Στο νομοσχέδιο μεταξύ άλλων:

* Οι "αυξήσεις" είναι μειωμένες κατά ~50€ στους ειδικευόμενους και ~100€ στους Διευθυντές

* Δεν γίνεται αναφορά στο αφορολόγητο των άνω των 4 εφημεριών

* Δεν αναφέρεται ότι η σύμβαση είναι ετήσια και λήγει στις 31/12/2009... οπότε

* Δεν προκύπτει και η συμφωνημένη νέα διαπραγμάτευση του μισθολογίου για το 2010.

* Επίσης δεν προκύπτει η συμφωνημένη νέα διαπραγμάτευση της επόμενης Σύμβασηςγια το 2010

* Δεν υπάρχει αναφορά για τις 2500 προσλήψεις γιατρών (της 2ης φάσης, του 2010)

Τελικώς αυτό που θα φανεί από την όλη ιστορία θα είναι η "εξαργύρωση "του 48ωρου, έναντι πινακίου φακής.

Κατά την άποψή μας είναι τώρα η στιγμή να ξεκινήσει ένας παρατεταμένος , ενωτικός , μαζικός αγώνας ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα Νοσοκομεία και ΚΥ με ένα ριζοσπαστικό πλαίσιο αιτημάτων που θα αφορά την οικονομική αναβάθμιση, τις συνθήκες και τα ωράρια εργασίας ,τη στελέχωση των μονάδων υγείας , την παροχή υψηλού επιπέδου και δωρεάν υπηρεσίες σε όλους τους πολίτες αυτής της χώρας.

ΥΓ1..Ερμηνεία της φράσης του τίτλου:

Είναι συνέχεια του :Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

"Οι Ενετοί, που άλλοτε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, εγκαινίασαν πρώτοι τα ιστιοφόρα μεταγωγικά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν το στρατό τους. Τα καράβια αυτά ήταν ξύλινα και πελώρια και είχαν σχήμα αχλαδιού. Έσερναν δε τις περισσότερες φορές πίσω τους ένα μικρό καραβάκι, που έβαζαν μέσα τον οπλισμό και τα πολεμοφόδια, όπως ακόμη, τρόφιμα και διάφορα πολεμικά σύνεργα. Οι Έλληνες τα είχαν βαφτίσει «αχλάδες» από το σχήμα τους.

Έτσι, όταν καμιά φορά στο πέλαγος παρουσιαζότανε κανένα άγνωστο καράβι, οι νησιώτες ανέβαιναν πάνω στους βράχους κι από κει παρακολουθούσαν με αγωνία τις κινήσεις του.

Αν ήταν απλώς ιστιοφόρο, δεν ανησυχούσαν και τόσο γιατί υπήρχε η πιθανότητα να συνεχίσει για αλλού το δρόμο του.

Αν όμως ήταν «αχλάδα» τους έπιανε πανικός, γιατί καταλάβαιναν «ότι σε λίγο θα άρχιζαν μάχες, πολιορκίες, πείνα και θάνατοι.

Έφευγαν τότε για να πάνε να ετοιμάσουν της άμυνα τους. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η φήμη ότι «η αχλάδα έχει πίσω την ουρά». Με την ουρά εννοούσαν το καραβάκι που έσερνε πίσω του το μεταγωγικό. Ετοιμαζόντουσαν λοιπόν περιμένοντας το ενδεχόμενο επίθεσης.

Γι' αυτό σήμερα χρησιμοποιούμε αυτή τη φράση, για να υποδηλώσουμε ότι πιθανόν κάτι -πιθανότατα κακό- θα προκύψει στο μέλλον και άρα να μην επαναπαυόμαστε".

ΥΓ 2. Από την πλευρά της η εφημερίδα "Ριζοσπάστης", με σημερινό δημοσίευμα αναφέρει μεταξύ άλλων και τα παρακάτω:

Eτσι με βάση τη νέα συμφωνία, οι βασικοί μισθοί διαμορφώνονται ως εξής (σε παρένθεση οι βασικοί μισθοί το 2003):

Διευθυντής 2.006 ευρώ (έναντι 1.458,80 ευρώ το 2003).

Επιμελητής Α΄ 1.720 (έναντι 1.250,40).

Επιμελητής Β΄ 1.433 (έναντι 1.042) και

Επιμελητής Γ΄ και Ειδικευόμενος 1.003 (έναντι 729,40).

