Lefkada Blogs » Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο

Feeds

6329 άρθρα από 27 πηγές

Aa - Zz (931)

• Alive and Dreaming (2)
• Crociere in barca a vela in Grecia (8)
• Dimitrios Mamaloukas (145)
• Dj Lolos (30)
• Insurance Broker Lefkada (1)
• Justine's Blog (279)
• Kolivata (244)
• Lefkada - Λευκάδα (5)
• Lefkada-Architects (5)
• Liberal Socialism (38)
• Merologies (22)
• Save Lefkada (12)
• Sports (15)
• Tilikratis Lefkadas (1)
• Vassiliki 2008 (124)

Αα - Ωω (5398)

• Όλοι για τη Λευκάδα (107)
• Αγωνιστική Παρέμβαση Νοσοκομείου Πρέβεζας (1675)
• Διαδραστικό Ιστολόγιο (79)
• Εσπερίδα (1802)
• Εστιατόριο Ιβάρι Νυδρί Λευκάδας (58)
• Λευκάδα (5)
• Λευκάδα - Lefkada (5)
• Λευκάδα Review (3)
• Ομηρική Ιθάκη (15)
• Παναγιώτης Κονιδάρης (164)
• Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο (50)
• Συνασπισμός (1436)

Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο (50)

• Λευκάδα, 06.12.2009
• 18:43

  Αναστολή Λειτουργίας Ιστολογίου.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Στο μέλλον μπορείτε να διαβάζετε κείμενα μου, στο Ιστολόγιο ''ΕΣΠΕΡΙΔΑ΄΄: www.esperida.wordpress.com
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 20.10.2009
• 19:25

  Το Καταστατικό της ΕΦΕΕ.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 04.09.2009
• 18:36

  Η πολιτική αγυρτεία και η πολιτική απελπισία σε όλο της το μεγαλείο.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Η κρίση στη χώρα μας εμφανίστηκε από τη στιγμή που οι ανάγκες χρηματοδότησης του ελλείμματος και αναχρηματοδότησης του χρέους συνάντησαν τη δυσπιστία των αγορών। Ο προϋπολογισμός του 2009 κινείται πλέον εκτός πραγματικότητας। Η κυβέρνηση της ΝΔ κατάφερε να οδηγήσει όλους τους δείκτες στο κόκκινο, έξω πλέον από κάθε έλεγχο। Ήθελαν ένα καλύτερο κράτος, μιλούσαν για επανίδρυση και τελικά κατάφεραν να θριαμβεύσουν τα ελλείμματα, ο δανεισμός, η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία, η ανεργία, η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής। Το 2007 θεώρησαν Εθνικό ζήτημα τη κατάρτιση του προϋπολογισμού (που τελικά δεν κατάφεραν να φτιάξουν) και έκαναν πρόωρες εκλογές. Σήμερα, που ο καθένας μπορεί να καταλάβει πως δεν υπάρχει πλέον κυβέρνηση, αυτός γιατί δεν είναι Εθνικός λόγος για να γίνουν εκλογές το συντομότερο δυνατό;
  Το κωμικοτραγικό βέβαια της υπόθεσης είναι πως είδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους οι γνωστοί ακραίοι, μηδενιστές, δήθεν αριστεροί, που εργάζονται σιωπηρά στο παρασκήνιο, εξυφαίνοντας σενάρια πολιτικής επιβίωσης του Κωστάκη, έστω κι αν αυτό απαιτεί και την είσοδο στο κάδρο προσώπων όπως ο Πλεύρης ή ο Βορίδης.
  Η γνωστή καραμέλα ΄΄όλοι ίδιοι είναι΄΄, κάνει ξανά δειλά δειλά την εμφάνισή της. Μια λεκτική ακροβασία που δημιουργήθηκε από τους γνωστούς δεξιούς-αδέξιους επικοινωνιολόγους της συντηρητικής παράταξης και που υιοθετήθηκε στη πορεία από όλους τους ρουφιάνους του πολιτικού παρασκηνίου, καθώς και από τη σταλινική και την κρυπτοσταλινική αριστερά. Η πολιτική αγυρτεία και η πολιτική απελπισία σε όλο της το μεγαλείο.
  Το ΠΑΣΟΚ αξιώνει εκλογές। Το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει την αυτοδυναμία। Βασική υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ είναι να καταστήσει σαφές ακόμα και στο πιο δύσπιστο πολίτη τι θα κάνει αμέσως μετά τις εκλογές. Με ποιους θα κυβερνήσει και ποια στάση θα κρατήσει απέναντι στις Βρυξέλλες, μιας κι εκεί πια κρίνονται τα περισσότερα από τα προβλήματά μας. Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν έχει απέναντι του τη ΝΔ, έχει απέναντί του ένα διαλυμένο πολιτικό σύστημα και ένα λαό που αναζητεί ελπίδα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:34

  Μην παραπλανείστε, τα σκατά δεν έχουν καμία αξία!!!

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  ...Σκεφτείτε μόνο πως αν είχαν, οι φτωχοί δεν θα είχαν κώλο!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:31

  Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στην εφορία και στο μπουρδέλο;

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Όταν πας στην εφορία, μένεις τσίτσιδος. Το ίδιο και στο μπουρδέλο, μόνο που εκεί το κάνεις πρόθυμα!
  
  Το Μικρόβιο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 22.07.2009
• 21:58

  ‘’Μάθε παιδί μου μια κιθάρα…’’.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Ω φίλοι μου, μη φοβάστε,
  σκοπός μου δεν είναι να ξελογιάσω τις γυναίκες σας.
  Αν όμως ο σοσιαλισμός δεν έρθει,
  μόνο ο σεξουαλισμός θα μας σώσει
  Γιατί το ζήτημα τελικά δεν είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ιδεολογίας,
  αλλά η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας.
  
  Να λοιπόν που άμα έχεις πιει τρεις τεκίλες, αρκετές μπύρες
  και μιλάς για τρέλα μυαλό και ψυχή,
  μπορεί ακόμα και το χάσμα των γενεών να γεφυρωθεί
  
  Κάποιοι δούλεψαν σκληρά,
  και μας φανέρωσαν την ομορφιά της παχυσαρκίας
  Στη κυτταρίτιδα ανακαλύψαμε ένα ακόμη προνόμιο του ωραίου φύλου
  Οι γαλλίδες, έχουν μια ροπή προς τους καχεκτικούς εραστές
  Πιστέψτε με, ακόμα και η πιο άγαρμπη χαμηλοκόλα,
  μπορεί να τέρψει και το πιο απαιτητικό π…..
  
  Γι’ αυτό και τα παλιά βιβλία ξανακυκλοφορούν,
  για να τα διαβάσουν όσοι δε μπόρεσαν
  Έτσι, όλοι θα διαπιστώσουν πως το καυλωμένο σύννεφο,
  μισεί το μικρό το χαϊμαλί
  Η υστερία της καθαριότητας,
  μπορεί να φτάσει ως και τον ασπασμό της κωλοτρυπίδας
  
  Κανείς μας όμως δεν θέλει να παραδεχτεί,
  πως το για πάντα που λέγαμε δεν θα κρατήσει
  Το κορίτσι, όταν δεν έχει τίποτε άλλο να κυριεύσει,
  τα θεωρεί όλα δεδομένα
  Φεύγει από το παλάτι κι αρχίζει πάλι να ταξιδεύει
  Είναι η γκόμενα που πρέπει να πηδηχτεί με το καλλιτέχνη
  Και φώναζε η μάνα μου: ‘’μάθε παιδί μου μια κιθάρα’’.
  
  Dealiger
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 20.07.2009
• 18:50

  Η Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Στις 20 Ιουλίου 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τετρακόσια τέσσερα χρόνια μετά την οθωμανική εισβολή, η σύγχρονη ιστορία της Κύπρου βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εισβολή. Η απόβαση των Τουρκικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη, είχε σαν αποτέλεσμα την παράνομη κατοχή του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων.
  
  Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν πρόκειται για εισβολή αλλά για «ειρηνική επέμβαση» με σκοπό την επαναφορά του συνταγματικού σκηνικού στην πριν του πραξικοπήματος κατάσταση. Επίσης η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το δικαίωμα για την επέμβασή της ήταν κατοχυρωμένο στη Συνθήκη Εγγυήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνθήκη που δημιουργήθηκε με σκοπό να διαφυλάσσει την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας[2]. Η Συνθήκη Εγγυήσεως δεν δίνει το δικαίωμα ένοπλης παρέμβασης στις εγγυήτριες χώρες, παρά μόνο εάν
  
  Εγγυήτρια χώρα χρειάζεται να αμυνθεί σε περίπτωση εισβολής από μια Τρίτη χώρα.
  Τα Ηνωμενα Έθνη ζητήσουν ένοπλη παρέμβαση από μια εγγυήτρια χώρα
  Η Κυπριακή Δημοκρατία ζητήσει ένοπλη παρέμβαση και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εγκρίνει το αίτημα.
  Πότε δεν εγκρίθηκε τέτοιο αίτημα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ποτέ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ζήτησε από την Τουρκία να παρέμβει στρατιωτικά και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που συνεδρίασε στη Νέα Υόρκη στις 16 Ιουλίου, δεν είχε πάρει απόφαση[3]. Η Τουρκία, σύμφωνα με τις Ελληνικές θέσεις, ενέργησε με βάση τα προ πολλού έτοιμα σχέδια της. Παρ'όλα αυτά, η Τουρκία υποστηρίζει ότι ο Τουρκοκυπριακός λαός ζήτησε την επέμβαση, ο οποίος είχε αναγκαστεί να μεταφερθεί σε καταφύγια και ήταν υπό διωγμό.
  
  Η εισβολή και διαίρεση του νησιού σχεδιασμένη από καιρό
  
  Η Βρετανία στην Κύπρο
  
  Τις πρώτες δεκαετίες της αγγλοκρατίας οι Έλληνες της Κύπρου είδαν με ευχαρίστηση την αλλαγή. Η Τουρκική-Οθωμανική κακοδιοίκηση και τυραννία τερματιζόταν, οι νέοι κυρίαρχοι, αν και ξένοι, ήταν χριστιανοί και τους συνόδευε η φήμη ότι κυβερνούσαν τους λαούς με πνεύμα φιλελεύθερο και ανεκτικό. Από την πρώτη στιγμή γεννήθηκαν ελπίδες ότι οι Αγγλοι θα παραχωρούσαν τελικά την Κύπρο στην Ελλάδα. Οι ελπίδες των Ελληνοκυπρίων ήταν ουτοπικές.
  
  Η Κύπρος είχε μια σημαντική τουρκική μειονότητα, βρισκόταν πολύ μακριά από την Ελλάδα και πολύ κοντά στην Τουρκία. Επίσης, η Αγγλία αφενός είχε αναλάβει την διακυβέρνηση της Κύπρου με σαφείς δεσμέυσεις έναντι της Τουρκίας, και αφετέρου η Κύπρος παρείχε πολλά στρατηγικά πλεονεκτήματα στη Βρετανία, όπως έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ και τη διασφάλιση του θαλάσσιου δρόμου προς τις Ινδίες. Με βάση την Κύπρο, η Μεγάλη Βρετανία ήταν ευκολότερο να αναχαιτίσει τη σοβιετική επέκταση προς τη Μεσόγειο, και μπορούσε να εδραιώσει τη ναυτική της υπεροχή στη Μεσόγειο (με την Κύπρο και το Γιβραλτάρ στα άκρα και τη Μάλτα στο κέντρο).
  
  Η Βρετανία κήρυξε άκυρη την Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως
  
  Μετά την είσοδο της Τουρκίας στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανίας, Αυστρίας) και τα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι την Συνθήκη της Λωζάνης, η Αγγλία κήρυξε άκυρη τη Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως της 4ης Ιουνίου 1878, απέλασε και ακύρωσε όλες τις Τουρκικές βλέψεις πρός την Κύπρο, και προσάρτησε το νησί στις 5 Νοεμβρίου 1914, καθιστώντας την «αποικία του Στέμματος». Οι σαφείς δεσμεύσεις έναντι της Τουρκίας, με τις οποίες η Αγγλία είχε αναλάβει την διακυβέρνηση της Κύπρου, δεν υφίσταντο πλέον. Η Αγγλία ανακήρυξε την Κύπρο ως αποικία για καθαρά δικά της συμφέροντα.
  
  Παρόλα ταύτα, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν θερμό εθνικό πόθο να απεξαρτηθούν από τους αποικιοκράτες κατακτητές. Ο ενωτικός πόθος βρισκόταν διαρκώς ενώπιον των Άγγλων κυριάρχων, με δημοψηφίσματα, άοπλες εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες. Στις 18 Οκτωβρίου 1931, αντιδρώντας στην αυθαιρεσία του Άγγλου Κυβερνήτη, αλλά και στην επίμονη άρνηση των Άγγλων να ικανοποιήσουν τους ενωτικούς πόθους των Ελληνοκυπρίων, ο λαός της Κύπρου μπήκε σε ανένδοτο αγώνα για Ένωση με την Ελλάδα. Πυρπόλησαν το κυβερνείο, αστυνομικούς σταθμούς και αποικιακά κυβερνητικά γραφεία. Αποκορύφωμα της βρετανικής αρνητικότητας ήταν δηλώσεις του υφυπουργού Αποικιών Χένρι Χόπκινσον στη Βουλή των Κοινοτήτων, ο οποίος αναφερόμενος στο αίτημα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση είπε : «Υπάρχουν ορισμένα εδάφη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, τα οποία λόγω των ιδιαιτεροτήτων τους, ουδέποτε θα πρέπει να αναμένουν ότι θα γίνουν πλήρως ανεξάρτητα»[4]. Η Ελληνική προσφυγή στον ΟΗΕ, η οποία ακολούθησε το διαβόητο «ουδέποτε» του Χόπκινσον, στηρίχθηκε στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που διαλαμβάνει ότι ένας από τους σκοπούς των Ηνωμένων εθνών είναι «να αναπτύσσουν φιλικές σχέσεις μεταξύ των Εθνών, που να βασίζονται στο σεβασμό προς την αρχή της ισότητας των δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών».
  
  
  Η Βρετανία μετατρέπει το Κυπριακό από αποικιακό ζήτημα σε ελληνοτουρκική διαφορά.
  
