ρουφήξει κοιτώντας και ξανακοιτώντας τις άψυχες σελίδες ενός βιβλίου. Την τρόμαζε τούτη η πλευρά του. Μάντευε πως έφτιαχνε κόσμους μαγικούς μέσα στη φαντασία του, κόσμους ελκυστικούς και μάταιους.
  
  -Λές να γίνει ναυτικός ο Εκτοράς μου; Θεέ μου φύλαγε! Έλεγε κι έτρεχε στα εικονίσματα γονατιστή να ξορκίσει το κακό. Ούτε την αγωνία της δεν τόλμαγε να τού φανερώσει γιατί τον ήθελε δίπλα της στα κτήματα που με τόσες στερήσεις και υπολογισμούς αγόραζε ο πατέρας με τη δική της προτροπή. Εβλεπε τη γερή του φύση, διέκρινε την ανθεκτική του κράση και προς Θεού δεν ήθελε να το χάσει τούτο το παιδί από κοντά της. Αυτός θα γινόταν ο συνεχιστής της λατρευτικής αφοσίωσης στη γή τους.
  
  Κι έτσι συνέβη. Ο πόλεμος και ο εμφύλιος έγιναν συνένοχοί της. Ο Εκτορας τάχθηκε να καλλιεργεί τα χωράφια του, να μαζεύει τις ελιές απ’ τα λιοστάσια, να τρυγάει τα πατρινά σταφύλια τους, να σπέρνει τη φακή και να την αλωνίζει. Εμαθε μία, μία τις δουλειές και κάθε εποχή τον κρατούσε δεμένο με το χώμα τους, απόλυτα στρατευμένο στο όνειρο της μάννας του.
  
  Και τα δικά του όνειρα; Τα ταξίδια σ’άλλη γή, σ’ άλλους τόπους; Τώρα μεσήλικας πιά, είχε την απόλαυση να ιχνηλατεί σε ιλλουστρασιόν άτλαντες τους χάρτες του κόσμου. Ξέκλεβε χρόνο για να κάθεται όταν οι άλλοι πήγαιναν για ύπνο να ρουφάει τις πληροφορίες για τούτα τα μαγικά μέρη που κάλυπταν ολάκερη την υδρόγειο. Τόσα χρόνια και τώρα μόλις συνειδητοποιούσε πως η γη ήταν στρογγυλή. Πάντως, αν ήταν στο χέρι του θα χειροκροτούσε την ώρα που ο Γαλιλαίος ήταν στην πυρά. Ο Εκτορας ήθελε τη γή απόλυτα επίπεδη, να χάνεται στο άπειρο. Γιατί μόνο το επίπεδο μπορούσε να προσφέρει την απεραντοσύνη, το άπειρο, κατα την ταπεινή του γνώμη.
  
  Το μυαλό του είναι μια απίστευτη εναλλαγή εικόνων. Σαν ένα ντοκυμαντέρ όπου κυριαρχεί η φωτογραφία. Τί κι αν δεν πήγε στο Παρίσι; Ξέρει μία προς μία τις γέφυρές του, τα κτίρια, τους δρόμους του. Ξέρει τις γωνίες σαν να τις έχει εξερευνήσει με τα πόδια του.
  
  Το Λονδίνο, η Πράγα, η Βιέννη, η Βουδαπέστη, η Λισαβόνα, η Μόσχα, η Μαδρίτη, η Ρώμη, η Φλωρεντία, περνούν από μπροστά του σα να τις ξέρει από χρόνια. Εχει χιλιοκοιτάξει τις έγχρωμες φωτογραφίες τους μέσα από καλοδεμένα βιβλία, μέσα από βιού μάστερ και τώρα πρόσφατα από την τηλεόραση. Είναι σα νάχει πάει παντού, τόσο οικείος νιώθει.
  
  Αλλά τον συνεπαίρνουν πιότερο οι ξωτικές μεριές, από τις ζούγκλες της Ινδίας και του Κογκό μέχρι τη Γή του Πυρός με τις μαγικές φυλές. Θεέ μου, πόσο διαφορετικοί άνθρωποι, πόσο διαφορετικές θρησκείες, πόσο αντιφατικοί και παράλογοι τρόποι ζωής. Η δική του ζωή είναι η καλύτερη, το έχει καταλάβει από χρόνια.
  
  Και η Αμερική τον γοητεύει. Γιατί εκεί γεννήθηκε η τεχνολογία, γιατί φτιάχτηκαν τα πρώτα αυτοκίνητα κι αυτά ακόμη τα εργαλεία που χρησιμοποιεί σήμερα κι ο ίδιος στη γεωργία. Είναι ένα θαύμα η Αμερική το δίχως άλλο. Θυμάται πόση εντύπωση του έκαναν οι ουρανοξύστες τότε στο ασπρόμαυρο λιτό βιβλίο γεωγραφίας του δασκάλου του. «Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγ», το συγκρατεί το περίπλοκο όνομα μέχρι σήμερα κι ας μήν τούμεινε καμιά άλλη αμερικάνικη κουβέντα, ούτε εξ ακοής.
  
  Χτες ήρθε η ανηψιά του από την Αμερική και τον κάλεσε να πάνε ένα ταξίδι στον κόσμο. Τού αγόρασε λέει εισιτήριο που θα γυρίσουνε μαζί όλη την υδρόγειο. Θα κατεβαίνουν από τόπο σε τόπο, θα περιπλανιώνται για όσες μέρες θέλουν και μετά πάλι στο αεροπλάνο για έναν άλλο τόπο. Αυτό δεν ήθελε όλη τη ζωή του; Να ζήσει σε φυσική διάσταση το όνειρό του. Ετσι δεν είναι;
  
  Το χαϊδεύει τούτο το γυαλιστερό εισιτήριο από την ώρα που εκείνη το ακούμπησε στο τραπέζι. Το βάζει κάτω από το μαξιλάρι του, όπως έκανε τότε όταν για πρώτη φορά απέκτησε παπούτσια. Τα κοίμιζε κάτω από το μαξιλάρι για νύχτες. Δεν τολμούσε να τα βάλει στα ποδαράκια του, είχε μάθει αλλοιώς. Δεν ήξερε να περπατάει με παπούτσια!
  
  Ο Εκτορας κοιμάται ανήσυχα απόψε. Ξυπνάει και τρυπώνει τα ροζασμένα χέρια του κάτω από το προσκεφάλι του, να πιάσει το εισιτήριο, αυτό που θα τού χαρίσει το ταξίδι. Θα ανεβεί για πρώτη φορά σε αεροπλάνο, θα πετάξει, θα βλέπει τη γη από ψηλά σα ζωγραφιά. Οπως την αποτυπώνουν οι αεροφωτογραφίες. Θα δεί επιτέλους από κοντά τη Νότρ Ντάμ και το καμπαναριό του Κουασιμόδου, θα πλανηθεί στο Θιβέτ και -πού ξέρεις;- ίσως να συναντήσει και το Δαλάι Λάμα. Θα προσκυνήσει το Μάο στο μαυσωλείο του στην Κόκκινη Πλατεία του Πεκίνου.
  
  Ιδρώνει και αγωνιά αυτή τη νύχτα. Αντί να χαίρεται που επιτέλους θα σταματήσει τις ασκήσεις του νού επί χάρτου και θα αναπνεύσει μιά άλλη ζωή, τώρα παλεύει με την ιδέα του μεγάλου ταξιδιού. Κι αν τούτο το μυαλό ξεφορτώσει τις φωτογραφίες που μαζεύει από χρόνια σαν πολύτιμο κινηματογραφικό υλικό; Οχι, δε θέλει να ταξιδέψει. Θα την ευχαριστήσει την ανηψιά για το δώρο, μά θα τό επιστρέψει το πολύτιμο εισιτήριο, πρωί-πρωί αύριο, πρώτη του δουλειά. Δεν τόχει ανάγκη το ταξίδι ο Εκτορας, την Ιθάκη του την έχει κατακτήσει μόνος του.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.08.2009
• 00:16

  Μονακό, στον αισθητικό αντίποδα του Βέγκας!

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης
  
  Είπα να λοξοδρομήσω πάλι στην Ευρώπη και να σταθμεύσω στο Μονακό, για να θαυμάσουμε μαζί την αντίστιξη της πολυτέλειας ανάμεσα στη Βόρεια Αμερική και τη γηραλέα ήπειρο.
  
  Το Μονακό χτισμένο πάνω σε ένα βράχο, σαν αετοφωλιά θαρρείς, αποτελεί την επιτομή της πολυτελούς άποψης περι ζωής, καθώς το μικρό Πριγκηπάτο δεν διαθέτει τίποτε παραπάνω απο μια θέα, μια μαρίνα, ένα βασιλικό παλάτι, το καζίνο, το γκράν πρι κι όμως προσελκύει όλο τον πλούτο της Ευρώπης στα υπεροπλυτελή ξενοδοχεία του με τα ιστορικά εστιατόρια.
  
  Μου αρέσει κάθε φορά που διανύω την Κυανή Ακτή να κάνω στάση σε τούτο το Πριγκηπάτο το στολισμένο με το μύθο της Γκρέις Κέλυ και του πρίγκηπα Ρενιέ. Παρότι η πριγκίπισσα έχει απο χρόνια εγκαταλείψει τα εγκόσμια, τα κοσμοπολίτικα παιδιά και τα εγγόνια της φροντίζουν να διατηρούν το Μονακό πάντοτε στην επικαιρότητα των εφήμερων κουτσομπολιών.
  
  Στο Μονακό εξακολουθώ να βλέπω τα πιο ακριβά αυτοκίνητα του κόσμου, τις πιο καλοντυμένες γυναίκες της υφηλίου, τα πιο πλούσια καταστήματα και κοσμηματοπωλεία της γής. Θαρρείς και σε τούτο τον τόπο δεν υπάρχει ποτέ οικονομική κρίση, αναταραχή, ύφεση ας πούμε.
  
  Είναι ένα κανονικό βασίλειο , όπου η φαντασία καλπάζει ελεύθερα στα βέλτιστα καθώς δεν σκοντάφτει ούτε στιγμή στα γήινα δεδομένα. Αν ποτέ με έβαζαν να ζωγραφίσω ένα παραμυθένιο τόπο, τούτο το λιλιπούτειο έργο τέχνης θα διάλεγα.
  
  Αντίθετα απο το Λας Βέγκας, όπου έξω απο τη λωρίδα των πολυτελών ξενοδοχείων ελλοχεύουν οι παράγκες των μεροκαματιάρηδων ισπανόφωνων εργατών, στο Μονακό τίποτε δεν σε υποψιάζει πως υπάρχει κόσμος της ένδειας και της φτώχειας.
  
  Οσο για τα καζίνο κι αυτά ολότελα διαφορετικά είναι στους δύο κόσμους. Στο Λας Βέγκας είναι μαζικά, στο Μονακό υπεροπλυτελή και ελιτίστικα.
  
  Πολλές φορές συγκρίνω τους δύο κόσμους της πολυτέλειας και καταλήγω στην ίδια σκέψη: πως αν γινότανε να δούν οι άνθρωποι πέρα απο τη μυωπική καλοπέρασή τους, τούτος ο κόσμος θα γινότανε καλύτερος για όλους!
  
  Το περίφημο ξενοδοχείο Hermitage στέκει ακλόνητο απο οικονομικές και άλλες κρίσεις Στην καρδιά του Πριγκηπάτου
  Ενα Πριγκηπάτο λαξεμένο στο βράχο
  Με θέα το πέλαγος και τη μαρίνα
  Αλεξ και μαννούλα ποζάρουν
  Αλλοίμονο που θάλειπε απο το σκηνικό η Κοκό!
  Ρόλς, Μερσέντες και Φεράρι εν παρατάξει
  Τα συντριβάνια και τα λουλούδια κοσμούν κάθε πλατεία
  Τα αγόρια εντυπωσιασμένα απο τη θέα των αυτοκινήτων αλλά και των γιότ
  Μια κίτρινη Φεράρι για ... τέρμα τα γκάζια
  Ολοι οι επώνυμοι αράζουν εδώ έτσι για ένα πέρασμα. Στο βάθος ένα γιότ απίστευτων διαστάσεων
  Στρογγυλό κτίριο για να σπάζει η μονοτονία της πολυτέλειας
  Το θρυλικό καζίνο Καφέ Ντε Παρί
  Εσωτερικός διάκοσμος του Ερμιτάζ
  Η πιο πλούσια σε Ρόλεξ βιτρίνα του κόσμου
  Το κεντρικό πάρκο με φοινικόδεντρα, λουλούδια κι αγάλματα
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 19.08.2009
• 21:49

  Πλήθος είμαι

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Τη γνωρίζω όλο και περισσότερο μέσα απο τις επαφές μας στην Ελλάδα, πότε στην Αγκυρα και πότε σε φαγάκια μετα τις αλλεπάλληλες συμμετοχές της σε παρουσιάσεις .Το ταξίδι της περασμένης άνοιξης στη Ρόδο με έκανε να ανακαλύψω τη δροσιά που κρύβει αυτό το ξεχωριστό πλάσμα, που λέγεται Ελένη Γκίκα και σεμνύεται για το μεγάλο ταλέντο της στη γραφή αλλά και τη διεισδυτικότητά της κατα το διάβασμα των άλλων.
  
  Πήρα το νέο της βιβλίο στα χέρια με τίτλο δανεισμένο απο τον Μπόρχες «Πλήθος Είμαι» εκδόσεις Αγκυρα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως με αυτό το μυθιστόρημα η Ελένη Γκίκα θέλει να ξορκίσει το πένθος της για το τέλος, αυτό που τελικά φέρνει μια καινούρια αρχή στην άναρχη ύπαρξή μας.
  
  Και έμεινα ξάγρυπνη να τυραννιέμαι απο τη Σαβίνα της, μισοαληθινή-μισοψεύτικη που χώθηκε στο υπόγειο της παιδικής της ηλικίας αναζητώντας τη μάννα της, τον πατέρα της, τον εραστή της, το ξένο αδερφάκι μα πάνω απ΄όλα την πορσελάνινη κούκλα της.
  
  Η Σαβίνα , ηρωίδα της τριλογίας της ,γύρισε στο πατρικό της όπου τώρα πιά δεν είναι κανένας. «Κανέναν δεν βρήκε. Παρα μονάχη σκόνη, σκουριά και ερημιά».
  
  Η Σαβίνα «θα βγεί στους δόρμους και με μεγάλα βήματα θα δρασκελίσει το παρελθόν. Μήπως και κατορθώσει να βρεί ανάπαυση στο παρόν της.»
  
  Ετσι λοιπόν, σκυμμένη πάνω στους χάρτινους ήρωές της, με πυξίδα τις αναγνώσεις της, η Σαβίνα των διαρκών απογοητεύσεων θα προσπαθήσει ν’ ανασύρει απο το υγρό υπόγειο τις αναμνήσεις της, που ενώ στα πρώιμα χρόνια είχαν βαφτεί στα λιλά χρώματα της αισιοδοξίας , ξαφνικά στην εφηβεία χάθηκαν μέσα στο θραύσμα κι έγιναν αίμα, σιωπή, πόνος.
  
  Ακόμη και η σχέση της με τον Αγγελο της μεγάλης ερωτικής ευωχίας κι αυτή μέσα απο τα βιβλία πέρασε κι έγινε κωδικός κοινής ύπαρξης. Βιβλία που αντάλλαξαν υπογραμμίζοντας σημεία-κοινούς κωδικούς πνευματικής συνενοχής και συνεννόησης. Βιβλία, που σταθμίζουν την αλήθεια τους μέσα απο την ανθρωποκεντρική προσέγγιση της ζωής.
  
  Κι όλο σκαλίζει η Σαβίνα κι όλο βυθίζεται σε πετρωμένες λάβες, λερά υγρά υπόγεια, ψάχνοντας απελπισμένα την πορσελάνινη κούκλα μα πάνω απ όλα το τυχαίο που ανέτρεψε την κανονικότητα της εύρυθμης ζωούλας της. Το τυχαίο, το κομβικό σημείο που ανακάτεψε την ομαλότητα της ψυχής σπρώχνοντάς την στο παράλογο.
  
  Σε τούτο το βιβλίο της η Ελένη Γκίκα έτσι απλά χωρίς τεχνάσματα θέτει ωμά ,ξεσκέπαστα, ειλικρινά την υπαρξιακή αγωνία στο έπακρό της. Ολόγυμνη την αλήθεια αναζητεί μέσα απο την ηρωίδα της, που περνάει απο αμφισβητήσεις, παρατηρήσεις, ενοχές, αναμνήσεις εστιάζοντας τον πόνο της στην ίδια την ανθρώπινη οντότητα.
  
  Μαχαίρι είναι τούτο το βιβλίο, που τέμνει εγκάρσια την ψυχή και τη ζορίζει να συνέλθει απο τις αυταπάτες της. «Δεν είναι χρόνος τετελεσμένος το παρελθόν. Και η ζωή δεν ειναι τετελεσμένη ούτε δεδικασμένη ούτε υποθηκευμένη», γράφει η Ελένη Γκίκα.
  
  Κάθε λέξη της ένα κουδούνισμα στ΄αυτιά, κάθε φράση της μια ρεαλιστική ερμηνεία της ζωής που ανατρέπεται απο το τυχαίο δίνοντας χώρο και χρόνο για περισσότερη προσωπική βάσανο. «Στην άσπρη σελίδα ο Χώρος και ο Χρόνος. Ο,τι ζήσαμε κι ό, τι θα ζεί. Το θεϊκό παρόν.»
  
  Οπως και στα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας, έτσι και σε τούτο το ταξίδι της προσωπικής αναζήτησης, του επαναπροσδιορισμού μέσα απο τους άλυτους γρίφους του παρελθόντος, η Ελένη Γκίκα εγκιβωτίζει σπουδαία συγγραφικά έργα άλλων, ειδωμένα με τη δική της κοφτερή και άναρχη ματιά. Φέρνει στο κείμενό της απο Ντοστογιέφσκι μέχρι Καραπάνου, απο Ρούθ Ρέντελ μέχρι Μάρω Βαμβουνάκη.
  
  Αν ο διακειμενισμός θεωρείται αμαρτία στη συγγραφική πραγματικότητα, στο μυθιστόρημα της Ελένης Γκίκα αποτελεί ευλογία καθώς η συγγραφέας δεν κρύβει τις επιρροές της , αντίθετα με παρρησία και εισαγωγικά τις ενσωματώνει ευθαρσώς στο βαθειά υπαρξιακό της κείμενο.
  
  Διάβασα το βιβλίο αργά και με πάθος στο μπαλκόνι με θέα τη λίμνη. Το σημείωσα, το μάτωσα κυριολεκτικά με κόκκινο μολύβι,κάθε που υπογράμμιζα μια φράση ζωής.
  
  Ταράχτηκα με τούτο το ανάγνωσμα, σκίστηκαν τα σωθικά μου απο τον εντοπισμό θραυσμάτων αλήθειας , που θάθελα να κρύψω βαθειά μέσα μου κάτω απο περίτεχνα κεντημένα πετσετάκια της μαμάς μου.
  
  Η Ελένη Γκίκα, η Σαββίνα με χάρισε όχι μόνο το ωραίον ταξίδι αλλά την αντάρα ενός αναγνώσματος, που είχα χρόνια να νιώσω μέχρι τα τρίσβαθά μου. Κι έτσι μπορώ να σιγοψιθυρίζω τώρα στον ανυποψίαστο γιό μου: «Θα είμαι όλοι ή κανείς, θα είμαι ο άλλος!»
  
  
  Βιογραφικό της Ελένης Γκίκα
  
  Η Ελένη Γκίκα γεννήθηκε και εξακολουθεί να ζει στο Κορωπί. Με απιστία κάποιων χρόνων στην Αθήνα. Το μόνο που έμαθε σ’ αυτή τη ζωή (και που κάνει κέφι να κάνει) είναι να διαβάζει. Βιβλία, Μανιωδώς. Από δίψα γραφής έγραψε κιόλας: Μυθιστορήματα, ποίηση, διηγήματα, συνεντεύξεις, άρθρα και κριτικές σε περιοδικά κι εφημερίδες.
  
  Δημοσιογράφος είναι, ξεκίνησε από το «Αντί» και το «Φαντάζιο», όσο κι αν φαίνεται αντιφατικό. Για δέκα χρόνια εργάστηκε στο ραδιόφωνο και στις Εικόνες. Και με αντικείμενο το βιβλίο πάντοτε, εδώ και 15 χρόνια, στο «Έθνος της Κυριακής». Έχει την επιμέλεια της νεοελληνικής σειράς στις εκδόσεις «Άγκυρα». Έχει εκδώσει εννιά ποιητικές συλλογές, δυο συλλογές με διηγήματα, εννιά μυθιστορήματα, έναν τόμο με συνεντεύξεις και ένα παραμύθι.
  
  Το "Πλήθος Είμαι" είναι το ενδέκατο μυθιστόρημά της.
  
  ΕΡΓΑ ΤΗΣ:
  
  ΠΟΙΗΣΗ:«Σηματοδότες», 1984«Δρασκελιές», Θεωρία, 1988«22 χρωματικές μεταμφιέσεις και 11 αιρετικά ποιήματα», Δωδώνη, 1992«Μέλι, μελό, μέλισσα, μάλιστα», Φιλιππότη, 1996«Έως, εαρινός, έρημος, έρχομαι», Φιλιππότη, 1997«Σώμα, σταυρός, σάρκα, σταυρώθηκα», Φιλιππότη, 1998«Θόλωσα, θύελλα, θάμβος, θυμήθηκα», Άγκυρα, 2000«Άβυσσος, άλγος, άλμα, αρχίζω» Άγκυρα, 2002«Εν αταξίαις άτακτοι όντες» Άγκυρα, 2006«Το γράμμα που λείπει» (υπό έκδοση)
  
  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ:«Όνειρα από Toplexil», Φιλιππότη, 1997«Εάν ο Καρυωτάκης παντρευότανε την Πολυδούρη», 1998«Μια καρδιά στο στομάχι» (υπό έκδοση)
  
  ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ:«Αλήθεια, τα τρως ακόμα τα νύχια σου;», Φιλιππότη, 1996«Αναζητώντας τη Μαρία», Άγκυρα, 1998«Να τα μετράω ή να μην τα μετράω τα χρόνια;», Άγκυρα, 1999«Μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου», Άγκυρα, 2001«Το αίνιγμα του Άλλου», Άγκυρα, 2003«Οι κούκλες δεν κλαίνε», Άγκυρα, 2004«Χαίρε, παραμύθι μου», Άγκυρα, 2005«Αν μ’ αγαπάς, μη μ’ αγαπάς», Άγκυρα, 2006«Αύριο να θυμηθώ να σε φιλήσω», Άγκυρα, 2007«Υγρός Χρόνος», Άγκυρα, 2008
  
  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ:«Δι’ εσόπτρου εν αινίγματι», Φιλιππότη, 1998«Άρον, άρον εγέννετο αύριο» (υπό έκδοση)
  
  ΠΑΡΑΜΥΘΙ:«Το κοριτσάκι που πίστευε στα θαύματα», Άγκυρα, 2007
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 17.08.2009
• 18:30

  Λάς Βέγκας: Της χαράς και των φώτων

   »  Justine's Blog
  \
  Αφιερωμένο στον Παναθήναιο για να ξαλλεγράρει λίγο. Κι επειδή το χρωστούσα!
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Απο χρόνια με έψηνε ο Τέντ να πάμε στο Λάς Βέγκας να πάρουμε τη γεύση της εφήμερης χαράς και των φώτων. Κι εγώ αντιστεκόμουνα, γιατί είχα μορφώσει την αντίληψη πως αυτό ήταν το πιο κίτς κομμάτι της αμερικανιάς και δεν άξιζε να δώσουμε χρόνο και σημασία.
  
  Τελικά, κάποια στιγμή το αποφασίσαμε και πετάξαμε μέχρι την πρωτεύουσα των καζίνο. Απο την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο μας περίμεναν τα μηχανάκια με τα φρούτα σε απόδειξη πως η πόλη κινείται με φόντο, υπόβαθρο και στόχο το χρήμα.
  