Φαίνεται δηλαδή καθαρά ότι οι αυξήσεις αυτές δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ενσωματώνουν την πολιτική λιτότητας την περίοδο 2003-2009 καθώς ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης των βασικών μισθών στην εξαετία ήταν 5,45% (!) Πρόκειται δηλαδή για μια ρύθμιση που κάθε άλλο ανταποκρίνεται στις εκρηκτικές ανάγκες - αλλά και τις προσδοκίες - των νοσοκομειακών γιατρών, των οποίων το μισθολόγιο αναπροσαρμόζεται ανά δεκαετία.

Η συμφωνία αυτή απέχει παρασάγγας ακόμα και από τις αποφάσεις του έκτακτου συνεδρίου που συγκάλεσε το καλοκαίρι του 2008 η ΟΕΝΓΕ, με αντικείμενο την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης, όπου είχε διατυπωθεί το αίτημα για 1.600 ευρώ καθαρό μισθό για τον ειδικευόμενο - ενώ η «Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Γιατρών» είχε προτείνει 1.700 ευρώ.

Το νομοσχέδιο προβλέπει την πρόσληψη 2.000 γιατρών και 5.500 νοσηλευτών. Με δεδομένο όμως ότι πρόσφατα ο ίδιος ο υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος παραδέχτηκε δημόσια ότι για λειτουργήσουν στοιχειωδώς τα δημόσια νοσοκομεία χρειάζονται άμεσα 18.000 νοσηλευτές, προκύπτει ότι και αυτές οι 5.500 προσλήψεις αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των ελλείψεων που την τελευταία δεκαπενταετία ανέρχονται σε 25.000 - και μάλιστα με τους παλιούς οργανισμούς των νοσοκομείων".

ΥΓ 3: Διαβάστε εδώ σχετικό άρθρο από το διαδικτυακό τόπο του "Ελεύθερου Τύπου" το οποίο αναφέρει ότι :

"οι προβλεπόμενες αυξήσεις στους βασικούς ιατρικούς μισθούς είναι άλλες από εκείνες που είχε υποσχεθεί το υπουργείο Υγείας στις πολύμηνες διαπραγματεύσεις με τους γιατρούς του ΕΣΥ.

Από την πλευρά τους οι νοσοκομειακοί γιατροί είχαν συμφωνήσει με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο αυξήσεις στους βασικούς μισθούς από 210 έως 420 ευρώ, από τον ειδικευόμενο μέχρι τον διευθυντή. Οι αυξήσεις που προβλέπει το νομοσχέδιο είναι μέχρι 322 ευρώ. Επιπλέον, έχει αφαιρεθεί από τις διατάξεις το αφορολόγητο των αμοιβών ορισμένων εφημεριών, κάτι που επίσης είχε αποτελέσει υπόσχεση του υπουργείου Υγείας. Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας, οι συμφωνημένες αυξήσεις μπορεί να μη φαίνονται στην ανάλυση του Λογιστηρίου του Κράτους, αλλά θα φτάσουν στις τσέπες των γιατρών μέσω άλλων λογιστικών κατευθύνσεων (επιδόματα, αμοιβές εφημεριών κ.λπ.). Σήμερα η Ομοσπονδία των γιατρών συνεδριάζει επί του θέματος και δεν αποκλείεται να υπάρξουν αντιδράσεις".

(από την ΑΥΓΗ - 5.2.2009)

Παρελθόν είναι η νεοφιλελεύθερη επαγγελία σύμφωνα με την οποία τα δύο τρίτα των πολιτών θα ήταν εύπορα και το ένα τρίτο έξω από τα τείχη του καταναλωτισμού. Τα στοιχεία για την κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών, που παρουσίασε η εταιρεία V-PRC για το 2008, είναι αποκαλυπτικά για την αυξανόμενη κοινωνική διχοτόμηση, καθώς το 42% των πολιτών, δηλαδή 3.710.711 άτομα, δεν είχαν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά και αναγκαίες δαπάνες για τα νοικοκυριά τους, ενώ πάνω από 3.000.000 συμπολίτες μας δυσκολεύτηκαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς του νερού, του ηλεκτρικού και του φυσικού αερίου και πάνω από 2.000.000 πολίτες είναι καταχρεωμένοι στις τράπεζες και δυσκολεύονται να πληρώσουν τις δόσεις.