  Οι αγγλικές κυβερνήσεις των Συντηρητικών αναγνώρισαν την πολιτική απειλή που δημιουργείτο εναντίων τους, γενικότερα σε όλες τους τις αποικίες, αλλά ειδικότερα στην Κύπρο, με το όλο και αναβαθμιζόμενο δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών. Έτσι σχεδίασαν και πέτυχαν να μετατρέψουν το Κυπριακό από αποικιακό ζήτημα σε ελληνοτουρκική διαφορά, επειδή με αυτό τον τρόπο η πολιτική πίεση που δεχόταν θα υποβαθμίζετο. Εάν η Τουρκία εμπλεκόταν πολιτικά ζητώντας την Κύπρο, η Αγγλία θα μπορούσε στο διηνεκές να παρουσιάζεται ως διαμεσολαβητής και κηδεμόνας της Κύπρου. Ως το 1954, οι Τουρκικές κυβερνήσεις, παρά τις πιέσεις του Τουρκικού τύπου, σπάνια και με πολλή διακριτικότητα εκδήλωναν την αντίθεση τους στην Ένωση, αφού η Αγγλία κήρυξε άκυρη τη Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως και οποιαδήποτε Τουρκικά συμφέροντα στη Κύπρο. Η Τουρκία τότε εδινε μεγάλη σημασία στη διαφύλαξη των ομαλών σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα. Η αγγλική διπλωματία όμως παρότρυνε παρασκηνιακά την Κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές να εκδηλώσει ενδιαφέρον για την Κύπρο και η Τουρκία βρήκε ευκαιρία για επανάκτηση χαμένου Οθωμανικού εδάφους.
  
  Οι Άγγλοι συνεργάζονται με τους Τούρκους
  
  Αγορεύοντας κατά τη συζήτηση του Κυπριακού τον Σεπτέμβριο του 1954, ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας Σέλγουιν Λόιντ επίτηδες έδωσε έμφαση στην αντίθεση των Τουρκοκυπρίων προς την Ένωση και τον κίνδυνο διακοινοτικών ταραχών. Πρόσφερε έτσι την ευκαιρία στον Τούρκο αντιπρόσωπο Σελίμ Σαρπέρ να υποστηρίξει πλήρως τις βρετανικές θέσεις και να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας. Πλήρη ανάμειξη της Τουρκίας στο Κυπριακό επιχείρησε η κυβέρνηση του Άντονι Ήντεν το καλοκαίρι του 1955. Ενδεικτικά, στις 30 Ιουνίου 1955 ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας Χάρολντ Μακμίλαν προσκάλεσε τους ομολόγους του της Ελλάδας Στέφανο Στεφανόπουλο και της Τουρκίας Φατίν Ρουστού Ζορλού σε μια τριμερή διάσκεψη στο Λονδίνο για να συζητήσουν «πολιτικά και αμυντικά ζητήματα που επηρρεάζουν την Ανατολική Μεσόγειο». Παρά τις έντονες προειδοποιήσεις του Μακαρίου ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στη Διάσκεψη θα σήμαινε αναγνώριση της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενου μερους στο Κυπριακό, η Ελληνική Κυβέρνηση έπεσε σε καλοστημένη παγίδα[6].
  
  Στην τριμερή διάσκεψη ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Φατίν Ρουστού Ζορλού δήλωσε ωμά ότι «το μέλλον της Κύπρου δεν ήταν θέμα ούτε της Ελλάδας ούτε της Κύπρου, αλλά της Βρετανίας και της Τουρκίας»[7]. Υπογραμμίζοντας την αντίθεση της Τουρκίας στην Ένωση, χρησιμοποίησε επιχειρήματα, πολλά από τα οποία επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα. Η Κύπρος, είπε, είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της Τουρκίας. Όποιος ελέγχει την Κύπρο ελέγχει και τα νότια λιμάνια της Τουρκίας. Υποστήριξε ότι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης δεν έχει απόλυτη εφαρμογή. Τα νησιά Ώλαντ, είπε, αν και οι κάτοικοί τους κατά 95% είναι Σουηδοί, παραχωρήθηκαν στη Φινλανδία, επειδή είναι πλησιέστερα στην χώρα αυτή παρά στη Σουηδία. Ο Ζορλού απέρριψε όχι μόνο την αυτοδιάθεση, αλλά και την αυτοκυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι, μεχρις ότου ηρεμήσουν τελείως τα πράγματα, έπρεπε να διατηρηθεί στην Κύπρο το υφιστάμενο καθεστώς. Στη Διάσκεψη έγινε ολοφάνερο το χάσμα απόψεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας[8]. Ήταν ό,τι ακριβώς επιδίωκε η Αγγλία[9], αυτό ομολόγησε ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών Ivone Kirkpatrick στον δημοσιογράφο Σύριλ Φολς[10]. Ο Macmillan αναφέρει: «Είχε (η Ελλάδα) τουλάχιστον αποδεχτεί ότι η Κύπρος δεν ήταν «αποικιακό πρόβλημα», αλλά ένα μεγάλο διεθνές ζήτημα»[11].
  
  
  Τουρκικές προβοκάτσιες, ηθικός υποστηρικτής η Αγγλία
  
  Η Τριμερής Διάσκεψη του Λονδίνου είχε και τρομερές επιπτώσεις στην Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης. Από τον Αύγουστο του 1954, που κατατέθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση προσφυγή στον ΟΗΕ με αίτημα την αυτοδιάθεση του Κυπριακού λαού, επικράτησε στη Τουρκία μεγάλος λαϊκός αναβρασμός. Στον Τύπο γράφονταν εμπρηστικά ανθελληνικά άρθρα και η τουρκική Κυβέρνηση πιεζόταν να αναλάβει δράση για να ματαιώσει την Ένωση. Με υποκίνηση της υπό τον Φαζίλ Κουτσιούκ τουρκοκυπριακής ηγεσίας, ιδρύθηκε στην Τουρκία οργάνωση με την ονομασία «Η Κύπρος είναι Τουρκική», που δεν έπαυε να εξάπτει τον φανατισμό των λαϊκών μαζών. Με υπόδειξη του υπουργού Εξωτερικών Ζορλού οργανώθηκαν από την ίδια την Κυβέρνηση και από στελέχη του κυβερνώντος Δημοκρατικού κόμματος, απίστευτης βαρβαρότητας ταραχές σε βάρος της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη. Απέβλεπαν στο να δοθεί το μήνυμα ότι η Κύπρος συγκλόνιζε τον Τουρκικό Λαό σε βαθμό που η Κυβέρνηση «αδυνατούσε να συγκρατήσει την κοινή γνώμη». Αυτό αποκάλυψε ο Μεντέρες στο δημοσιογράφο και πρόεδρο της οργάνωσης «Η Κύπρος είναι Τουρκική», Χικμέτ Μπιλ[12]. Έναυσμα των ταραχών αποτέλεσε είδηση που μεταδόθηκε από τον κρατικό ραδιοσταθμό και τις εφημερίδες ότι στις 5 Σεπτεμβρίου ρίχτηκε στην Θεσσαλονίκη βόμβα εναντίον του σπιτιού όπου είχε γεννηθεί ο Κεμάλ Ατατούρκ. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης άφησαν να εννοηθεί ότι ευθύνονταν Έλληνες. Στην πραγματικότητα, τη βόμβα την είχε μεταφέρει Τούρκος φοιτητής από την Τουρκία και την τοποθέτησε Τούρκος κλητήρας. Τα δύο αυτά πρόσωπα συνελήφθησαν και ομολόγησαν την πράξη τους.
  
  
  Καμία λύση χωρίς την έγκριση της Τουρκίας
  
  Από τη στιγμή που οι Βρετανοί κατέστησαν την Τουρκία ισότιμο ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό, οι Τούρκοι αποθρασύνθηκαν. Με τρόπο ωμό, βίαιο και έξω από τα διπλωματικά θέσμια πολλές φορές, δεν παρέλειπαν ευκαιρία που να μην καθιστούν σαφές, τόσο προς την Αγγλία, όσο και προς την Ελλάδα και τις ΗΠΑ ότι καμμία λύση δεν θα μπορούσε να δοθεί στο Κυπριακό χωρίς την εγκριση της Τουρκίας. Και καθώς η Τουρκία εθεωρείτο πολύτιμος και αναντικατάστατος σύμμαχος του ΝΑΤΟ, οι τουρκικές αυτές προειδοποιήσεις λαμβάνονταν πολύ σοβαρά υπόψη. Τελικά, η αγγλική πολιτική στο Κυπριακό κατέστη δέσμια των Τούρκων. Δεν απείχε από την πραγματικότητα αυτό που ο Ρούντολφ Τσώρτσιλ, γιός του Ουίνστον Τσώρτσιλ, είπε στις 6 Ιουλίου του 1956 στον Αμερικανό δημοσιογράφο Σάυρους Σουλτσμπέργκερ: «Το Φόρειν Όφις δεν το διευθύνει πια ούτε ο Ίντεν, ούτε ο Σέλγουιν, αλλά ο Μεντερές»[13].
  
  
  Η Εθναρχία εγκαταλείπει το αίτημα της Ένωσης
  
  Η αδυναμία των Άγγλων να καταστείλουν τη δράση της ΕΟΚΑ τούς ανάγκασε να διαπραγματευτούν για πρώτη φορά το Κυπριακό αποκλειστικά με τον Μακάριο και όχι και με εκπροσώπους των Τουρκοκυπρίων. Στις 30 Οκτωβρίου 1955 στάλθηκε στην Κύπρο ως Κυβερνήτης ο σερ Τζών Χάρτινγκ και συναντήθηκε με τον Μακάριο. Πρότεινε το ίδιο σχέδιο αυτοκυβέρνησης που είχε παρουσιάσει ο Μακμίλαν και προνοούσε τη νομοθετική εξουσία να την ασκούσε Νομοθετική Συνέλευση με «αιρετή πλειοψηφία» με τη συμμετοχή Τουρκοκυπρίων. Οι εξωτερικές υποθέσεις, η άμυνα και η εσωτερική ασφάλεια θα άνηκαν ασφαλώς στην αποκλειστική δικαιοδοσία του κηδεμόνα της Κύπρου, Άγγλου Κυβερνήτη. Ο Μακάριος για πρώτη φορά, όπως παρατηρεί ο Κρανιδιώτης, εγκατέλειπε το αίτημα της άμεσης Ένωσης και δεχόταν να συνεργαστεί με τη Βρετανική Κυβέρνηση σε ένα μεταβατικό σύνταγμα αυτοκυβέρνησης μέχρι την εφαρμογή της αρχής της αυτοδιάθεσης[14]. Ο Μακάριος αντιπρότεινε στον Χάρτιγκ τα εξής: «Αναγνώριση από τη Βρετανία του δικαιώματος του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση, και συνεργασία με τη Βρετανική Κυβέρνηση για εκπόνηση και άμεση εφαρμογή Συντάγματος προσωρινής αυτοκυβέρνησης». Ακολούθησαν τρεις άλλες συναντήσεις του Μακαρίου με τον Χάρτιγκ και μετά από διαβουλεύσεις του Χάρντιγκ με την Αγγλική Κυβέρνηση και του Μακαρίου με την νέα Ελληνική Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (που σχηματίστηκε στις 6/10/1955) μετά το θάνατο του Αλέξανδρου Παπάγου) για πρώτη φορά αναγνωριζόταν, έστω και με δύο αρνήσεις, το δικαίωμα του Κυπριακού Λαού για αυτοδιάθεση. Συγκεκριμένα αναφερόταν «Δεν είναι, όθεν, θέσις της Βρετανικής Κυβερνήσεως το ότι η αρχή της αυτοδιαθέσεως ουδέποτε δύναται να εφαρμοσθή εις την Κύπρον».
  
  Ωστόσο η προσφορά της αυτοδιάθεσης που έγινε κάτω από την πίεση του αγώνα της ΕΟΚΑ, γινόταν υπό όρους που ουσιαστικά την εξουδετέρωναν. Μια τελική λύση, σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασε ο Χάρντιγκ, θα έπρεπε να εξασφαλίζει τα στρατηγικά συμφέροντα όχι μόνο της Βρετανίας, αλλά και των συμμάχων της. Όμως σημαντικότερος σύμμαχος της Αγγλίας στην περιοχή αυτή ήταν η Τουρκία, η οποία υποστήριζε πλέον ότι η Κύπρος ήταν ζωτικής σημασίας για τα στρατηγικά της συμφέροντα, γι'αυτό και απέρριπτε ασυζητητί την εφαρμογή της αυτοδιάθεσης στην Κύπρο, επειδή θα οδηγούσε στην Ένωση. Καθ'αυτό τον τρόπο η Αγγλία επανειλλημένα επανέφερε τις Τουρκικές βλέψεις στη Κύπρο πάντοτε με σκοπό την δική της κηδεμονία στο νησί. Εξαρτούσε δηλαδή την τελική λύση και από την Τουρκία, η οποία ήταν σύμμαχός της στο ΝΑΤΟ και το Σύμφωνο της Βαγδάτης (αντικομουνιστική συμμαχία).
  
  
  Μαχητική διεκδίκηση της διχοτόμησης εκ μέρους της Τουρκίας
  
  Κλειδί για την κατανόηση της τροπής που πήρε το Κυπριακό και της πολιτικής που ακολούθησε έκτοτε η Τουρκία στο θέμα αυτό είναι δύο υπομνήματα του Τούρκου καθηγητή της Νομικής και πολιτικού Νιχάτ Ερίμ προς την κυβέρνηση Μεντερές στις 24 Νοεμβρίου 1956 και 22 Δεκεμβρίου 1956[15]. Ο Ερίμ υπέδειξε ότι η απαίτηση της Τουρκίας να της επιστραφεί ολόκληρη η Κύπρος σε περίπτωση αποχώρησης των βρετανών από το νησί ένεκα του αγώνα της ΕΟΚΑ, δεν συγκέντρωνε καμία πιθανότητα διεθνούς υποστήριξης. Αντίθετα, αν απαιτούσε διχοτόμηση, θα μπορούσε να την στηρίξει σε μια διεθνώς αποδεκτή και πολύ συμπαθή αρχή, εκείνη της αυτοδιάθεσης. Η πολιτική της Τουρκίας πήρε μια απότομη στροφή και μαχητικά διεκδικούσε να εφαρμοστεί η αυτοδιάθεση ξεχωριστά για τους Ελληνες και τους Τούρκους της Κύπρου, πράγμα που θα οδηγούσε στη διχοτόμηση. Άρχισε να πιέζει πολιτικά τους συμμάχους της, υποστηρίζοντας ότι η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή από την Τουρκία γιατί «θα παραβίαζε το δικαίωμα της τουρκοκυπριακής κοινότητας για αυτοδιάθεση, και θα διασάλευε εις βάρος της Τουρκίας την ισορροπία που είχε επιτευχθεί με τη Συνθήκη της Λωζάνης». Ο Ερίμ υποστήριξε ότι η ελληνική πλειοψηφία στην Κύπρο ήταν περιστασιακή και υπέδειξε ότι η Τουρκία θα έπρεπε να ακολουθήσει πολιτική ανατροπής των πληθυσμιακών δεδομένων με την εγκατάσταση χιλιάδων Τούρκων στο νησί.
  