  Ωστόσο, όταν γλυστρήσαμε στη λωρίδα των λαμπρών και υπερολυτελών ξενοδοχείων, πραγματικά έμεινα να αποθαυμάζω την ανθρώπινη δημιουργία. Τα περισσότερα ξενοδοχεία, κτισμένα την τελευταία δεκαετία αναπαριστούν κάποια πόλη κι ένα πολιτισμό του κόσμου, απο τη Νέα Υόρκη μέχρι το Παρίσι , απο την Αίγυπτο μέχρι τις ιπποτικές ιστορίες των φαντασιώσεων, αφήνοντας τον επισκέπτη άναυδο με το ανθρώπινο θαύμα της δημιουργίας.
  
  Φυσικά, το εντυπωσιακότερο ξενοδοχείο είναι το Venetian, το οποίο αναπαριστά ακριβώς την πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία με τα κανάλια και τα γεφυράκια, όπου αργοπερνούν οι γόνδολες με τους γονδολιέρηδες να τραγουδούν το Σόλε Μίο. Πιστεύεις πραγματικά πως βρίσκεσαι στην καρδιά της Βενετίας κι όχι στην αναπράστασή της κάπου στην έρημο της Νεβάδας.
  
  Αλλά και το Bellagio με τα χορευτά νερά του,το Palazzo με τις μεγαλόπρεπες αίθουσες ,το Wynn με το αφαιρετικό του στύλ και τις υπερπολυτελείς μπουτίκ, το Mandalay Bay με την πισίνα που έχει κύματα και πλάζ, όλα συνθέτουν ένα σκηνικό εξώκοσμο, θαυμαστό στα μάτια και του πιο χορτασμένου ταξιδιώτη.
  
  Θα πρέπει να ομολογήσω πως προσωπικά δεν μου αρέσει το παίξιμο κι έτσι αναλώσαμε ελάχιστη ώρα στα καζίνο, όπου είδαμε απο τους καθημερινούς αμερικάνους με τα σόρτς να χτυπιούνται στα μηχανάκια σαν μανιακοί κι άλλους σοβαρούς παίκτες να αποσύρονται στα μεγάλα πριβέ τραπέζια. Το πούρο, τα τσιγάρα και τα σκληρά ποτά είναι η ατμόσφαιρα των καζίνων, όπου η επιθυμία των παικτών γίνεται πραγματικότητα απο τους δεκάδες αεικίνητους σερβιτόρους.
  
  Αυτό όμως που πραγματικά με εντυπωσίασε στο Λάς Βέγκας ήταν η αισθητική των εστιατορίων και το εξαιρετικό, αψεγάδιαστο φαγητό τους. Απολαύσαμε τα ωραιότερα φαγάκια διαφόρων προλεύσεων φτιαγμένα απο τους μεγαλύτερους σεφ του κόσμου.
  
  Στο Λάς Βέγκας η κουζίνα φιούζιον, δηλαδή το ανακάτεμα των γεύσεων με υψηλό αισθητήριο σε ένα τέλειο αποτέλεσμα, ήταν η αποκάλυψη του ταξιδιού. Η κινέζικη, ιταλική, γαλλική, γιαπωνέζιλη , ινδική κουζίνα μπλεγμένες με μια γεύση διεθνών αρωμάτων και τεχνικών, παρουσιάζεται στην πιο εκλεκτική στιγμή της.
  
  Αλλωστε, το Λας Βέγκας δεν αποτελεί μόνο προορισμό παικτών, αλλά εκεί διοργανώνονται τα σπιυδαιότερα συνέδρια του κόσμου, για αυτό το περιβάλλον μεταλλάσσεται σε κοσμοπολίτικο και υψηλών απαιτήσεων εσχάτως. Τα σόους , όπου κάθε βράδυ σε κάθε ξενοδοχείο βρίσκονται τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής, είναι επίσης πολύ ενδιαφέροντα.
  
  Εμείς είδαμε το Cirque de soleil και ακούσαμε τους παλιούς και κλασικούς Chicago (που όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ακόμη τραγουδούν!!!)
  
  Θα πρέπει να πώ ότι ξετρελλάθηκα και με το παλιό Λάς Βέγκας το οποίο αποτελεί την επιτομή του κίτς μέσα στα φώτα που τρεμοπαίζουν , τα φώτα που μοιάζουν με ζαχαρωτά. Η περιδιάβαση σ΄αυτό τον τόπο φέρνει στο νού μαερικάνικες ταινίες του 50 και του 60, τότε που το Βέγκας ήταν μόνο ένα απέραντο καζίνο.
  
  Δεν θα παραλείψω να αναφέρω και το γέλιο που ρίξαμε μπροστά απο τα εξωκκλήσια , όπου γίνονται οι γάμοι της ημέρας, καθώς ως γνωστόν το Βέγκας αποτελεί και τόπο άμεσης δράσης για γάμους στο πιτς φυτίλι. Είναι απο τις πιο γραφικές στιγμές της πόλης, που έχει να προσφέρει όλες τις εκδοχές ενός γάμου!
  
  Αν ποτέ βρεθείτε στην Αμέρικα, μην χάσετε το Λάς Βέγκας. Είναι ο τόπος όπου συνυπάρχουν αρμονικά και διαχρονικά η αμερικανιά με την κοσμοπολιτιά!!!
  
  Α! πετάξαμε με τη φίν φον φαν εταιρεία Βίρτζιν που έχει μινιμαλιστικό διάκοσμο παραπέμποντας στη σημερινή τάση διακόσμησης
  Τα συννεφάκια μας έκαναν παρέα στο ταξίδι
  Καλώς ήρθατε στο Λάς Βέγκας να σας διασκεδάσουμε και να σας τα πάρουμε
  Το Λάς Βέγκας καλωσορίζει με μηχανάκια ή μασίνια στο αεροδρόμιο
  
  Τα υδάτινα κανάλια του Venetian εντός του ξενοδοχείου. Ενα αληθινό θαύμα
  Και οι γονδολιέρηδες να τραγουδάνε το Σόλε Μίο, όπως στα νερά της Βενετίας
  Κομμάτι απο τον περίτεχνο διάκοσμο του ξενοδοχείου
  Ο Τέντυ στη φοντάνα του Παλάτσο
  Ιουστινάκι στο τεράστιο αλλά κομψό λόμπι του Mandalay Bay
  Ο Τέντ σε ανάλογη φάση
  Λεπτομέρεια απο το διάκοσμο
  Ο Τέντ πάνω τα μηχανάκια. Δεν τα αγγίξαμε ούτε για πλάκα!
  Στην καρδιά του παλιού Λάς Βέγκας
  Πινακίδες με φώτα σε όλο το μήκος του δρόμου
  Κόσμος σπρώχνεται για μια θέση στα παλιά καζίνα
  Πάντα στο παλιό Βέγκας
  Αλλη γωνία των θαυμάτων
  Κάτοψη λόμπι ξενοδοχείου, δείγμα μεγαλοπρέπειας και αρχοντιάς
  Και το ενυδρείο στην είσοδο του ξενοδοχείου μας
  
  Δίπλα μας το Λούξορ με τη Σφήγγα του Φαραώ και το ξενοδοχείο Πυραμίδα
  Απο τα πρώτα ξενοδοχεία του στρίπ, το Φλαμένγκο φιλοξένησε όλες τις δόξες της Αμέρικας
  Η Νέα Υόρκη σε αναπαράσταση ξενοδοχείου
  Το Ιουστινάκι στο ξενοδοχείο των Ιπποτών
  Το MGM είναι απο τα πιο πολύκοσμα ξενοδοχεία με πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το μίσησα για την πολυκοσμία του και την αμερικανιά του
  Πάντα στο ΜGM με τις τεράστιες οθόνες να παίζουν μουσικές
  Ιουστινάκι παρα θίν Λας Βέγκας
  Περάστε για το γάμο σας, Παντρεύουν άμεσα κι απολεσματικά.
  Και σε όποιο μοντέλο γουστάρετε τα παρεκκλήσια
  Λάς Βέγκας τη νύχτα των θαυμάτων και των οραμάτων
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 14.08.2009
• 18:14

  Της Παναγιάς

   »  Justine's Blog
  
  
  Αφιερωμένο εξαιρετικά στη μάννα μου Μαρία
  
  Είναι αυτή η γιορτή της Παναγιάς στην καρδιά του Αυγούστου, που κάνει τις καρδιές των Ελλήνων να πανηγυρίζουν με πάθος την πρέσβειρα των προσευχών τους στο Χριστό. Χιλιάδες καταφεύγουν στα σκαλοπάτια της Εκατονταπηλιανής η της Παναγιάς της Τήνου ή της Σπηλιανής και τόσων άλλων εκκλησιών για να ανάψουν ένα κεράκι στη Χάρη της.
  
  Είναι αυτές οι μέρες του καλοκαιριού , καυτές και γιορτινές ταυτόχρονα που στέλνουν και τους τελευταίους κατοίκους των πόλεων εκτός με αφορμή τη μεγάλη πανήγυρη της Παναγιάς. Οι πόλεις σιωπούν, ενώ τα μοναστήρια και οι προσκυνηματικοί ναοί βρίθουν ανθρώπων.
  
  Ομως γιατί η Παναγιά αποτέλεσε ανέκαθεν τον ύψιστο γιορτασμό της Χριστιανοσύνης, αναρρωτήθηκα συχνά. Διαβάζοντας προσεκτικά τα κείμενα των παρακλήσεων στη «Δέσποινα και Μητέρα του Λυτρωτού», διαπίστωσα αυτά που είχα ήδη επισημάνει απο την παιδιόθεν παρουσία μου στην εκκλησιαστική παράδοση της οικογένειάς μου.
  
  Η Παναγία, γυναίκα και μάλιστα μπολιασμένη με τον ύπατο πόνο της απώλειας του μοναχογιού της, συμβολίζει για τη Χριστιανοσύνη το κοντινότερο πρόσωπο στην ανθρώπινη φύση. Γι αυτό οι Ελληνορθόδοξοι τη λατρεύουν αποθεώνοντάς την κάθε Δεκαπενταύγουστο. Γιατί αποτελεί τη σύνδεση της Θεότητας με τον άνθρωπο καθώς θεωρείται ως «Αγαθή Αγαθού Λοχεύτρια».
  
  Η Παναγία «προϊσταται πρεσβεύουσα», όπως αναφέρει ο Παρακλητικός Κανόνας , που ψάλλεται επι 15 μέρες συνεχώς πριν απο την κορύφωση της Γιορτής προκειμένου να διαμεσολαβήσει ως « άβυσσσος ευσπλαχνίας» στο Θεό για τα δεινά της ανθρώπινης μοίρας.
  
  Η Παναγία ως «έχουσα μητρικήν παρρησίαν» όχι μόνο πρεσβεύει για την προσωπική ατυχία του καθενός, αλλά αποτελεί «το άρρηκτον τείχος», τον «πύργο ασφαλείας», την «προστασία και σκέπη της ζωής», το «στήριγμα των πιστών» εν συνόλω, αφού οι παρακλητικοί κανόνες διαβάζονται στις μεγάλες συμφορές των τόπων (πολέμους, ασθένειες , ανομβρίες κλπ)
  
  «Επίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε επι την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος», αναφέρεται ως κύριο και επανλαμβανόμενο σημείο σε παρακλητικό τόνο, καθώς η Θεομήτωρ θεωρείται η πρέσβις στο Χριστό για την απαλλαγή απο τις ασθένειες του σώματος αλλά και της ψυχής.
  
  Μεγαλώσαμε στη Λευκάδα παρακολουθώντας το Δεκαπενταύγουστο στην εκκλησιά του πατέρα. Με την Κωνσταντίνα νιώθαμε τόσα κοντά στις προσευχές προς την Παναγία. Παίρναμε το βιβλιαράκι μας και σιγοντάραμε τον πατέρα όταν έψαλλε τον Παρακλητικό Κανόνα στο σπίτι μας για την ευλογία κάθε Δεκαπενταύγουστο αδιαλείπτως.
  
  Τα χρόνια πέρασαν, εκείνη έφυγε κι εγώ μένω στο Μόντρεαλ, μακριά απο το πάθος και το έθος της γιορτής. Μερικές φορές με παίρνει μια μελαγχολία που δε μπορώ να βιώσω χωρίς το φίλτρο των αναμνήσεων και της άκαμπτης λογικής τούτη τη Γιορτή της Παναγιάς, που αποτελεί την επιτομή των πανηγύρεων της Χριστιανοσύνης!
  
  Ισως νάναι αυτός ο διαρκώς επιβαρυνόμενος απολογισμός της χαμένης αθωότητας!
  
  Χρόνια πολλά στις Μαρίες και στη μητέρα μου!
  
  Ιουστίνη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 10.08.2009
• 01:39

  Hoover Dam ή Φράγμα Χούβερ, ένα ανθρώπινο θαύμα!

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης
  
  Εχω αφήσει πολλές περιπέτειες και εμπειρίες στα μετόπισθεν, καθώς ο χρόνος με κυνηγάει διαρκώς και η επικαιρότητα προηγείται. Ωστόσο, αυτό το καλοκαίρι της επιστροφής αποφάσισα να ταξινομήσω τις εντυπώσεις μου και να ξαναζήσω στιγμές που είχε αφήσει στη λήθη.
  
  Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας την πρωτοφανή εμπειρία του Φράγματος Χούβερ, εκεί που η αμερικάνικη τεχνολογία στα χρόνια του Μεσοπολέμου έστρεψε τον ποταμό Κολοράντο προς τα οπίσω αρδεύοντας την έρημο της Γιούτας, της Νεβάδας, της Καλιφόρνια, του Κολοράντο, του Νιού Μέξικο και του Γουαϊόμινγκ.
  
  Τότε λοιπόν, κατα το κράχ, οι αμερικανοί κατασκεύασαν αυτό το τεράστιο αρδευτικό έργο προσφέροντας δουλειά σε εκατοντάδες αμερικανούς, που είχαν μείνει άνεργοι απο την οικονομική συγκυρία.
  
  Το έργο άρχισε το 1931 και ολοκληρώθηκε το 1936 αποτελώντας το πιο κολοσσιαίο προπολεμικό υδροηλεκτρικό φράγμα του κόσμου. Πήρε το όνομά του απο τον τότε υπουργό εσωτερικών και αργότερα πρόεδρο των ΗΠΑ Χέρμπερτ Χούβερ.
  
  Θέλω να σας πώ ότι 70 χρόνια μετά που το επισκέφθηκα ένιωσα απίστευτο δέος για την ανθρώπινη δύναμη τόσο σε επίπεδο σύλληψης ενός τέτοιου έργου όσο και σε επίπεδο εκτέλεσης.
  
  Κοιτάζοντας απο ψηλά το ποτάμι που εκτράπηκε σχηματίζοντας τεχνητή λίμνη προκειμένου να αρδεύει τις μεγάλες και στεγνές πολιτείες της δύσης, έμεινα άναυδη με την ικανότητα του ανθρώπου να δαμάζει τη φύση.
  
  Τα λόγια είναι περιττά για το θέαμα, που πραγματικά σου κόβει την ανάσα στη θέα του. Βεβαίως, πρόκειται για ένα έργο κλειδί της αμερικάνικης ανάπτυξης του 20ου αιώνα, το οποίο φρουρείται επι 24ώρου βάσεως.
  
  Το παραμικρό σαμποτάζ στο Φράγμα του Χούβερ θα αφήσει τη μισή Αμερική χωρίς φώς και χωρίς νερό.
  
  Πάντως, εγώ έμεινα ώρες να αποθαυμάζω το ανθρώπινο θαύμα, κάτι ανάλογο με την ανέγερση των Πυραμίδων ή τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου.
  
  Ενιωσα μικρή και μεγάλη καθώς είχα την ευκαιρία να δώ απο κοντά ένα απο τα ανθρώπινα έργα της υπέρβασης, ένα απο τα αμερικάνικα θαύματα που σμίλεψαν την υπερδύναμη της διπλανής πόρτας!
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 06.08.2009
• 23:36

  Οδός Μιχαήλ Σκένα

   »  Justine's Blog
  Αφιερωμένο εξαιρετικά στη συμμαθήτριά μου Νίνα Θερμού- Κολάκη, που έφυγε νωρίς απο τις γειτονιές της Λευκάδας
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Καθώς βρίσκομαι μακριά στην ησυχία της πόλης μου, αναπολώ τις μέρες της Λευκάδας. Οχι τις πρόσφατες μόνο μέρες των διακοπών, αλλά την παιδική ηλικία, που έρχεται σιμότερα με τα χρόνια αντί να ξεμακραίνει.
  
  Είμαι τυχερή που μεγάλωσα, έπαιξα, έτρεξα, έπεσα και σηκώθηκα στο σοκάκι της Μιχαήλ Σκένα. Νιώθω προνομιούχα που τα παιδικά και τα εφηβικά χρόνια κύλησαν μέσα στην ευωχία της οικειότητας των γειτόνων.
  
  Απο ανήλικα βγαίναμε στη γειτονιά χωρίς καμιά επιτήρηση, αφού τα μάτια των γειτόνων ήταν στραμμένα πάνω μας. Παίζαμε ανέμελα κι ανυποψίαστα, καθώς το κακό δεν υπήρχε ούτε σαν το παραμικρό ενδεχόμενο. Κανείς δεν φοβόταν κανένα και οι πόρτες έμεναν ανοιχτές για να γλιστρήσει η μια στο σπίτι της άλλης γειτόνισσας να συζητήσουν το μεγάλο θέμα: το μαγειριό της μέρας.
  
  Κι όταν η μια έφτιαχνε ένα περίπλοκο φαγητό, παστίτσιο ας πούμε η λαχανόπιτα απο φρέσκα λαχανικά του βουνού, έστελνε ένα πιάτο για να δοκιμάσουν κι οι γείτονες. Ενα πιάτο απο το περίσσευμα της αγάπης, γιατί τα αγαθά ήταν μετρημένα.
  
  Κι όταν υπήρχε γιορτή σε κάποιο σπίτι στολιζόταν όλη η γειτονιά. Η κάθε νοικοκυρά έπλενε την αυλή της και το κομμάτι του δρόμου που της αντιστοιχούσε κι έβγαζε τα λουλούδια με τις γλάστρες ν’ ανθίσει ο τόπος. Στο τέλος της μέρας τα πιάτα με τα περισσεύματα των γλυκών έφταναν απο σπίτι σε σπίτι να γλυκαθούνε όλοι κι ας περάσανε απο τις επισημότητες των σαλονιών οι κυρίες της γειτονιάς.
  
  Τα χρόνια πέρασαν, εμείς μεγαλώσαμε αλλά η γειτονιά μας παρέμεινε η ίδια. Καλοδεχούσα, ζωντανή με όσες απο τις γειτόνισσες έχουν απομείνει κι άλλες που προστέθηκαν αργότερα, η Μιχαήλ Σκένα είναι ένας δρόμος γεμάτος πρασινάδα στην καρδιά της μεσοαστικής Λευκάδας. Είναι ένας δρόμος γεμάτος χαμόγελα και καλοδεξίματα και αγαπητικές κουβέντες.
  
  Εκεί λοιπόν μεγάλωσε και ο Αλέξανδρος στο σπίτι των γονιών μου. Εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα, εκεί έπαιξε με τα παιδιά, εκεί γνώρισε το κυνηγητό και την αγάπη της κλειστής γειτονιάς μας. Εκεί αντρώθηκε και γύρισε αργά τα βράδυα απο τα μπαράκια γνωρίζοντας πως οι πατημασιές του ηχούσαν γλυκά στο πλακόστρωτο.
  
  Μα και οι δικές μας πατημασιές ηχούσαν πρόωρα γυναικείες στα χρόνια του σχολείου καθώς η Τούλα είχε φορέσει στις σαγιονάρες μας ψηλά ξύλινα τακούνια κι όλο πηγαινοερχόμαστε κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, απειλώντας πως το μεγάλωμά μας θα ερχόταν γρήγορο και καταιγιστικό.Κι όμως ήρθε στην ώρα του χωρίς μεγάλες διακυμάνσεις, φυσιολογικά όπως σε κάθε γειτονιά.
  
  Στη μνήμη τριγυρνούν τα πρόσωπα των γυναικών, καθώς οι άντρες δεν είχαν πολλά πάρε-δώσε με το σοκάκι. Μόνο περαστικοί, μακρινοί παρατηρητές της καθημερινότητας έμειναν. Κι έτσι καταγράφηκαν στα παιδικά ματάκια μου.
  
  Θυμάμαι την τρομερή θειά Παρασκευή, που έφτιαχνε διασίδια και ύφαινε στο δωμάτιό της, τακ-τακ, τακ-τακ όλη της μέρα στον αργαλειό μέχρι να πιάσει το βαθύ σούρουπο.
  
  Κι ύστερα τον άντρα της τον κυρ Τάσο με το μανάβικο, που ήταν απίστευτα ήσυχος κι ευγενικός. Το τεμπεραμέντο της μάννας του κληρονόμησε ο Βασίλης Κοψιδάς που κάνει χωρατά με όλα τα παιδιά και που πάντα με κορόιδευε γιατί πήγαινα γλυκό στη δασκάλα για το καλό ενδεικτικό. Και η γυναίκα του η κυρία Αίθρα είναι περίφημη για την κομψότητα και την καλλιτεχνία της. Θυμάμαι τα περίτεχνα κουμπιά και τις ζώνες απο ύφασμα κατα παραγγελία που έβγαιναν απο τα προκομμένα χέρια της.
  
  Δεν θα παραλείψω την αρχοντική κυρα Μάχη, τη μαμά της Τούλας και του Κώστα, που εξακολουθεί να είναι γοητευτική και ήρεμη μέχρι σήμερα. Οσο για τον κυρ Αποστόλη, έμεινε πάντα ως ο μοναχογιός με τα εμπορικά καταστήματα κι ας στράφηκαν αλλού τα παιδιά του.
  
  Δίπλα ακριβώς η μακαριστή Σταματούλα με τα δίδυμα , την Αλέκα και το Ζώη, που τα έσερνε σε εκείνο το πελώριο καρότσι για δύο, θέμα νιόφερτο στη γειτονιά. Ηταν γυναίκα του κυρ Γιώργου του Λεκατσά που μας τρόμαζε με την αυστηρότητά του.
  
  Η κυρα Λαμπρινή και ο κυρ Ηλίας ήρθαν στη γειτονιά αργότερα, αλλά η παρουσία τους είναι μέχρι σήμερα δυναμική. Η κυρα Λαμπρινή με τα όμορφα ρούχα της περπατάει και τρίζει η γειτονιά. Και το μηχανάκι του κυρ Ηλία έσβηνε πριν μπεί μέσα στο σοκάκι και προκαλέσει θόρυβο.
  
  Απέναντι, στο σπίτι όπου γεννήθηκα μένουν η Μαρία και ο κυρ Τάσος με τα παιδιά και τα εγγονάκια τους , που γεμίζουν φωνούλες και ζωή τη γειτονιά μας.
  
  Και πλάι στο Λογοθετέικο που σήμερα κατοικείται απο την οικογένεια του Λάκη, κάποτε βασίλευε η μητέρα του, η αρχόντισσα η κυρα Λόπη με τον κυρ Βασιλάκη. Ηταν η αρχιτεκτόνισσα της γειτονιάς καθώς είχε πάντοτε σωστές συμβουλές να δίνει στις νεότερες. Κρεμούσε τις παστρικές μπουγάδες απέναντι στις λαμπερές μπουγάδες τη μητέρας μου.
  
  Το δικό μας σπίτι σε απαλό βεραμάν χρώμα έζησε όμορφες μέρες, ώσπου ο θάνατος χτύπησε την πόρτα μας. Κι έγινε πένθος η χαρά και λύπη η αισιοδοξία.
  