Σύμφωνα με την έρευνα, στη ζώνη της φτώχειας προστέθηκαν άλλοι 600.000 πολίτες, ανεβάζοντας τον πληθυσμό των φτωχών στα 2.120.406 άτομα ή ποσοστό 24% επί των ενηλίκων, έναντι 18% το 2007. Αγρότες και συνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα, αλλά και μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, συγκροτούν τις περισσότερο φτωχές ομάδες. Ανάγλυφα αποδεικνύονται οι συνέπειες από την έλλειψη θεσμών, όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ενώ κατανοεί κανείς την απόγνωση που έχει καταλάβει τους αγρότες αλλά και τη συνεχώς επεκτεινόμενη ζώνη της επισφαλούς εργασίας.

Τα στοιχεία αφορούν ολόκληρο το 2008. Συνεπώς, η αυξανόμενη οικονομική και κατ' επέκταση κοινωνική υποβάθμιση των πολιτών δεν είναι αποτέλεσμα μόνον της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο, αλλά ήδη καταγραφόταν καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς, επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση ότι η οικονομική κρίση ως προς το εισόδημα των πολιτών είχε αρχίσει πριν από τη γενικότερη κρίση. Χαρακτηριστική ήταν η ακρίβεια στα τρόφιμα και τα άλλα είδη πρώτης ανάγκης στα σούπερ μάρκετ.

Όταν περίπου οι μισοί Έλληνες δηλώνουν ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε ενδεχόμενο έκτακτο περιστατικό, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν είναι μόνον η κρίση στο εισόδημα που πλήττει τα νοικοκυριά, αλλά και η αυξανόμενη ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας, καθώς και η έλλειψη θεσμών υποστήριξης των ηλικιωμένων και άλλων αναξιοπαθουσών κοινωνικών ομάδων.

Η άρση των κοινωνικών ανισοτήτων συνδέεται άμεσα με τον σχεδιασμό για την έξοδο από την κρίση, αλλά και με τη μεθοδική αντιμετώπιση δομικών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Συναρτάται με έναν νέο αναπτυξιακό σχεδιασμό που θα ανταποκρίνεται στην οικονομία των αναγκών.

Ενώ στα λόγια και με κάθε ευκαιρία οι ηγεσίες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ ξορκίζουν αυτό το ενδεχόμενο και δείχνουν ότι εργάζονται για την αναπαραγωγή των στερεοτύπων της κομματικής αυτοδυναμίας, επί της ουσίας και συστηματικά θέτουν τους όρους για μια ενδεχόμενη κοινή διακυβέρνηση.

Έχουν τεθεί ήδη τα θέματα της επίτευξης ενισχυμένης πλειοψηφίας ώστε να ισχύσει ο νόμος Παυλόπουλου, της επιδιωκόμενης συμφωνίας για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, της πιθανής σύμπτωσης για τον χρόνο των εκλογών.

Είναι βέβαιο ότι οι εταίροι του συναινετικού δικομματισμού πιέζονται από την αυξανόμενη αγανάκτηση μέσα στην κοινωνία εναντίον των πολιτικών που ασκήθηκαν και των συνεπειών τους. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι δεν έχουν δυναμική και φερεγγυότητα οι προτάσεις «μεταρρυθμίσεων» της κυβέρνησης και «διεξόδου» της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μετά, λοιπόν, τη συστηματική και διαχρονική σύγκλιση στα προγράμματα των δύο κομμάτων για τα πλέον σοβαρά ζητήματα και ιδιαίτερα για τις πολιτικές διεξόδου από τη διεθνή οικονομική κρίση, επιχειρείται, ανομολογητί η διαμόρφωση συναινέσεων στην προοπτική ενός μπλοκ συγκυβέρνησης.