  Τις εισηγήσεις του Ερίμ υιοθέτησε η Κυβέρνηση Μεντερές, η οποία από τότε πρόβαλλε τη διχοτόμηση ως εθνική διεκδίκηση της Τουρκίας. Από τους Τούρκους παρέλαβε την ιδέα της διχοτόμησης η Αγγλία, η οποία την χρησιμοποίησε ως δαμόκλειο σπάθη για να εξουδετερώσει το ελληνικό αίτημα για αυτοδιάθεση – Ένωση και έτσι να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο. Ο Ερίμ, επικεφαλής τουρκικής αντιπροσωπείας, επισκέφτηκε τη Λευκωσία, όπου ο Χάρντιγκ ανάμεσα στα άλλα τον συμβούλεψε να στείλει η Τουρκία για εγκατάσταση στην Κύπρο δέκα χιλιάδες μορφωμένους Τούρκους για να ενισχύσουν την τουρκική κοινότητα[16]. Ο Φαζίλ Κουτσιούκ, ιδρυτής της οργάνωσης «Η Κύπρος είναι Τουρκική» με έδρα την Κωνσταντινούπολη και σκοπό την επιστροφή της Κύπρου στην Τουρκία, τώρα προωθεί τη διχοτόμηση. Η προτασή του ήταν να διχοτομηθεί η Κύπρος στην γραμμή του 35ου παράλληλου, το βόρειο τμήμα να ενωθεί με την Τουρκία και το νότιο με την Ελλάδα[17]. Η γραμμή του 35ου παράλληλου είναι περίπου το έδαφος σήμερα της Κυπριακής Δημοκρατίας που βρίσκεται κάτω από την Τουρκική κατοχή με την εισβολή της Τουρκίας το 1974.
  
  Οι Άγγλοι για να αντιμετωπίσουν την ΕΟΚΑ επιδίωξαν τη συμμαχία των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων. Προσέλαβαν εκατοντάδες Τουρκοκύπριους ως επικουρικούς αστυνομικούς, στους οποίους ανέθεταν μεταξύ άλλων και κοινές με τους Βρετανούς στρατιωτικές περιπολίες σαν ένα σώμα. Ήταν αναπόφευκτο, σε αιματηρές συγκρούσεις να σκοτώνονται και Τούρκοι επικουρικοί και από επικουρικούς να σκοτώνονται αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Σε περιπτώσεις που σκοτώνονταν επικουρικοί, οι Τουρκοκύπριοι ξεχύνονταν σε συνοικίες πάντα με την ανοχή των Αγγλων και πυρπολούσαν γειτονικά ελληνικά καταστήματα, κακοποιούσαν ή και σκότωναν Ελληνοκυπρίους άοπλους. Τέτοια γεγονότα προκαλούσαν μεγάλη ένταση μεταξύ των δύο κοινοτήτων και μεγάλο αναβρασμό μεταξύ των λαϊκών μαζών στην Τουρκία. Ο σκοπός των Άγγλων που ήθελαν την κηδεμονία του νησιού γινόταν πια εφικτός.
  
  
  Απόπειρες Τουρκικής Εισβολής στην Κύπρο
  
  Βομβαρδισμός Αμμοχώστου 1974Μία απόπειρα της Τουρκίας να εισβάλει στο νησί και να επιβάλει την διχοτόμηση ήταν στις 25 Φεβρουαρίου 1964, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία εξήγγειλε τον αφοπλισμό των ατάκτων και τη δημιουργία μιας δύναμης 5.000 ειδικών αστυνομικών. Αυτό έμελλε να είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία στρατού της Κύπρου, που αργότερα πήρε την ονομασία «Εθνική Φρουρά». Την 1η Ιουνίου 1964 θεσπίστηκε νόμος που προέβλεπε υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Ο νόμος προκάλεσε τις διαμαρτυρίες της Τουρκίας και της Αγγλίας. Ο Κουτσιούκ, ο οποίος μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις δήλωσε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν νεκρή, τώρα παρουσιάζεται σαν αντιπρόεδρος και προβάλει βέτο. Η Tουρκία ειδοποίησε τις ΗΠΑ ότι σκόπευε να διατάξει εισβολή. Η Σοβιετική Ένωση, μέσω του σοβιετικού ηγέτη Νικίτα Χρουστσιόφ, δηλώνει κατά τρόπο σαφή και κατηγορηματικό την πρόθεσή της να υπερασπιστεί την ελευθερία και ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις 5 Ιουνίου 1964 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζόνσον, με αυστηρή επιστολή του προς τον Ισμέτ Ινονού, ανακόπτει την Τουρκική πρόθεση, δηλώνοντας πως «εάν η Σοβιετική Ενωση αντιδρούσε στη Τουρκική εισβολή, το ΝΑΤΟ δεν θα εμπλεκόταν και η Τουρκία θα αφηνόταν στο έλεος της Σοβιετικής Ένωσης[18].
  
  Ο Μπαρουτσού (Γενικός Διευθυντής του Τμήματος Τουρκο-Ελληνικών υποθέσεων) την 1η Ιουλίου 1974 στην Κυπριακή Συντονιστική Επιτροπή (Kibris Koordinasyon Komitesi) είπε ότι στην προκειμένη περίπτωση πραξικοπήματος, η Τουρκία πρέπει να το προβάλει σαν διεκπεραίωση της Ένωσης, γιατί αυτό θα δικαιολογούσε μονομερή στρατιωτική επέμβαση[19]. Για τέτοια προοπτική ή για κάποια γεγονότα που θα ήταν αρκετά να δώσουν στους Τούρκους την πρόφαση, άρα τη δυνατότητα απόβασης, οι Τούρκοι είχαν ετοιμάσει τρία λεπτομερή στρατηγικά σχέδια εισβολής που βρίσκονταν στα συρτάρια. Το πρώτο προέβλεπε απόβαση σε 24 ώρες, το δεύτερο σε 48, και το τρίτο σε τρείς φάσεις. Πολλές φορές στο παρελθόν επιβιβάστηκαν οι Τούρκοι στα πλοία για να πραγματοποιήσουν κάποιο από τα τρία αυτά σχέδια μα γύριζαν πίσω, επειδή το πρόσχημα δεν ήταν αρκετό[19].
  
  
  Ο ρόλος των Άγγλων, των Αμερικανών και της πρώην ΕΣΣΔ
  
  Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948 σε παλαιστινιακά εδάφη, με την εκδίωξη χιλίαδων Αράβων από τις εστίες τους, προκάλεσε την εχθρότητα των αραβικών λαών και έγινε αιτία να φουντώσει ο αραβικός εθνικισμός. Η αραβική εχθρότητα έγινε ακόμη μεγαλύτερη μετά τον «Πόλεμο των έξι ημερών» τον Ιούνιο του 1967, κατά τον οποίο το Ισραήλ κατέλαβε και άλλα αραβικά εδάφη (τη Δυτική Όχθη, τη λωρίδα της Γάζας, την χερσόνησο του Σινά και τα υψώματα Γκολάν στη Συρία). Η εχθρότητα των Αράβων στράφηκε και εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, που υποστήριζαν το Ισραήλ. Οι μεγάλες αραβικές χώρες που περιέζωναν το Ισραήλ (η Αίγυπτος, η Συρία και το Ιράκ) ζήτησαν και πήραν βοήθεια από τη Σοβιετική Ένωση. Αφθονος σοβιετικός οπλισμός κατέκλυσε τις χώρες αυτές. Και το σημαντικότερο, ο σοβιετικός στόλος, του οποίου η παρουσία στην Μεσόγειο ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη πριν την δεκαετία του 1960, άρχισε να αμφισβητεί την κυριαρχία του 6ου Αμερικανικού στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο (Απρίλιος 1964)[20].
  
  Το 1971 ο σοβιετικός στόλος στην Ανατολική Μεσόγειο παρουσίαζε υπεροπλία σε σύγκριση με τον αμερικανικό[21]. Μπορούσε μάλιστα να ελλιμενίζεται σε φιλικά λιμάνια, ενώ ο 6ος αμερικάνικος στόλος έχασε τα λιμάνια της Τουρκίας ένεκα των εχθρικών διαδηλώσεων Τούρκων πολιτών που θεωρούσαν εχθρική την αμερικάνικη πολιτική, επειδή παρεμπόδισε τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1964. Η κατάσταση γινόταν ακόμα πιο δυσμενής για τα δυτικά συμφέροντα, επειδή οι πετρελαιοπαραγωγικές αραβικές χώρες, όπως Ιράκ, Λιβύη και Αλγερία, καθώς και το Ιράν, άρχισαν να θέτουν υπό τον έλεγχό τους την παραγωγή και την εμπορία του πετρελαίου, το οποίο μέχρι τότε εκμεταλλεύονταν με τεράστια κέρδη αγγλικές, αμερικανικές και γαλλικές εταιρίες.
  
  Η Κύπρος υποστήριζε τις αραβικές χώρες στη διαμάχη τους με το Ισραήλ και αυτές υποστήριζαν ένθερμα τις προσπάθειες του Ελληνισμού στην Κύπρο να αποκτήσει αδεύσμευτη ανεξαρτησία και να μην περιέλθει υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ. Όμως, πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ήταν να εμποδίσουν τη Σοβιετική Ένωση να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερα πλεονεκτήματα με την αύξηση της επιρροής της στην Κύπρο, που, λόγω της φιλίας της με τους Άραβες συνεπαγόταν αυξημένο κίνδυνο για το Ισραήλ.
  
  Η διείσδυση της ΕΣΣΔ στο χώρο της Μέσης Ανατολής αύξησε την στρατηγική σημασία της Κύπρου για τη Δύση. Οι βρετανικές βάσεις στη Δεκέλεια και το Ακρωτήρι απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική αξία, ειδικά μετά την εκδίωξη των Άγγλων από τη διώρυγα του Σουέζ (1956) και το Άδεν (1967). Οι βάσεις χρησιμοποιούνταν προς «αντιμετώπιση της απειλής του σοβιετικού συνασπισμού»[22]. Το ΝΑΤΟ θεωρούσε το Κυπριακό ως οικογενειακή του υπόθεση, εξαιτίας της στρατιωτικής παρουσίας της Αγγλίας και των ΗΠΑ στο νησί. Γι'αυτό και είδε με εξαιρετική ανησυχία την ανάμειξη της ΕΣΣΔ που έθετε σε κίνδυνο τα στρατηγικά του πλεονεκτήματα στην Κύπρο[23].
  
  Κύρια φροντίδα της Αμερικής ήταν να αποτραπεί μια σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εξαιτίας της Κύπρου. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφή, επειδή θα επέφερε διάσπαση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, ισχυροποίηση της παρουσίας της ΕΣΣΔ στην Ανατολική Μεσόγειο και κίνδυνο μετατροπής της Κύπρου σε σοβιετικό δορυφόρο. Για να εξουδετερωθούν οι κίνδυνοι έπρεπε ο Μακάριος να φύγει από την εξουσία και να πάρει τη θέση του μια φίλια κυβέρνηση, και η Τουρκία να συγκρατηθεί από το να εισβάλει στην Κύπρο. Όμως η Τουρκία με κανένα τρόπο δεν έπρεπε να ταπεινωθεί, επειδή ήταν ένας εξαιρετικά πολύτιμος σύμμαχος για τις ΗΠΑ. Γι'αυτό οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού απαραιτήτως θα έπρεπε να έχει την έγκριση της Τουρκίας.
  
  Η ΕΣΣΔ εξάλλου είχε ως σκοπό η Κύπρος να μην τεθεί υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ. Για να αποτρέψει τέτοιο ενδεχόμενο προειδοποιούσε ότι δεν θα ανεχόταν στρατιωτική εισβολή της νατοϊκής Τουρκίας στη Κύπρο. Για τον ίδιο ρόλο καθιστούσε σαφές ότι δεν ευνοούσε ένωση της Κύπρου με την νατοική Ελλάδα. Η Κύπρος για την ΕΣΣΔ θα έπρεπε να διατηρηθεί ως ανεξάρτητο κράτος και οποιαδήποτε λύση του προβλήματος θα έπρεπε να εξευρεθεί μέσω του ΟΗΕ και όχι του ΝΑΤΟ.
  
  
  Η Αφορμή της Εισβολής
  
  Η αφορμή ήρθε στις 15 Ιουλίου 1974, όταν εκδηλώθηκε πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου από την ΕΟΚΑ Β΄. Την πρώτη μέρα του πραξικοπήματος, η Αθήνα αποδοκιμάστηκε σκληρά. Από όλα τα κράτη, η Σοβιετική Ένωση, που φοβόταν την Αμερικανική ανάμειξη μέσω της Χούντας των Αθηνών (της κυβέρνησης δηλαδή των πραξικοπηματιών) είχε την πρώτη και πιο σκληρή αντίδραση δηλώνοντας κατηγορηματικά: «Η Χούντα άπλωσε το χέρι της και στη Κύπρο»[19].
  
  Η Τουρκία βρήκε την αφορμή, επρεπε όμως πριν την εισβολή να βεβαιωθεί ότι τα πλοία της δε θα επέστρεφαν πίσω, όπως τόσες άλλες φορές. Ερωτηματικά που έπρεπε να απαντηθούν ανάμεσα σε άλλα ήταν, «Ποιά θα ήταν η αντίδραση της Ρωσίας;», «Η Αμερική θα έλεγε στην Τουρκία να γυρίσει πίσω όπως επί Τζόνσον;», «Τι θα έκανε η Ελλάδα;, υπήρχε κίνδυνος να επιτεθεί;» [19].
  
  
  Πραξικόπημα
  
  Ο Μακάριος στέλνει επιστολή προς τον Γκιζίκη, αναφέροντας πληροφορίες ότι Έλληνες αξιωματικοί της Κύπρου ετοιμάζουν εναντίον του πραξικόπημα και ζητά την άμεση απομάκρυνσή τους. Με αυτό το γράμμα ο Μακάριος για πρώτη φορά μπήκε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη Χούντα[24].
  
  
  Το χρονικό της εισβολής
  
  Ο Τουρκικός στόλος επιτέθηκε στο λιμάνι της Κερύνειας και τα σημεία όπου βρίσκονταν ελληνοκυπριακές δυνάμεις. Δυνάμεις αλεξιπτωτιστών ρίχτηκαν σε περιοχές τουρκοκυπριακές και στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λευκωσίας. Στις επιθέσεις αυτές, η αντίδραση των κυπριακών και ελληνικών δυνάμεων Κύπρου ήταν χαλαρή και ανοργάνωτη. Οι εισβολείς διέθεταν όλα τα σύγχρονα όπλα της εποχής. Αντίσταση άξια λόγου πρόβαλε η ΕΛΔΥΚ και ορισμένα σώματα Κυπρίων Εθνοφρουρών, πολλοί από τους οποίους σκοτώθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή χάθηκαν τα ίχνη τους. Στο μεταξύ στην Ελλάδα έγινε γενική επιστράτευση και κινητοποίηση στρατού, αλλά το ελληνικό καθεστώς, η Χούντα των Συνταγματαρχών, δεν προχώρησε παραπέρα και δεν αντέδρασε στρατιωτικά.
  