  Πλάι μας το Σιδερέικο με την παιδική φίλη της μάννας μου την κυρά Ζωή, κοκέτα με μαλλί κομμωτηρίου, να μας κανακεύει όλα τα παιδιά σαν τα δικά της. Κι ο κυρ Πάνος, σιωπηλός να περνάει χαμένος πάντοτε μέσα στις σκέψεις του. Σήμερα εκεί ακούγεται ο αισιόδοξος λόγος της δέυτερης γυναίκας του, της Σταυρούλας που έχει ενσωματωθεί στη γειτονιά μας.
  
  Απέναντι είναι η Τασούλα και ο Κώστας, νεότερης γενιάς που όμως έχουν ενήλικες κόρες, απόφοιτες του πανεπιστημίου . Φέτος η μία βγήκε νύφη απο τη γειτονιά μας και αναθάρρησε πάλι το στενό.
  
  Και αντικρυστά το σπίτι της θεια-Αγγέλως, μιας μοναχικής ύπαρξης που χαιρετάει όλους μας «για μια στάλα κουβέντα, παιδί μου» . Η θειά Αγγέλω ήταν η αγαπημένη της αδελφής μου, που την συζητούσε ακούραστα με τις ώρες.
  
  Στο τέλος του στενού η Αλεξάνδρα, η νεότερη ένοικος της γειτονιάς , που ήρθε απο την Αλβανία με την οικογένειά της για μια καλύτερη ζωή. Δεν ξέρω αν βρήκε αυτά που ονειρεύτηκε , πάντως η γειτονιά την καλοδέχτηκε και την αγκάλιασε για την καλή της την καρδιά, τη γενναιότητα και την εργατικότητά της.
  
  Υπάρχουν κι άλλοι που πέρασαν απο το σοκάκι της Μιχαήλ Σκένα αλλά δεν τους ανέφερα για οικονομία . Ομως για μένα αυτή η ύπαρξη της πατρικής εστίας περιβαλλόμενη απο την οικειότητα της γειτονιάς, είναι η πεμπτουσία της προσωπικής μου ιστορίας. Καθώς ανακινώ τις μνήμες προβάλλει ως πλαίσιο ζωής η αέναη οδός : πού κατοικείτε; Μιχαήλ Σκένα!
  
  
  
  Οδός Μιχαήλ Σκένα στην καρδιά της Λευκάδας. Ολα τα φυτά στο δρόμο ακόμη και η αροκάρια της Σταυρούλας
  
  Οδός Μιχαήλ Σκένα, αριθμός 6, το πατρικό μου σπίτι
  
  Οπως ΄βλέπετε ο δρόμος μας είναι στολισμένος με γλάστρες
  
  Και η μπουκαμβίλια της κυρα Λαμπρινής
  
  Μαρία, Αλεξάνδρα , κυρα Λαμπρινή. Οι πυλώνες της γειτονιάς
  
  Οι δυό κυρίες με πρωινό ένδυμα
  
  Το σπίτι της αγαπημένης κυρα Λόπης, όπου πέρασα πολλές και όμορφες ώρες με τη Μαρία της να μου φτιάχνει στολές αποκριάτικες, να με ντύνει και να με στολίζει
  
  Απλωμένη μπουγάδα στο μπαλκόνι
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.08.2009
• 06:04

  Της Ζωής και Της Αγάπης

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Την παρατηρούσα να τρυπώνει στα ιστολόγιά μας, πότε λέγοντας ετούτο, πότε γράφοντας εκείνο. Μου κίνησε την περιέργεια, η Ελένη Τσαμαδού που με πραγματικό νεανικό πείσμα γράφει τα βιβλία της παρεμβαίνοντας και στα λογοτεχνικά δρώμενα των ιστολογίων μας.
  
  Ωσπου τη γνώρισα στη Θεσσαλονίκη, πλαισιωμένη απο την ωραία της οικογένεια. Με διάφανη λευκή επιδερμίδα και καταγάλανα μάτια, τρύπωσε αμέσως στην καρδιά μου βάζοντας στην κουβέντα μας τα κοινά στοιχεία της ιόνιας καταγωγής μας. Μου άρεσε ευθύς εξαρχής για τα άψογα ελληνικά της, την άνεση και στην κοσμοπολιτιά της. Και μου εγχείρησε το νέο της μυθιστόρημα «Της Ζωής και της Αγάπης», που κυκλοφορεί απο τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
  
  Το διάβαζα με την ηρεμία μου πριν απο τους ήσυχους ύπνους στο σπιτικό του Μόντρεαλ. Μια ιστορία με φόντο την ταραγμένη εποχή του πολέμου, του εμφυλίου και της χούντας, όπου αναδεικνύονται οι περσόνες του αδίστακτου άντρα, της συμβιβασμένης και ταυτόχρονα ασυμβίβαστης γυναίκας. Μια ιστορία που κινείται σε δύο χρονολογικά επίπεδα δίνοντας στον αναγνώστη το ωραίο ταξίδι.
  
  Η αφηγηματική δεινότητα της Ελένης Τσαμαδού είναι εμφανής στο μυθιστόρημα, που πραγματικά στερεώνεται στα δομικά υλικά ενός μύθου, ο οποίος πλέκεται γύρω απο πρόσωπα και γεγονότα. (Ολο και λιγότερη η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνική σκηνή δομεί γύρω απο το μύθο).
  
  Πάντως, καταραμένο πρόσωπο αυτής της ιστορίας είναι ο πρωταγωνιστής Παπαϊωάννου, ο οποίος αποτελεί την επιτομή του αδίστακτου επιχειρηματία, πολίτη, μηχανορράφου, προδότη μια και η ζωή του ανακατεύεται σε ανίερες συμφωνίες με τους Γερμανούς, σε προδοσίες στα βουνά της αντίστασης, σε ερωτικές ατασθαλίες αντανακλώντας την απονιά του απέναντι στους συντρόφους του αλλά και την ίδια τη γυναίκα της ζωής του.
  
  Η γυναίκα του Ειρήνη, μια όμορφη χωριατοπούλα απο την Ηπειρο γίνεται έρμαιο της αδηφάγας ερωτικής του έξαψης αλλά της ανάγκης του να ζευγαρώσει επίσημα κατα τη διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής παριστάνοντας τον έντιμο πολίτη. Η ταπείνωσή της απο το σύζυγο, ο έρωτάς της με ένα Αγγλο σύμμαχο αλλά και η στερνή της ανακάλυψη για το βρώμικο και μοιραίο ρόλο του άντρα της στην Κατοχή, γίνεται θηλειά στο λαιμό της ύπαρξής της.
  
  Η κόρη της η Ζωή, καρπός του παράνομου έρωτα με τον Αγγλο, είναι το κύριο πρόσωπο της σύγχρονης τραγωδίας, καθώς η προσωπική ερωτική της ιστορία και η εξώγαμη εγκυμοσύνη της, δημιουργούν έναν καινούριο ιστό, όπου εμπλέκονται η πρωταγωνίστρια Νάσια Φωτιάδη και ο μεγαλοδικηγόρος Θεοδώρου, πρόσωπα που φιγουράρουν απο τις πρώτες σελίδες του βιβλίου ανοίγοντας διάφορα κεφάλαια μυστηρίου.
  
  Οι φωτογραφίες, που αφήνει ως παρακαταθήκη στη δημοσιογράφο Νάσια Φωτιάδη ο εκλιπών πρωταγωνιστής Γιάννης Παπαϊωάννου, θα αποτελέσουν το εναρκτήριο σημείο εμπλοκής της με το μεγαλοδικηγόρο κι απο κεί θα ξετυλιχτεί ο μίτος της ιστορίας εμβάλλοντας τον αναγνώστη σε ένα αγώνα δρόμου για την ανάγνωση και λύτρωση μέσα απ΄αυτή.
  Το μυθιστόρημα στο πρώτο επίπεδο της σύγχρονης εποχής εξελίσσεται φυσιολογικά, προσθέτοντας στοιχεία μυστηρίου ως υλικό έλξης για την περαιτέρω ανάγνωσή του .
  
  Ταυτόχρονα όμως, η συγγραφέας χρησιμοποιεί ως μανιέρα επεξηγήσεων την ημερολογιακή γραφή, η οποία μερικές φορές κουράζει αν και θα μπορούσε να αποτελέσει θαυμάσιο εξελικτικό υλικό στην ιστορία αν επιλεγόταν το γραμμικό ύφος της αφήγησης.
  
  Πάντως, η Ελένη Τσαμαδού εκτός απο την ίδια την ιστορική πραγματικότητα, την οποία συνθέτουν οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, όπως επιδιώκει να διακηρύξει μέσα απο τις πλούσιες σελίδες του βιβλίου της, που γλυστρούν αβίαστα προσφέροντας χορταστική εξέλιξη στον αναγνώστη, ταυτόχρονα καταπιάνεται με τα μέγιστα αέναα θέματα της ανθρώπινης ροής: τη μητρότητα, τη θρησκοληψία, τον έρωτα, την ταξική πραγματικότητα, την αντιπαλότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων, το ψέμμα, την κοινωνική συνθήκη που μοιάζει ενίοτε να νικάει την αληθινότητα και την αλήθεια.
  
  Κύριο χαρακτηριστικό της συγγραφέως είναι η ομαλή περιγραφικότητα, η πλοκή, ο μύθος ως στοιχείο ενδιαφέροντος για την πορεία του αφηγηματος. Τα βασικά υπαρξιακά ερωτήματα περνούν ακροθιγώς με μια έννοια διδακτισμού ενίοτε, αλλά η Ελένη Τσαμαδού κατορθώνει να χαρίσει συναρπαστική περιπέτεια κι ένα προσκάλεσμα στα άδυτα και κρυφά μονοπάτια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
  
  Σ ευχαριστώ για το ωραίον ταξίδι, Ελένη του Ιονίου!
  
  Βιογραφικό
  
  Η ΕΛΕΝΗ Κ. ΤΣΑΜΑΔΟΥ σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και International Legal Studies στο American University, Washington College of Law. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος από το 1966 μέχρι το 2000, οπότε αποχώρησε με τον ανώτατο βαθμό ιεραρχίας. Ασχολήθηκε κυρίως με θέματα Διεθνών Συναλλαγών και Ιδιωτικοποιήσεων. Τα έτη 2000-2004 εργάστηκε ως ειδική σύμβουλος σε νομικά θέματα των Υπουργών Ανάπτυξης, και Οικονομίας και Οικονομικών. Είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ, το οποίο έχει μεταφραστεί στα γερμανικά με τον τίτλο EIN KONIGREICH FUR EIN GRAB, Η ΕΤΑΙΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ και ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 02.08.2009
• 20:04

  Gateé Justine

   »  Justine's Blog
  Φέτος ήταν μια σημαδιακή χρονιά καθώς συμπλήρωσα μισό αιώνα επι γής. Μηδένισα το κοντέρ και τώρα αρχίζω απο την αρχή μια άλλη ζωή χωρίς ηλίκία. Μια ζωή ανήλικη. Γι αυτό να δείτε να κάνω τρέλλες, μην απορήσετε. Είναι αυτή η ελευθερία και η ανεμελιά της ανήλικης εφεξής, που θα τη ρουφήξω σταγόνα σταγόνα χωρίς έλεος.
  
  Είπα να μην κάνουμε φιοριτούρες , αλλά ο Τέντ και ο Αλεξανδρίνος επέμεναν κι έτσι καλέσαμε τους πιο κοντινούς και αγαπημένους φίλους του Μόντρεαλ να μοιραστούμε στιγμές ανεμελιάς στο εστιατόριο Μύθος γνωστό για το ωραίο ελληνικό φαγητό αλλά και για τις πενιές του.
  
  Τα αγόρια μου έκαναν πολύτιμα δώρα γιατί με έχουν καλομαθημένη, μια αληθινή γκατέ. Αλλά το πολυτιμότερο δώρο αυτών των γενεθλίων ήταν ο ερχομός της κολλητής μου φίλης εξ Ελλάδος, της Αγγελικής Σπηλιά, με την οποία έχουμε χτίσει αυτό το οικοδόμημα εδώ και 35 χρόνια, απο τα ανήλικα και αθώα θρανία του γυμνασίου. Ηταν και παραμένει το ταίρι μου σε θηλυκό γένος.
  
  Με την Αγγελική τριγυρίσαμε όλα τα πέριξ, φτάσαμε μέχρι το Τορόντο και τους καταρράκτες του Νιαγάρα. Απόλαυσα κάθε στιγμή μαζί της, καθώς εκείνη ρούφαγε τις εντυπώσεις σα μικρό παιδί, αφού ήταν το πρώτο της ταξίδι στη Βόρεια Αμερική.
  Ξαναείδα το Μόντρεαλ απο την αρχή μέσα απο τα αχόρταγα μάτια της και έτσι κάθε μέρα ξεδιπλώθηκε διαφορετική μέσα απο τη μαγεία των ταξιδιωτικών εντυπώσεων της παιδικής μου φίλης, που αποτελεί το άλτερ έγκο μου.
  
  Τώρα θα μου πείτε πως νιώθω που έκλεισα πενήντα χρόνια ζωής; Χωρίς ηλικία, αυτή είναι η πραγματική αίσθησή μου. Ειλικρινά , μαθαίνοντας να βιώνω τα ωραία και τα άσχημα, τις ευτυχίες και τις δυστυχίες, τις σκιές και τις παρουσίες, πιστεύω πως είμαι πιο πλούσια σε αισθήματα. Αντι να στρογγυλεύει ο συναισθηματισμός μου, εντείνεται κι αυτό για μένα είναι κατάκτηση. Αντι να καταπνίγεται , ανθίζει κι αυτό είναι η αληθινότητα της ζωής.
  
  Φιλιά απο ένα κοριτσάκι μισού αιώνα!
  
  Υγ. Ξέχασα να πώ για τα υπέροχα δώρα μου. Λουλούδια, δυό αγκαλιές τριαντάφυλλα,
  μια απο τον Τεντ και τον Αλεξ και μια απο τους Διαμανταίους. Ενα υπέροχο ρόζ ρόδο απο τη μικρή Στέλλα, ηλίανθοι απο τη βιβλιοπώλισσά μου Μαρία Νάννας.
  Κι απο την Αγγελική μια φωτογραφία σε ασημένια κορνίζα με μάς τα δυό κορίτσια.
  Ο Φίλιπ ήρθε με ένα στυλό Mont Blanc για να συνεχίσω τας γραφάς
  Οι Φιλενάδες μου με περιοιπήθηκαν με ημερήσια σπά (ένεκα ηλικίας!!!!)
  Ο Τέντ μου χάρισε καρφίτσα πεταλούδα με διαμάντια ροζ, λευκά και μαύρα.
  Ο Αλεξ δαχτυλίδι σπορτίφ λευκόχρυσο με διαμάντια
  Η Ανζέλ ένα εκπληκτικό κραγιόν της Guerlain σε θήκη με καθρέφτη για το τσαντάκι!!!
  
  Η σοκολατένια τούρτα απο το Gasgogne με γεύση ερωτικής σοκολάτας με φράουλα! Αφήσαμε το γκαρσόν να μαντέψει και με έβγαλε σαράντα. Καλό κι αυτό!!! (κι όχι στημένο)
  Με τη διαμαντένια πεταλούδα στο πέτο, δώρο γενεθλίων απο τον Τέντ
  Πριν τη μεγάλη αναχώρηση, ανάμεσα στον Τέντ, τον Αλέξανδρο, το κοριτσάκι του την Ανζελίκ. Το μόβ φουλάρι είναι Ερμές δώρο απο λατρεμένη μου φίλη
  Ανζέλ, Ζυστίν, Τέντ και η Αγγελική εξ Ελλάδος
  Στο Μύθος μια χαρούμενη παρέα. Απο δεξιά ο κουμπάρος μου δρ. Γιώργος Τσούκας και η λατρεμένη του γυναίκα Χαρίκλεια.
  Ο δρ Τσούκας μου έπλεξε το εγκώμιο. Τον ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια
  Η παρέα διευρυμένη. Η φίλη Σούλα Τελλίδη, η εορτάζουσα, η Αγγελική μου. Δεξιά ο δρ, Τσούκας, η Χαρίκλεια και το βαφτιστήρι μου ο Φίλιπ.
  Ο Φίλιπ με τους γονείς του Χαρίκλεια και Γιώργο. Κι εκείνος φοιτητής φυσιολογίας με στόχο την Ιατρική. Η οικογένεια έχει τέσσερα αγόρια, τα τρία πρώτα είναι στην Ιατρική. Επεται ο Φίλιπ.
  Ο Τέντ, η αδελφή Νατάσα Φωτόπουλος, ο Νίκ Βόικοφ κι απο πάνω το ζευγαράκι Αλεξ-Ανζέλ, Ζυστίν και Αγγελική
  Δύο άντρες μεταξύ μας. Ο πολλά βαρύς Μιχάλης Τελλίδης και ο πολλά αψηλός Κώστας Διαμάντης
  Η γαλλοκεμπεκουάζ κολλητή Ελέιν Λαντρύ, η δημοτική σύμβουλος και αδελφή ως προς βαθμό συγγένειας Ελεν Φωτόπουλος και απέναντι η σίστερ Νατάσα και ο μπράδερ Νίκ
  Πέσανε και οι σχετικοί χοροί με τα πόπ του 70. Οταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, Σε συνάντησα στην πλάζ (πού ήσασταν Δημήτρη, Κατερίνα να τα σπάσουμε!) κλπ, κλπ
  Δύο καλλονές, η Σουλτάνα και η Φωτεινή Διαμάντη στην παρέα μας
  Η Αγγελική στο τσακίρ κέφι!
  Και μια ζεμπεκιά για τη μαγκιά!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 30.07.2009
• 17:37

  Βεράντα με θέα

   »  Justine's Blog
  Αφιερωμένο εξαιρετικά στο φίλο μου Κυριάκο, που τραβάει για Βαλκάνια
  
  Της Ιουστίνης
  
  Οταν επιστρέφω στην πόλη μου κάθομαι και μηρυκάζω τις τόσες εντυπώσεις που μαζεύω στα ταξίδια μου. Κι έτσι ζώ ανάμεσα στο ήρεμο τώρα και το πολλυσυλλεκτικό πρίν. Ανάμεσα στην ομαλή καθημερινότητα και στα όνειρα για τα απρόβλεπτα ταξίδια που
  έρχονται.
  
  Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες το μάτι μου στάθηκε σε μια βραδυά βεράντας, όπου περάσαμε καλεσμένοι της Καναδικής πρεσβείας στην κορυφή της Μεγάλης Βρεταννίας. Αυτή είναι η ωραιότερη περιμετρική θέα της Αθήνας και δεν την αλλάζω με τίποτε.
  
  Με συνόδευσε ο αγαπημένος φίλος Στράτος Δουκάκης, καλοκαιρινός κάτοικος Μολύβου Λέσβου. Αυτός ο γενναιόδωρος άνθρωπος με τον οποίο χτίσαμε φιλία απο την εποχή της αποδημίας του στη Βαλένθια της Βενεζουέλας συνεχίζει να είναι παρών στη ζωή μου μέσα απο το μπλόγκινγκ, την ηλεκτρονική αλληλογραφία , τα ωραία του κείμενα στην εφημερίδα Εμπρός t.
  
  Απο εκείνες τις μακρινές μέρες κρατάει η παρέα μας κι όλο ανανέωνεται στις συνευρέσεις της Αθήνας. Ο Στράτος και η γυναίκα του Αλεξάνδρα είναι δύο άνθρωποι που αγαπώ και αναθυμάμαι συχνά στις μέρες του Μόντρεαλ.
  
  Για να επανέλθω στη βραδυά της Καναδικής πρεσβείας, θα πρέπει να ομολογήσω πως ήταν ελαφρώς απογοητευτική, καθώς η πρόσκληση έλεγε να συνευρεθούμε για ποτά κατα την ώρα του απογεύματος, τα οποία τελικά ήταν πληρωτέα.
  
  Μου φάνηκε παράταιρο και παράλογο να σε καλούν σε happy hour και να πληρώνεις. Αλλά πάλι σκέφθηκα πως έτσι είναι οι Καναδοί, στοιχημένοι με ελάχιστη κοινωνική γενναιοδωρία.
  
  Αντίθετα, εδώ οι Κεμπεκιώτες είναι μόρτηδες και καλοζωϊσμένοι. Mε κληρονομιά τη μακρινή γαλλική καταγωγή τους, γνωρίζουν καλά την τέχνη του εύ ζήν και σίγουρα δεν κάνουν οικονομία την ώρα της χαράς!
  
  Ιερός Βράχος, απόλυτα κυρίαρχος μιας πόλης που παραπαίει
  
  Λυκόφως με φόντο την Ακρόπολη
  
  Η θεά Ακρόπολις μετα Παρθενώνος και στα πόδια της η ασχήμια
  
  Με θεα την Αθήνα ο Στράτος Δουκάκης και η αφεντιά μου στη βεράντα
  Με την καναδή πρέσβη στοιχημένες
  
  Τα νεότερα κτίρια θίγουν τη συνολική αισθητική της πόλης των θεών.
  
  Κι όμως ξεχωρίζει η Βουλή των Ελλήνων
  
  Στο βάθος η λεωφόρος Βασιλισσης Σοφίας
  Το κτίριο της Βουλής και στο βάθος η πόλη
  
  Η κορυφαία σκηνή του Αη Γιώργη στο Λυκαβηττό
  
  Κτίρια και πάλι κτίρια αραδιασμένα στη σειρά
  Τζουστινάκι χαρωπό με θέα την πόλη της νιότης
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 28.07.2009
• 21:25

  Καφέ Κλεμέντε απο την Πέρσα Κουμούτση

   »  Justine's Blog
  
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Τη γνώρισα πριν απο τρία χρόνια στο πρώτο παζάρι βιβλίου στη Διονυσίου Αεροπαγείτου, όπου είχε αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις των εκδοτών, οργανώνοντας μια σειρά εκδηλώσεων, που πραγματικά τόνωσαν το ενδιαφέρον για το παζάρι, τα βιβλία και τους ίδιους τους συγγραφείς.
  
  Μου άρεσε ο σεμνός της τρόπος και η ευγενική της φύση. Την είχα ήδη ξεχωρίσει για τις εκπληκτικές μεταφράσεις της πάνω στα βιβλία του Αιγύπτιου νομπελίστα Ναγκίμπ Μαχφούζ. Συχνά μπαίνοντας στο διαδίκτυο έπεφτα πάνω στο μυθιστόρημά της «Πέρα απο το Νείλο», το οποίο δεν είχα την ευκαιρία να διαβάσω.
  
  Ωστόσο, φέτος στην έκθεση του ΕΚΕΒΙ στη Θεσσαλονίκη , η κοινή μας αγαπημένη φίλη Ελένη Γκίκα, μάς έφερε πιο κοντά. Κι απο τα χέρια της σεμνής Πέρσας πήρα το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο «Καφέ Κλεμέντε», το οποίο περιέφερα στις διακοπές μου, απο τη Λευκάδα, μέχρι τη Ρόδο ανοίγοντας πού και πού κάποιες σελίδες. Αυτές οι πλανεύτρες περιπλανήσεις κατέφαγαν το χρόνο χωρίς αντίκρυσμα.
  
  Κι έτσι στο σκιερό περιβάλλον της πόλης μου κατόρθωσα να ολοκληρώσω το μυθιστόρημα της Πέρσας Κουμούτση, που κινείται πάνω στον άξονα Παρίσι-Αλεξάνδρεια την εποχή προ του πολέμου αλλά και κατα τη διάρκειά του με πρωταγωνίστρια μια Αλεξανδρινή θεατρίνα , την Ελισάβετ.
  
  Η Πέρσα Κουμούτση με την πέννα της μεταφέρει εικόνες απο την Αλεξάνδρεια της μνήμης αλλά και απο το Παρίσι του πολέμου με πειστικότητα πασπαλίζοντας την ιστορία με το ιδιότυπο προσωπικό αποτύπωμα της θεατρίνας Ελισάβετ.
  