Tα στοιχεία της έρευνας είναι αποκαρδιωτικά και επιβεβαιώνουν το γενικότερο κλίμα ανησυχίας που επικρατεί στην πλειονότητα των Ελλήνων για την κατάσταση της οικονομίας και τις δύσκολες μέρες-χρόνια που έρχονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2007 ο εκτιμώμενος αριθμός φτωχών ήταν το 18% του πληθυσμού της χώρας, ήτοι 1.590.305 άνθρωποι, το 2008 ανέρχεται σε 24%, ήτοι 2.120.406. Στην πιο δεινή θέση είναι οι αγρότες, οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Αναλυτικότερα, οι πιο φτωχές κατηγορίες Ελλήνων είναι οι συνταξιούχοι ιδιωτικού τομέα και οι αγρότες (γεωργοί, κτηνοτρόφοι, ψαράδες). Στην κατηγορία "φτωχοί", λοιπόν, περιλαμβάνονται το 42% των συνταξιούχων που προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα και το 36,2% των αγροτών. Και ακολουθούν το 19% των μισθωτών του ιδιωτικού και το 12% του δημόσιου τομέα.

Αδυναμία αντιμετώπισης των αναγκών θέρμανσης

Την ίδια στιγμή, οι στοιχειώδεις ελλείψεις για ένα σπίτι (π.χ. δυνατότητες θέρμανσης), τα δάνεια, οι πιστωτικές κάρτες, η δεύτερη δουλειά, η έλλειψη δυνατότητας διακοπών λόγω της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης και οι περιορισμένες διατροφικές επιλογές, χαρακτηρίζουν πολλά ελληνικά νοικοκυριά:

-Μια από τις επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις της κυβέρνησης που έχουν αποκτήσει χαρακτήρα ανεκδότου, είναι το επίδομα θέρμανσης. Τα στοιχεία δείχνουν πόσο ανακουφιστικό θα ήταν για πολλά νοικοκυριά ένα τέτοιο επίδομα, καθώς το 21% των Ελλήνων (1.855.355 άνθρωποι) δεν διέθεταν κατά το 2008 την οικονομική δυνατότητα ώστε να έχουν ικανοποιητική θέρμανση στο νοικοκυριά τους. Το αντίστοιχο ποσοστό του 2007 ήταν 14%.

-Κάποτε οι Έλληνες περηφανεύονταν ότι έκαναν 3 και 4 εβδομάδες διακοπές το χρόνο. Ε, λοιπόν, το 2008 το 46% των Ελλήνων (4.064.112 άνθρωποι) δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα τουλάχιστον για μια εβδομάδα διακοπών. Το αντίστοιχο ποσοστό του 2007 ήταν το 41%(3.622.360 άνθρωποι).

-Η περίφημη μεσογειακή κουζίνα πάει περίπατο. Και αυτό γιατί περισσότεροι από το 1/4% των Ελλήνων, δηλαδή το 26% (2.297.196 άτομα) δεν διέθεταν κατά το προηγούμενο έτος την οικονομική δυνατότητα για να τρώνε κάθε δεύτερη μέρα κρέας, κοτόπουλο, ψάρι ή λαχανικά. Το αντίστοιχο ποσοστό του 2007 ήταν το 23% των Ελλήνων.

-Πολλά απρόοπτα ή έκτακτα γεγονότα μπορούν να προκύψουν μέσα σε μια χρονιά. Ωστόσο, σχεδόν το 1/2 των Ελλήνων, το 42% (3.710.711 άνθρωποι), δεν διέθεταν κατά το 2008 την οικονομική δυνατότητα να αντιμετωπίσουν έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες, που πιθανόν να προέκυπταν στο νοικοκυριό τους. Το αντίστοιχο ποσοστό το 2007 ήταν το 39%.

Πληθαίνουν όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν στέγαση και λογαριασμού

Σε περίοδο που οι τράπεζες -παρά την κρίση- είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος, καθώς αυξάνουν σε δυσθεώρητα επίπεδα τα (αισχρο)κέρδη τους, πολλοί Έλληνες δυσκολεύονται να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους:

-Αξιοσημείωτα είναι τα ποσοστά των Ελλήνων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην πληρωμή ενοικίου κατοικίας ή δόσεων για δάνεια πρώτης κατοικίας. Ο λόγος για το 13% των Ελλήνων, ήτοι 1.148.553 άνθρωποι. Το ποσοστό, προφανώς, θα ήταν υπερπολλαπλάσιο, αν οι Έλληνες δεν είχαν πολύ μεγάλα ποσοστά ιδιοκατοίκησης.