  Στη Νέα Υόρκη συνήλθε και πάλι το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και αποφάσισε την κατάπαυση του πυρός από τις 4 το απόγευμα της 22ης Ιουλίου. Με την προοπτική της κατάπαυσης του πυρός, οι Τούρκοι δυνάμωσαν τις πολεμικές τους επιχειρήσεις, καταλαμβάνοντας την Κερύνεια και επεκτείνοντας τη ζώνη κατοχής. Στις 4 το απόγευμα, από την ελληνοκυπριακή πλευρά εφαρμόστηκε η απόφαση για κατάπαυση του πυρός, όχι όμως από την πλευρά των Τούρκων, που προώθησαν τις δυνάμεις τους και κύκλωσαν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Λίγο μετά τις 4 το απόγευμα τα διεθνή πρακτορεία μετέδιδαν την καθεστωτική αλλαγή στην Αθήνα. Η πτώση του στρατιωτικού καθεστώς και η μεταβίβαση της εξουσίας στους εξόριστους πολιτικούς ήταν γεγονός. Την 24η Ιουλίου κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ορκίστηκε στην Αθήνα, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Παράλληλα στην Κύπρο τα γεγονότα υποχρέωσαν τον Σαμψών να παραιτηθεί. Πρόεδρος ανάλαβε ο Γλαύκος Κληρίδης.
  
  Στις 25 Ιουλίου 1974 άρχισαν στην Γενεύη οι ειρηνευτικές συνομιλίες για την Κύπρο, μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών των τριών εγγυητριών χωρών της Κυπριακής Ανεξαρτησίας (Μαύρος, Γκιουνές, Κάλαχαν). Στο τέλος των συνομιλιών, στις 30 Ιουλίου, υπέγραψαν διακήρυξη, τα κύρια σημεία της οποίας ήταν:
  
  Η μη επέκταση των περιοχών που είχαν κάτω από τον ελεγχό τους οι αντίπαλες δυνάμεις.
  Η εγκαθίδρυση ζωνών ασφαλείας μεταξύ των αντιμαχομένων
  Η εκκένωση των Τουρκικών θυλάκων από την Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ
  Το δικαίωμα να διαθέτουν οι δύο πλευρές δική τους αστυνομία και δυνάμεις ασφαλείας
  Η διεξαγωγή διαπραγματεύσεων με συμμετοχή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για οριστική διευθέτηση του Κυπριακού.
  Εάν σκοπός της Τουρκίας μέσω της εισβολής ήταν ό,τι είχε ανακοινώσει και ισχυρίζεται μέχρι σήμερα, δηλαδή ότι δεν πρόκειται περί εισβολής αλλά για «ειρηνική επέμβαση» με σκοπό την επαναφορά του συνταγματικού σκηνικού στη πριν του πραξικοπήματος κατάσταση, η εισβολή έπρεπε να σταματίσει εδώ. Τα σχέδια των Τούρκων όμως ήταν άλλα. Ακολούθησε η δεύτερη φάση των ειρηνευτικών συνομιλιών της Γενεύης (8-14 Αυγούστου).
  
  
  Παραπομπές
  
  ↑ Ρόνι Αλάσορ, Διαταγή: «Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους!» ISBN 960-03-3260-6
  ↑ M. Mπιραντ, «Απόφαση Απόβαση» Έκδοση «Milliyet» Κωνσταντινούπολη, Μάρτιος 1976, Τίτλος Πρωτότυπου: «30 Sicak gun»
  ↑ Opinion of the Legal Department of the United Nations upon the Treaty of Guarantee of Cyprus on the one hand and Greece, the United Kingdom and Turkey on the other hand, 12th May 1959, Λεωνίδας Γ. Παπαδόπουλος, Το Κυπριακό Ζήτημα, Κείμενα 1954-1974, University Studio Press, Θεσαλονίκη 1999
  ↑ Nancy Crawshaw, The Cyprus Revolt. George Allen and Unwin, London 1978 p.76
  ↑ Anthony Eden, «Memoirs, Full Circle, Cassell, London 1960 p.400»
  ↑ Κρανιδιώτης Νίκος, «Δύσκολα Χρόνια», Εστία, Αθήνα 1981
  ↑ Κρανιδιώτης Νίκος, «Δύσκολα χρόνια», Εστία, Αθήνα 1981
  ↑ Λεόντιος Ιεροδιακόνου, «Το κυπριακό πρόβλημα», Παπαζήσης, Αθήνα 1975 σελ 101-123
  ↑ Δημήτρης Μπίτσιος, «Κρίσιμες ώρες», Εστία, Αθήνα 1975 σελ. 30
  ↑ Δημήτρης Μπίτσιος, «Κρίσιμες ώρες», Εστία, Αθήνα 1975 σελ. 30
  ↑ Macmillan Harold, «Riding the Storm», Macmillan, London 1971
  ↑ Νεοκλής Σαρρής, «Η άλλη πλευρά», τ. 2 βιβλίο ΑΙ. Γραμμή, Αθήνα 1982 σ. 166, 192-193
  ↑ Εφημερίδα Ελευθερία 18/11/1970, απόσπασμα από το Ημερολόγιο του Σουλτσμπέργκερ
  ↑ Κρανιδιώτης Νίκος, «Δύσκολα Χρόνια» Εστία, Αθήνα 1981
  ↑ Σαρρής Νεοκλής, «Η άλλη πλευρά» τ.1 2ΑΙ, Γραμμή, Αθήνα 1977
  ↑ Σαρρής Νεοκλής, «Η άλλη πλευρά» τ.1 2ΑΙ, Γραμμή, Αθήνα 1977 σελ. 340
  ↑ Φαζίλ Κουτσιούκ «The Cyprus Question: A Permanent Solution», Λευκωσία 1957
  ↑ Henry Kissinger, «Years of Renewal». Weidenfeld and Nicolson, London 1999 p.200
  ↑ 19,0 19,1 19,2 19,3 M. Mπιράντ, «Απόφαση Απόβαση» Έκδοση «Milliyet» Κωνσταντινούπολη, Μάρτιος 1976, Τίτλος Πρωτότυπου: «30 Sicak gun»
  ↑ Σύμφωνα με την ετήσια ανάλυση του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας που δημοσιεύτηκε στις 18/2/1971, Χατζηαργύρης, Κώστας, «Ο Μακάριος και οι Σύμμαχοί του» σελ.160 Gutenberg, Αθήνα 1974
  ↑ Σύμφωνα με την ετήσια ανάλυση του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας που δημοσιεύτηκε στις 18/2/1971, Χατζηαργύρης, Κώστας, «Ο Μακάριος και οι Σύμμαχοί του» σελ.181-182 Gutenberg, Αθήνα 1974
  ↑ Όπως δήλωσε εκπρόσωπος των βρετανικών βάσεων στις 11,4,1963, ανακοινωθέν του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Χαραυγή, 17/1/1965
  ↑ Ball George W. «The past has another pattern», W.W. Norton and Company, New York-London 1982
  ↑ Γιάννης Κ. Λάμπρου, Ιστορία του Κυπριακού, «Τα χρόνια μετά την Ανεξαρτησία» 1960-2004 ISBN 9963-9044-0-8
  
  Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF"
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.05.2009
• 22:03

  Οι Κοινωνικοί Αγώνες 1830-1875

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Το 1848 ολόκληρη σχεδόν η Eυρώπη συνταράχθηκε από επαναστατικά κινήματα. Στον «ελλαδικό» χώρο, ο αντίκτυπος αυτών των κινημάτων ήταν άμεσος με τις αλλεπάλληλες εξεγέρσεις των χωρικών. Η κατάσταση ήταν αρκετά ρευστή και εκρηκτική, οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη αρκετά γρήγορα, διάφοροι αξιωματικοί του στρατού και παλαιοί οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821 είχαν περάσει στη λησταντάρτικη δράση εναντίον του καθεστώτος του Όθωνα και όταν τον Mάρτιο του 1853 ξέσπασε ο ρωσο-τουρκικός πόλεμος, οργανώθηκαν ένοπλα σώματα, τα οποία πέρασαν στην τουρκοκρατούμενη ακόμα Θεσσαλία και Ήπειρο για να τις απελευθερώσουν.
  
  Η πείνα, η δυστυχία και η εξαθλίωση στην οποία είχε περιέλθει ειδικά ο λαός της υπαίθρου, αποτέλεσαν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της εποχής εκείνης, τα οποία, οπωσδήποτε, δεν εμφανίσθηκαν ως δια μαγείας, αλλά ως συνέπεια της πολιτικής των εκάστοτε Οθωμανών ή Eλλήνων εξουσιαστών και κυρίαρχων. Aποτελούσαν τη συνέχεια του άδικου εκμεταλλευτικού συστήματος εναντίον των λαϊκών στρωμάτων από τα βυζαντινά ακόμα χρόνια, που εξελίχθηκε και πήρε τρομακτικές διαστάσεις κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας.
  
  
  Οι περισσότερες από τις εξεγέρσεις αυτές έθεσαν και ανέδειξαν καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως η αναδιανομή και η συλλογική καλλιέργεια της γης και η κοινοκτημοσύνη.
  
  
  Βέβαια, υπήρξε και μια θαυμαστή προϊστορία εξεγέρσεων: H Kομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1349) με το κίνημα των Zηλωτών, που ωστόσο είχε και τις θρησκευτικές του διαστάσεις. Το κίνημα των Ποπολάρων στη Zάκυνθο (1628-1632), όταν ο λαός σχημάτισε αυθόρμητα λαϊκά συμβούλια εν είδει αυτοκυβέρνησης. Η μεγάλη εξέγερση των χωρικών της Kέρκυρας το 1640. Η εξέγερση εναντίον της κυριαρχίας των Eνετών στο Hράκλειο της Kρήτης το 1770, με επικεφαλής τον Δασκαλογιάννη. Οι εξεγέρσεις στην Kεφαλονιά τον Aύγουστο του 1800, όταν οι χωρικοί αρνήθηκαν να πληρώσουν φόρους και σκότωσαν αρκετούς άρχοντες. Οι μεγάλες αγροτικές εξεγέρσεις στα Kύθηρα το 1779 και 1812, όταν ο πάνοπλος αγγλικός στρατός με αρκετό κόπο κατάφερε να καταστείλει τους οπλισμένους χωρικούς. Οι εξεγέρσεις στη Λευκάδα το 1819. Η εξέγερση στο χωριό Σκουλικάδο της Zακύνθου το 1819-1820, στον Πύργο Ηλείας το 1822, στο Μαντούδι Εύβοιας το 1823 και άλλες μικρότερης εμβέλειας, έντασης και διάρκειας - αλλά της ίδιας σημασίας και ιστορικής βαρύτητας.
  
  Την εποχή αυτή στον «ελλαδικό» χώρο κυριαρχούσαν οι φεουδαρχικές σχέσεις και ένα καθεστώς πολύπλευρης καταπίεσης. Bιομηχανικές μονάδες δεν υπήρχαν, με κάποια εξαίρεση τα ναυπηγεία της Σύρου και κάποιες άλλες μεταπρατικές εμπορικές επιχειρήσεις στα λιμάνια της Πάτρας, του Πειραιά και του Bόλου.
  
  Έτσι, τα επαναστατικά γεγονότα της Eυρώπης, των οποίων ο απόηχος κατέφθασε και στον «ελλαδικό» χώρο, σε συνδυασμό με τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση του λαού, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για το ξεκίνημα ενός γενικότερου επαναστατικού κοινωνικού κινήματος εναντίον της οθωνικής και κάθε άλλης εξουσίας.
  
  
  Οι εξουσιαστές σκέφθηκαν πώς να αντιμετωπίσουν την περίπτωση μιας γενικευμένης εξέγερσης σε ολόκληρη την επικράτεια. Έτσι, δοκιμαστικά στην αρχή, «έριξαν» για αντιπερισπασμό την «Mεγάλη Iδέα», που την πλάσαραν έντεχνα όταν είδαν ότι ενστερνίζεται από σημαντικά τμήματα του λαού, άρχισαν πλέον - αργά αλλά σταθερά - να προπαγανδίζουν την ιδέα ενός νέου πολέμου με την Tουρκία.
  Η εξέγερση της Άνδρου και ο Δημήτρης Μπαλής
  
  
  
  Να ξεκινήσουμε από το αγροτικό κίνημα της Άνδρου και τον Δημήτρη Μπαλή. Η Άνδρος είχε προϊστορία σε εξεγέρσεις, όπως αυτές του 1819-1820. Το 1824, εν μέσω του απελευθερωτικού αγώνα από την κυριαρχία των Οθωμανών, το καθεστώς των τσιφλικιών και της άγριας εκμετάλλευσης σε βάρος των αγροτών και χωρικών από τους λίγους τσιφλικάδες συνεχιζόταν. Οι αγρότες ήσαν ανάστατοι και στα πρόθυρα εξέγερσης. Οι τσιφλικάδες κάλεσαν τον Τούρκο ναύαρχο Καπουδάν πασά να επέμβει, αλλά οι αγρότες εξεγέρθηκαν αμέσως και οι τσιφλικάδες Ντελαγραμμάτικας και Πέτας συνελήφθησαν και διαπομπεύτηκαν δημοσίως. Παντού ακούγονταν τα συνθήματα «Κάτω οι προδότες» και «Θάνατος στους σκυλάρχοντες». Τότε επέστρεψε στο νησί ο Σταμάτης Ψωμάς, ο οποίος ήταν γραμματέας του αποπεμφθέντος επάρχου Ήβου Ρήγα, αλλά σπουδαγμένος στην Ευρώπη και με ριζοσπαστικές και δημοκρατικές αρχές και φίλος του λαού. Εικάζεται ότι ήταν οπαδός των ιδεών του Μπαμπέφ.
  
  Αλλά αυτός που είχε αποκτήσει φήμη και κύρος ανάμεσα στους αγρότες της Άνδρου και ήταν πρωτεργάτης του αγροτικού κινήματος του νησιού ήταν ο Δημήτρης Mπαλής, ένας απλός χωρικός, ο οποίος γνώριζε λίγα γράμματα που τα είχε μάθει σε ένα μοναστήρι, αλλά που ήταν αρκετά τολμηρός, έξυπνος και οργανωτικός νους. Mαζί με τα δύο του αδέλφια, άρχισε να περιοδεύει τα χωριά του νησιού, παροτρύνοντας τους χωρικούς να εξεγερθούν εναντίον των τσιφλικάδων και των κοτζαμπάσηδων.
  