  Πρέπει να πώ ότι η Ελισάβετ, γυναίκα δοσμένη με πάθος στο θέατρο ή μάλλον παραδομένη στο υπερεγώ της, μου θυμίζει εν πολλοίς ηρωίδες του Ντάρελ απο το « Αλεξανδρινό Κουαρτέτο», αφού η ζωή στρέφεται γύρω απο την ομορφιά και την καριέρα της. Αλλωστε, ο ακαδημαϊκός σύζυγός της ο Αλέξανδρος, θαυμαστής αυτού του υπερεγώ της γυναίκας, το τρέφει και το στηρίζει χωρίς ενδοιασμούς, βυθιζόμενος ολοένα στην αυταπάρνηση και την αυτοταπείνωση.
  
  Ο Αλέξανδρος ζεί υπο το φώς της συζύγου του, την οποία επιλέγει εξαιτίας αυτού του υπερεγώ της. Κι αυτή την αναπόδραστη ματαιοδοξία της επιδιώκει να υπηρετήσει με κάθε τρόπο, ατυχώς και ανεπιτυχώς.. Αλλωστε έτσι ήταν μαθημένος καθώς μεγάλωσε κι έζησε υπο τη σκιά του αδελφού του Επαμεινώνδα , που τώρα συνεργάζεται με τους Γερμανούς ζώντας και προοδεύοντας στη χώρα του Γ Ράιχ.
  
  Οι διάλογοι των δύο αδερφιών για την εξάπλωση του φασισμού δείχνουν τον εκ διαμέτρου αντίθετο χαρακτήρα τους αλλά και την απόλυτα ασύμβατη στάση τους απέναντι στη ζωή.Ο ένας είναι αδίστακτος, ο άλλος ονειροπόλος.
  
  Και η Ελισάβετ ατάραχη για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ανίκανη να αισθανθεί το παραμικρό για τον άνδρα της-ούτε καν την ελάχιστη ευγνωμοσύνη για την άδολη αγάπη του- ξεχύνεται σ’ έναν αγώνα δρόμου να κατακτήσει τη θεατρική σκηνή του Παρισιού με όποιο κόστος, αφαιρώντας απο τη συνείδησή της το υπαρκτό τοπίο του πολέμου στην ίδια της την πόλη.
  
  Ακόμη και ο έρωτας για τον συμπρωταγωνιστή της Πιέρ έχει κάτι απο πάθος δεμένο με σκοπιμότητα, καθώς εκείνος με ελληνογαλλική καταγωγή,σύμφωνα με τα πλάνα της Ελισάβετ θα μπορέσει να την αναδείξει ως συμπρωταγωνίστριά του στη γαλλική πρωτεύουσα. Ωστόσο, η αναίδεια και επιπολαιότητά του, ίδια κι απαράλλαχτα στοιχεία με εκείνα του δικού της χαρακτήρα, την απογοητεύουν και την κάνουν να συνειδητοποιήσει τη δική της στάση απέναντι στο σύζυγό της.
  
  Στο μεταξύ, ο Αλέξανδρος χάνεται και χάνει τα λογικά του παίρνοντας προσωπικά όλη αυτή την ταπείνωση του Χίτλερ, που πατούσε ανελέητα τη μπότα του στην Ευρώπη σαρώνοντας ιδεολογίες και ουμανισμό. Ταυτόχρονα πτοείται, που αντί να γίνει ο στύλος του υπερεγώ της γυναίκας του , την απογοητεύει με την απραξία του , με την ανικανότητά του να την ανεβάσει στο σανίδι των χειροκροτημάτων, εκεί στο Παρίσι των ευκαιριών.
  
  Ο Αλέξανδρος γίνεται αναχωρητής της ζωής γιατί δεν την αντέχει. Και η Ελισάβετ δέσμια του ακυρωμένου της εγώ, αποβαίνει παρατηρήτρια των γεγονότων, στα οποία επέλεξε να παίξει την κομπάρσα. Κι ας συνεχίζει μεταπολεμικά να θριαμβεύει στο θέατρο, όπως είχε επιλέξει.
  
  Το μυθιστόρημα με πολλές και δυνατές περιγραφές απο την Αλεξάνδρεια του Μεσοπολέμου, με όμορφες αναφορές στο Παρίσι του Πολέμου, επιχειρεί να μεταφέρει το διάλογο των πρωταγωνιστών με το ίδιο τους το εγώ. Ωστόσο τούτος ο διάλογος φαίνεται να γίνεται άτονος και αγόνιμος καθώς η μοίρα τους τελικά διαγράφεται απο τις επιφανειακές συνθήκες κι όχι απο την εσωτερική τους πάλη.
  
  Ενα όμορφο ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα, που δίνει υλικό για βαθύτερες και δυσκολότερες σκέψεις.
  
  Οπως περιγράφει το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
  
  «Το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο". Αυτή ήταν η φράση που όριζε πάντα τη ζωή της. Καθώς το τέλος πλησιάζει, η Ελισάβετ, που την εποχή του Mεσοπολέμου υπήρξε διάσημη ηθοποιός και γοητευτική γυναίκα, αναπολεί το παρελθόν της, την Αλεξάνδρεια και το Παρίσι της νιότης της, ξεφυλλίζει νοερά εικόνες οικείες, αγαπημένες όσο και μακρινές, ανασύρει πρόσωπα και γεγονότα από τους δαιδάλους της μνήμης, αφουγκράζεται λόγια και ξεχασμένους ψιθύρους. Θύμα των ψευδαισθήσεών της, ανήμπορη να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τους θεατρικούς ρόλους που υποδύεται, διχάζεται, στο περιθώριο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ανάμεσα σε δυο άντρες: στον ιδεαλιστή Αλέξανδρο και τον τυχοδιώκτη Πιερ. Η επιλογή της θα τη στιγματίσει για πάντα… Ένα ταξίδι ζωής στη χιλιοτραγουδισμένη Αλεξάνδρεια και στο νοσταλγικό Παρίσι, μια γοητευτική τοιχογραφία του Μεσοπολέμου. «
  
  Βιογραφικό της Πέρσας Κουμούτση
  
  Η Πέρσα Κουμούτση γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Καΐρου και παρακολούθησε μαθήματα αυτόματης μετάφρασης και διερμηνείας, από τα αραβικά στα αγγλικά, στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Καΐρου, AUC. Ήλθε στην Ελλάδα το 1983 και τα πρώτα χρόνια δίδαξε στη μέση και ανώτερη εκπαίδευση, ενώ από το 1992 ασχολείται επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά. Έχει μεταφράσει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του νομπελίστα λογοτέχνη Naguib Mahfuz, έργα άλλων Αράβων δημιουργών, αραβική ποίηση, καθώς και το Κοράνι. Το 2001 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη για το σύνολο των μεταφράσεών της και το 2006 το αιγυπτιακό κράτος τής απένειμε τιμητικό μετάλλιο για τη συνεισφορά της στην προώθηση και προβολή της αιγυπτιακής και αραβικής λογοτεχνίας
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 24.07.2009
• 19:11

  Βαφτίσια με άρωμα λεβάντας

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης
  
  Πάει καιρός που δεν έχω καιρό για τα δικά μου. Κι όλο αναβάλλω τις πιο όμορφες αναρτήσεις , καθώς με συνεπαίρνει το δαιμόνιο της δημοσιογραφικής επικαιρότητας. Να πώ και τούτο, να μην ξεχάσω κι εκείνο, να βρίσκομαι στη γραμμή της συνθήκης.
  
  Ετσι παρέλειψα να γράψω για το πιό όμορφο γεγονός, που μου συνέβη κατα τη διάρκεια της παραμονής στην Ελλλάδα. Για τα βαφτίσια της Χριστίνας μας, της οποίας ανάδοχοι γίναμε και οι τρείς, ο Αλέξανδρος, ο Τέντ και η χάρη μου.
  
  Ηταν μια λαμπρή μέρα, που ο ήλιος έρριχνε κάθετα τις ακτίνες στου στην Αθήνα, όπως συνήθως συμβαίνει σ΄αυτό τον ευλογημένο τόπο. Κι εμείς οι τρείς ντυμένοι στα καλά μας κινήσαμε για το Διόνυσο, όπου φύσαγε αεράκι δροσερό για να δώσουμε το όνομα στη Χριστίνα μας, που βαφτίσθηκε σε ξωκκλήσι γραφικό στα μισά ακριβώς του βουνού.
  
  Σε λίγο κατέφθασαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι ντυμένοι Κυριακάτικα. Και η Χριστίνα με το γαλάζιο βλέμμα αφίχθη μαζί με τους γονείς της Μαριλένα και Σάκη Μελά παρέα με τη μεγάλη της αδελφή , την καστανούλα Κατερίνα. Τα κορίτσια φορούσαν λευκά απλά λινά φουστανάκια, ίδια κι απαράλλαχτα.
  
  Η τελετή της βάφτισης ήταν ήρεμη κι κατανυκτική, καθώς ο ιερέας γνώριζε σε βάθος το λειτουργικό αλλά και τη βυζαντινή ερμηνεία των στίχων. Συνεπαρθήκαμε απο τη Χριστίνα, που περιέφερε περίεργη το βλέμμα της στα τόσα πρόσωπα, αναρρωτώμενη προφανώς τί ακριβώς συμβαίνει κι όλοι ετούτοι οι ξένοι στάθηκαν ένα γύρο να την παρατηρούν και να τη θαυμάζουν.
  
  Την αλείψαμε με αγιασμένο λάδι παντού , απο τα μαλλάκια μέχρι τις πατουσίτσες της και οι τρείς μας με ευσέβεια.Η ώρα της βάφτισης στο νερό της κολυμβήθρας της έφερε κλάμματα πυκνά, γοερά . Δεν ήξερε πώς να προφυλαχτεί απο τα τόσα ξένα πρόσωπα και πράγματα.Τη σκουπίσαμε με τις ολόλευκες πετσέτες τις κεντημένες απο τη γιαγιά της. Την πήρα στην αγκαλιά μου για τους τρείς γύρους . Τα αγόρια με ακολουθούσαν. Κι εκείνη συνέχισε να κλαίει απαρηγόρητη. Μας κοιτούσε εχθρικά.
  
  Οταν η βάφτιση ολοκληρώθηκε , η Χριστίνα συνήλθε αφού έπεσε στην οικεία αγκαλιά του παππού της Χρήστου Γιαννίκου. Εκεί ένιωσε επιτέλους ασφάλεια κι εμπιστοσύνη. Μας έρριξε ένα βλέμμα άρνησης ακόμη και στο στήσιμο για τις φωτογραφίες. Εμείς να την υφαρπάσουμε απο τα χέρια του παππού της! Δεν μας το συγχωρούσε!
  
  Ακολούθησε ένα τεράστιο πάρτυ για τα βαφτιστήρια της Χριστίνας σε γνωστό ξενοδοχείο του προαστείου. Εμείς οι μεγάλοι, ξαδέρφια και οικογένεια κυρίως, ανταλλάσσαμε κουβέντες για όλα και για τίποτε. Και τα παιδιά έπαιζαν στη μεγάλη αίθουσα που είχε διαμορφωθεί ειδικά για εκείνα με κλόουν και τραμπολίνες .
  
  Οι μπομπονιέρες με θέμα τη ροζ-μόβ λεβάντα, κεντημένες απο τη γιαγιά της Χριστίνας , την ξαδέρφη μου Γώγω Πολίτου-Γιαννίκου έκλεψαν την παράσταση της βραδυάς. Αλλωστε, ολάκερο το βαφτίσι είχε άρωμα λεβάντας, καθώς η μαμά Μαριλένα διάλεξε ως θέμα την αιώνια μυρωδιά της δυτικής λεβάντα μας.
  
  Να μας ζήσει η Χριστίνα μας, να γίνει μια μικρή ευτυχισμένη καλλονή της χριστιανοσύνης!
  
  Υγ. Οπως βλέπετε δεν υπάρχουν φωτό απο τη Βάφτιση, γιατί ως πρωταγωνιστές δεν φέραμε την κάμερα μαζί μας.!
  
  
  Πραμονή της βάφτισης πήγαμε στο σπίτι της Χριστίνας να εξοικειωθούμε μαζί της.Μας κοίταζε καχύποπτα.
  
  Παρεπόμενη φωτογραφία απο την πρώτη κοινωνία της χριστίνας. Η μαμά Μαριλένα Μελά με τη μεγάλη κόρη Κατερίνα και τη λαμπάδα της Χριστίνας. Δίπλα η ξαδέρφη Ιωάννα Κακαβούλη με την υπέροχη κόρη της Αλεξάνδρα.
  Η γιαγιά Γώγω , ο παππούς Χρήστος μετα Χριστίνας που πήρε το όνομά του, ο μπαμπάς Σάκης Μελάς, ο Τέντ και στη μπροστινή σειρά η Αλεξάνδρα , η Κατερίνα και η μαμά Μαριλένα
  
  Ο περήφανος νονός Τέντ μετα λαμπάδας
  Η λαμπάδα με κεντημένο το Χ σε χρώματα λεβάντας ήταν μεγαλύτερη απο την τετράχρονη Κατερίνα
  
  Η Μαριλένα και η Κατερίνα στην πρώτη κοινωνία
  
  Η Χριστίνα στην αγκαλιά του παππού της, ευτυχισμένη και ασφαλής
  
  Για καφέ με την Ιωάννα και την Αλεξάνδρα Κακαβούλη
  
  Με τα λευκά τους φουστανάκια στην αγκαλιά του παππού λίγο πριν τη βάφτιση.
  
  Παραμονή της βάφτισης η Κατερίνα ε τον πατέρα της Σάκη Μελά μπροστά απο τις παιδικές μπομπονιέρες.
  Πόζα νονάς με Σάκη και Χριστίνα
  Επίσημοι και γιορτινοί πριν απο την αναχώρηση για τη βάφτιση. Κάτω αριστρόθεν: Ο παπούς Χρήστος Γιαννίκος μετα Χριστίνας, ο Τέντυ μετα Κατερινας και ο ξάδερφος απο τη Μυτιλήνη με την κόρη του. Στην επάνω σειρά ο πατέρας Σάκης Μελάς, η Μυτιληνιά ξαδέλφη, ο γραβατωμένος νονός Αλεξανδρίνος και η χάρη μου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 18.07.2009
• 21:42

  O Καλογρίτσας κι εγώ

   »  Justine's Blog
  
  
  Η φωτογραφία που έχει κάνει το γύρο του διαδικτύου. Η αφεντιά μου, ο πρώην εκδότη μου στην Πρώτη Χρήστος Καλογρίτσας και η κόρη του Ηλέκτρα του ομώνυμου εκδοτικού οίκου!
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Μέσω διαδικτύου στην Αθήνα απο αγαπημένο συνάδελφο έλαβα την ανάρτηση για δήθεν εμπλοκή Καλογρίτσα στην υπόθεση της απαγωγής Παναγόπουλου απο την πρώτη ώρα. Ανοιξα τον υποδεικνυόμενο γνωστό διαδικτυακό τόπο και είδα να φιγουράρει η φωτογραφία μου με τον εκδότη μου στην εφημερίδα «Πρώτη» Χρήστο Καλογρίτσα και την κόρη του Ηλέκτρα, εκδότριά μου στο «Ημερολόγιο Αβάνας».
  
  Αυτή η φωτογραφία της περσινής γιορτής στην Κουμπανίτα, όπου βρέξαμε σε κλίμα ευφορίας της έκδοση του «Ημερολογίου Αβάνας» απο τον εκδοτικό οίκο «Ηλέκτρα» κυκλοφόρησε σε όλο το διαδίκτυο, σε εφημερίδες και τηλεοράσεις κάνοντάς με διάσημη για τη φιλική σχέση με τον Χρήστο Καλογρίτσα.
  
  Ε! Λοιπόν ναί, γνωρίζω το Χρήστο Καλογρίτσα απο τα υπέροχα χρόνια της εφημερίδας «Πρώτη», όταν δίναμε όλοι τον αγώνα της επιβίωσης σε μια εποχή, που οι κραταιοί έτεροι εκδότες καμάρωναν για την απόλυτη κυριαρχία τους στο χώρο του τύπου . Σ΄αυτή την εφημερίδα μεγαλώσαμε όλοι, απο Νίκο Ευαγγελάτο μέχρι Σταύρο Θεοδωράκη, Ελένη Καλογεροπούλου, Ιωάννα Κολοβού και άλλοι ών ουκ έστι αριθμός, μαθαίνοντας να γράφουμε με μέτρο το ήθος και το ρεπορτάζ χωρίς εκπτώσεις και συμψηφισμούς.
  
  Ο Χρήστος Καλογρίτσας διακριτικά χωρίς να αναμειγνύεται στις υποθέσεις της εφημερίδας είχε αφήσει τη διαχείρησή της σε ικανούς δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Τσαγκρής, που αργότερα τον πλαισίωσε και στον εκδοτικό οίκο «Ηλέκτρα».
  
  Ετσι τον μάθαμε εμείς τον Καλογρίτσα, ευφυή, άμεσο, με τα αστεία και την οικειότητα , με το μύθο πως ήταν ο εξ απορρήτων του μακαριστού Χαρίλαου Φλωράκη, αυτός που έπινε καφέδες μαζί του κάθε απόγευμα στο σπίτι στο Χαλάνδρι. Αλλωστε, όλες οι προσωπικότητες του ΚΚΕ είχαν περάσει με τα κείμενά τους απο την έγκριτη εφημερίδα «Πρώτη»,που έδινε τη μάχη να κρατήσει ισορροπίες στα τέλη της εποχής του ψυχρού πολέμου.
  
  Η επιλογή μου να περάσω στα έντυπα του Κοσκωτά (είμαι περήφανη για τη δημοσιογραφική μου καριέρα στις 24 Ωρες, το Ενα, τον Σκάι, όπου κατοικοέδρευαν ο Νίκος Χατζηνικολάου, η Ελλη Στάη και πολλοί καλοί συνάδελφοι) με απομάκρυνε απο την «Πρώτη», που εξακολουθούσα να θαυμάζω για την άτεγκτη γραμμή της κόντρα στους καιρούς.
  
  Η ευλογημένη φυγή στον Καναδά με αποξένωσε απο τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Ετσι έχασα την επαφή με το Χρήστο Καλογρίτσα , τον οποίο ανακάλυψα πάλι πίσω απο τον εκδοτικό οίκο «Ηλέκτρα» που φέρει το όνομα της κόρης του και τον οποίο έτρεχαν επι χρόνια ο φίλος Νίκος Τσαγκρής και η Βίκη Δέμου.
  
  Η τύχη τόθελε τον Απρίλιο του 2008 να εκδοθεί στον οίκο της Ηλέκτρας Καλογρίτσα το αγαπημένο μου «Ημερολόγιο Αβάνας» με τη διαμεσολάβηση του Βασίλη Ρούβαλη, που τότε εργαζόταν εκεί ως υπεύθυνος εκδοτικού.
  
  Εκεί ξανασυνάντησα το Χρήστο Καλογρίτσα, με τον οποίο ανταλλάξαμε τις τόσες αναμνήσεις για την «Πρώτη» κάνοντας μια αγαπημένη αναφορά στα υπέροχα χρόνια της αθωότητας και του αγώνα.
  
  Είχα την τιμή να τον δώ ανάμεσα στου αναρρίθητους προσκεκλημένους της βραδυάς στην Κουμπανίτα πέρισι το Μάιο στο κέντρο του Ψυρρή. Και είχα τη χαρά να φωτογραφηθώ μαζί του και με την κόρη του σε ένα ανέμελο στιγμιότυπο, που δεν δικαιούται κανείς να το χρησιμοποιεί για να στιγματίζει τον εκδότη, την κόρη του, συμπαρασύροντας πρόσωπα που δεν έχουν ανάμειξη σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες του Χρήστου Καλογρίτσα.
  
  Βρίσκω εξαιρετικά άκομψο και αντισυναδελφικό να γίνεται ευρεία χρήση της φωτογραφίας του Χρήστου Καλογρίτσα ανάμεσα στην κόρη του και την αφεντιά μου την ώρα που αναμειγνύεται το όνομα του ανδρός σε διάφορου τύπου κατηγορίες.
  
  Και βρίσκω ποινικά κολάσιμη την αναφορά του ονόματος του Καλογρίτσα , του Μπόμπολα και άλλων εργολάβων με εκείνο του Τρομπούκη, ο οποίος εκκρεμεί να αποδειχτεί αν είναι ένοχος για το ξέπλυμα των περίφημων λίτρων.
  
  Θλίβομαι και λυπούμαι για τα μέσα ενημέρωσης στην πατρίδα, που προσπαθούν να καταλύσουν τις αρχές της δεοντολογίας και του δικαίου σε κάθε περίπτωση και με κάθε αφορμή.
  
  Και πάντως, εγώ δηλώνω φίλη του Χρήστου Καλογρίτσα και της υπέροχης κόρης του Ηλέκτρας! Γιατί τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις, όπως έγραφε το αναγνωστικό του Τζάρτζανου, ναι;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.07.2009
• 14:51

  Συνεργάτες και σαμπάνιες

   »  Justine's Blog
  Επιτέλους μετά απο δίμηνη περιπλάνηση επέστρεψα στην κόχη μου, στο ήρεμο καταπράσινο Μόντρεαλ της αναδίπλωσής μου. Μαζί φέρνω πολλά νέα, που θα τα αποθέσω άναρχα και με κατάταξη συναισθηματικής προτεραιότητας στη μπλογκογειτονιά.
  
  Ομως ανάμεσα στα σημαντικά, μου προέκυψαν δύο καινούριες συνεργασίες, που θεωρώ πολύτιμες. Υπέγραψα με τις εκδόσεις Ψυχογιός το νέο μου μυθιστόρημα με τίτλο «Για την Αγάπη των Αλλων», που αναμένεται να κυκλοφορήσει τέλος Οκτωβρίου.
  
  Πρόκειται για ένα δωρικό, γραμμικό μυθιστόρημα που ξετυλίγεται στη μακρινή Νίσσυρο με φόντο το αμείλικτο Αιγαίο. Είναι μια ιστορία έρωτα και απογοήτευσης, μια αφαιρετική μυθοπλασία στηριγμένη σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα με αρχετυπικά στοιχεία δράματος. Αλλωστε, αυτά είναι τα διαβάσματά μου, αυτά καταθέτω.
  
  Επίσης, υπέγραψα με τον πολύπλευρο, μαγικό συνθέτη Δημήτρη Κατή συμβόλαιο για τη μουσική σύνθεση της παιδικής όπερας «Ο Πόλ και η Λάρα στη Μύκονο. Δυό πολικές Αρκούδες στο Αιγαίο». Πρόκειται για ένα λιμπρέτο , που έγραψα με επίκεντρο τη διάδραση ανάμεσα στους δύο κόσμους μου, τη δύση μου και την ανατολή μου.
  
  Ο ταλαντούχος Δημήτρης Κατής θα γράψει τη μουσική, ο τενόρος Δημήτρης Ηλίας και η σοπράνο Μαρία Διαμαντή μαζί με την παιδική χορωδία των ελληνόφωνων σχολείων «Σωκράτης» και «Δημοσθένης» του Μόντρεαλ θα ερμηνεύσουν τραγούδια του έργου, ενώ η παραγωγή θα γίνει στην Αθήνα και το Μόντρεαλ.
  
  Ανυπομονώ να δώ τούτο το έργο να ξετυλίγεται σε εικόνες και μουσικές!
  
  Ανυπομονώ να αγγίξω και το νέο μυθιστόρημα «Για την Αγάπη των Αλλων», του οποίου τα εξώφυλλα θα θέσει σε ψηφοφορία τόσο ο εκδοτικός οίκος Ψυχογιός όσο και τον μπλογκάκι μου!
  
  Καλώς σας βρήκα αγαπημένοι! Καλό καυτό καλοκαίρι εκεί στην πατρίδα του καύσωνα!
  
