Εχω ακούσει πολλές φορές τη φράση «κράτος εν κράτει» για την ορεινή αυτή περιοχή της Κρήτης που αυτές τις μέρες απολαμβάνει τα δεκαπέντε της λεπτά (αρνητικής)
Ομως, το σύνδρομο του «κράτους εν κράτει» είναι μια ασθένεια από την οποία φοβάμαι ότι πάσχει όλο το... μαγαζί που λέγεται Ελλάς. Από την άποψη ότι είμαστε μια σειρά από μικρά «μαγαζάκια», αλλά και «μαγαζάρες», που όλα μαζί έχουν πιάσει το καθένα τη γωνίτσα του και λειτουργούν όπως του καπνίσει του καθενός.
«Κράτη εν κράτει» όχι μόνο στη Κρήτη, αλλά όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. Κάθε υπουργείο άλλο κράτος, κάθε υπηρεσία άλλα σύνορα, κάθε νομαρχία άλλου παπά ευαγγέλιο. «Ανεξάρτητα» κάθε εφοριακό κατάστημα, κάθε κοινοτικό γραφείο, κάθε ποδοσφαιρική ομάδα, δημόσια υπηρεσία, επαγγελματικός κλάδος. Σχεδόν τίποτα δεν ισχύει, δεν επιτρέπεται και δεν απαγορεύεται εξίσου και για όλους. Υπάρχουν νομότυπες και παράτυπες «ασυλίες» ανάλογα με το ελληνο-κρατίδιο του οποίου είσαι υπήκοος. Αλλοι πληρώνουν, άλλοι δεν πληρώνουν. Αλλοι πάνε φυλακή, άλλοι δεν πάνε. Αλλοι χτίζουν, άλλοι όχι. Κάποιοι απαγορεύεται να πάρουν προμήθειες για τις υπηρεσίες τους, σε άλλους επιβάλλεται (αλλιώς δεν είσαι μόνο κορόιδο, χαλάς και την πιάτσα). Για τόσο μικρή σε έκταση χώρα, είναι τρελό να σκεφτείς πόσες ανεξάρτητες αρχές υπάρχουν, πόσες ομάδες απολαμβάνουν ιδιαίτερων προνομίων, θεσμοθετημένων ή ετσιθελικών. Μια σταλιά τόπος είμαστε, δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να ισχύει ένα δίκαιο και δέκα βασικοί κανόνες για όλους. Το αγκάθι στο μάτι του συστήματος που λέγεται «Ζωνιανά» δεν είναι παρά μια διαρκής υπενθύμιση ότι το κόνσεπτ «επανίδρυση του κράτους» είναι μια ιδέα κενή περιεχομένου. Διότι, προκειμένου να επανιδρύσεις ένα κράτος, πρέπει πρώτα να το... ιδρύσεις. Ως κράτος όχι ως πολυκατάστημα. Νομίζω, δηλαδή.
Πολύ το αμπελοφιλοσόφησα σήμερα. Εχει και λιακάδα, πάμε για μια τσικουδιά.
efimerida ethnos 08-11-2007
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Λευκάδα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