-Υψηλά είναι τα στοιχεία που καταγράφουν τους Έλληνες που δυσκολεύτηκαν στην πληρωμή των οικιακών λογαριασμών (φως, νερό, τηλέφωνο, φυσικό αέριο κλπ). Πρόκειται για το 35% των Ελλήνων (3.092.259 άνθρωποι), όταν, μάλιστα, το αντίστοιχο ποσοστό του 2007 ήταν το 27%!

-Τα δάνεια και οι κάρτες λέγεται ότι πνίγουν τους Έλληνες. Κάπως έτσι δικαιολογείται το γεγονός ότι το 26% των Ελλήνων αντιμετώπισαν δυσκολίες στην αποπληρωμή δόσεων πιστωτικών καρτών και δανείων, ποσοστό αυξημένο κατά 7% σε σχέση με το 2007.

Και δεύτερη εργασία...

Δεν είναι λίγοι, πλέον, εκείνοι οι εργαζόμενοι, ακόμα και οι συνταξιούχοι, που αναγκάζονται να αναζητήσουν και δεύτερη δουλειά. Αναλυτικότερα το 12% του πληθυσμού της χώρας (1.060.203 άνθρωποι) ασκούν και άλλες, πλην της κύριας, εργασίες (δεύτερη δουλειά, εποχική ή περιστασιακή). Από αυτούς δεύτερη δουλειά έχουν το 10% των μισθωτών του Δημοσίου, το 17% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, όπως επίσης και το 10% των συνταξιούχων.

Ανδρέας ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - εφημερίδα ΑΥΓΗ

(πηγή: ΑΥΓΗ 5.2.2009)

Στις 500 έφτασαν οι επίσημες απολύσεις στον Τουρισμό

Τουλάχιστον 500 εργαζόμενοι στον Τουρισμό έχουν απολυθεί τους τελευταίους μήνες, επιβεβαίωσε χθες η Ομοσπονδία Εργαζομένων στον κλάδο προσθέτοντας ότι το πρόβλημα είναι εντονότερο στις τουριστικές περιοχές της χώρας και συγκεκριμένα στη Ρόδο, στην Κρήτη και στην Χαλκιδική. Ταυτόχρονα, οι συνδικαλιστές επικρίνουν την κυβέρνηση σημειώνοντας ότι μαζί με τις απολύσεις οργιάζει η επισφαλής απασχόληση με δεδομένη την ανυπαρξία των ελεγκτικών μηχανισμών.

Οι εργαζόμενοι κάνουν δυσοίωνες προβλέψεις για τη φετινή χρονιά και εκτιμούν ότι η ανεργία στον κλάδο θα φθάσει στο 10% με 15%, ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι απειλούνται με συρρίκνωση των δικαιωμάτων τους, π.χ. μείωση των ωρών και των ημερών εργασίας, υποχρεωτικές άδειες κ.ά. Σαφέστερη εικόνα όσον αφορά την απασχόληση των εργαζομένων στον τουρισμό θα υπάρξει την άνοιξη, οπότε και θα φανεί το μέγεθος της συρρίκνωσης των θέσεων εργασίας.

Τέλος το ΙΝΕ / ΓΣΕΕ εκτιμά ότι μπορεί να χαθούν μέχρι και 100.000 θέσεις εργασίας την επόμενη διετία.

Εχει τεράστιες ευθύνες η κυβέρνηση για την άρνησή της να αντιμετωπίσει τα μεγάλα ζητήματα στη λειτουργία της Αστυνομίας  και στον εκδημοκρατισμό της.

Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς επιμένει. Η διακομματική αντιμετώπιση της λειτουργίας των Σωμάτων Ασφαλείας, σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία από κάθε άλλη φορά. Σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία η ανάδειξη  της λειτουργίας της Αστυνομίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα και το νόμο για το σεβασμό των δικαιωμάτων  και των ελευθεριών του πολίτη.

To Γραφείο Τύπου

(από τον Κώστα Σέρβο, Γ. Γραμματέα του Εμπορικού Συλλόγου Λευκάδας)

     Το τελευταίο διάστημα πολύς λόγος γίνεται για την διεθνή «χρηματοπιστωτική κρίση» η οποία έχει επηρεάσει και την Ελλάδα. Ακούμε πως κάποιοι χάνουν τα κέρδη και τα κεφάλαιά τους. Δεν μας λένε όμως ποιός κερδίζει.

     Σίγουρο είναι ότι δεν κερδίζουμε οι μικροί και πολύ μικροί έμποροι, επαγγελματίες καθώς οι μισθωτοί και συνταξιούχοι.