  Ιουστίνη Φραγκούλη
  
  
  Στο σαλόνι των υπογραφών με τα ποτήρια γεμάτα σαμπάνια υπογράφηκε το συμβόλαιο του υπο έκδοση μυθιστορήματος , το οποίο θα έχει τίτλο "Για την Αγάπη των Αλλων". Αριστερόθεν η κεφαλή του εκδοτικού Αγγέλα Σωτηρίου, η διευθύντρια καλλιτεχνικού Χρυσούλα Μπουκουβάλα, η αλεπού του μάρκετινγκ Κλειώ Ζαχαριάδη, υπογράφουσα, η Πέννυ Ψυχογιού και η διευθύντρια λογιστηρίου Σωτηρία Καράμπελα
  Καλοτάξιδο με σαμπάνιες και ίδια πρόσωπα προστεθέντος μόνο του προέδρου της εταιρείας και φίλου Θάνου Ψυχογιού
  
  " Ο Πόλ και η Λάρα στη Μύκονο, Δυό Πολικές αρκούδες στο Αιγαίο" τώρα οδεύουν στο στούντιο του μεγάλου επικού συνθέτη Δημήτρη Κατή. Στη φωτό εν ώρα υπογραφής του συμβολαίου με τις σαμπάνιες στα χέρια.
  
  Ο Δημήτρης Κατής και η αφεντιά μου συμφωνήσαμε για ένα έργο, παιδική όπερα με τζάζ στοιχεία, που θα γεφυρώσει την Ελλάδα και τον Καναδά.
  Την ώρα που πέφτουν οι υπογραφές φοβάμαι και περιμένω με την καρδιά γεμάτη όνειρα
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.07.2009
• 18:15

  Αυτός ο Γίγαντας ο Νάνος!

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  
  

  Στο πατάρι η χρυσόρροη σαμπάνια ανοιγμένη , μοιρασμένη σε πλαστικά ποτηράκια. Αριστερόθεν ο Νάνος Βαλαωρίτης, η ταπεινότητά μου, ο ποιητής Μιχάλης Μήτρας και δεξιά η κόρη του Κατερίνα Βαλαωρίτη, ο ποιητής Ανδρέας Παγουλάτος και ο συνάδελφος Κώστας Μαρδάς
  
  Νάνος Βαλαωρίτης, Ιουστίνη Φραγκούλη, Μιχάλης Μήτρας και απέναντι η ίδια παρέα με το δικηγόρο Αλέξανδρο Μπέτση σε πρώτο πλάνο.
  
  Ο αιώνιος έφηβος Νάνος Βαλαωρίτης με το Μιχάλη Μήτρα
  
  
  Εχω διαβάσει και χιλιοδιαβάσει για τον εκ Λευκάδος ορμώμενο Νάνο Βαλαωρίτη και την αιρετική του άποψη περι λογοτεχνίας και γραφής πολλά και απίστευτα ενδιαφέροντα . Κι έχω θαυμάσει την οπτική του, το κοφτερό μυαλό του, τις περιπλανήσεις του στο λόγο και τις διαδρομές αυτού.
  
  Προχτές το Σάββατο είχα την ευκαιρία μέσω του αγαπημένου φίλου και δικηγόρου του Αλέξανδρου Μπέτση να τον συναντήσω στο πατάρι γνωστού ζαχαροπλαστείου στο κέντρο της Αθήνας, όπου συχνάζει ο Νάνος Βαλαωρίτης ως άλλος δάσκαλος και συνομιλεί με ομοτέχνους του για διάφορα θέματα περι φιλοσοφίας, λόγου, τέχνης και τώρα τελευταία περι της οικολογικής πολιτικής.
  
  Ηταν παραμονή των γενεθλίων του –σήμερα Κυριακή σβήνει τα 88 κεράκια του σε μια τούρτα φτιαγμένη απο μελάνι, θαρρώ. Κι έτσι η παρέα του άνοιξε την παγωμένη χρυσόρροη σαμπάνια επι τοις γενεθλίοις του Νάνου, που γιγαντώνεται με τα χρόνια καθώς φαίνεται να επανέρχεται στην ομφάλιο σχέση με τον κλασσικισμό, στον οποίο στάθηκε απέναντι επι τρία τέταρτα του αιώνα.
  
  Η ταπεινότητά μου θα σταθεί στην ακτινοβολία του ανδρός που έλαμπε σαν ήλιος στον ολοσκότεινο δωμάτιο ενός αθηναϊκού παταριού φωτίζοντας το χώρο με τη διαύγεια, την πνευματικότητα και της ζωντάνια μιας αιώνιας εφηβείας.
  
  Οι λόγοι που ανταλλάχθηκαν στο πατάρι ήταν πολλοί και διάφοροι. Η κόρη του Κατερίνα Βαλαωρίτη απήγγειλε Μποντλέρ στη γαλλική με την ελαφρά αμερικάνικη προφορά της και μας συγκίνησε απόγευμα Σαββάτου με τη λεωφόρο να στεγνώνει απο την αναπάντεχη μπόρα εν μέσω καλοκαιρίας.
  
  Κι ο Νάνος μίλησε με δυναμισμό για το οικολογικό κίνημα, καταθέτοντας ενστάσεις για πολιτικές και πρόσωπα. Αποφασισμένος αγωνιστής δηλώνει πως δεν θα εγκαταλείψει το πεδίο της μαχητικής παρέμβασης στο οικολογικό κίνημα , πιστεύοντας πως η γή θα ζητήσει εκδίκηση αν δεν ληφθούν μέτρα πρόληψης πριν απο την ολική καταστροφή της.
  
  Ω! Ο Νάνος, δισέγγονος του ποιητού Αριστοτέλους, του οποίου τα επικά ποιήματα απήγγελλα επι χρόνια στις εθνικές γιορτές του σχολείου μου, με συνεπήρε, πείθοντάς πως έγινε "πολλώ κάρρων" του λατρεμένου προγόνου του!
  
  Νάσαι καλά αγαπημένε Αλέξανδρε Μπέτση, που με οδήγησες σ΄εκείνο το ευλογημένο πατάρι βρεγμένο απόγευμα Σαββάτου να συναντήσω το Λευκάδιο Γίγαντα των Γραμμάτων, το Νάνο Βαλαωρίτη!
  
  Νάνος Βαλαωρίτης
  
  Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
  
  Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας. Είναι ποιητής και συγγραφέας, δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Σπούδασε νομικά, φιλολογία (Αγγλική και Γαλλική) στα πανεπιστήμια των Αθηνών, Λονδίνου, και Σορβόνης.
  Βίος
  

  Γεννήθηκε στην Λωζάννη της Ελβετίας και ήταν γιος του διπλωμάτη Κωνσταντίνου Βαλαωρίτη, γιου του Ιωάννη Βαλαωρίτη. Γράφει από νέος — πρωτοδημοσιεύει στα Νέα Γράμματα το 1939. Το 1944 δραπετεύει απ' την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί στη Μέση Ανατολή και τελικά στην Αίγυπτο όπου συναντάει τον Σεφέρη ο οποίος υπηρετούσε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο. Το 1944 μετά από προτροπή του Σεφέρη ο Βαλαωρίτης ταξιδεύει στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Συναντά τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Εκτός από τη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, κάνει και μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, μεταξύ των οποίων του Ελύτη και του Εμπειρίκου. Το 1947 εκδίδει την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο. Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετέχει στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού.
  

  Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 είναι ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι. Όταν η χούντα έρχεται στην εξουσία το 1967, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αυτοεξοριστεί, έτσι το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑ όπου και διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια. Το 1983 βραβεύεται με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε, επίσης, αρνηθεί την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών).
  

  Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε Παρίσι, Σπολέτο, Άαρους, και Αθήνα. Έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Τετράδιο, Σήμα, Horizon, New Writing και Daylight.
  

  Έργα
  

  Ποίηση
  • Η Τιμωρία των Μάγων, ιδιωτική έκδοση 1947
  • Κεντρική Στοά, ιδιωτική έκδοση 1958
  • Terre de Diamant, ιδιωτική έκδοση 1958
  • Hired Hieroglyrhs 1970
  • Dipomatic Relations 1971
  • Ανώνυμο Ποίημα του Φωτεινού Αηγιάννη 1977
  • Εστίες Μικροβίων 1977
  • Ο Ήρωας του Τυχαίου 1979
  • Flash Bloom 1980
  • Η Πουπουλένια Εξομολόγηση 1982
  • Μερικές Γυναίκες, Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1983
  • Ο Διαμαντένιος Γαληνευτής 1981
  • Ποιήματα 1 1983
  • Στο Κάτω Κάτω της Γραφής 1984
  • Ο Έγχρωμος Στυλογράφος 1986
  • Ποιήματα 2 1987
  • Ανιδεογράμματα 1996
  • Ήλιος, ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης 1996
  • Αλληγορική Κασσάνδρα 1998
  

  Πεζά
  

  • Ο Προδότης του Γραπτού Λόγου, διηγήματα 1980
  • Απ' τα Κόκκαλα Βγαλμένη, μυθιστόρημα 1982
  • Ο Θησαυρός του Ξέρξη, μυθιστόρημα 1984
  • Η Δολοφονία, νουβέλα 1984
  • Ο Ομιλών Πίθηκος ή Παραμυθολογία 1986
  • My Afterlife Quaranteed, διηγήματα 1990
  • Η Ζωή μου Μετά Θάνατον Εγγυημένη, διηγήματα 1993
  • Παραμυθολογία 1996
  • Ο Σκύλος του Θεού 1998
  • Τα Σπασμένα Χέρια της Αφροδίτης της Μήλου 2002
  • Γνωρίζετε την Ελπινίκη;, διηγήματα 2005
  

  Δοκίμια
  

  • Ανδρέας Εμπειρικός 1989
  • Για μια Θεωρία της Γραφής 1990
  • Μοντερνισμός, Πρωτοπορία και Πάλι 1997
  • Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Ένας Ρομαντικός 1998

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 01.07.2009
• 19:46

  Καλό μήνα με Αγίους Αναργύρους

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης
  
  Ηταν καιρός που ήθελα να τρυπώσω με τη φωτογραφική μηχανή στην εκκλησιά μας ,τους Αγίους Αναργύρους της Λευκάδας, για να αποτυπώσω τον πατέρα μου τον παπα-Νίκο την ώρα της λειτουργίας με τα κεντημένα απο τη μητέρα μου άμφια να ψάλλει τα λειτουργικά της βυζαντινής υμνωδίας με δυτική απόδοση σε ένα εκπληκτικό διάλογο με την πολύφωνη χορωδία του Πάνου του Ορφανού και τη μονωδία του Απόστολου Κάτσενου.
  
  Ηταν καιρός που ήθελα να φωτογραφήσω τις αγαπημένες ενορίτισσες της εκκλησιάς, όπου μεγαλώσαμε εμείς τα Φραγκουλάκια, προσερχόμενα εκεί τις Κυριακές ντυμένα απο τη μαννούλα με τα γιορτινά μας, ατσαλάκωτα, επίσημα παιδάκια.Ηθελα να συλλάβω τις εικόνες του ναού, που με έβαζαν σε χίλια δυό ερωτήματα, αυτά που αργότερα έμαθα πως συνιστούσαν τη διαρκή υπαρξιακή αναζήτηση.
  
  Θυμάμαι τις επιστροφές στο νησί απο την Αθήνα των φοιτητικών χρόνων ή και απο το Μόντρεαλ της έγγαμης ζωής, όπου στο επιτροπικό με περίμενε ο μακαριστός φιλόλογος Πανταζής Κοντομίχης, φέρνοντάς μου τα βιβλία της λαογραφίας και της έρευνάς του.
  
  Ηταν, λοιπόν, καιρός που ήθελα να μιλήσω για τον πατέρα μου, ο οποίος έδωσε αγώνα να χτισθεί η νέα εξαιρετική πτέρυγα του Γηροκομείου Λευκάδας και δίνει καθημερινά τη μάχη να κρατηθούν οι ναοί οι ανήκοντες στην ενορία των Αγίων Αναργύρων σε άριστη κατάσταση.Το σφράγισμα του Αγίου Χαραλάμπους απο τον καταστροφικό σεισμό του 2003, το κλείσιμο του μοναδικού αστικού ναού στην παραλία της Λευκάδας, τον γεμίζει άγος καθώς έχει να αντιπαλέψει όχι μόνο με με τη συλλογή κονδυλίων για την αποκατάσταση των ζημιών αλλά και με την αβελτηρία της αρχαιολογικής υπηρεσίας και την άτεγκτη γραφειοκρατία του Δήμου Λευκάδας.
  
  Ο πατέρας μου παρα την απαρηγόρητη απώλεια της μικρής του κόρης, βρίσκει το χρόνο και τη δύναμη να ασχολείται με το ποίμνιό του και με τους ναούς της ενορίας του, προτάσσοντας πάντοτε το εκκλησιαστικό ενδιαφέρον πάνω απο την προσωπική του ξεκούραση.
  
  Θέλω λοιπόν να αφηγηθώ λίγα - ελάχιστα για τον παπα-Νίκο, που θεωρώ πως υπήρξε πρωτοπόρος στην πατρότητα όταν μας μεγάλωνε καταθέτοντας πολύ χρόνο, σχεδόν ίσο με τη μητρική μητέρα στα χρόνια του 70 με φόντο το μικρό μας τόπο.
  
  Πραγματικά ο παπα-Νίκος μας μεγάλωσε στη μικρή επαρχία της Λευκάδας με ένα μυαλό ανοιχτών οριζόντων. Ηταν εκείνος που μας μύησε στη λογοτεχνία της Ελλάδας και του κόσμου, αγοράζοντάς μας ολόκληρες τις σειρές των επικών έργων απο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη μέχρι Φιοντόρ Νοστογιέφσκι, απο Μενέλαο Λουντέμη μέχρι Τζόν Στάινμπεκ και βάλε.
  
  Τα πρωινά του καλοκαιριού μας έπαιρνε τρυφερά απο το χέρι και μας πήγαινε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης μας, όπου μας ενέβαλε στο ταξίδι του δανεισμού βιβλίων. Εκεί γνώρισα την Πολυάννα και τις περιπέτειές της, εκεί αγάπησα τη Μαίρη Πόπινς, εκεί έκλαψα για την Εσμεράλδα της Παναγίας των Παρισίων.
  
  Ο πατέρας μου απο τη μικρή Λευκάδα μας έμαθε να κυνηγούμε τα μεγάλα και τα ωραία της ζωής. Στην επαρχιακή μας πόλη μας αγόρασε μηχανή κινηματογραφικής προβολής για να βλέπουμε τα θαύματα του κόσμου: Θυμάμαι ακόμη τους Καταρράχτες του Νιαγάρα, την Απαγορευμένη Πόλη του Πεκίνου, το Μανχάτταν, το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας και τη λαχτάρα του-που έγινε και δική μου λαχτάρα!- να γνωρίσω αυτούς τους τόπους.
  
  Ηταν εκείνος που μας αγόρασε το πρώτο στερεοφωνικό μηχάνημα στη γειτονιά για ν’ ακούμε τους δίσκους των Beattles, Rolling Stones, Eagles καθώς πίστευε πως μπορούσαμε να ακονίσουμε τα αγγλικά μέσα απο τα τραγούδια που αγαπούσαμε.Ηταν αυτός που μας ενέπνευσε την αγάπη για την πρόοδο και την τελειοποίηση των σπουδών και της προσωπικότητάς μας.
  
  Χωρίς αγκυλώσεις μας μύησε στην εκκλησιαστική παράδοση, κάνοντάς μας κοινωνούς της κυριακάτικης λειτουργίας, των εσπερινών, των αποδείπνων, των χαιρετισμών. Ετσι απαλά έβαλε στο τελετουργικό και το γιό μου τον Αλέξανδρο, χαρίζοντάς τους τις ωραιότερες αναμνήσεις των παιδικών καλοκαιριών του στη Λευκάδα.
  Απο αυτό το βήμα θέλω να τον ευχαριστήσω δημόσια για όσα μας έμαθε ως παιδιά περι ζωής και πνεύματος με αιχμή του δόρατος την ιδέα της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ!
  
  
  Το Εικονοστάσι των Αγίων Αναργύρων στον ομώνυμο ναό, όπου ιερουργεί ο πατέρας μου
  Ο παπα-Νίκος την ώρα του Ευαγγελίου
  Ο μικρός Σωτήρης Κηρολίβανος είναι βοηθός του, διάδοχος του Αλέξανδρου στα καθήκοντα
  Αυτή η εικόνα ήταν η πρώτη που μου κίνησε την περιέργεια περι ζωής και θανάτου
  
  Ο μεγαλόπρεπος ναός των Αγίων Αναργύρων με το χρυσοποίκιλτο τέμπλο, στολίδι της Λευκάδας
  Ο πατέρας μου ανάμεσα στον Αλένανδρο και τον κο Νώντα Κηρολίβανο
  Ο ψάλτης με την υπέροχη φωνή, ο Πάνος Ορφανός, ένας πραγματικό αηδόνι
  Τρείς απο τις ενορίτισσες προσηλωμένες στη θεία λειτουργία
  Κι άλλες αγαπημένες πιστές της Κυριακής
  Η εικόνα της Ανάληψης στο μέσον του ναού μας
  
  Στο αριστερό ψαλτήρι ο δάσκαλος κ. Κάτσενος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 29.06.2009
• 13:15

  Δύο γιορτές κι ένα Πλήθος

   »  Justine's Blog
  Δυό πριγκίπισσες στα σκαλοπάτια της Ντόροθι Σνότ, περιστριγυρισμένες απο ζωγραφιές παιδιών!
  Στη διπλή γιορτή παρόντες απο αριστερά η Μηλίτσα, πλάι της η Μαργαρίτα Θηβαίου, η Αγγελική Κώττη, ο Γιάννης Θηβαίος και στο βάθος η Τασία μας. Σε πρώτο πλάνο η εορτάζουσα νονά Ελένη με τη Νεφέλη των άστρων
  Κορίτσια στον κήπο της Ιπποκράτους: Στην επάνω σειρά η συγγραφέας ...,η Μηλίτσα , η υπογράφουσα, η Αναστασία και κάτω η Ελένη Γκίκα στα πορτοκαλιά, η Νεφέλη μας στα ρόζ χωμένη στην αγκαλιά της Τασίας
  Η Μήλίτσα με τον σύζυγό της
  Αναστασία Παπαδημητρίου με τη Μαργαρίτα Θηβαίου σε στιγμή αναρρώτησης
  Οι τρείς οικοδέσποινες στην αυλή των θαυμάτων. Αριστερόθεν η Ντανιέλα, δεξιόθεν η Ελένη και στη μέση η θυγατέρα Νεφέλη
  
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  Γιόρτασε τη διπλή γιορτή της η συνάδελφος συγγραφέας και δημοσιογράφος Ελένη Γκίκα μια Κυριακή απόγευμα βαθύ στον κήπο του νηπιαγωγείου «Ντόροθι Σνότ» στην καρδιά της Ιπποκράτους, περιτριγυρισμένη απο ανθρώπους, που την αγαπούν βαθειά και αμετάκλητα. Ανάμεσά τους η μικρή βαφτιστήρα της Νεφέλη με τους γονείς της Γιάννη και Ντανιέλα, η συνάδελφος Αγγελική Κώττη, ο Γιάννης Θηβαίος και η Μαργαρίτα του, η Αναστασία Παπαδημητρίου των εκδόσεων Αγκυρα (όπου η Ελένη επιμελείται τη σειρά «Ελληνες Πεζογράφοι»), η Τασία της, η Μηλίτσα μας μετα του συζύγου, ο Αντώνης Σουρούνης και άλλοι αγαπημένοι φίλοι.
  
  Εχω την τύχη να συγκαταλέγομαι σ΄αυτούς που γνωρίζουν μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα αυτή τη βελουδένια ύπαρξη της Ελένης, μιας γυναίκας που προτάσσει την εσωτερικότητα στην επιδερμική κατανάλωση των καιρών.
  
  Παρατηρώντας όλο κι απο κοντύτερα τη δοτικότητα, την αθωότητα κι αυτή
  την τρυφερότητά της, αισθάνομαι πως ναι μπορεί σ΄αυτή την ηλικία να κατακτήσω μια φιλία παντοτινή.
  
  Τώρα η ταξιδιάρα η Ελένη πήγε στην άγνωστη Καππαδοκία, αλλά μας άφησε το νέο της έργο (τελευταίο πόνημα της τριλογίας του πένθους) με τίτλο «Πλήθος Είμαι» (Εκδόσεις Αγκυρα), έχοντας καταθέσει τις τελευταίες σταγόνες της προσωπικής αγωνίας της Σαβίνας της.
  
  Τώρα η Ελένη θα ζήσει χωρίς τη Σαββίνα της, θα γράφει απαλλαγμένη απο το βάρος της νωπής μνήμης. Τώρα θα δημιουργεί με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, που θάρθει πάλι και πάλι με διπλές και τριπλές και πολλαπλές γιορτές της ύπαρξης και της γραφής.
  
  
  Καλοτάξιδο Ελένη μου να είναι το Πλήθος σου...
  
  Πλήθος είμαι
  
  
  
  Απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου
  
  Επιστρέφει. Μετά από χιλιάδες χρόνια περιήγησης. Στο πατρικό της. Για να βρει «τα εύθραυστα εκείνα που αντέχουν στον χρόνο». Να θυμηθεί, επειδή «όταν ξεχνάς συγχωρείς». Μα πάνω απ’ όλα, για να μπορέσει να καταλάβει. Γιατί σε ένα πεπερασμένο σύμπαν να επαναλαμβάνεται η ίδια σκηνή; Και για να ξανανέβει τη σκάλα. Στο σπίτι εκείνο που ευνοεί τον ολέθριο έρωτα και γεννά το κακό. Να ξανασπάσει τον εαυτό της σαν κούκλα, ανεβαίνοντας πάλι και πάλι. Να κάνει ανάσταση με όλους τους ζώντες και τους νεκρούς, ανεβαίνοντας αυτή τη φορά τον δικό της Γολγοθά, να μπει στον παλιό ρημαγμένο τους κήπο για να τον γεμίσει πασχαλιές και ζουμπούλια. Μια ιστορία αυτογνωσίας και αναζήτησης με μια σύγχρονη Αλίκη στη χώρα των παιδικών της χρόνων. Με τον χωροχρόνο ως κάτοπτρο πεπρωμένου να κάνει τα παιχνίδια του. Το αποτέλεσμα, μια ιστορία εσωτερικού δρόμου και ενιαίου χρόνου. «Το Χθες είναι Τώρα» και η Σαβίνα σ’ εκείνο το ρημαγμένο σπίτι, το γνωρίζει καλά. Διότι η Σαβίνα σ’ αυτό το σπίτι «πλήθος είναι», γίνεται «οι άλλοι». Ούτε ουράνια, ούτε γήινη. Και ουράνια και γήινη. Ούτε θνητή, ούτε αθάνατη. Και θνητή και αθάνατη. Γίνεται άλεφ. Όπως όλοι.
  
  Βιογραφικό της Ελένης Γκίκα
  
  Η Ελένη Γκίκα γεννήθηκε και εξακολουθεί να ζει στο Κορωπί. Με απιστία κάποιων χρόνων στην Αθήνα. Το μόνο που έμαθε σ’ αυτή τη ζωή (και που κάνει κέφι να κάνει) είναι να διαβάζει. Βιβλία, Μανιωδώς. Από δίψα γραφής έγραψε κιόλας: Μυθιστορήματα, ποίηση, διηγήματα, συνεντεύξεις, άρθρα και κριτικές σε περιοδικά κι εφημερίδες. Δημοσιογράφος είναι, ξεκίνησε από το «Αντί» και το «Φαντάζιο», όσο κι αν φαίνεται αντιφατικό. Για δέκα χρόνια εργάστηκε στο ραδιόφωνο και στις Εικόνες. Και με αντικείμενο το βιβλίο πάντοτε, εδώ και 15 χρόνια, στο «Έθνος της Κυριακής». Έχει την επιμέλεια της νεοελληνικής σειράς στις εκδόσεις «Άγκυρα». Έχει εκδώσει εννιά ποιητικές συλλογές, δυο συλλογές με διηγήματα, εννιά μυθιστορήματα, έναν τόμο με συνεντεύξεις και ένα παραμύθι. O «Υγρός Χρόνος» είναι το δέκατο μυθιστόρημα.
  