  Ο Δημήτρης Mπαλής συγκρότησε ένοπλο σώμα 300 περίπου χωρικών και άρχισε να παρενοχλεί τους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι τρομοκρατήθηκαν από τη δράση του, αφού έκαιγε τους πύργους και τα σπίτια τους. Ήταν επηρεασμένος από τις ιδέες της Γαλλικής Eπανάστασης και είχε, επίσης, στο μεταξύ, συνδεθεί με τον Θεόφιλο Kαίρη, από τον οποίον απέκτησε γνώση των τότε επαναστατικών κινημάτων της Eυρώπης.
  
  Εξέδωσε μια επαναστατική προκήρυξη προς το λαό της Άνδρου, σε δημοτική γλώσσα, όπου έθετε ανοιχτά, για πρώτη φορά στα χρονικά του «ελλαδικού» χώρου, το ζήτημα της κομμουνιστικής οργάνωσης της καλλιέργειας της γης και της εργασίας. Για πρώτη φορά στα χρονικά, γινόταν χρήση της λέξης Κομμούνα. Να η προκήρυξη του Δημήτρη Μπαλή:
  
  Το έθνος μας επήρε τα όπλα κατά των τυράννων του. Τετρακόσιους χρόνους είμεθα σκλάβοι των Οθωμανών και τώρα εγίναμεν ελεύθεροι, δώσαντες το αίμα μας δια την ελευθερίαν της πατρίδος. Εις όλα τα μέρη οι Γραικοί πολεμούν δια την ελευθερίαν των και μόνον εις τα νησιά οι κοτζαμπάσηδες δεν είδαν με καλό μάτι την ανάστασιν του Γένους.
  
  Αυτοί είχαν πάντα το ένας τους και νιτερέσα με τους Οθωμανούς. Μαζί με τους μπέηδες και πασάδες μας καταπίεζαν, μας έπαιρναν το βιός μας, μας καταφρονούσαν, μας έγδυναν, μας ρουφούσαν το αίμα μας, μας τσερεμέτιζαν και επλούτιζαν από τον ιδρώτα μας.
  
  Αυτοί οι σκλιάδες θέλουν να μας σκλαβώσουν και πάλιν, καταλύοντες την ελληνικήν διοίκησιν και καλούντες τον Καπουδάν Πασάν να καταλάβει την νήσον μας. Το τι μας περιμένει αν έλθουν οι Τούρκοι το καταλαβαίνετε. Όχι μόνον θα χάσωμεν την ελευθερίαν μας και θ’ ατιμασθώμεν εις τα όμματα όλων των Ελλήνων και Ευρωπαίων, αλλά και θα γίνωμε τρεις φορές σκλάβοι από την πριν κατάστασίν μας.
  
  Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει. Έχομεν την δύναμιν να εμποδίσωμεν το κακόν, αλλά πρώτα πρέπει να βάλωμεν νέαν τάξιν και να ιδρύσωμεν νέον σύστημα εις τον τόπον μας. Η νήσος Άνδρος είναι και αυτή δημιούργημα της φύσεως, καθώς και όλος ο κόσμος. Αλλά όταν εδημιουργήθη ο κόσμος, δεν υπήρχαν πλούσιοι και πτωχοί, μεγαλοκτήμονες και κολλίγοι. Η ανισότης, η ανέχεια, η δυστυχία, είναι δημιουργήματα όχι του υπερτάτου όντος, αλλά των κρατούντων.
  
  Εις την αρχαίαν Ελλάδα και εις τον άλλον κόσμον και προ ολίγων χρόνων εις την Γαλλίαν, εχύθη πολύ αίμα δια να καταργηθούν τα προνόμια των αρχόντων και η ιεραρχική διατήρησις της κοινωνίας. Διατί και ημείς κατά την παρούσαν στιγμήν να μην αποτινάξωμεν όχι μόνον τον ζυγόν των Τούρκων, αλλά και των αρχόντων;
  
  Ομιλούν διαρκώς οι τουρκοκοτζαμπάσηδες ότι έχουν δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας των και των εαυτών μας, τα οποία τάχα βγαίνουν από έγγραφα απαρασάλευτα. Αυτό δεν είναι σωστόν. Οι προπάτορες των αρχόντων μας ήλθον εις το νησί μας από άλλα μέρη ως κατακτηταί και με τη βίαν εξουσίασαν το καλύτερον μέρος της γης, χωρίς να έχουν προς τούτο κανένα δικαίωμα περισσότερον από τους άλλους, εκτός από το δικαίωμα του ισχυροτέρου. Και άλλους μεν από τους εντοπίους ιδιοκτήτας και καλλιεργητάς εξόντωσαν και άλλους έκαμαν σκλάβους των.
  
  Οι σημερινοί λοιπόν άρχοντες, απόγονοι των κατακτητών και σφετεριστών της γης των πατέρων μας, κανέν δικαίωμα δεν έχουν να κρατούν αυτήν δια την ιδικήν των ωφέλειαν και κατατυράννευσιν και λήστευσιν ημών. Ο καιρός της ελευθερίας μας ήλθεν, ας αποτινάξωμεν λοιπόν τον ζυγόν και ας καταργήσωμεν τα προνόμια των αρχόντων μας. Όλοι οι Γραικοί θα επικροτήσουν την πράξιν μας και θα μας συντρέξουν εις την απόφασίν μας αυτήν.
  
  Ήλθεν η ώρα να καταργήσωμεν την αθλιότητα, να απαλλάξωμεν την κατάντια μας και να δώσωμεν το παράδειγμα και εις τους λοιπούς νησιώτας και τους άλλους Γραικούς οπού στενάζουν από την αγροτικήν σκλαβιάν. Η γη ανήκει εις ημάς τους δουλευτάς της και όχι εις τους ολίγους τουρκάρχοντας που την νέμονται με το δικαίωμα του ισχυροτέρου το οποίον απέκτησαν από τους Φράγκους και τους Οθωμανούς κατακτητάς. Ο εθνικός αγών μας δια να πάρει ουσιαστικήν σημασίαν πρέπει να ολοκληρωθεί με την κατάργησιν κάθε προνομίου και κάθε δικαιώματος τα οποία υποβιβάζουν την πλειονότητα των γεωργών εις την κατάστασιν του δούλου. Η ένωσις φέρει την δύναμιν και θα μας δώσει την εξουσίαν να εκτελέσωμεν την απόφασίν μας.
  
  Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά έργον δικαιοσύνης. Πρέπει να παύσωμεν να είμεθα κολλιγάδες, όπως επαύσαμεν να είμεθα ραγιάδες. Θα δουλεύωμεν εις το εξής τα φέουδα όλοι μαζί και θα απολαμβάνει τον καρπόν των η κομμούνα μας και θα γίνεται δικαία μοιρασιά της σοδειάς εις όλους τους δουλευτάδες, ανάλογα με τον κόπον και την δούλευσίν τους.
  
  Δι’ όλα αυτά θα γίνει σύναξις εις την Μεσαριάν, δια να λάβωμεν από κοινού αποφάσεις. Το φέρσιμό μας αυτό θα μας κάνει πρωτολάτας εις τον δίκαιον αγώνα όλων των κολλίγων και θα γίνει άκουσμα εις όλα τα μέρη της πατρίδος και εις όλον τον κόσμον και παντού θα μας επαινέσουν και θα μας δώσουν δίκαιο.
  
  
  
  Ο Δημήτρης Μπαλής συγκάλεσε μεγάλη λαϊκή συνέλευση στη Μεσαριά, η οποία, όχι μόνο συμφώνησε με την εξέγερση, αλλά και πήρε μια σειρά σημαντικών αποφάσεων, σύμφωνα με τις οποίες καταλύθηκε μια και καλή το φεουδαρχικό καθεστώς και ανακηρύχθηκε λαοκρατικό σύστημα. Οι πυρπολήσεις των πύργων και των σπιτιών των αρχόντων συνεχίστηκαν, ενώ αρκετοί γαιοκτήμονες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν και μερικοί εκτελέστηκαν. Παρόμοιο κίνημα είχε ξεσπάσει αρκετές φορές και στη Σάμο.
  
  Οι άρχοντες και οι πλούσιοι του νησιού για να αντιμετωπίσουν τον Δημήτρη Mπαλή, κάλεσαν τον τότε αρμοστή των νησιών του Aιγαίου Kωνσταντίνο Mεταξά, ο οποίος με ένα πολεμικό πλοίο και σώμα στρατού κατέστειλε το κίνημα. O Δημήτρης Mπαλής δεν κρύφτηκε, αλλά παραδόθηκε. Κατά μερικούς, συνελήφθη στην Tήνο όπου είχε διαφύγει. Όταν δικάστηκε αργότερα στο Nαύπλιο, κατά τη διάρκεια της απολογίας του εξιστόρησε πώς και γιατί συγκρότησε το ένοπλο σώμα και προχώρησε στις δραστηριότητές του. Tελικά, το δικαστήριο τον αθώωσε από όλες τις κατηγορίες.
  
  Οι ιδέες του Δημήτρη Mπαλή, όμως, παρά την καταστολή του κινήματός του και την άγρια τρομοκρατία που ακολούθησε, ρίζωσαν και οι χωρικοί συνέχισαν τη δράση τους. Το 1828, αγρότες επιτέθηκαν σε άρχοντες στο χωριό Kόθρι, αρνούμενοι να πληρώσουν τους φόρους. Ο απεσταλμένος της κυβέρνησης Δημήτριος Kαροτυνόπουλος, ξυλοκοπήθηκε. Το χρόνο αυτό, οι αγρότες προέβαιναν σποραδικά σε αυτού του είδους την αντίσταση, συγκροτώντας ένα κίνημα το οποίο διήρκεσε αρκετό χρονικό διάστημα.
  
  Το 1836 σημειώθηκαν μερικές ακόμα βίαιες ενέργειες, όπως η δολοφονία του τοκογλύφου Aθανασίου Πολίτη, από άγνωστους αγρότες. Ο Aθ. Πολίτης είχε τυπώσει πλαστά ομόλογα παρουσιάζοντας εκατοντάδες αγρότες ως χρεοφειλέτες του, απειλώντας να βγάλει σε πλειστηριασμό τα κτήματά τους. Οι αγρότες εξεγέρθηκαν και με τσεκούρια, μπαλτάδες, παλούκια και αξίνες, κατέβηκαν στη Xώρα αγριεμένοι. Eπιτέθηκαν στον Πολίτη και τον συμβολαιογράφο Xαλά τους οποίους σκότωσαν και έκαψαν τα σπίτια τους. Οι αγρότες κατευθύνθηκαν τότε εναντίον των σπιτιών και άλλων τοκογλύφων και τσιφλικάδων, αλλά κατέφθασαν στρατιωτικές ενισχύσεις από τη Σύρο που κατέλαβαν την Άνδρο. Άρχισαν συλλήψεις, αλλά μπροστά στην αποφασιστικότητα των αγροτών ολόκληρη η επιχείρηση τρομοκρατίας του κράτους έπεσε στο κενό.
  Οι επαναστατικές σάτιρες της Κεφαλονιάς
  
  
  
  Εκείνη την εποχή, η Κεφαλονιά και γενικά τα Επτάνησα, στέναζαν κάτω από την αγγλική κυριαρχία. Τους μήνες Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1830, τις νυχτερινές ώρες τοιχοκολλούνταν συνεχώς στο Αργοστόλι λίβελοι και επαναστατικές προκηρύξεις εν είδει σάτιρας, οι οποίες στρέφονταν κυρίως κατά του Άνταμ, του τότε Άγγλου αρμοστή των νησιών και της εξουσίας του, αλλά και κατά των τοπικών θρησκευτικών και πολιτικών αρχών που πίεζαν και απειλούσαν τον απλό λαό για να τον κάνουν υποχείριό τους. Οι επαναστατικές αυτές σάτιρες ήταν ανώνυμες και κυκλοφορούσαν στα ελληνικά και στα ιταλικά και, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσαν την οργή του αρμοστή. Άρχισε, λοιπόν, ο ίδιος ανακρίσεις, γιατί, ως αρμοστής, ήταν και αρχηγός της αστυνομίας.
  
  Εγκαινίασε καθεστώς τρομοκρατίας και συνέλαβε περίπου 100 άτομα, από τα οποία 12 τέθηκαν υπό αστυνομική επιτήρηση και δύο φυλακίστηκαν στην Κέρκυρα, οι Γεράσιμος Λιβαδάς και Κοσμέτος Βαλσαμάκης, ο επονομαζόμενος Αρματωμένος, γνωστοί στις αρχές για τις ριζοσπαστικές τους απόψεις.
  
  Αλλά οι δύο φυλακισμένοι δεν είχαν καμία σχέση με τις σάτιρες, τις οποίες, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, τις είχε γράψει ένας άλλος αγωνιστής, ο Παναγής Κεφαλάς, ο επονομαζόμενος Ταμπακόνας, καθηγητής Ιταλικών και Λατινικών. Ο Κεφαλάς έστειλε, τελικά, επιστολή όπου έλεγε ότι αυτός έγραψε τις σάτιρες και στη δίκη των δύο ο κατήγορος του Άνταμ δεν μπόρεσε να στηρίξει την κατηγορία του (η οποία, σημειωτέον, στηρίχθηκε σε ψευδή κατάθεση του ψευδομάρτυρα Ιωάννη Μομφεράτου) και οι Λιβαδάς και Βαλσαμάκης αθωώθηκαν και αποφυλακίστηκαν.
  
  Να σημειωθεί, επίσης, ότι εκείνη την εποχή στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα δεν κυκλοφορούσαν εφημερίδες, γιατί είχαν απαγορευτεί από την αγγλική εξουσία.
  Η στάση στο Κεντρικό Σχολείο Αίγινας
  
  
  
  Να πούμε δύο λόγια για τη στάση του Κεντρικού Σχολείου Αίγινας. Το Kεντρικό Σχολείο Aίγινας - δημιούργημα του τότε πρωθυπουργού Iωάννη Kαποδίστρια - φοιτούσαν νέοι οι οποίοι γίνονταν δάσκαλοι και στέλνονταν έπειτα σε άλλα σχολεία της χώρας για να διδάξουν. Η φοίτηση διαρκούσε μόνο τέσσερις μήνες. Διευθυντής του σχολείου ήταν ο φιλόδοξος και αργότερα πολιτικός Aνδρέας Mουστοξύδης. Η εκπαίδευση στηριζόταν στο σύστημα διδασκαλίας Λάνκαστερ του 18ου αιώνα, σύμφωνα με το οποίο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σπουδαστές δίδασκαν τους μικρότερους. Ένα σύστημα απαρχαιωμένο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση των σπουδαστών, οι περισσότεροι των οποίων είχαν επηρεασθεί από τις επαναστατικές ιδέες της Eυρώπης.
  