     Η κρίση αυτή δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική.

     Νέες καταιγίδες έρχονται με τη μορφή της απασχόλησης, της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας. Κανένας τομέας της οικονομίας και της κοινωνίας δεν θα μείνει ανεπηρέαστος ή άθικτος.

     Ήδη σε κάποιους κλάδους (οικοδομή, λιανικό εμπόριο) τα σημάδια της οικονομικής κρίσης είναι εμφανή.

     Στη χώρα μας βρίσκεται σήμερα σε εφαρμογή το «Σχέδιο στήριξης των Ελληνικών Τραπεζών» που εξήγγειλε η Κυβέρνηση, μυθικού ποσού 28 δις ¬. Αυτό το «σχέδιο» συνιστά μέγα πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο και αντιπροσωπεύει μια πρωτοφανή λεηλασία των φορολογουμένων πολιτών, προκειμένου να ενισχυθούν οι Τράπεζες και τα κεφάλαιά τους. Ενώ εμείς που έχουμε την πραγματική ανάγκη στήριξης θα πληρώσουμε μεγαλύτερες δόσεις στις Τράπεζες (λόγω αύξησης των επιτοκίων) και περισσότερους φόρους στο κράτος για στήριξη αυτών των μέτρων.

     Τα 28 δις ¬ αντιστοιχούν σε 3.000 ¬ περίπου ανά άτομο.

     Σήμερα για να ενισχυθούν οι ιδιωτικές Τράπεζες θα διατεθούν (φυσικά εφ'; όσον το θελήσουν) 3 φορές περισσότερα ποσά από αυτά που πουλήθηκαν, κι ίσως είμαστε ακόμα στην αρχή ...;. Συγκεκριμένα:

Τα έσοδα του κράτους από μετοχοποιήσεις (πωλήσεις) Τραπεζών κατά την περίοδο 1998-2004 ήταν 7.509 εκατ. ¬ και από το 2004 ως το 2007 ήταν 2.877 εκατ. ¬. Σύνολο δεκαετίας 10,4 δις ¬. Τώρα στηρίζουν τις Τράπεζες αυτές διαθέτοντας 28 δις ¬.

     Οι Κυβερνήσεις σε όλη την προηγούμενη περίοδο παίζοντας το ρόλο του υπαλλήλου-διεκπεραιωτή και παραληρώντας από ενθουσιασμό επέτρεπαν την ετήσια αύξηση κερδών των Τραπεζών κατά 40%, 60%, 100% έως και 500%, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης (που μας παρουσίαζαν) εκινείτο γύρω στο 4%.

    Την 17-01-09 ο νέος υπουργός Οικονομίας κ. Παπαθανασίου (πρώην πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθήνας) ανακοίνωσε ότι έχουν ήδη δρομολογηθεί να διατεθούν τα πρώτα 15δις¬  απ'; το πακέτο των 28δις¬ προς τις Τράπεζες, ώστε να μπορέσουν οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις να πάρουν δάνεια.

     Το ζητούμενο όμως γι αυτές τις επιχειρήσεις δεν είναι τα δάνεια (τα οποία είναι σίγουρο ότι θα πληρωθούν περίπου στο διπλάσιο από όσους τα πάρουν), αλλά η ανάπτυξη. Οι μικροί έμποροι δεν έχουν ανάγκη τόσο τα δάνεια, χρειάζονται τους πελάτες καταναλωτές, την κίνηση του χρήματος στην αγορά. Η κίνηση αυτή θα έλθει μέσα από μια πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Εξ άλλου με τα δάνεια θα πληρώσουμε την περαίωση?  Η οποία είναι και άδικη!

     Τέτοια όμως ανάπτυξη δεν είναι το πούλημα του ΟΤΕ, των λιμανιών και κλάδων του Δημόσιου τομέα σε μεγαλοεπιχειρηματίες ιδιαίτερα αλλοδαπούς.

     Η όποια διεκδίκηση του Εμπορικού Συλλόγου δεν μπορεί να στοχεύει στην επίλυση της κρίσης, αλλά στην ελαχιστοποίηση όσου κόστους αυτής της κρίσης θα φορτωθούν οι μικροί και πολύ μικροί έμποροι και επαγγελματίες.