  ΕΡΓΑ ΤΗΣ:
  
  ΠΟΙΗΣΗ:
  «Σηματοδότες», 1984
  «Δρασκελιές», Θεωρία, 1988
  «22 χρωματικές μεταμφιέσεις και 11 αιρετικά ποιήματα», Δωδώνη, 1992
  «Μέλι, μελό, μέλισσα, μάλιστα», Φιλιππότη, 1996
  «Έως, εαρινός, έρημος, έρχομαι», Φιλιππότη, 1997
  «Σώμα, σταυρός, σάρκα, σταυρώθηκα», Φιλιππότη, 1998
  «Θόλωσα, θύελλα, θάμβος, θυμήθηκα», Άγκυρα, 2000
  «Άβυσσος, άλγος, άλμα, αρχίζω» Άγκυρα, 2002
  «Εν αταξίαις άτακτοι όντες» Άγκυρα, 2006
  «Το γράμμα που λείπει» (υπό έκδοση)
  
  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ:
  «Όνειρα από Toplexil», Φιλιππότη, 1997
  «Εάν ο Καρυωτάκης παντρευότανε την Πολυδούρη», 1998
  «Μια καρδιά στο στομάχι» (υπό έκδοση)
  
  ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ:
  «Αλήθεια, τα τρως ακόμα τα νύχια σου;», Φιλιππότη, 1996
  «Αναζητώντας τη Μαρία», Άγκυρα, 1998
  «Να τα μετράω ή να μην τα μετράω τα χρόνια;», Άγκυρα, 1999
  «Μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου», Άγκυρα, 2001
  «Το αίνιγμα του Άλλου», Άγκυρα, 2003
  «Οι κούκλες δεν κλαίνε», Άγκυρα, 2004
  «Χαίρε, παραμύθι μου», Άγκυρα, 2005
  «Αν μ’ αγαπάς, μη μ’ αγαπάς», Άγκυρα, 2006
  «Αύριο να θυμηθώ να σε φιλήσω», Άγκυρα, 2007
  «Υγρός Χρόνος», Άγκυρα, 2008
  
  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ:
  «Δι’ εσόπτρου εν αινίγματι», Φιλιππότη, 1998
  «Άρον, άρον εγέννετο αύριο» (υπό έκδοση)
  
  ΠΑΡΑΜΥΘΙ:
  «Το κοριτσάκι που πίστευε στα θαύματα», Άγκυρα, 2007
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.06.2009
• 11:02

  Λυτρωτική συγκίνηση στο φεστιβάλ της Emotion Pictures

   »  Justine's Blog
  Ενας αέρας αισιοδοξίας και προσωπικής λύτρωσης απλώθηκε χθές βράδυ Δευτέρα 22 Ιουνίου, στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη, όπου πραγματοποιήθηκε η συγκλονιστική τελετή λήξης του «3ου Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ και Αναπηρίας» της Emotion Pictures υπο τη διεύθυνση της σκηνοθέτιδας Μαίρης Παπαλιού και την αιγίδα του Υπουργείου Εσωτερικών, Γενικής Γραμματείας Μέσων Ενημέρωσης και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.
  
  Στην οθόνη παίχτηκαν σκηνές απο τα διάφορα ντοκυμαντέρ του τριημέρου, όπου η έβδομη τέχνη κατέγραψε την προσπάθεια των ατόμων με αναπηρία να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους δίνοντας τη μάχη με τη ζωή σε όλες της τις εκφάνσεις.
  
  Στην παρουσίαση της βραδυάς ήταν ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, που με άνεση και ζεστασιά έδωσε το στίγμα της κάθε στιγμής, του κάθε προσώπου, του κάθε έργου.
  
  Η συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη απο το Μόντρεαλ του Καναδά έφερε μαζί της στην οθόνη τους μαθητές του ελληνόφωνου σχολείου «Δημοσθένης» του Μόντρεαλ,(κάμερα-σκηνοθεσία Γιάννης Κόκκωνας), που είπαν πως η διαφορετικότητα μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο δημιουργικότητας σε όλους τους τομείς της τέχνης και της ύπαρξης. Διάβασε το υπέροχο μήνυμα του εκδότη Nicholas Callaway, ο οποίος χορηγεί ένα σχολείο τυφλών στο Θιβέτ.
  
  Ακολούθησε ένα τρυφερό ντοκυμαντέρ με την εξαιρετική ποιήτρια Κική Δημουλά να συνομιλεί σε ειδικό σχολείο με παιδιά, τα οποία είναι εν δυνάμει ποιητές. Οι λέξεις της ποίησής της έπεφταν σα σταγόνες δροσιάς στη φορτισμένη απο τη συγκίνηση ατμόσφαιρα.
  
  Υστερα ήρθαν οι φωτογραφίες απο τους Παραολυμπιακούς του 2004, όπου καταγράφτηκε το σφρίγος και η αποφαστικότητα των αναπήρων αθλητών της Ελλάδας, που τίποτε δε φάνηκε να σταματάει την άσκησή τους στη θέληση και στις νίκες.
  
  Η κορυφαία στιγμή της νύχτας, που έφερνε μυρωδιές απο τα γιασεμιά κάποιων κήπων στην καρδιά της άναρχης πολιτείας, ήρθε όταν στο πιάνο κάθησε η μικρή τυφλή Κορεάτισσα Yoo Ye Eun, που αν και έξι μόλις ετών έπαιξε με τα τρυφερά παιδικά χεράκια της απο Μότσαρτ μέχρι Μάνο Χατζηδάκι καθηλώνοντας το ακροατήριο με το απόλυτο ταλέντο της. Κι ύστερα σα φλογίτσα τυλιγμένη στο κόκκινο μεταξωτό φουστάνι της υποκλίθηκε με χάρη εκβιάζοντας ποταμούς δακρύων απο όλους τους παρισταμένους.
  
  Ο επίσης τυφλός πρωταγωνιστής ενός βραβευθεντος ντοκυμαντέρ γαλλόφωνος μικρός Νικολά έκλεψε την παράσταση με την άνεσή του στο μικρόφωνα, ευχαριστώντας τη σκηνοθέτιδα της ταινίας του καθώς και την Αθήνα που τον έφερε στο φεστιβάλ.
  
  Τα επτά βραβεία του φεστιβάλ, (όσα και οι λόφοι της Αθήνας!) παραδόθηκαν στους σκηνοθέτες των ταινιών απο τον υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο, τη γενική Γραμματέα Τύπου και ΜΜΕ Μαργαρίτα Παπαδά-Χειμωνά, το μεγάλο Ελληνα σκηνοθέτη Θεόδωρο Αγγελόπουλο, την πρόεδρο της Ελληνικής Επιτροπής Unesco Καίτη Τζιτζικώστα, τον πρόεδρο του ΕΚΚΕ Γιώργο Παπαλιό, τη διευθύντρια του φεστιβάλ Emotion Pictures Μαίρη Παπαλιού και άλλους εκπροσώπους πρεσβειών και πολιτιστικών ιδρυμάτων.
  
  Αυτή η βραδυά έκλεισε με την προβολή της ταινίας «Αιγαίο», του Αντώνη Ρέλλα, που κατέγραψε την τολμηρή απόφαση πέντε Ελλήνων αναπήρων αθλητών να δρασκελίσουν το Αιγαίο, κολυμπώντας απο το Σούνιο μέχρι τη Μήλο. Η ανάσα μας κόπηκε απο την περιπέτεια, το θάρρος, τη δύναμη όπως τα συνέλαβε ο φακός του σκηνοθέτη!
  
  Τα βραβεία
  
  1. Α' βραβείο καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους (άνω των 30'): ΣώμαΠολέμου/ Body of War
  2. Α' βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους (κάτω των 30'): Χτυπημένοςαπό νάρκη/ Something like my eyes (Mine)
  3. Β' Βραβείο καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους (άνω των 30'): Γράμμα στονΛου/ Letter to Lou
  4. Β' Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους (κάτω των 30'): Ο μικρόςμου αδερφός από το φεγγάρι/ Mon petit frere de la lune
  5. Βραβείο πρωτοτυπίας και ευρηματικής σκηνοθεσίας: Τυφλοί έρωτες/ BlindLoves
  6. Α' Ειδικό Βραβείο Επιτροπής: Αντουάν/ Antoine
  7. Β' Ειδικό Βραβείο Επιτροπής: εξ ημισείας στις ταινίες : α) Βαδίζονταςπάνω στις γραμμές/ Walking on Lines β) Στην όχθη/ Strand.
  
  Ι.Φ
  
  
  
  Η σκηνοθέτις και διευθύντρια του φεστιβάλ Emotion Pictures ήταν η καρδιά της βραδυάς, που μας χάρισε την ευγεργετική λύτρωση της νίκης
  Η 6χρονη Κορεάτισσα Γιού Γιέ Εούν, εκ γενετής τυφλή στο πιάνο με τα μαγικά της δάχτυλα μετέφερε την αισιοδοξία του μουσικού ταλέντου της στα αυτιά μας.
  
  Η μαμά, ο επίσημος συνοδός Αλέξανδρος Αργύρης και ο συνάδελφος δημοσιογράφος και ποιητής Νώε Παρλαβάντζας, ο οποίος δίνει τη δική του μάχη για την κατάκτηση της ευζωϊας Είχα την τιμή να φέρω μαζί μου τα λόγια των παιδιών του ελληνόφωνου σχολείου Δημοσθένης του Λαβάλ μαζί με εκείνα του μεγάλου εκδότη Nicholas Callaway. Πραγματική ευτυχία!
  
  Σκηνές απο μια ταινία της βραδυάς
  
  Η μικρή Κορεάτισσα εισπράττει τα χειροκροτήματα και την αγαλλίαση των ακροατών
  
  Κρατώντας στα χέρια της τα λουλούδια, λάφυρα του ταλέντου και της αφοσίωσής της στη μουσική χωρίς σύνορα
  
  Μαζί της τραγούδησαν και τα παιδιά του Ελληνο-Βρεταννικού Σχολείου "Αγία Αικατερίνη" το κομμάτι"Imagine' του αιώνιου John Lennon
  
  Κι ένα δώρο απο την ερμηνεύτρια Φωτεινή Δάρα και το συνθέτη Παπαδημητρίου στη μικρή πιανίστρια, που μας έκανε να κλάψουμε απο χαρά
  
  Στο πόντιουμ ο σκηνοθέτης Θεοδωρος Αγγελόπουλος μιλάει για την εμπειρία αυτού του μοναδικού φεστιβάλ της ανθρώπινης υπέρβασης
  
  Ο Παραολυμπινίκης Σάκης Κωστάρας παραδίδει ένα απο τα βραβεία
  
  Ο Αντουάν με την έντονη προσωπικότητά του εντυπωσίασε τους πάντες όταν βγήκε στο βήμα να μιλήσει για την εμπειρία του να φτιάξει το σαουντρακ μιας ταινίας, η οποία βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Emotion Pictures
  
  Σα δροσερές σταγόνες έπεφταν οι λέξεις της εκπληκτικής ποιήτριας Κικής Δημουλά ακινητοποιώντας την ατμόσφαιρα
  Ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος υποσχέθηκε να στηρίξει το μοναδικό στα ελληνικά χρονικά φεστιβάλ νοκυμαντέρ και αναπηρίας
  
  Η Μαίρη Παπαλιού, ευαίσθητη σκηνοθέτης, οργανωτική διευθύντρια, μας έκαμε κοινωνούς της μεγάλης αλήθειας, πως η διαφορετικότητα μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την ανάδειξη στην τέχνη και τη ζωή την ίδια
  Ο πρόεδρος του ΕΚΚΕ Γιώργος Παπαλιός αναγγελλει την προβολή της ταινίας Αιγαίον που αναφέρεται στην υπεράνρθωπη προσπάθεια πέντε ανάπηρων αθλητών της πατρίδας μας.
  
  Τρείς αγαπημένοι μου φίλοι ήρθαν να με τιμήσουν με την παρουσία τους: Οι δημοσιογράφοι Ειρήνη Νικολοπούλου, Νώε Παρλαβάντζας και Παντελής Ξανθίδης
  Ο σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας κατέγραψε την πορεία πελάγους των Παραολυμπιακών κολυμβητών μας , που διέσχισαν το Αιγαίο , απο Σούνιο μέχρι Μήλο!
  Η συνάδελφος και αγαπημένη φίλη Σόνια Ζαχαράτου έσμιξε με τον Αλεξανδρίνο σε στιγμές χαρούμενες, λυτρωτικές επειδή η ζωή κυλάει με χέρια ή χωρίς αυτά, με μάτια ή χωρίς αυτά, με πόδια ή χωρίς αυτά , όταν η θέληση χαλιβδώνει το χαρακτήρα.
  
  ΥΓ. Ηθελα να ευχαριστήσω απο καρδιάς τους φίλους που ήρθαν να με τιμήσουν με την παρουσία της, την Αγγελική Σπηλιά, την Αλέκα Λεκατσά, τον ξάδερφο Κώστα Κατηφόρη, τον ξάδερφό μου Νιόνιο Κακαβούλη, την Ειρήνη Νικολοπούλου,τη Σόνια Ζαχαράτου, το Νώε Παρλαβάντζα, τον Παντελή Ξανθίδη, την Αννα Βαλαβανίδου και άλλους που μπορεί να ξέχασα να αναφέρω.Χίλια γλυκα ευχαριστώ και στα παιδιά του σχολείου Δημοσθένης, στη δασκάλα τους Ευαγγελία Τσαλκίδου , στο συνάδελφο Γιάννη Κόκκωνα και στον υπέροχο Nicholas Callaway.Κι ακόμη περισσότερα στη Μαίρη Παπαλιού, που μας προσκάλεσε όλους σ΄αυτή τη λυτρωτική βραδυά
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 20.06.2009
• 13:41

  Τα μάρμαρά του στο Λονδίνο;

   »  Justine's Blog
  
  
  
  Του Ted για τα γενεθλιάκια του στις 21 Ιουνίου και για τη γιορτή του Πατέρα!
  Να τα χιλιάσεις καλέ μου!
  
  Σημείωση
  
  Με την ευκαίρία των λαμπρών εγκαινίων του Μουσείου της Ακρόπολης (που εξωτερικά δε με συγκινεί καθόλου ως αισθητική παρέμβαση στον Ιερό Λόφο) παραθέτω το διήγημα, που έγραψα προ ετών, όταν επισκέφθηκα το Βρεταννικό Μουσείο στο Λονδίνο μετα Τέντυ, Αλεξανδρίνου και Κωνσταντίνας.
  
  Ηταν τέτοιος ο θυμός μου, ήταν τέτοια η ένταση που αποφάσισα να διοχετεύσω την ενέργεια στη γραφή. Τί νόημα θα είχε άλλωστε ένα ακόμη παραλήρημα και μάλιστα απο Ελληνίδα δημοσιογράφο;
  
  Σήμερα, το βγάζω απ΄το συρτάρι μου, για να το αφιερώσω εξαιρετικά στη λαμπερή Μελίνα Μερκούρη, που έκανε το πρώτο βήμα. Ισως η διεθνής κοινότητα δεί με τα μάτια της την ανιστόριτη αδικία!
  ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;
  
  Διήγημα Της Ιουστίνης Φραγκουλη-Αργύρη
  
  Απο τη Δευτέρα γυμνασίου αλληλογραφούσε με τη Σούζη ο Μανώλης για να ασκεί τα αγγλικά του. Στο φροντιστήριο τούς είχαν προτείνει να διαλέξουν παιδιά απο άλλες χώρες για να επικοινωνούν στη γλώσσα της εκμάθησης. Κι εκείνος έπεσε εντελώς τυχαία πάνω στη λονδρέζα Σούζη. Στην αρχή τής έστελνε κάρτες για να μην έχει να της γράψει πολλά. Κάρτες απο την Ακρόπολη, απο το Σούνιο, απο τους Δελφούς, απο την Αρχαία Ολυμπία ακόμη και αυτόν το μοναχικό πύργο της Θεσσαλονίκης της έστειλε. Ηθελε να την ξεναγήσει στην πατρίδα του, να της δείξει τις αρχαιότητες για τις οποίες μιλούσε όλος ο κόσμος. Είχε στο βάθος του μυαλού του κι αυτή τη διεκδίκηση της Ελληνικών μαρμάρων απο το Βρεταννικό Μουσείο. Τα τελευταία χρόνια είχε γίνει το επίκεντρο των ειδήσεων. Οχι πως τον ενδιέφερε προσωπικά αλλά...
  
  Και η Σούζη του ανταπέδιδε με κάρτες απο το Λονδίνο. Να ο Τάμεσις φωτισμένος τη νύχτα σα μια πολύχρωμη ζωγραφιά και το αυστηρό Μπίγκ Μπέν με την ακριβέστερη ώρα του κόσμου. Να τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ με τους περίεργους φρουρούς και το Βρεταννικό Κοινοβούλιο και η Οξφορντ Στρίτ και η Πικαντίλλυ Σκουέαρ. Καμάρωνε τις κάρτες και τις κάρφωνε σ’ ένα πίνακα μέσα στο δωμάτιό του. Κι όταν τ’ απογεύματα ξέδινε με τις μουσικές του, κατέβαζε συχνά τις κάρτες και τις διάβαζε απο πίσω ξανά και ξανά. Ηταν σα γλυκειές σταλαγματιές τα λογάκια της Σούζης κι ας μην έλεγαν τίποτε πέρα απο τα τυπικά.
  
  My dear Manoli (Αγαπητέ Μανώλη),άρχιζε εκείνη πάντοτε τα γράμματα. Κι εκείνος My dear Suzy (Αγαπητή μου Σούζη), ξεκινούσε τη γραφή στα αγγλικά.
  
  Υστερα ήρθε η στιγμή ν’ ανταλλάξουν φωτογραφίες. Ετρεμε η ψυχούλα του μην είναι καμιά άσχημη η Σούζη του που την έπλαθε στη φαντασία του γαλανομάτα και ξανθή πριγκίπισσα μερικούς μήνες τώρα. Κι εκείνος για να βγάλει φωτογραφία είχε περάσει όλο το πρωινό του στον καθρέφτη. Τί τζέλ, τί χωρίστρες, τί στυλάκια δεν δοκίμασε για να γίνει κούκλος. Δεκάδες πόζες έπαιρνε όλη τη μέρα, κι ο καθρέφτης ακόμη απηύδησε μαζί του.
  
  Φόρεσε και το κλασικό του το levi’s φόρεσε και μια μπλούζα κολλητή και πήγαν με το φίλο του στην παραλία για να φωτογραφηθεί με φόντο τη θάλασσά του.
  
  Οταν παρέλαβε απο το φωτογραφείο της γειτονιάς του τις 24 πόζες, έγχρωμες και γυαλιστερές παρακαλώ, απογοητεύθηκε με τη φάτσα του. Τις κοίταζε και τις καλοεξέταζε όλο το απόγευμα , κάπως σα να φαινόταν μικρότερος απο την ηλικία του, συλλογιζόταν και η απογοήτευση καθόταν στο ροδαλό προσωπάκι του.
  
  Κάθε μέρα επιστρέφοντας στο σπίτι ρωτούσε τη μάννα του με αγωνία άν ήρθε γράμμα για κείνον. Κι εκείνη χαμογελούσε με σημασία περίπου συνωμοτικά.Ο Μανώλης ανυπομονούσε αλλά δεν έβγαζε τσιμουδιά ούτε στον κολλητό του το Δημήτρη για να μην επισύρει τα ειρωνικά του σχόλια.
  
  Ωσπου έφτασε ο φάκελλος με τα γραμματόσημα της βασίλισσας Ελισάβετ. Ούτε γειά δεν είπε στη μάννα του ο Μανώλης. Τον άρπαξε πήγε βιαστικά μέσα, κλειδαμπάρωσε το δωμάτιο, έβαλε και τη μουσική στη διαπασών για να μην ακούγονται οι κινήσεις του και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Τα εφηβικά του χέρια έτρεμαν απο την αγωνία. Κατάφερε τελικά ν’ ανοίξει το γράμμα χωρίς να επιφέρει τραύματα στο μέρος της διεύθυνσης στα λεπτά γραμματάκια της Σούζης . Η φωτογραφία της τον εξέπληξε. Η αγγλίδα φίλη του δεν είχε τίποτε απο την ξανθειά μελαγχολία της Λέιντι Ντί ή απο την επαρμένη ομορφιά της Λίζ Χάρλεϊ. Ηταν ένα χαρούμενο κορίτσι με δεκάδες φακίδες στο λεπτό προσωπάκι της. Τα πράσινα μάτια και τα κοκκινόξανθα σγουρά μαλλιά της συμπλήρωναν την εικόνα της. Ηταν ένα «κοριτσένιο» κορίτσι περιτυλιγμένο απο τη μαγεία του Λονδίνου όπου κατοικούσε.
  
  Η αλληλογραφία τους συνεχίστηκε μέχρι την Β Λυκείου, οπότε οι γονείς του Μανώλη πήραν την απόφαση να τον στείλουν αυτό το καλοκαίρι στο Λονδίνο να πάει σ’ένα κολλέγιο να ασκήσει την αγγλική στο φυσικό περιβάλλον της γλώσσας. Η Σούζη και οι γονείς της δέχτηκαν με απροσποίητη χαρά να φιλοξενήσουν τον Ελληνα φίλο. Αλλωστε, προσέβλεπαν και στο δικό της ταξίδι στην Ελλάδα τον επόμενο χρόνο.
  
  Ο Μανώλης ενθουσιάστηκε με την πτήση. Ακόμη και η προσγείωση στο μεγάλο και τρανό αεροδρόμιο Χίθροου ήταν μια εμπειρία αν και του κακοφάνηκε αυτή η ομίχλη που κόντεψε να τους καταπιεί στην υποδοχή.Περίμενε υπομονετικά στον ιμάντα των αποσκευών και όταν έφτασε επιτέλους το σακ-βουαγιάζ του το άρπαξε ανυπόμονα και όρμησε στην έξοδο.
  
  Αναγνώρισε το μουτράκι της Σούζης και η καρδούλα του άρχισε να χτυπάει δυνατά.Πλησίασε προς τη φίλη του και της είπε αμήχανες αγγλικές κουβέντες, όπως : χαίρω πολύ που σάς συναντώ. Πλάι της οι γονείς της τού έδωσαν ψυχρά και τυπικά μια χειραψία γνωριμίας. Ακόμη και το χαμόγελο της Σούζης είχε πάρει αυτή τη σκοτεινιά της πόλης της. Ο Μανώλης έμπαινε σ’ ένα κόσμο καινούριο και ξένο ταυτόχρονα.
  
  Παρατηρούσε τις κινήσεις στο σπίτι της Σούζης. Οι γονείς της μετά βίας αντάλλασσαν μεταξύ τους μερικές κουβέντες. Πού οι καυγάδες και οι υψωμένες φωνές των δικών του, τα αγκαλιάσματα και τα φιλιά! Ολα εδώ μέσα ήταν διαφορετικά. Γκρίζα άχρωμη ατμόσφαιρα και μια αίσθηση υγρασίας. Η μάννα της Σούζης δεν την αγκάλιαζε όπως η δική του, της μιλούσε με απίστευτη τυπικότητα. Και η φίλη του απαντούσε στον πατέρα της με στρατιωτική θαρρείς γλώσσα: Yes sir,(Μάλιστα κύριε.)
  
  Εμεινε ο Μανώλης με όλα τούτα τα πρωτόγνωρα για την εφηβική του αβεβαιότητα. Μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε στο σπίτι της Σούζης είδε πως ακόμη και τα πιάτα δεν τα ξεπλένουν με νερό. Αφήνουν το απορρυπαντικό πάνω τους, δεν είναι λέει βλαβερό. Και σερβίρουν τις μπριζόλες με μια παράξενη μαρμελάδα.
  
  -Ελα Θεέ και Κύριε! Τι πάραξενες συνήθειες, σκέφτηκε καθώς πήγε να τακτοποιηθεί στο δωμάτιό του.
  