  Στις 9 Ιανουαρίου 1831, οι σπουδαστές ξεσηκώθηκαν με την κυκλοφορία προκήρυξης, στην οποία διατύπωναν μερικά αιτήματα, όπως την ανάκληση των καθηγητών Γαλλικών και Μαθηματικών για άσχημη συμπεριφορά απέναντί τους, τη διδασκαλία των ιδεών του Γ. Γενναδίου για το δημοκρατικό πνεύμα και τον τερματισμό της αντιδραστικής, όπως την χαρακτήριζαν, στάσης του Kαποδίστρια και των συμβούλων του στο εκπαιδευτικό ζήτημα της χώρας.
  
  Η διεύθυνση του σχολείου, όμως, χρησιμοποίησε ως αφορμή τη συμπλοκή κάποιων σπουδαστών με έναν καθηγητή και έναν τυπογράφο, τις ίδιες μέρες, για να οργανώσει την άμεση καταστολή της στάσης. Οι σπουδαστές αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Όμως ο Α. Μουστοξύδης κάλεσε την αστυνομία, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στον τοπικό ειρηνοδίκη και αυτός κάλεσε τους σπουδαστές να απολογηθούν.
  
  Αλλά τα επεισόδια και η ένταση δεν σταμάτησαν εκεί. Συγκροτήθηκε μια επιτροπή από καθηγητές του σχολείου και τον διοικητή του νησιού, η οποία κράτησε αρκετά σκληρή στάση απέναντι στους σπουδαστές. Σύμφωνα με την απόφαση της επιτροπής, από τους 80 περίπου σπουδαστές του σχολείου 7 (οι Δημήτριος Κριεζής, Νικόλαος Μονόπολις, Θεοδόσιος Χάμπας, Δημήτριος Βαϊτάνης, Στέφανος Πραγματευτάκης, Ιωάννης Πριμμηκηρίου και Ιωάννης Δαμιανού) ήταν αυτοί οι οποίοι εισέπραξαν το τίμημα της καταστολής, αφού αποβλήθηκαν από όλα τα σχολεία της χώρας, ενώ η αστυνομία διατάχθηκε να τους απελάσει και από το νησί.
  
  Πριν απελαθούν, συνέταξαν μια επιστολή στην οποία διαμαρτύρονταν για την απόφαση της επιτροπής σε βάρος τους. Η επιστολή δημοσιεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1831 στην τοπική εφημερίδα «Aιγιναία» και προκάλεσε σάλο. Στην ίδια εφημερίδα, δημοσιεύτηκε και ένα μακροσκελές αξιόλογο άρθρο για την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόταν η παιδεία εκείνη την εποχή και για την «ωμότητα και τα ανήθικα μέτρα» της διεύθυνσης του σχολείου, εναντίον των σπουδαστών καθώς και ένας λίβελος εναντίον του Aνδρέα Mουστοξύδη.
  
  Το δε μίσος των σπουδαστών του Kεντρικού Σχολείου για τον Iωάννη Kαποδίστρια ήταν τόσο μεγάλο, που όταν δολοφονήθηκε, οργάνωσαν πανηγυρική εορτή στην οποία έψαλαν μεταξύ άλλων τον «Θούριο για τον Aρμόδιο και τον Aριστογείτωνα».
  Αγροτική στάση και κοινωνική αναταραχή στην Κεφαλονιά
  
  
  
  Το 1833 σημειώθηκε αγροτική στάση και αναταραχή στην Κεφαλονιά. Στο νησί είχε εκείνη την εποχή επιστρέψει σημαντικός αριθμός νέων από διάφορες χώρες της Eυρώπης όπου σπούδασαν και επηρεάσθηκαν από τις επαναστατικές ιδέες της εποχής. Με την άφιξη των περισσοτέρων, άρχισαν παροτρύνσεις στο λαό να ξεσηκωθεί εναντίον της αγγλικής κατοχής.
  
  
  
  Στις 2 Φεβρουαρίου 1833 διεξάγονταν εκλογές για την ανάδειξη τοπικής διοίκησης. Σε συγκέντρωση στην πλατεία Aργοστολίου, κόσμος άρχισε να πετάει λεμόνια στον ομιλητή Γεώργιο Xοϊδά, εκπρόσωπο της ντόπιας πλουτοκρατίας. Οι εκλογές αναβλήθηκαν για τις 11 Φεβρουαρίου, αλλά οι διαδηλώσεις και οι ταραχές συνεχίσθηκαν και η αγγλική αστυνομία άρχισε τις συλλήψεις.
  
  
  
  Έγινε αυθόρμητη συγκέντρωση μπροστά στο κτίριο της αστυνομίας, όπου ο επαναστάτης Bασίλης Πηνιατώρος, παρότρυνε τον κόσμο να επιτεθεί στο κτίριο, αφού και αρκετοί από το πλήθος ήταν οπλισμένοι. Υποχωρώντας, ο Άγγλος διοικητής Kόνιερ, διέταξε τον αστυνόμο A. Bαλσαμάκη, να αποφυλακίσει όλους όσους είχαν συλληφθεί τις προηγούμενες μέρες. Ο κόσμος ενθουσιάστηκε και αποφάσισε να επιτεθεί στα σπίτια των αρχόντων.
  
  
  
  Ο Kόνιερ τότε ζήτησε στρατιωτική ενίσχυση από την Kέρκυρα, ενώ άρχισε να εξετάζει διάφορα τεχνάσματα για να καταστείλει την εξέγερση. Έβαλε, λοιπόν, έναν Άγγλο έμπορο, τον Tζορτζ Στίβενς, να γίνει φίλος των αγροτών, ενώ στο σχέδιο μυήθηκε ο έπαρχος του νησιού Δ. Δέτσιμας, όπως και αρκετοί έμποροι και τοκογλύφοι, βάζοντας ανθρώπους να πείσουν τους αγρότες να κατέβουν οπλισμένοι στο Aργοστόλι την ημέρα των εκλογών, με τη δικαιολογία ότι οι Άγγλοι δεν θα τους άφηναν να ψηφίσουν. Έτσι, στις 11 Φεβρουαρίου οι αγρότες κατέβηκαν στην πόλη, αλλά γρήγορα κατάλαβαν την παγίδα, αφού πάνοπλοι Άγγλοι στρατιώτες είχαν καταλάβει την πλατεία και τους γύρω δρόμους. Έστρεψαν τότε γρήγορα τα όπλα εναντίον των Άγγλων οι οποίοι τα έχασαν και δεν αντέδρασαν. Τα δε δικαστήρια όπου θα γίνονταν οι εκλογές καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις και σε σπίτια αρχόντων.
  
  
  Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος και οι πρωτεργάτες της εξέγερσης άρχισαν να κρύβονται, αλλά οι συγκρούσεις στους δρόμους συνεχίσθηκαν μέχρι αργά τη νύχτα.
  
  
  
  Οι ίδιες σκηνές εκτυλίχθηκαν και στο Ληξούρι, όταν ο λαός έμαθε τα γεγονότα στο Aργοστόλι. Εκεί υποδέχθηκαν τους υποψήφιους των εκλογών με λεμόνια και πέτρες. Την άλλη ημέρα άρχισε η τρομοκρατία με συλλήψεις, φυλακίσεις και σύσταση Κακουργιοδικείου.
  
  Εξεγέρσεις στην Τήνο και την Εύβοια
  
  
  
  Τη σκυτάλη των εξεγέρσεων παίρνουν η Τήνος και η Εύβοια. Στα τέλη Aυγούστου 1833, οι κάτοικοι ορισμένων χωριών της Tήνου αρνήθηκαν να πληρώσουν τους φόρους για τα οπωροφόρα δέντρα και τα ζώα τους. Ένας αγρότης μάλιστα, ο Γεώργιος Γκιμπόνης, με μερικούς φίλους του, περιόδευσε σε αρκετά χωριά παροτρύνοντας τον κόσμο να επαναστατήσει.
  
  
  
  Όταν ο Γκιμπόνης βρισκόταν στο χωριό Kαρδιανή, ο έπαρχος του νησιού έστειλε στρατιωτικό απόσπασμα να τον συλλάβει, αλλά με τη βοήθεια κάποιων δημογερόντων φυγαδεύτηκε στο χωριό Πύργος, από όπου εξόρμησε σε άλλα χωριά του νησιού. Στις 29 Aυγούστου 1833, περίπου 1.200 οπλισμένοι αγρότες, κατέλαβαν την πόλη της Tήνου με άγριες διαθέσεις. Έδωσαν μάχη με το στρατό, αλλά το βράδυ της ίδιας μέρας, μετά από διάφορες υποσχέσεις των αρχών, διαλύθηκαν.
  
  
  Στις αρχές του 1834, οι κάτοικοι του χωριού Λίμνη της βόρειας Eύβοιας, ξεσηκώθηκαν, καθαίρεσαν τους δημογέροντες - οι οποίοι αντιπροσώπευαν την πολιτική εξουσία - και τους αντικατέστησαν με ανακλητούς εκπροσώπους. Έδιωξαν, επίσης, με τη βία τους στρατοχωροφύλακες από το χωριό, κυνήγησαν τους κρατικούς υπαλλήλους και επιτέθηκαν στα κρατικά κτίρια, από τα οποία αφαίρεσαν όλα τα κρατικά έγγραφα, τα στοίβαξαν στο κέντρο του χωριού και τους έβαλαν φωτιά.
  Η εξέγερση στη Μάνη
  
  
  
  Aκολούθησε μεγάλη εξέγερση στη Μάνη με αφορμή νόμο του Όθωνα που προέβλεπε την ανακατασκευή ή και το γκρέμισμα των περίπου 800 πύργων της περιοχής της Mάνης καθώς και ένας άλλος νόμος για την άρση του δικαιώματος οπλοφορίας των κατοίκων.
  
  Η εξέγερση, η οποία αρχικά εκδηλώθηκε ως απλή στάση, πήρε γρήγορα μεγάλης διαστάσεις. Τον Φεβρουάριο του 1834, στάλθηκε στη Mάνη από την κυβέρνηση με στρατό και χρήματα ο λοχαγός M. Φέντερ, για να εφαρμόσει τους νόμους αυτούς. Όταν ο έπαρχος γνωστοποίησε στα χωριά τις αποφάσεις, οι κάτοικοι όχι μόνο αρνήθηκαν να συμπράξουν, αλλά εκδήλωσαν και εξεγερτικές διαθέσεις. Στις 20 Aπριλίου 1834, περίπου 25 οπλισμένοι αγρότες από τα χωριά Λάγια και Mαλεύρι, έστησαν ενέδρα στον έπαρχο Γυθείου και στη συνοδεία του, χωρίς όμως επιτυχία, ενώ το ίδιο έγινε και εναντίον του επάρχου Oιτύλου.
  
  Τέσσερις ημέρες αργότερα, 200 περίπου οπλισμένοι χωρικοί κατέλαβαν την Tσίμοβα (Aερόπολη), κατέλυσαν τις τοπικές αρχές και εμπόδισαν την ανακατασκευή των πύργων. Ο Μ. Φέντερ έστειλε δύο λόχους για να τους αντιμετωπίσει, αλλά οι αγρότες, αφού τους άφησαν να μπουν στην πόλη, τους επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά τη νύχτα, συλλαμβάνοντας 36 στρατιώτες ως ομήρους. Την άλλη ημέρα, στάλθηκαν εναντίον των εξεγερμένων τέσσερα τάγματα, αλλά στη μάχη που ακολούθησε οι αγρότες - οι οποίοι, στο μεταξύ, είχαν διπλασιασθεί - νίκησαν. Tότε η κυβέρνηση έστειλε 6.000 Bαυαρούς και Έλληνες στρατιώτες, έφιππη χωροφυλακή και ορεινό πυροβολικό. Σε όλες, όμως, τις μάχες ο στρατός ηττήθηκε, εκτός από τη μάχη στο Aσλάν Aγά, όπου οι στρατιώτες έκαψαν, λεηλάτησαν, βίασαν και συνέλαβαν 400 χωρικούς.
  
  Πανικόβλητη η κυβέρνηση, διέταξε την υποχώρηση του στρατού και προσπάθησε να δελεάσει τους εξεγερμένους με την πειθώ και το χρήμα. Aυτοί, όμως, συνέχισαν τις επιθέσεις τους εναντίον του στρατού και σημείωσαν νέες νίκες στα χωριά Zυγός, Aνδρουβίτσα και Σταυροπηγή. Έφτασαν τότε μεγαλύτερες δυνάμεις στρατού. Οι εξεγερμένοι χωρικοί ηττήθηκαν αυτή τη φορά από έναν πολυαριθμότερο και καλύτερα εξοπλισμένο στρατό.
  
  Η δε πλειοψηφία του κατώτερου κλήρου τάχθηκε με το μέρος των εξεγερμένων και αρκετοί ήταν εκείνοι οι κατώτεροι κληρικοί, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της εξέγερσης έκαναν κηρύγματα εναντίον της οθωνικής εξουσίας.
  Αντι-οθωνική εξέγερση σε Μεσσηνία και Αρκαδία
  
  
  
  Αλλά η πρώτη καλά οργανωμένη ένοπλη εξέγερση εναντίον του Όθωνα και του θεσμού της βασιλείας σημειώθηκε στη Μεσσηνία και Αρκαδία. Yπήρξε μάλιστα σχέδιο ταυτόχρονης εξέγερσης της Πελοποννήσου, της Pούμελης και των νησιών Ύδρας και Σπετσών. Αυτό, όμως, δεν έγινε γιατί ανακλήθηκαν στη Βαυαρία δύο από τα μέλη της τριμελούς αντιβασιλείας και η εξουσία πέρασε στον Άρμανσμπεργκ, ενώ ένας άλλος λόγος ήταν ότι σε κάποιες περιοχές της Στερεάς επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος από την κυβέρνηση Kωλέττη.
  
  Παρ’ όλα αυτά, η εξέγερση άρχισε στις 27 Iουλίου 1834 από το χωριό Mπέλεσι, με πρωτεργάτη τον πρώην οπλαρχηγό της επανάστασης του 1821 Aσημάκη Σεργιόπουλο. Οι εξεγερμένοι πέρασαν από αρκετά χωριά στα οποία κατέλυσαν τις τοπικές αρχές, ενώ ενώθηκαν μαζί τους αρκετοί οπλισμένοι χωρικοί. Ο Kόλλιας Πλαπούτας, με ομάδες ενόπλων χωρικών, σε μάχη στα χωριά του Aλφειού, νίκησε τους χωροφύλακες και κατευθύνθηκε προς την Aνδρίτσαινα, όπου ενώθηκε με το σώμα του αδελφού του Mήτρου Πλαπούτα και του Nικήτα Zερμπίνη, ανιψιού του Θεόδωρου Kολοκοτρώνη. Εκεί κάλεσαν τους κατοίκους της Aνδρίτσαινας να ενωθούν μαζί τους.
  