     Ο τζίρος στην αγορά συνεχώς πέφτει, τα έσοδα των καταστημάτων μειώνονται, ενώ ταυτόχρονα αυξάνονται τα έξοδα με παράλληλη αύξηση των φόρων που δίκαια ή άδικα καλούμαστε να πληρώσουμε.

    Πρέπει κάποια στιγμή οι Δημόσιες υπηρεσίες να σταματήσουν να μας βλέπουν σαν πηγή άντλησης κερδών ώστε να καλύπτουν τα ελλείμματά τους και για τα οποία εμείς καμιά ευθύνη δεν έχουμε. Για παράδειγμα ο Ο.Α.Ε.Ε. (ΤΕΒΕ, ΤΣΑ, ΤΑΕ κλπ) να σταματήσει την ετήσια αύξηση των εισφορών μας σε ποσοστά υπερδιπλάσια απ'; τα ποσοστά αύξησης των συντάξεων. Η Δ.Ε.Η. να σταματήσει τις αυξήσεις στα τιμολόγιά της σε ποσοστά που αγγίζουν ή ξεπερνούν το τριπλάσιο του επίσημου πληθωρισμού.

    Επίσης πρέπει να περιοριστεί η ασύδοτη δράση των πολυκαταστημάτων που σαν στόχο έχει (ιδιαίτερα τώρα, σε περίοδο κρίσης της αγοράς) να αρπάξει τον τζίρο των μικρών εμπόρων. Τέλος πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα για τον περιορισμό και την πάταξη του παρεμπορίου (το νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει).

     Είναι επιτακτική ανάγκη ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες να καθιερωθεί ένα πάγιο και δίκαιο φορολογικό σύστημα τέτοιο που ο κάθε πολίτης να γνωρίζει πόσο και γιατί θα πληρώσει, φυσικά ανάλογα με το πραγματικό εισόδημά του.

    Τέλος πιστεύω ότι πρωτεύουν οι διεκδικήσεις για καταπολέμηση της ανεργίας με παρέμβαση του κράτους και για μεγάλη αύξηση μισθών και συντάξεων.

       Λευκάδα, 5.2.2009

Η ενέργεια αυτή βασίζεται στην εφαρμογή  των αντιδραστικών διατάξεων του νέου νόμου-πλαίσιου, στις οποίες η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ επανειλημμένα έχει ασκήσει κριτική και έχει ζητήσει την απόσυρσή τους.

Πιο συγκεκριμένα,  οι φοιτητές καλούνται να απασχοληθούν σε διοικητικές υπηρεσίες και εργαστήρια ως ωρομίσθιοι, εποχιακοί υπάλληλοι, χωρίς ασφάλιση για 40 ώρες το μήνα με αμοιβή όχι μεγαλύτερη από  320 ευρώ. Επιχειρείται έτσι να καλυφθούν τα τεράστια οργανικά κενά των Πανεπιστημίων της χώρας, που προκάλεσε η μακροχρόνια  υποχρηματοδότηση της Παιδείας από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, προωθώντας τον «εργασιακό μεσαίωνα» στις πλάτες των φοιτητών.

Στην ουσία η Κυβέρνηση προχωρά στη θεσμοθέτηση της ανασφάλιστης εργασίας, αντιμετωπίζοντας και πάλι τους ασθενέστερους οικονομικά φοιτητές ως μέσο για να αποκομίσουν κέρδη, ακυρώνοντας συγχρόνως το σκοπό των υποτροφιών, ο οποίος είναι η οικονομική ενίσχυση των φοιτητών  ώστε να έχουν τη δυνατότητα  να αφοσιωθούν στις σπουδές τους.

Οι βουλευτές δηλώνουν τέλος ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την ανατροπή του νέου αντιδραστικού νόμου τόσο σε κοινοβουλευτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

To Γραφείο Τύπου

Όσο ο καιρός θα περνάει και άλλες τέτοιες σκηνές ντροπής θα φροντίζουν να μας θυμίζουν τα σαθρά θεμέλια μιας κούφιας νομιμότητας. Αλλά λύση υπάρχει και ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς την έχει κατ' επανάληψη προτείνει και εμπράκτως αγωνιστεί για την πραγματοποίησή της. Μόνο ο διαχωρισμός της νομιμότητας των αλλοδαπών εργατών από τα περίφημα «ένσημα», η ένταξή τους σε ένα σύστημα αγροτικής απασχόλησης με αξιοπρεπή ημερομίσθια, στέγαση και ασφάλιση υγείας, η διαρκής ανοιχτή διαδικασία νομιμοποίησης και η με συνέπεια συλλογική και μαζική συνεργασία κινημάτων και κοινωνικών φορέων μπορεί να προστατέψει τους μετανάστες και να τους πείσει ότι ίσως σε αυτή τη χώρα να υπάρχουν θεσμοί και νόμοι.