  Η Σούζη στον κάτω όροφο τον ξενάγησε στο δικό της δωμάτιο. Ηταν σίγουρα περισσότερο απόμακρη απο τα λόγια που έγραφε στα γράμματα της αλληλογραφίας τους. Τού έδειξε ένα άλμπουμ όπου είχε τοποθετήσει όλες τις κάρτ-ποστάλ απο την Ελλάδα του. Συγκινήθηκε ο Μανώλης που κρατούσε τις αναμνήσεις απο την αλληλογραφία τους όπως ο ίδιος.
  
  -Πόσο θάθελα να γνωρίσω αυτούς τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Διαβάσαμε τόσα στην ιστορία για την Αρχαία Ελλάδα. Δε βλέπω την ώρα να την επισκεφθώ, τού είπε χωρίς να κάνει τον παραμικρό υπαινιγμό για τα επίμαχα μάρμαρα.
  
  -Σε περιμένουμε κι εγώ και οι γονείς μου μετά το τέλος των εισαγωγικών μου εξετάσεων. Θα σε γυρίσουμε σ όλα τα μέρη που θέλεις να δείς και να θαυμάσεις, είπε εκείνος μ’ ένα προστατευτικό ύφος.
  
  Τα πρωινά έπαιρνε τον υπόγειο να πάει στο Κολέγιο να παρακολουθήσει τα μαθήματά του και τ’ απογεύματα δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει στο σπίτι να πιεί ένα εγγλέζικο τσάι φτιαγμένο απο τα χεράκια της Σούζης. Η μητέρας της η κυρία Ελιγκτον περιέφερε το βλέμμα της στο χώρο με φανερή αδιαφορία για όσα έλεγαν τα δυό παιδιά.
  
  Ενα απόγευμα στον κήπο- ένα σπάνιο απόγευμα που δεν έβρεχε- ο Μανώλης της έπιασε το χέρι. Και η Σούζη δεν το τράβηξε, τον άφησε να το χαϊδεύει απαλά σαν το περίμενε αυτό απο καιρό. Ενιωθε τρυφερά μαζί της κι εκείνη το ίδιο. Δυό παιδιά απο δύο κόσμους ολότελα ξένους έσμιγαν την εφηβική τους αναζήτηση για την αγάπη σε ένα ασήμαντο κήπο μιας αγγλικής μονοκατοικίας.Κι ούτε μια φέτα ουρανού δεν χαρίστηκε στην απόπειρά τους να αγαπηθούν.
  
  Το Σάββατο οι δυό νεαροί κατέβηκαν μόνοι τους στο Λονδίνο. Μέσα στις σταγόνες της βροχής ,που δεν έλεγε να σταματήσει πήραν το κόκκινο λεωφορείο με τις άπειρες στάσεις για να κάνουν τουρισμό. Κι ανεβοκατέβαιαν ερωτευμένοι με χίλια φιλιά ανάμεσα στις διαδρομές . Ο Μανώλης εντυπωσιάστηκε απο τα ταξί που έμοιαζαν σα νάχαν βγεί απο ταινία του Σέρλοκ Χόλμς. Εκείνη του έδειχνε το Μπίγκ Μπέν, το κοινοβούλιο, το Λόντον Μπρίτζ, τα Ανάκτορα, τον Τάμεση, όλες τις ομορφιές της πόλης της.Κι εκείνος ήταν συνεπαρμένος απο τη Σούζη. Η παρουσία της επισκίαζε όλες τις νέες εντυπώσεις του.
  
  Το άλλο Σάββατο πήγαν στο Βρεταννικό Μουσείο. Το είχαν προγραμματίσει γιατί ήταν το σπουδαιότερο αξιοθέατο του Λονδίνου, επέμεναν οι γονείς της φίλης του. Ηταν πιασμένοι χέρι-χέρι, νέοι , γεμάτοι ζωή, χαμόγελα, ξενοιασιά. Ηταν πιά boyfriend girlfriend (αγόρι μου, κορίτσι μου) όπως θάλεγαν στο φροντιστήριο.
  
  -Θέλω να σού δείξω τα μάρμαρα του Ελγιν, του είπε η Σούζη. Πολλές φορές πάω με τους γονείς μου και τα θαυμάζουμε επί ώρες. Μάς αρέσει το Μουσείο.
  
  -Θέλω να δώ τα μάρμαρα του Παρθενώνα, είπε ο Μανώλης. Τα μάρμαρα που έκλεψε ο Ελγιν απο την πατρίδα μου, επέμεινε ο νεαρός με μια δόση εκνευρισμού στη φωνή του. Σα να ξυπνούσε μέσα του μια εθνική αγανάκτηση...
  
  Η όψη της Σούζης κατσούφιασε. Τράβηξε το χέρι της απο το δικό του. Ο Μανώλης θαύμασε εξωτερικά το τεράστιο αρχιτεκτόνημα το στηριγμένο στις ιωνικές κολώνες.Ενιωσε ένα απόλυτο δέος για τη μεγαλοσύνη του οικοδομήματος.
  
  -Κι εδώ ιωνικές κολώνες σκέφθηκε,επιστρατεύοντας στο μυαλό του τις αντιστάσεις για την Ελλάδα. Δεν είπε, όμως, φωναχτά τη σκέψη του για να μην ερεθίσει άλλο την ατμόσφαιρα.
  
  Μπήκαν στην πτέρυγα των Ελγινείων.Ολη η ενημέρωσή του για το θέμα άρχισε να απλώνεται σε όλα τα μόρια του μυαλού του. Είχε διαβάσει για τη λεηλασία του Ελγιν στο μάθημα της ιστορίας αλλά το θέαμα ξεπερνούσε τις ανοχές του. Η πρόσοψη του Παρθενώνα ακρωτηριασμένη και τα εκθέματα να πιάνουν το μισό Βρεταννικό μουσείο!Ενιωσε να φουντώνει ο θυμός μέσα του. Η αδρεναλίνη είχε ανεβεί στα ύψη.
  
  Θαύμαζε απο κοντά έναν-έναν τους θησαυρούς της αιώνιας πατρίδας του. Χάιδευε με το βλέμμα του τα λευκά γλυπτά τα λεξεμένα απο τους τεχνίτες της τόσες χιλιάδες χρόνια πρίν.Και πνιγόταν απο ένα παράπονο που δεν μπορούσε να το μοιραστεί με την αγγλίδα φίλη του. Η Σούζη σα να κατάλαβε τη διάθεσή του:
  
  -Εδώ είναι προστατευμένα τα μάρμαρά σας, είπε με ένα παρηγορητικό τόνο στη φωνή της.
  
  -Εδώ είναι ξένα τα λευκά μάρμαρα, της αντιγύρισε. Δεν ανήκουν σ’ αυτό πνιγηρό μουσείο όσες αίθουσες κι αν τους διαθέσουν. Τα μάρμαρα πρέπει να ξαναβρεθούν κάτω απο το δικό τους ήλιο , να πάρουν φώς απο το φώς της πατρίδας τους.
  
  Την κοίταζε τη Σούζη που δεν καταλάβαινε τα λόγια του και την ένιωθε ολοένα πιό ξένη. Το μυαλό του στριφογύριζε στην Ακρόπολη που δέσποζε της Αθήνας, μεγαλόπρεπη και αναλλοίωτη δυόμισυ χιλιοετηρίδες. Ξαφνικά νοστάλγησε τις εκδρομές στον Ιερό βράχο, που τότε στο σχολείο τού προκαλούσαν απέραντη ανία. Τώρα αναθυμόταν ένα –ένα τα μνημεία της Ακρόπολης. Τώρα τα λευκά μάρμαρα, οι κολώνες, οι ναοί, τ’ απομεινάρια μιάς ιστορικής εποχής έπαιρναν μια άλλη διάσταση στο εφηβικό μυαλό του. Αίφνης σα να τον ψυχοπλάκωνε το Λονδίνο με το μουντό ουρανό και την απόλυτη τάξη.
  
  Αισθάνθηκε τη μακρινή Ελλάδα απροστάτευτη στον καταιγισμό των επιχειρημάτων αυτών, που την είχαν λεηλατήσει και που είχαν το θράσος να υπερασπίζονται την ασέλγεια. Αλλά πώς να εξηγήσει στην αγγλίδα φίλη του όλο αυτό τον πόνο που τούφερνε το αίσθημα της αδικίας! Ενιωθε τα φτερά του κομμένα καθώς το βλέμμα του ακουμπούσε στους θησαυρούς της πατρίδας του.
  
  -Τόσο ομορφιά κλεμμένη και φυλακισμένη στο άχρωμο Λονδίνο, συλλογίστηκε. Κι οι Αγγλοι να καμαρώνουν μ’ ένα μουσείο χτισμένο απο δανεική ιστορία!
  
  Πλανήθηκε επί ώρες στις αίθουσες ανακαλύπτοντας την αιώνια ομορφιά των γλυπτών του Παρθενώνα. Ηταν τα δικά του μάρμαρα. Σα νάταν μοναχός σε τούτο το μουσείο, σα ν΄ απουσίαζε εντελώς η Σούζη. Απόψε που θα γύριζαν στο σπίτι θα ζητούσε να μείνει μόνος στο δωμάτιό του. Ηθελε να ξεφυλλίσει το άλμπουμ με τις κάρτες απο τις Ελληνικές αρχαιότητες που εκείνος έστελνε στη μικρή αγγλίδα φίλη του όταν άρχισε να ορνισθοσκαλίζει στ’ αγγλικά, περισσότερο για να την εντυπωσιάσει παρά γιατί ήταν της αρεσκείας του.
  
  Ηθελε, βρε αδελφέ, ν’ απολαύσει απομονωμένος την περίτεχνη ιστορία της πατρίδας του, τους θησαυρούς της που μέχρι τότε τους θεωρούσε δεδομένους.Τον καταλάμβανε ένα αίσθημα μετάνοιας που δεν είχε αφιερώσει διάθεση και χρόνο ν’ αποτιμήσει την καταγωγή του.
  
  Απόψε δε θα δοκίμαζε ούτε εγγλέζικο τσάι. Ο θυμός και η απογοήτευση του Μανώλη δε γινόταν να κατευναστούν με λίγες σταγόνες εγγλέζικο φλέγμα!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 17.06.2009
• 18:16

  Η Αρτεμις και τα βραβεία της

   »  Justine's Blog
  Τη γνωρίζω μια δεκαετία και βάλε τη Λούλα Αλαφογιάννη, που έχει αναλάβει να διαφημίζει την Ελλάδα στα πέρατα της Αμερικής καλώντας γυναίκες του κόσμου προς βράβευση απο το Ευρωαμερικανικό Συμβούλιο Γυναικών, του οποίου είναι ιδρύτρια.
  
  Προχτές στο αίθριο του Ζαππείου η Λούλα Αλαφογιάννη πλαισιωμένη απο τον υφυπουργό Απόδημου Ελληνισμού Θεόδωρο Κασσίμη και άλλους πρώην παράγοντες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας απένειμε μέσω του οργανισμού της το βραβείο «Αρτεμις» στους κάτωθι:
  
  Maribel Aber
  Formerly Vice President - President Global Corporate Client Group NASDAQ
  OMX GROUP, Inc. - USA
  
  Dionysia-Theodora Avgerinopoulou
  Director, European Institute of Law, Science and Technology, Attorney at Law, LL.M. Columbia Law School - USA/EUROPE
  
  Rita Cosby
  EMMY Award Winning Journalist, Veteran TV Host/ Radio Host/ Best-Selling Author - USA
  
  Dr. Devra Lee Davis
  Ph.D., M.P.H., Author of the Secret History of the War on Cancer, Head of the Devra Lee Davis Charitable Foundation and Director of the Center for Environmental Oncology, University of Pittsburg -
  Cancer Institute, Memeber
  of UN team awarded Nobel Peace Prize 2007 for work
  on climate - USA
  
  Dr. Potitsa Grigorakou
  Scholar on the
  Hellenism in the Orient, Professor of the Laiko University of Athens - GREECE
  
  Svetlana (Lana) Kim
  Author of the White Pearl and I: A memoir of a Political Refugee, Speaker, Asian Academy Hall of Fame Inductee - USA
  
  Demetrios Kastanas
  President, National Greek Television of USA, Publisher, ESEIS Greek American Magazine - GREECE / USA
  
  Gayle Gaston
  Entrepreneur, President and CEO of Gayle Gaston & Co. /
  USA
  
  Demetrios Katis
  Hollywood Award winning Composer, Hollywood Music Awards winner, Hollywood Star of 'Walk of Fame' by the Los Angeles Music Awards & Hollywood E.A.M.E. Awards on 2008
  
  Regina Mead
  Project Manager of Probity LLC, Financial Analyst, USA
  
  Pavlina Moustaka
  Member of Audit
  Committee of European Business Ethics Networks, Executive Member of Board of Directors of Pylon Construction and Photovoltaic Company, Former General Manager of ZARA S.A. - GREECE
  
  Alexey Steele
  Artist,Co-Founder of the Annual Russian Heritage Festivale, Founder of Classical Underground, Signature member of the California Art Club - USA
  
  Kerry Berry Brogan
  American Actress in China. Through her portrayal of western female Characters in the Asian film industry, in addition to the more than 40 on-screen roles she’s played, Kerry also plays an important off-screen role as a cultural ambassador and advocate of greater understanding between China and the west.
  
  Helena Nyman
  Hope Ambassador
  Success/Executive Coach for Senior Executives, Speaker & Author, Member of the Fortune 100 Coaching Group, Member of NSA VA
  Founder of the National Hope Project (www.TheHopeBus.org)
  Founder of the Senior Angels (Non-Profit Organization for Seniors in need) since 2000
  Facilitator for Rape Survivors Facilitator for Battered Women
  
  Τη βραδυά άνοιξε με την κιθάρα του ο Τόματσεκ Μπένζαρεκ, ενώ την έκλεισε ο εκπληκτικός συνθέτης Δημήτρης Κατής με αποσπάσματα απο συμφωνικά του έργα.
  Είχα την τύχη να δώσω κι εγώ ένα βραβείο στη συγγραφέα απο την Κορέα και τη Ρωσία Svetlana (Lana) Kim, η οποία έγραψε την πονεμένη αυτοβιογραφία της που έγινε μπέστ σέλερ στην Αμέρικα
  
  Θέλω να πώ πως ανάμεσα στους τιμώμενους ήταν ο συνάδελφος Δημήτρης Καστανάς, ο άνθρωπος που διατηρεί ζωντανή την ελληνική ομογένεια μέσα απο το τηλεοπτικό του πρόγραμμα και το περιοδικό του ΕΣΕΙΣ, καθώς και ο μεγάλης εμβέλειας νεαρός συνθέτης Δημήτρης Κατής, ο οποίος έχει γράψει ρόκ όπερες με έμπνευση απο τον κλασσικό Ελληνισμό.
  
  Σημειωτέον ότι συνοδευόμουν απο τον γιόκα μου Αλεξανδρίνο και το φίλο Μιχάλη Φουάση.
  
  Η Λούλα Αλαφογιάννη, που δίνει μάχη προσωπική για την επιβίωσή της απο τον καρκίνο, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τη θέληση να ζήσει και να φωτίσει με τη λάμψη του ελληνικού πολιτισμού τα πέρατα της οικουμένης.
  
  Ισως η Ελληνική πολιτεία θάπρεπε να είχε αναλάβει αυτό το ρόλο, που αποτελεί ιδιωτική πρωτοβουλία της δυναμικής Λούλας. Λέω ίσως!
  
  Ιουστίνη Φραγκούλη
  
  
  
  
  Ο υφυπουργός εξωτερικών για θέματα Απόδημου Ελληνισμού Θεόδωρος Κασσίμης παραδίδει το βραβείο "Αρτεμις" στον ΄ταλαντούχο συνθέτη Δημήρη Κατή
  Στο βήμα με τη Λούλα Αλαφογιάννη, ένα εκπρόσωπο της βασιλικής οικογένειας των Εμιράτων και τον πρώην υπουργό οικονομικών κ. Δούκα
  Η κυρία που βραβεύτηκε απο τα χεράκια μου Λάνα Κίμ, συγγραφέας της μπεστ σέλερ αυτοβιογραφίας της
  Ο Δημήτρης Καστανάς της ελληνικής τηλεόρασης στη Νέα Υόρκη με την Αννα Βαλαβανίδου των εκπομπών περι Ελληνικότητας, Ελληνισμού και γλώσσας
  Η Αρτεμις στα πόδια της κρατάει την υδρόγειο σφαίρα
  Ο Τόματσεκ προβάρει τα τραγούδια του
  O Γενικός Γραμματέας του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ Γιώργος Μωραϊτίνης..
  Η Λούλα Αλαφογιάννη, η δημοσιογράφος Νατάσα Σπαγγαδώρου, η αφεντιά μου και η Αθηνά Κορκώση
  Η μικρή Μελίνα με τη μαμά της Ελένη, που ανήκει στην ομάδα εθελοντισμού για την αναστύλωση ενός χωριού στην καμμένη γή της Ηλείας. Η Μελίνα μου χάρισε ζωγραφιές για το ψυγείο
  Μια κάτοψη του πάνελ
  Πολύς κόσμος παρακολούθησε την τελετή των βραβείων . Ανάμεσά τους η διευθύντρια του γραφείου του υφυπουργού Κασσίμη, κα Αννα Βασιλειάδου (αδελφή της συζύγου του και αγαπημένης απο παλιά φίλης Ρωξάννης Βασιλειάδου)
  Στο υπέροχο άιθριο του Ζαππείου όλα μοιάζουν μαγικά
  Τρία ζευγάρια καλοκαιρινά παπουτσάκια. Αριστερά της Ελενας Κουντουρά, στη μέση τα δικά μου και δεξιά της Αθηνάς
  Μια χαμογελαστή παρέα απο τον Καναδά: Η ηθοποιός και παραγωγός Σταυρούλα Λογοθέτη, ο δημοσιογράφος σύζυγός της Ντάν, ο γιός μου Αλέξανδρος Αργύρης και ο φίλος μας Μιχάλης Φουάσης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 13.06.2009
• 13:20

  Ο καημένος ο Κούρτοβικ

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη
  
  « Σχεδόν όλες οι γυναίκες είχαν ηλικία ανάμεσα στα 35 και τα 50. Σχεδόν όλες ανήκαν ολοφάνερα στην κατώτερη μεσαία τάξη, αυτή που συνήθως αποκαλούμε μικροαστική. Εξίσου φανερό ήταν ότι η ζωή δεν είχε φανεί πολύ γενναιόδωρη σ΄ αυτές τις γυναίκες. Ο Όργουελ έλεγε ότι στα πενήντα του έχει κανείς το πρόσωπο που του ταιριάζει, αυτό δηλαδή που σκαλίζει πάνω του σιγά σιγά η ζωή που κάνει. Τα πρόσωπα που έβλεπα ήταν στερημένα, σχεδόν ρημαγμένα, και σε μερικά βλέμματα πρόσεξα κάτι το αλαφιασμένο. Ξαφνικά αισθάνθηκα μεγάλη συγκίνηση βλέποντας αυτές τις γυναίκες απορροφημένες σε κάποιο βιβλίο. Δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή αν το βιβλίο ήταν καλό ή κακό. Μου φαινόταν συγκλονιστικό ότι έψαχναν εναγώνια εκεί μέσα να βρουν κάτι που τους είχε αρνηθεί η ζωή.
  
  Στο βάθος του περίπτερου, πάνω από τα κεφάλια των γυναικών με τα ξασμένα, τα οξυζεναρισμένα ή τα σκληρά σαν πράσα μαλλιά, κρέμονταν δύο φωτογραφικά πορτρέτα. Απεικόνιζαν τις δύο πολυνίκες συγγραφείς του εκδοτικού οίκου στις κούρσες για το πλειστοπώλητο ελληνικό βιβλίο της χρονιάς. Οι δύο πρωταθλήτριες, με προσεγμένο μακιγιάζ και σαν να είχαν μόλις βγει από το κομμωτήριο, κοίταζαν από εκεί ψηλά το κοινό τους με συγκρατημένα περήφανο και καθησυχαστικό βλέμμα. Καταλάβαινες ότι είχαν το ίδιο κοινωνικό προφίλ με τις αναγνώστριές τους. ΄Ενιωθαν όμως σαν εκλεγμένες αντιπρόσωποί τους- και όχι αδικαιολόγητα, αφού είχαν αναδειχτεί πράγματι από αυτές, με δημοκρατικότατες διαδικασίες. Είχαν συναίσθηση του ρόλου που τους είχε απονεμηθεί και τον έπαιρναν πολύ στα σοβαρά.»
  
  Δημοσθένης Κούρτοβικ, Τα Νέα , 6 Ιουνίου 2009
  
  Δεν διαβάζω βιβλιοφιλικά έντυπα της Ελλάδας για να μην εκνευρίζομαι με τη μικροψυχία και τη μικρόνοια των ανθρώπων (εξαιρώ τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, το Βήμα της Κυριακής και τη Νέα Εστία).
  
  Ετσι μου ξέφυγε η αφοριστική περιγραφή του ...monsieur Δημοσθένη Κούρτοβικ το περασμένο Σάββατο στα Νέα, όπου αποφάσισε να αποκαλύψει το μισογυνισμό του με τον πιο ανοίκειο τρόπο σε ένα έντυπο, που αγοράζεται απο την πλατειά μάζα.
  
  Ο καημένος ο Κούρτοβικ, δοκησίσοφος εν πολλοίς στις κριτικές του με τους μεγάλους προλόγους, όπου κάνει επίδειξη βιβλιοφαγίας και γνώσεων, αποφάσισε να θυμώσει με τις συγγραφείς των ευπώλητων ρομαντικών βιβλίων, που εκδίδει ο οίκος Ψυχογιός.
  
  Να θυμώσει με τα βιβλία τους, το καταννοώ εν πολλοίς γιατί οι Ελληνες εξυπνάκηδες του βιβλίου έχουν τοποθετήσει στα κλουβάκια του νού τους «τα καλά» και τα «κακά» βιβλία. Τα «καλά» είναι τα βιβλία της παρεούλας και τα «κακά» είναι τα βιβλία των άλλων.
  
  Αληθεια,με έχει εντυπωσιάσει το γεγονός πως ο καημένος ο Κούρτοβικ και άλλοι δοκησίσοφοι(ξερόλες επι το λαϊκότερον!) δεν επιτίθενται στα ρομαντικά βιβλιαράκια του Καστανιώτη πχ και στοχοποιούν μόνον εκείνα κάποιων συγκεκριμένων εκδοτικών οίκων. Θα ήθελα να μάθω αυτή την ειδοποιό διαφοροποίηση του αυτοαποκαλούμενου «πάπα» της ελληνικής κριτικής και των περι αυτόν.
  
  Εγώ πάντως, το λυπάμαι τον καημένο τον Κούρτοβικ που έχει ξεφύγει και κατατάσσει με περιφρόνηση τις γυναίκες-αναγνώστριες στην κατώτερη μεσαία τάξη(άραγε αυτός σε ποιά ανήκει, στην ανώτερη μεσαία τάξη;), που τις θυσιάζει στο βωμό της παντογνωσίας του, επικαλούμενος τον Οργουελ (τί φταίει ο υπέροχος συγγραφέας να γίνεται αναφορά για την κακεντρεχή μισογύνικη άποψη του Κούρτοβικ;)
  
  Τον λυπάμαι, που έχει πιστέψει πως αυτός είναι ο «πάπας» και γι αυτό δικαιούται να αποκαλεί τις μεσήλικες αναγνώστριες της ελληνικής αγοράς «ρημαγμένες», «αλαφιασμένες με οξυζεναρισμένα ή πράσσα μαλλιά», Είναι αξιολύπητες στα θολά μάτια του Δημοσθένους.
  
  Τον οικτίρω που έχει χάσει το μέτρο και παρασύρεται απο την τρέλλα της μεγαλοσύνης, του αλάθητου, της ράβδου απο θέσεως ισχύος, επειδή τυχαίνει να είναι υπάλληλος μιας ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδας.
  