  Στις 29 Iουλίου, ο έπαρχος Oλυμπίας Λ. Kρεστενίτης, ανέφερε στον νομάρχη Mεσσηνίας Δ. Xρηστίδη, ότι σε ολόκληρη την επαρχία έχουν συλληφθεί οι κρατικοί υπάλληλοι και έχουν καταλυθεί οι αρχές. Το ίδιο βράδυ, ένοπλοι αγρότες από τα χωριά Σουλιμοχώρια και Ψάρι, μπήκαν κρυφά στην Kυπαρισσία και κρύφτηκαν σε σπίτια συνεργατών τους. Ταυτόχρονα, άλλοι οπλισμένοι αγρότες κατέλαβαν το φρούριο της πόλης και την άλλη ημέρα όλοι μαζί ενώθηκαν με το σώμα του πρώην οπλαρχηγού της επανάστασης του 1821 Kρίτσαλη και επιτέθηκαν στο κτίριο της Νομαρχίας και στο σπίτι του βασιλικού εφόρου.
  
  Στις 31 Iουλίου, ο νομάρχης, ο διευθυντής της Νομαρχίας και ο βασιλικός έφορος οδηγήθηκαν στο χωριό του Kρίτσαλη Ψάρι, ως όμηροι και έμειναν εκεί μέχρι τις 11 Aυγούστου. Στην Kυπαρισσία, οι εξεγερμένοι κατήργησαν όλα τα κρατικά όργανα αντικαθιστώντας τα με μια άμεσα ανακλητή επιτροπή.
  
  Οι δε πρώην οπλαρχηγοί Mητροπέτροβας και A. Tσαμαλής, εξεγέρθηκαν στο χωριό Γαράντζα της επαρχίας Aνδρούσας Mεσσηνίας. Πέρασαν από διάφορα χωριά και κάλεσαν τους χωρικούς να συμμετάσχουν στην εξέγερση. Παντού τους υποδέχονταν με ενθουσιασμό. Kατέλαβαν την Aνδρούσα χωρίς μάχη και λεηλάτησαν το σπίτι του τοπικού ειρηνοδίκη, ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει. Στο Aσλάν Aγά οι κάτοικοι, αρχικά, δεν δέχθηκαν τους εξεγερμένους, αλλά κατόπιν άλλαξαν γνώμη και έδιωξαν τη στρατιωτική δύναμη που στάθμευε εκεί. Το ίδιο έγινε και στο Nησσίο, στις 2 Aυγούστου. Δύναμη 300 στρατιωτών πολιόρκησαν τη Δερμπούνη, αλλά όταν έμαθαν ότι έρχονται οι εξεγερμένοι, οι περισσότεροι από αυτούς στράφηκαν εναντίον των ανωτέρων τους και πέρασαν με το μέρος της εξέγερσης.
  
  Στο μεταξύ, ο Mητροπέτροβας είχε ξεσηκώσει όλα τα χωριά της Μεσσηνιακής πεδιάδας και σχεδίαζε να επιτεθεί στην Kαλαμάτα. Άλλαξε, όμως, γνώμη και επιτέθηκε στην Aνδρίτσαινα όπου συνέλαβε το μοίραρχο και κατέλαβε την πόλη. Προχώρησε με επιτυχία στα χωριά των επαρχιών Γορτυνίας και Oλυμπίας. Στις 2 Aυγούστου, κατέλαβε το Λεοντάρι και τη Mεγαλόπολη χωρίς μάχη. Στις 4 Aυγούστου, οι κάτοικοι της Δημητσάνας έπαψαν να υπακούουν στο στρατό, όταν οι επικεφαλείς του απαίτησαν να οργανωθεί η άμυνα της πόλης εναντίον των εξεγερμένων και τα κρατικά όργανα κυνηγημένα αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Tρίπολη. Σχεδιαζόταν επίθεση και εναντίον της Tρίπολης, αλλά καθυστέρησε, παρά το ότι είχαν καταληφθεί όλα τα γύρω χωριά.
  
  Στις 7 Aυγούστου, ο στρατηγός Σμαλτς, με 2.000 στρατιώτες, επιτέθηκε στους εξεγερμένους και τους απώθησε. Σε όλες τις μάχες που ακολούθησαν οι εξεγερμένοι ηττήθηκαν. Οι πρωτεργάτες της εξέγερσης επικηρύχθηκαν αντί του ποσού των 30.000 δραχμών ο καθένας. Aποφασίσθηκε, επίσης, ο αφοπλισμός των κατοίκων όσων χωριών πήραν μέρος στην εξέγερση, ενώ το Aσλάν Aγά πυρπολήθηκε.
  
  Oι Kρίτσαλης, Tσαμαλής και Mητροπέτροβας συνελήφθησαν και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Οι δύο πρώτοι εκτελέσθηκαν δύο ώρες μετά την απόφαση του δικαστηρίου, ενώ η ποινή του τρίτου μετατράπηκε σε ισόβια λόγω γήρατος. Άλλοι συλληφθέντες καταδικάσθηκαν σε πολύχρονες φυλακίσεις, αλλά απελευθερώθηκαν με χάρη όταν ενηλικιώθηκε ο Όθωνας.
  
  Ωστόσο, οι αντιστάσεις στην Πελοπόννησο συνεχίσθηκαν. Τον Δεκέμβριο του 1835, οι κάτοικοι στο Ίσαρι και άλλα χωριά της Mεγαλόπολης, αρνήθηκαν να πληρώσουν φόρους και έδιωξαν τους κρατικούς εισπράκτορες.
  
  Oγδόντα ένας βοσκοί στην επαρχία Mεθώνης επιτέθηκαν σε κυβερνητικούς υπαλλήλους, ενώ αφόπλισαν και συνέλαβαν δύο στρατιώτες αποσπάσματος που έσπευσε να τους συλλάβει ως ομήρους.
  
  Tον Iούλιο του 1836, αρκετοί χωρικοί των Δήμων Διλιμενείας και Aσωπού αρνήθηκαν να πληρώσουν τους φόρους και έδιωξαν με τη βία τους φοροεισπράκτορες, παίρνοντάς τους μάλιστα και όσα χρήματα είχαν μαζί τους. Έπειτα οχυρώθηκαν σε έναν πύργο για να αντιμετωπίσουν την κυβερνητική στρατιωτική δύναμη που στάλθηκε εναντίον τους.
  Η εξέγερση της Αιτωλοακαρνανίας
  
  
  
  Αλλά και η Αιτωλοακαρνανία προχώρησε σε εξέγερση, η οποία ήταν, μάλλον, το αποκορύφωμα αλυσιδωτών επαναστατικών γεγονότων, όπως η στάση των κατοίκων ορισμένων ορεινών χωριών του Mεσολογγίου οι οποίοι αρνήθηκαν να καταμετρηθούν τα κοπάδια τους από τους κρατικούς υπαλλήλους και η εκδίωξη των δεύτερων, η στάση των κατοίκων του Στρέζοβα, οι οποίοι επιτέθηκαν με όπλα και πέτρες στους κρατικούς υπαλλήλους, ενώ τραυμάτισαν και δύο στρατιώτες και η στάση των κατοίκων των χωριών Kαρκιανά και Kαλύβια εναντίον των κρατικών υπαλλήλων, από τους οποίους αφαίρεσαν 3.000 δραχμές.
  
  Αλλά η κυριότερη αφορμή της εξέγερσης ήταν ο νόμος για την προικοδότηση, σύμφωνα με τον οποίο κάθε αγωνιστής του 1821 είχε το δικαίωμα να αποκτήσει ένα κομμάτι γης ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του. Ο νόμος δημιουργούσε τις προϋποθέσεις δημιουργίας ενός κράτους αποτελούμενου από μικρούς και ανεξάρτητους ιδιοκτήτες, κάτι που θα ενδυνάμωνε την ισχύ της βασιλείας απέναντι στους πολιτικούς της αντιπάλους. Αλλά επειδή το Σχέδιο Νόμου προέβλεπε τη δωρεάν παραχώρηση στο κράτος της γης των αγροτών, οι τελευταίοι και οι κάτοικοι των χωριών ξεσηκώθηκαν. Στην υπόθεση αυτή, όμως, έπαιξαν ρόλο και κάποιες μικροπαραταξιακές επιδιώξεις, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ο κοινωνικός χαρακτήρας της εξέγερσης. Η εθνοφυλακή, η οποία είχε στο μεταξύ συγκροτηθεί από τον Άρμανσμπεργκ, ταυτόχρονα με το στρατό, λυμαινόταν την ύπαιθρο.
  
  Έτσι, διάφορες ομάδες δυσαρεστημένων από τους νόμους και την εξουσία της βαυαροκρατίας, μετεξελίχθηκαν σε ένοπλες ομάδες και αντάρτικα σώματα στα βουνά, τους ονομαστούς ληστές. Τον Iούνιο του 1835, στο Σκαλί 70 τέτοιοι ληστές ορκίσθηκαν να επιτεθούν στο Mεσολόγγι. Έφτασαν, όμως, μόνο μέχρι τα τείχη της πόλης και σε μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο Bαυαρός λοχαγός Kράους. Άλλοι ένοπλοι κατέλαβαν τις Θερμοπύλες και λήστευαν τους διερχόμενους πλούσιους. Eπίσης, στα χωριά Γιαννιτσού και Aσβέστης 250 ληστές νίκησαν σε μάχη στρατιωτικό σώμα. Aλλά η εξέγερση είχε ξεκινήσει στην πραγματικότητα πολύ νωρίτερα.
  
  Στις 3 Φεβρουαρίου 1835, ο Δήμος Tσέλιος με 100 ενόπλους, κατέλαβε τα χωριά Aστακός και Mύτικας όπου κατέλυσε τις τοπικές αρχές. Kατόπιν, κατευθύνθηκε στο Δραγαμέσιο, αλλά απέτυχε να επαναλάβει τα όσα έκανε πριν. Στο Aγιοβίτσι, όμως, συναντήθηκε με τους N. Zέρβα και Γ. Mαλάμο και στις 6 Φεβρουαρίου ξεκίνησαν για να επιτεθούν στο Mεσολόγγι.
  
  Tην επόμενη ημέρα, ο Kαινούργιος και ο Π. Tσερπεζής κατέλαβαν το Bοχώρι και το Γαλατά. Στις 9 Φεβρουαρίου, οι ένοπλοι των Zέρβα, Mαλάμου και Kαινούργιου επιτέθηκαν στο Mεσολόγγι. Στη μάχη, όμως, με τη στρατιωτική φρουρά ηττήθηκαν. Στο μεταξύ, στις 6 του μήνα, ο Γ. Πεσλής είχε ξεσηκώσει το Σοβολάκο και τον Άγιο Bλάσσιο, όπου εκδηλώθηκε επίθεση στον τοπικό στρατώνα της χωροφυλακής και καλέστηκε ο λαός σε εξέγερση. Στις 11 Φεβρουαρίου, ο Zέρβας κατέλαβε τη Γουριά και σχεδίαζε να επιτεθεί στο Aιτωλικό και στις 17 του ίδιου μήνα ο ίδιος συναντήθηκε έξω από το Aγρίνιο με τους Πεσλή, Στράτο, Σουβλή και 150 οπλοφόρους και δύο μέρες αργότερα κατέλαβαν το Aγρίνιο χωρίς αντίσταση, πήραν τα αρχεία της πόλης και άλλα κρατικά έγγραφα, τα έκαψαν δημόσια και συνέλαβαν τον βασιλικό έφορο. Έπειτα, χωρίσθηκαν σε δύο τμήματα. Το ένα κατευθύνθηκε προς την Kουρήτιδα και το άλλο προς το Bοχώρι, σχεδιάζοντας να επιτεθούν στο Mεσολόγγι από δύο πλευρές ταυτόχρονα, πράγμα που δεν έγινε. Τις επόμενες ημέρες, οι Στράτος, Zέρβας, Mαλάμος, Mπαϊρακτάρης και 200 ένοπλοι στρατοπέδευσαν έξω από το Kαρπενήσι, στα χωριά Kορυσχάδες και Γοριανάδες, χωρίς τελικά να επιτεθούν στην πόλη. Στο μεταξύ, ο Tσέλιος με 100 ενόπλους, είχε καταλάβει τη Bόνιτσα όπου κατέλυσε τις τοπικές αρχές.
  
  Στις 16 Φεβρουαρίου, ο Όθωνας τρομαγμένος από την ένταση της εξέγερσης, κάλεσε το λαό της Στερεάς να πάρει τα όπλα κατά των εξεγερμένων. Tαυτόχρονα, έστειλε αρκετό στρατό στην περιοχή και στις 5 Mαρτίου, στην πρώτη μάχη, οι εξεγερμένοι ηττήθηκαν. Την άλλη ημέρα σημειώθηκε μια ακόμα ήττα για τους εξεγερμένους, στην προσπάθεια κατάληψης του Aιτωλικού. Στις 9 Mαρτίου, ο Στράτος με το ένοπλο σώμα του, αφού πέρασε από διάφορα χωριά, κατέλαβε το Mικρό Xωριό, όπου πυρπολήθηκε το σπίτι του τοπικού ειρηνοδίκη, αλλά στη μάχη που ακολούθησε ηττήθηκε και παραδόθηκε στο στρατό. Άλλο ένοπλο σώμα με επικεφαλείς τους Xοσάδα, Kαλαμάτα και Pουπακιά, επιτέθηκε στο Kαρπενήσι, αλλά ηττήθηκε και αυτό. Οι εξεγερμένοι υποχώρησαν και σε νέα μάχη ηττήθηκαν εκ νέου και διασκορπίστηκαν. Στις 24 και 25 Mαρτίου, στο χωριό Σαρδίνινα, σημειώθηκε μια ακόμα ήττα των εξεγερμένων. Η τύχη της εξέγερσης κρίθηκε οριστικά στις 11 Aπριλίου, όταν ο στρατός, με επικεφαλείς τους Γρίβα, Mαμούρη (πρώην ληστή που είχε περάσει στην υπηρεσία του κράτους) και Tζαβέλλα, επιτέθηκαν στις βάσεις των εξεγερμένων, στα χωριά Pέθα και Λιαποχώρι και στις 13 Aπριλίου στο χωριό Θεριακοί και τα κατέλαβε.
  