Για εμάς οι αλλοδαποί εργάτες δεν είναι απλά εργατικά χέρια, αλλά πλήρεις άνθρωποι με μυαλό, συναισθήματα και ανάγκες. Δεν θα κλείσουμε τα μάτια ενώ τελείται ένα διαρκές έγκλημα. Φτάνει πια.

Τμήμα Δικαιωμάτων

ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΒΟΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

[symparataxi.blogspot.com]

Η γιατρός αυτή, με πάθος για την καταπολέμηση του Σακχαρώδους Διαβήτη -αυτής της μάστιγας της εποχής μας-, από την εποχή της ειδικότητας στράφηκε στο αντικείμενο αυτό.. Μάλιστα λειτούργησε και εβδομαδιαίο ιατρείο στο Νοσοκομείο μας για την νόσο αυτή. Το ιατρείο αυτό μόλις άρχισε να δίδει αποτελέσματα το έκλεισε εν ριπή οφθαλμού ο προηγούμενος Διοικητής γιατί ,αν και νομικός, είχε διαφορετική άποψη για το πώς πρέπει να εξετάζονται οι διαβητικοί.

Τότε δεν ακούστηκε καμία δημόσια διαμαρτυρία, ούτε από εμάς τους συναδέλφους της, ούτε από τοπικούς συλλόγους, ούτε από όσους οι πολίτες της περιοχής έχουν εξουσιοδοτήσει να τους εκπροσωπούν.

Μετά την αλλαγή της Διοίκησης του Νοσοκομείου, η συνάδελφος ξεπέρασε τον γραφειοκρατικό δαίδαλο που επιβάλλει η σχετική νομοθεσία και πήρε την έγκριση από το Υπουργείο να ανανεώσει και να βαθύνει τις γνώσεις της, παρακολουθώντας ένα πρόγραμμα εξειδίκευσης στο Νοσοκομείο του Ρίο.

Βέβαια οι ανάγκες του Νοσοκομείου, αλλά και ανάγκες της συναδέλφου, επιβάλλουν να εκτελεί ένα αριθμό εφημεριών. Βλέπετε η Πολιτεία «μας», δεν παίρνει κάποιο μέτρο διευκόλυνσης τέτοιων ανθρώπων και των οικογενειών τους.

Έτσι λοιπόν, η παραπάνω συνάδελφος, κάθε πρωί διανύει 120 περίπου χιλιόμετρα, κάποιες φορές μετά από εφημερία, παρακολουθεί ένα εντατικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, κάνει τα 120 χιλιόμετρα της επιστροφής, φροντίζει – μαζί με τον σύζυγό της- τα δυό μικρά παιδιά της, μελετά και τν επομένη ξεκινά τον ίδιο κύκλο. Τελειώνοντας την εκπαίδευσή της, δεν την περιμένει κάποια πρόσθετη υλική αμοιβή, ούτε όμως και κάποια ηθική ανταμοιβή από την Ελληνική Πολιτεία.

Άραγε υπάρχει ηθικός αυτουργός για το «ατύχημα» της συναδέλφου; Κατά την γνώμη μου, έχει η Ελληνική Πολιτεία, που έχει την έξη να τρώει τα παιδιά της που ξεφεύγουν από τον μέσο όρο. Επίσης έχουμε όλοι εμείς που έχουμε ξεχάσει το τι σημαίνει πολίτης – λέξη και έννοια Ελληνικής προελεύσεως- και δεν στηρίζουμε τα θετικά, αλλά υποκλινόμαστε στα αρνητικά, με τον γνωστό ραγιαδισμό μας.

Ανέστης Ι. Παπαδόπουλος

Γενικός χειρουργός, επιμελητής Α’ Ε.Σ.Υ. Γ.Ν. – Κ.Υ. Κρεστένων