  Αν ήμουν στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ θα τον εγκαλούσα για τους αφορισμούς του και θα τον καλούσα σε απολογία για την καταφρόνηση των ανθρώπων, για την προσβολή των γυναικών της Ελλάδας, που έχουν δικαίωμα να διαβάζουν όταν και όπου γουστάρουν απο Αρλεκιν μέχρι Ουμπέρτο Εκο.
  
  Καημένε Δημόσθενες, πόσο έχεις σφάλει! Αποδεικνύεις πως σωστά εδώ και χρόνια αρνούμαι να ρίχνω έστω και μια ματιά στο «Βιβλιοδρόμιο» των Νέων!(εξαιρείται το κους-κους του Μανώλη Πιμπλή)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 10.06.2009
• 18:58

  Οι τρέντι ευρωεκλογές

   »  Justine's Blog
  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
  
  Είχα μια δεκαετία να προσέλθω στις κάλπες εν Ελλάδι και παρότι ήμουν προετοιμασμένη για τρελλές αντιπαλότητες, πολιτικολογίες και «δολιοφθορές» εντεύθεν κακείθεν, τελικά οι ευρωεκλογές –τουλάχιστον στη Λευκάδα- εξελίχθηκαν σε απόλυτα πολιτισμένο κλίμα. Στα εκλογικά κέντρα επικράτησε ησυχία, σαφώς εκφράζουσα τη μεγάλη αποχή που παρατηρήθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Οι πολίτες προτίμησαν τις δροσερές παραλίες απο τις χλιαρές κάλπες, ήταν πασιφανές.
  
  Μαζί μου ψήφισε για πρώτη φορά ως Ελλην πολίτης και ο Αλεξανδρίνος, ο οποίος ζύγιζε απο καιρό τις εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό της πατρίδας, καταλήγοντας στην απόφαση πως σίγουρα δεν πρόκειται να ρίξει την ψήφο του σε αποδεδειγμένα διαπλεκόμενους και φθαρμένους ηγέτες. Η απολυτότητα της κρίσης του με έπεισε πως η νεολαία τελικά είναι η μόνη μας ελπίδα για ένα γύρισμα σελίδας στο πολιτικό σκηνικό της κουρασμένης διπολικής εξουσίας των τόπων.
  
  Ο Αλέξανδρος κυριολεκτικά έμεινε έκπληκτος απο τον αριθμό των ψηφοδελτίων. 18 χαρτιά με ονόματα υποψηφίων παρέλαβε το άτομο για να ρίξει 1 στην κάλπη και 17 στα σκουπίδια (που δεν είναι κάν της ανακύκλωσης). Το παιδί, που έχει ψηφίσει κιόλας δύο φορές σε εθνικές και επαρχιακές εκλογές του Καναδά, αναρρωτήθηκε γιατί γίνεται τέτοια σπατάλη χαρτιού, όταν θα μπορούσαν τα κόμματα να αναγράφονται ονομαστικά σε ένα ψηφοδέλτιο και να ψηφίζονται με ένα σταυρό στο πλάι.
  
  Κανείς δεν ήταν σε θέση να του δώσει απάντηση για τη διασπάθιση του χρήματος και του χαρτιού κι έτσι η κουβέντα δεν προχώρησε περαιτέρω.
  Για τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών δεν θα μιλήσω. Οι κάθε λογής πολιτικάντηδες και δημοσιογράφοι κάνουν εικασίες, συγκρίσεις, σενάρια και προβλέψεις. Ενα είναι σίγουρο: πως αυτές οι εκλογές ανέδειξαν νικητή το Γιώργο Καρατζαφέρη με το ΛΑΟΣ των ασαφών θέσεων και ασαφέστερων κινήτρων. Ποιός να το περιμένει πως η αντιδραστική , ρατιστική άποψη για την πολιτική θα αποθεωνόταν και μάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, εκθέτοντας κανονικά τους Ελληνες ψηφοφόρους και την ελληνική πολιτική σκηνή;
  Απο την άλλη, η κατάκτηση έστω και μιάς έδρας στο Ευρωκοινοβούλιο απο τους Οικολόγους κάπως σώζει το πρόσωπό μας στο ευρωπαϊκό μωσαϊκό, όπου η περιβαλλοντική μέριμνα κερδίζει διαρκώς έδαφος σε επίπεδο πολιτικής και κομμάτων.
  
  Ξεφεύγοντας απο τα ελληνικά δεδομένα, όπου οι ευρωεκλογές εξελίχθηκαν σε ράπισμα της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας είναι ιδιαίτερα σπουδαίο να σταθούμε στους νέους συσχετισμούς δυνάμεων, όπως καταγράφονται μετα τις ευρωοεκλογές του 2009 στην Ευρωπη.
  «Η Κεντροδεξιά αναδείχθηκε πρώτη δύναμη, συγκεντρώνοντας λίγο πάνω από το ένα τρίτο των ψήφων και των εδρών. Ενώ κυβερνά στην πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών, σχέδιο πέρα από κάποια προστατευτικά μέτρα εθνικής κλίμακας δεν διαθέτει. Αλλά η ανασφάλεια φάνηκε να σπρώχνει μεγάλο αριθμό πολιτών σε συντηρητικές επιλογές, καθώς μάλιστα τα κόμματα που συναπαρτίζουν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα δεν είχαν ενδώσει στις νεοφιλελεύθερες σειρήνες για τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, σωτήριου σήμερα.
  
  Η σοσιαλδημοκρατία, αντίθετα, υπέστη απώλειες - σε χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έπεσε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Μόλις που πλησιάζει το ένα τέταρτο ψήφων και εδρών (εφ΄ όσον συνυπολογίσουμε τους μη ενταγμένους τυπικά Ιταλούς Δημοκράτες). Εισπράττοντας φθορά για την κυβερνητική της πρακτική, όπου δεν διαχωρίζεται από τις ευθύνες για τις πολιτικές που έφεραν την οικονομική κρίση, χωρίς νέα στρατηγική πρόταση για την Ευρώπη και με έντονες εσωτερικές διαφορές, περισσότερους δεν έπεισε.»
  (Τα Νέα , Ελίζα Παπαδάκη)
  
  Πάντως, ο Γιώργος Καρατζαφέρης κράτησε τον τόνο της ευρωπαϊκής τάσης- τρέντ, όπως θα έγραφαν οι Ελληνες συνάδελφοι.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.06.2009
• 23:47

  Στην Aix της Προβηγκίας

   »  Justine's Blog
  Αφιερωμένο με αγάπη στο Μελισσάκι του Βεβέ, που ελπίζω να είναι καλύτερα!!!
  
  Της Ιουστίνης
  
  Την Aix en Provence την άκουγα συχνά απο τον καθηγητή μας της Πολιτικής Επιστήμης κ. Μεταξά , ο οποίος είχε σπουδάσει εκεί και ήρθε κομψευόμενος στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας με τα φουλάρια και τα μπλέιζερς μεταφέροντας κλίμα της μεσημβρινής Γαλλίας.
  
  Φέτος, επισκεφθήκαμε την υπέροχη πόλη οικογενειακώς για να βρεί ο Αλέξανδρος τους κολλητούς του, που φοιτούν στην παγκοσμίως γνωστή Νομική της Aix en Provence.
  
  Παραδόξως, έβρεχε στο μιντί κι εμείς πλανηθήκαμε στην πόλη της κλασικής ομορφιάς οσφριζόμενοι τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος με άρωμα λεβάντας.
  
  Απο τις πολλές και πανέμορφες εντυπώσεις, κρατάω τη συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία του μεγάλου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Σεζάν, ο οποίος έζησε στην πόλη και μεγαλούργησε ζωγραφίζοντας τις εξοχές της γαλλικής μεσημβρίας με αιρετικό τρόπο. Επειδή λατρεύω τα έργα του, πρέπει να πώ ότι με συγκλόνισε η πηγή της έμπνευσής του, το αχνοπράσινο τοπίο με τους μόβ ανθούς της λεβάντας, οι γεφυρούλες και οι πολύχρωμες πάλ ανατροπές σε κάθε γύρισμα του ματιού.
  
  Επίσης, η γαλλική μπουρζουαζί με έναν αέρα παλιάς αριστοκρατείας έμεινε τυπωμένη στη΄ν καρδιά μου καθώς στους δρόμους κυκλοφορούσαν οι κυρίες με τα ταγιεράκια τους και τα Ερμές μαντήλια στους λαιμούς τους.
  
  Τρυπώσαμε στο καφέ "Trois garcons" όπου σύχναζε ο Σεζάν με τους φίλους του και αποτίσαμε φόρο τιμής στη σοκολατερί αρτιζανάλ της Αίξ, όπου οι μυρωδιές των ζαχαρωτών και των τρουφών έσπαγαν μύτη.
  
  Διασκεδάσαμε τη βόλτα στην πόλη της ήρεμης ζωής, των απαλών χρωμάτων και των συνηθειών της νωχελικής μεσημβρίας.
  
  Α! Η Αιξ της Προβηγκίας είναι η καινούρια μου αγάπη στη Γαλλία, το καταθέτω χωρίς φόβο και πάθος!
  
  
  
  Τα κεραμεικά της Αίξ σε χρώματα της γής και της αυγής Μπροστά απο δημόσιο μέγαρο
  Ιουστινάκι βρεγμένο μέχρι το κόκκαλο στη σοκολατερί
  Η σοκολατερί με τα υπέροχα σοκολατάκια και τις τρούφες
  Δεν αντιστέκομαι στα ωραία
  Στο κέντρο της πόλης ένας ακόμη οβελίσκος
  Μεσημβρία αγάπη μου, πόσο μοιάζεις με Ιταλία
  Singing in the rain with Ted
  Trois Garcons με παλιό φίνο μπαράκι
  Αυτοπροσωπογραφία του Σεζάν στο Trois Garcons
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 01.06.2009
• 10:52

  Εκθεση ΕΚΕΒΙ στη Σαλονίκη, το πάρτυ συνεχίζεται!!!

   »  Justine's Blog
  Ευτύχησα και φέτος να βρεθώ στην Εκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, αυτήν που οργανώνει το ΕΚΕΒΙ. Είναι η πιο καλή ευκαιρία να ρουφάω ηδονικά τον αέρα της πιο ερωτικής πόλης του κόσμου και γι αυτό ευχαριστώ τη συγκυρία!
  
  Η έκθεση παρα τον παταγώδη τίτλο της και τα λιγοστά περίπετρα των ξένων χωρών, σαφώς δεν είναι διεθνής, αφού οι μόνες διεθνείς συναλλαγές επισυμβαίνουν με τα Βαλκάνια κράτη. Ενδιαφέρον έχει η εκάστοτε τιμώμενη χώρα, που απο διάθεση καλής βουλήσεως φροντίζει να στέλνει κάποιους επώνυμους συγγραφείς της. Φέτος η Γερμανία συμμετείχε με διάφορους ενδιαφέροντες συγγραφείς της και όσοι αγαπούν τη γερμανική κουλτούρα είχαν την ευκαιρία να τους ακούσουν στις απόψεις τους.
  
  Προσωπικά χάρηκα ιδιαίτερα το κλίμα της έκθεσης γιατί βρέθηκα με πολλούς συγγραφείς-φίλους μου που δεν έχω την ευκαιρία να τους δώ ξεχωριστά στην Αθήνα. Ο λατρεμένος μου Θανάσης Βαλτινός, μέγιστος συγγραφέας στ΄αλήθεια, με πήγε πάλι για ψαράκια στην ταβέρνα του Αντώνη. Μαζί μας ήταν οι δύο κυρίες του ελληνικού εκδοτικού κόσμου, η κυρία Μάνια και Εύα Καραϊτίδου των εκδόσεων Εστία, που κυριολεκτικά κρατούν τα διαχρονικά Ελληνικά Γράμματα στον ιστορικό τους οίκο.
  
  Είδα τους αγαπημένους μου Νίνα και Θάνο Ψυχογιό, με τους οποίους διατηρούμε μια φιλία πάνω και πέρα απο τις εκδόσεις. Ζουζουνίτσες ακούραστες ήταν η Κλειώ Ζαχαριάδη και η Πόπη Γαλάτουλα, που έτρεχαν απο παρουσιάσεις σε συνεντεύξεις σε πωλήσεις. Η ομάδα εργασίας, που ονειρεύεται κάθε εκδότης.
  
  Φυσικά, στο περιβάλλον ήταν οι συγγραφείς των εκδόσεων Ψυχογιού με κορυφαία τη Λένα Μαντά, που μπορώ να θεωρώ φίλη μου πλέον, αφού διαπίστωσα για μια ακόμη φορά την πληθωρική της προσωπικότητα,τόσο κοντινή στη δική μου. Ερωτεύθηκα δια μιάς της Ελένη Τσαμαδού με τα μάτια-θάλασσα και γνώρισα τη σεμνότητα της Μαρίας Τζιρίτα. Μαζί τους ο γιατρός Γιώργος Πολυράκης, λατρεμένος κοινός φίλος με τη συμμαθήτρια εκ Λευκάδος Νίκη Κροκίδη. Ζεστάθηκα κάπως περισσότερο με τη συγκρατημένη Πασχαλία Τραυλού και έκανα πρώτη γνωριμία με τη νεαρή Σοφία Βόικου. Φυσικά, πήρα να διαβάσω τα καινούρια βιβλία των κοριτσιών με πρώτο εκείνο της Πέρσας Κουμούτση. (Θα κάνω αναρτήσεις όσο θα είμαι στη Λευκάδα, γιατί πρέπει να μάθετε τα μυστικά των αναγνώσεών μου)
  
  Δεν πρέπει να παραλείψω δύο εκπληκτικές νέες γνωριμίες μου. Κυριολεκτικά αυτοσυστήθηκα στον εξαιρετικό και σεμνό Πέτρο Μάρκαρη, μεταφέροντάς του ότι συναντώ τα βιβλία του στις αγορές του κόσμου, στα περιοδικά της Ευρώπης και στα ευπώλητα ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Είμαι περήφανη που έστω κι ένας Ελληνας συγγραφέας έχει κάνει διείσδυση στην αγορά της Ευρώπης. Εύγε του!
  
  Υστερα, έκανα γνωριμία με τις εκδόσεις Αρμός, όπου ανακάλυψα μια μεγάλη καλλιτεχνική γραφή στη βυζαντινή άποψη της ζωγραφικής τέχνης. Ο ιμπρεσιονιστής Κορδής και το έργο του σε ένα υπέροχο τόμο με εντυπωσίασαν. Ο κ. Χατζηιακώβ και η ομάδα μου με εξέπληξαν ευχάριστα για τον επαγγελματισμό τους και την ανοιχτή διάθεσή τους. Μπράβο στην καταπληκτική υπεύθυνη του οίκου με ελληνομαερικάνικη καταγωγή και άψογα ελληνικά , αγγλικά ταυτόχρονα.
  
  Είδα στα πεταχτά την Αννούλα Πατάκη, που φορούσε πεταλούδες κοσμήματα στο λαιμό και σο πέτο. Τη φίλησα σματς στη μέση της έκθεσης και δάκρυσα για τις πεταλούδες.
  
  Μίλησα, ήπια καφέ, χωράτεψα και ζυμώθηκα με την αγαπημένη φίλη και συνάδελφο Ελένη Γκίκα καθώς και με την εκδότρια της Αγκυρας Αναστασία Παπαδημητρίου. Ονειρεμένες κλεμμένες στιγμές μέσα στον ανθρώπινο κυκεώνα.Τον επόμενο χρόνο οι εκδόσεις Παπαδημητρίου κλείνουν 120 χρόνια βιβλίου στην Ελλάδα και θα το γιορτάσουμε με σαμπάνιες και ειδικές εκδόσεις. Εκρηξη ευωχίας , ειλικρινά.
  
  Το βράδυ έφαγα ιδιαιτέρως στο ρούφ γκάρντεν του ξενοδοχείου μου με τη λατρεμένη φίλη και διττά συνάδελφο Σόνια Ζαχαράτου, η οποία εκδόθηκε στα Ελληνικά Γράμματα επίσης με ένα νέο της μυθιστόρημα (έχω κάνει σχετική ανάρτηση). Πραγματικά ηρέμησα με το γλυκό της λόγο, συνδέσαμε το νήμα απουσίας 20 χρόνων.
  
  Ανάμεσα σ΄αυτές τις περατζάδες επισκέφθηκα το περίπτερο των Ελληνικών Γραμμάτων, με τους οποίους παρολίγο να υπογράψω το υπο έκδοση μυθιστόρημά μου. Ακάματοι, σιωπηλοί εργάτες όλα τα παιδιά της Θεσσαλονίκης, αλλά και τα παιδιά της Αθήνας. Είχα την ευτυχία να γνωρίσω απο κοντά τη συγγραφέα Νόρα Πύλόρωφ με το ευπώλητο εκπληκτικό μυθιστόρημά της, να τα πούμε λίγο με τον επίσης ευπώλητο συγγραφέα μας Γιώργο Σκαμπαρδώνη και να φιλήσω τον Τάσο Παπαναστασίου γλυκά κι αγαπητικά.
  
  Την Κυριακή παρακουλούθησα την εκδήλωση της ΕΕΛΣΠΗ για την κυκλοφορία του συλλογικού βιβλίου της υπο την αιγίδα του ΣΑΕ και είχα την ξεχωριστή χαρά να δώ κάποιους φίλους της ξενητειάς μαζεμένους. Ελειπαν οι περισσότεροι αλλά μόνο η παρουσία του Στράτου Δουκάκη και της Γιώτας Στρατή απο τη Νέα Υόρκη έφτιαξαν της μέρα μου. Ο πρόδερος του ΣΑΕ Στέφανος Ταμβάκης, άρχοντας του αλεξανδρινού σκηνικού παρενέβη για τη χρηματοδότηση της έκδοσης απο το Ιδρυμα Ωνάση. Μπράβο του, μπράβο τους!
  
  Α! μην ξεχάσω να αναφέρω και μια σύντομη πλην ουσιαστική συνομιλία μου με τον ευαίσθητο ποιητή-εκδότη Γιώργο Χρονά, του οποίου το εκπληκτικό κείμενο για τη Νένα στο ένθετο της Ελευθεροτυπίας άφησε πάλι τους κρουνούς των δακρύων μου να τρέξουν άφθονα, λυτρωτικά.
  
  Φυσικά, όπως έθιμικά συμβαίνει, απο το αεροδρόμιο με παρέλαβε ο πολυαγαπημένος μου Γιώργος Στάμος, που έφυγε απο τα Ελληνικά Γράμματα Θεσσαλονίκης μετακομίζοντας στον εξαιρετικό Ιανό Θεσσαλονίκης πάντα. Στο αεροδρόμιο για την επιστροφή με συνόδευσε ο άντρας της φίλης μου Νίκης Κροκίδη, Αντρέας.
  
  Ανάμεσα στις στάσεις για καφέ, βρέθηκα και με την υπεύθυνη ποίησης "Λάλον Υδωρ" των εκδόσεων Δαρδανός Ειρήνη Δάγλα και την πανεπιστημιακό Χριστίνα Σίνου (μόλις κυκλοφόρησε μια μετάφρασή της). Τα είπαμε σύντομα αλλά ουσιαστικά σε μια στιγμή όλες μαζί με τη Λένα Διβάνη, την οποία γνωρίζω ως βοηθό Διεθνούς Δικαίου απο τα όμορφα χρόνια του Πολιτικού Νομικής.
  
  Στο αεροπλάνο έκανα μια νέα γνωριμία ζωής. βρέθηκα και συνομίλησα με τον π. Φιλόθεο Φάρο, νομικό, θεολόγο, ψυχολόγο. Θα επακολουθήσει συνάντηση και θα μεταφέρω την άποψή μου για τον ενδιαφέροντα ιερωμένο.
  
  Ιουστινάκι
  
  
  (οι λεζάντες των φωτογραφιών θα ακολουθήσουν αργότερα)
  
  
  Οι εκδόσεις Αγκυρα έχουν φτιάξει ένα εκπληκτικό συλλογικό πόστερ για τα νέα τους βιβλία, Βασιλικός, Γκίκα και άλλοι πολλοί σπουδαίοι παλιοίκαι νέοι συγγραφείς συνθέτουν το μωσαϊκό της Ελληνικής λογοτεχνίας υπο τη διεύθυνση της Ελένης Γκίκα
  Το νέο μυθιστόρημα "Πλήθος Είμαι"της Ελένης Γκίκα δίπλα απο τις "Τρείς Γυναίκες" του Βασίλη Βασιλικού.
  Η κλασσικής ομορφιάς δημοσιογράφος- συγγραφέας Ελένη Γκίκα, ο υπέυθυνος της Αγκυρας στη Θεσσαλονίκη και η μοδάτης καλλονής εκδότρια Αναστασία Παπαδημητρίου στις επάλξεις του περιπτέρου τους.
  Ανάπαυλα για καφέ, οι δημοσιογραφίνες- συγγραφείς Σόνια Ζαχαράτου και Ελένη Γκίκα
  Μια χαρούμενη παρέα στο περίπτερο των εκδόσεων Ψυχογιός. Απο αριστερά η Ελένη Γκίκα, η εκπληκτική μεταφράστρια της αραβικής και συγγραφέας Πέτρα Κουμούτση, η πληθωρική Λένα Μαντά, η γενναιόδωρη Ελένη Τσαμαδού, η σεμνή Γιώτα Φώτου, και ο Γιώργος Πολυράκης. Καθιστή δίπλα στην Πέρσα η Πασχαλία Τραυλού.
  Στο σκηνικό αλλάζει μόνο το γεγονός πως χώθηκα κι εγώ στη φωτογραφία
  Με την πανέμορφη συμμαθήτριά μου εκ Λευκάδος Νίκη Κροκίδη στους διαδρόμους της έκθεσης.
  Η συγγραφέας Νόρα Πυλόρωφ ανάμεσα σε παιδιά που ήρθαν να γνωρίσουν την αληθινότητα των λογοτεχνών. Καθιστοί ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης και ο εκδοτικός υπεύθυνος των Ελληνικών Γραμμάτων Γιάννης Καραχάλιος,
  Οι αγαπημένοι μου Νίνα και Θάνος Ψυχογιός σε τρυφερό στιγμιότυπο
  Η Νίνα Ψυχογιού , η μαρκετίστρια Κλειώ Ζαχαριάδη και η συγγραφέας παιδικού βιβλίου
  Θασσαλονίκη αγάπη μου!
  Κάτοψη της παραλίας απο τον υπέροχο κήπο του ξενοδοχείου μου "Μακεδονία Παλάς"
  Στην εκδήλωση της ΕΕΛΣΠΗ όλες οι συγγραφείς συντεταγμένες: Πασχαλία Τραυλού, μια φίλη, Λένα Μαντά , Ελένη Τσαμαδού και πίσω η Μαρία Τζιρίτα
  Η αγαπημένη Γιώτα Στρατή και ο Δημήτρης της διέσχισαν τον Ατλαντικό για να βρεθούν στην παρουσίαση του συλλογικού λευκώματος της ΕΕΛΣΠΗ.
  Ο πρόεδρος του ΣΑΕ Στέφανος Ταμβάκης με τον διευθυντή της Λέσχης Φίλων Καζαντζάκη εκ Γενεύης ορμώμενο Γιώργο Στασινάκη. Δραστήριος και πανταχού παρών ο δέυτερος.
  Το πάνελ της εκδήλωσης για την ΕΕΛΣΠΗ
  Ο λατρεμένος φίλος και αγωνιστής Στράτος Δουκάκης, ο Βάιος Φασούλας και ο Στέφανος Ταμβάκης
  Ο δημοσιογράφος Παντελής Ξανθίδης με την απαστράπτουσα Γιώτα μας
  Στο πάνελ προστέθηκε και η γιατρός Χριστίνα Τσαρδίκου απο το Μπουένος Αϊρες, η Γιώτα Στρατή και ο Σπύρος Δαρσινός
  
  Στην εκδήλωση της πρωτοεμφανιζόμενης Σοφίας Βόικου, η Λένα Μαντά και η Πασχαλία Τραυλού παρουσιάζουν το βιβλίο της.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 29.05.2009