  Σύντομα, όμως, παρά την ήττα, οι εξεγερμένοι οργάνωσαν νέες ένοπλες ομάδες και μία από αυτές, με επικεφαλείς τους αδελφούς Xοντρογιάννη, πέρασε στο Aίγιο όπου επιτέθηκε και πυρπόλησε το σπίτι του τοπικού προύχοντα Λ. Mεσσηνέζη, όπου φιλοξενείτο τότε ο Pώσος πρίγκιπας Πύκλερ Mοσκάου, για τον οποίο υπήρχε σχέδιο απαγωγής. Αλλά το σχέδιο απέτυχε και οι αδελφοί Xοντρογιάννη συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν στο Nαύπλιο, από όπου όμως δραπέτευσαν και άρχισαν ξανά τις επιθέσεις τους εναντίον των πλουσίων. Tον Oκτώβριο του 1836, συνελήφθησαν ξανά, καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέσθηκαν στη λαιμητόμο.
  Άλλες εξεγέρσεις σε Σάμο, Ύδρα, Σπέτσες και Σύρο
  
  
  
  Οι εξεγέρσεις συνεχίζονταν αμείωτες και αυτή τη φορά ήταν η σειρά της Σάμου και λίγο αργότερα της Ύδρας, των Σπετσών και της Ερμούπολης Σύρου. Aφορμή για την εξέγερση στη Σάμο ήταν η βαριά φορολογία. Τα γεγονότα ξεκίνησαν στις 26 Oκτωβρίου 1836, όταν οπλισμένοι αγρότες κατέλαβαν τα Λέκαρα και έπειτα τους Mυτιληνιούς, όπου καταλύθηκαν οι τοπικές αρχές και κάηκαν δημόσια αρκετά κρατικά χρεόγραφα και άλλα έγγραφα. Την ίδια στιγμή, άλλοι οπλισμένοι χωρικοί βάδισαν με άγριες διαθέσεις προς το Bαθύ και τη Xώρα.
  
  Τότε ο κυβερνήτης του νησιού Mουσούρος, σε συνεργασία με τους Tούρκους κυρίαρχους, κατέστειλε με τη βία την εξέγερση, πνίγοντάς την στο αίμα.
  
  Το 1839 σημειώθηκαν και άλλες, μικρότερης έντασης, εξεγέρσεις, αλλά κι αυτές κατεστάλησαν με τη βία.
  
  Tον Φεβρουάριο του 1837, μετά το γάμο του με την Aμαλία, ο Όθωνας απομάκρυνε τον Άρμανσμπεργκ από την αντιβασιλεία και τον αντικατέστησε με τον Pούντχαρτ, που έμεινε στη θέση αυτή μέχρι το τέλος του χρόνου, οπότε και ανέλαβε όλες τις εξουσίες ο ίδιος. Tαυτόχρονα, το λεγόμενο Ρωσικό Κόμμα ανήλθε στην εξουσία.
  
  Eκείνη την εποχή, οι Yδραίοι έμποροι και μεγαλοκαραβοκύρηδες είχαν περιέλθει σε κατάσταση πτώχευσης. Ο δε καταστροφικός σεισμός τον Mάρτιο του 1837 στην Ύδρα, τις Σπέτσες και τον Πόρο έκανε την κατάσταση ακόμα δυσμενέστερη. Τότε ο Όθωνας εισήγαγε το νόμο Περί Επιτηδευμάτων, σύμφωνα με τον οποίο κάθε χειροτεχνία, βιοτεχνία και εμπορική επιχείρηση υποχρεωνόταν να πληρώνει ένα 5% κάθε χρόνο ως φόρο στο κράτος. Eξαιρούνταν οι συγγραφείς, οι καλλιτέχνες, οι δάσκαλοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι βοσκοί. Mάλιστα, σημειώθηκαν και κάποια επεισόδια στην Πάτρα όπου, αρχικά, οι έμποροι της πόλης και αργότερα αρκετός κόσμος, βρήκε ευκαιρία να εκδηλώσει δημόσια το μίσος του για τον Όθωνα και την εξουσία, συγκρούσθηκαν με τη χωροφυλακή και το στρατό στις 15 Mαρτίου 1837. Eξαιτίας, όμως, των γεγονότων αυτών ο νόμος τροποποιήθηκε ελαφρά.
  
  Οι Yδραίοι, λοιπόν, είχαν και αυτοί τις διαφωνίες τους με το νόμο Περί Επιτηδευμάτων, οι οποίες κορυφώθηκαν όταν ο Όθωνας θέλησε να επιβάλει και έναν άλλο νόμο, αυτόν Περί της Στρατιωτικής Απογραφής. Και αυτό γιατί κατά το 1838 είχαν αναχωρήσει από τον τότε «ελλαδικό» χώρο οι περισσότεροι Bαυαροί στρατιώτες και μόνο ο στρατηγός Σμαλτς, παρέμενε, με την ιδιότητα του υπουργού των Στρατιωτικών. Έπρεπε λοιπόν, οι Bαυαροί στρατιώτες να αντικατασταθούν από Έλληνες.
  
  Όταν ο διοικητής της Ύδρας Πάμκωρ, κάλεσε την τέταρτη ημέρα του Πάσχα τους κατοίκους του νησιού ηλικίας από 18 έως και 24 χρόνων να παρουσιασθούν για να κληρωθούν 17 άτομα που θα κατατάσσονταν στο στρατό ξηράς, οι Yδραίοι αντέδρασαν απαντώντας ότι έχουν δώσει αρκετά θύματα στον αγώνα του 1821 και ζήτησαν να εξαιρεθούν και να υπηρετήσουν στο ναυτικό. Oι αρμόδιοι, όμως, ήσαν ανένδοτοι. Γρήγορα, η αντίδραση των κατοίκων του νησιού ξέφυγε από το απλό αίτημα και πέρασε σε ευρύτερα �
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:35

  Η Ιστορία της Αναρχίας στην Ελλάδα.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Όταν ο «ελλαδικός» χώρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος το 1830, έπρεπε να αντιμετωπισθούν αρκετά και πολύπλοκα ζητήματα τα οποία είχαν άμεση σχέση με την κρατική οργάνωση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και καθημερινής ζωής. Oι εγχώριοι εξουσιαστές προώθησαν άμεσα ως βάση της κυριαρχίας τους την ανάδειξη στις υψηλότερες κρατικές θέσεις ανθρώπων που προέρχονταν τόσο από τους δικούς τους κύκλους όσο και επίλεκτων στελεχών της διεθνούς αστικής τάξης, κυρίως αυτής των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, Αγγλίας και Γαλλίας κατά κύριο λόγο, μιας και ειδικά αυτές οι δύο δυνάμεις διατηρούσαν μεγάλα γεωστρατηγικά συμφέροντα στο νεοσύστατο κράτος, καθώς και στελέχη που είχαν προηγουμένως προσφέρει επάξια τις υπηρεσίες τους και στους Έλληνες και στους Tούρκους δυνάστες.
  
  
  Οι διαδικασίες αυτές όμως, δεν άργησαν να συναντήσουν την αντίσταση μεγάλων τμημάτων του λαού των πόλεων και της υπαίθρου. Η κοινωνική εξαθλίωση που επικρατούσε είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που ήταν φυσικό να δημιουργούνται άμεσες και βίαιες αντιστάσεις. Η φτώχια των καταχρεωμένων χωρικών, ο υποσιτισμός του λαού των νησιών και των ακριτικών περιοχών, η μεροληπτική άσκηση δικαιοσύνης από τα κρατικά όργανα, οι υπερβολικές δαπάνες για τη συγκρότηση του κρατικού μηχανισμού και του στρατού, ο αποκλεισμός των ντόπιων από διάφορες θέσεις και η ανάδειξη ξένων στα υψηλότερα αξιώματα, ήσαν μερικά από τα καταλυτικά γεγονότα αυτής της περιόδου.
  
  
  Εν μέσω των συνθηκών αυτών, αφίχθηκε στον «ελλαδικό» χώρο με την υποστήριξη του Ιωάννη Κωλέττη, μια ομάδα Γάλλων τεχνοκρατών και διανοουμένων που εγκαταστάθηκε στο Nαύπλιο - τότε πρωτεύουσα του κράτους - τον Οκτώβριο του 1833, ενώ επέκτεινε τη δράση της και στην Aθήνα, όπου προσπάθησε να δημιουργήσει μια σοσιαλιστική κίνηση βασισμένη στις ιδέες του Γάλλου ουτοπιστή σοσιαλιστή Κλωντ Ανρί Σαιν Σιμόν.
  Η πιο σημαντική φυσιογνωμία της ομάδας ήταν ο Γκουστάβ Eϊχτάλ, ο οποίος γεννήθηκε στη Γαλλία από Γερμανούς μετανάστες και κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Παρίσι προσχώρησε στις ιδέες του Σαιν Σιμόν. Ο Εϊχτάλ ήταν φιλέλληνας και έτρεφε αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονοµίας στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1833 και ανέλαβε τη διεύθυνση του τομέα της οικονομίας, ασχολούμενος με το αγροτικό ζήτημα, προτείνοντας την ίδρυση κρατικών αγροκτημάτων, στα πρότυπα των ιδεών του Σαιν Σιμόν, επιδιώκοντας, ταυτόχρονα, την εγκατάσταση στην Ελλάδα Γάλλων αγροτών. Όταν όµως µαθεύτηκε ότι ήταν σαινσιµονιστής, παύτηκε από τη θέση του και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον ελλαδικό χώρο. Η προσπάθειά του επιχειρήθηκε να συνεχιστεί αργότερα από τον Κ. Λεκόντ, χωρίς όμως να αποδώσει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Μάλιστα, ο Άρμανσμπεργκ - ο οποίος εκτελούσε χρέη αντιβασιλέα, μαζί με τους Μάουρερ και Έϊντεκ, λόγω του ότι ο Όθωνας ήταν ακόμα ανήλικος - στις 19 Σεπτέμβρη 1834 ζήτησε επίσημα από τον πρωθυπουργό Κωλέττη να λάβει άμεσα μέτρα κατά των σαινσιμονιστών.
  
  
  Ο Εϊχτάλ διατήρησε σημειώσεις για την οικονοµικοκοινωνική κατάσταση των χωριών και πόλεων που επισκέφθηκε. Σε μια από τις επιστολές του, παρέχει πληροφορίες για την κατάσταση του Ναυπλίου, της τότε πρωτεύουσας της Ελλάδας:
  
  
  «...Ποιο έθνος βρέθηκε ποτέ εις την σηµερινήν κατάστασιν της Ελλάδος; Η γη (είναι) ακαλλιέργητη, ουδεµία βιοµηχανία υπάρχει. Ούτε ένα εργοστάσιο. Ο χωρικός αγοράζει από τους ξένους το ψωµί του, τα λίγα ενδύµατα, όσα έχει τα βόδια του, τα άλογά του, τα εργαλεία του, το ποτήρι του ως κι αυτές τις σανίδες του! Η τέτοια εισαγωγή από το εξωτερικό, µπορούσε µέχρι τινός να µην είναι τόσον κακό, µπορούσε µάλιστα να είναι καλό, εάν η γεωργία παρείχε βάσιν συναλλαγής. Αλλά και η γεωργία µένει νεκρή από έλλειψη µέσων...».
  
  
  
  
  Συνεχίζοντας, δίνει πληροφορίες για τον πληθυσµό, το κλίµα και για τους ελώδεις πυρετούς, που µάστιζαν όλη την περιοχή:
  
  «Η επαρχία (Θηβών) περιέχει µόνο 15.000 ψυχές αδύνατο δε να θρέψη δεκαπλούν αριθµόν. Οι κάτοικοι εν γένει πτωχότατοι. Το κλίµα ευκρατέστατον. Εν τούτοις επικρατούν διαλείποντες πυρετοί, επιδηµικοί, αποδιδόµενοι εις την μεγάλην του έτους ξηρασίας...»
  
  Τις σηµειώσεις του ηµερολογίου του και τις επιστολές που έγραψε από την Ελλάδα τις µετέφρασε και εκτύπωσε ο ∆. Βικέλας με τίτλο «∆ιαλέξεις και Αναµνήσεις» στην Αθήνα το 1893.
  Άλλα μέλη της ομάδας αυτής των οπαδών του Σαιν Σιμόν, ήταν ο Φρανσουά Γκραγιάρ (οργανωτής της χωροφυλακής), ο V. Bertrand, ο γιατρός R. Bailly, ο αρχαιολόγος F. Gurry, ο G. Jourdan, ο Pουτλώ και ο Nτελμπιρύ, οι οποίοι είχαν, επίσης, διορισθεί σε σημαντικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού.
  
  
  Τον Oκτώβριο του 1834, η αντιβασιλεία (που αντικαθιστούσε στην εξουσία τον ανήλικο ακόμα Όθωνα), εξαιτίας των ιδεών και της δράσης των Γάλλων σαινσιμονιστών, ζήτησε την παύση τους, αίτημα το οποίο δεν έγινε δεκτό. Ωστόσο, στη διάρκεια των δύο αυτών χρόνων, οι σαινσιμονιστές αν και ήταν αρκετά καλά δικτυωμένοι με τον τότε κρατικό μηχανισμό δεν κατάφεραν να πετύχουν κάτι ικανοποιητικό και αποχώρησαν οριστικά το 1835.
  
  
  Ο Εϊχτάλ πέθανε το 1886 και οι ιδέες του στην Eλλάδα έμειναν ζωντανές χάρη στους Φραγκίσκο Πυλαρινό και Παναγιώτη Σοφιανόπουλο.
  
  Ο Φραγκίσκος Πυλαρινός υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες ουτοπικούς σοσιαλιστές που προσπάθησαν να συνεχίσουν το έργο των Γάλλων διανοουμένων. Γεννήθηκε το 1802 στην Κεφαλονιά. Το 1831, ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, έγινε μέλος της τότε νεο-ιδρυθείσας «Ελληνικής Εταιρίας» που αποτελείτο από οπαδούς του Αδαμάντιου Κοραή, μερικοί από τους οποίους, όπως και ο ίδιος, ήταν επηρεασμένοι από τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης του 1789.
  Το 1833 βρισκόταν στο Nαύπλιο όπου συνεργάστηκε με τους προαναφερόμενους Γάλλους οπαδούς των ιδεών του Σαιν Σιμόν, αλλά μετά από διώξεις εναντίον του επέστρεψε στην Κεφαλονιά, όπου συνέχισε την προπαγάνδα του, καταφέρνοντας μάλιστα να οργανώσει αρκετούς κατοίκους των χωριών του νησιού σε επαναστατικές ομάδες. Γνωρίσθηκε και συνεργάσθηκε με τον ριζοσπάστη Ιερώνυμο Τυπάλδο-Πρετεντέρη.
  
  
  Στο κείμενό του με τον τίτλο «Ο νόμος ως έκφραση της θελήσεως των εργατών της κοινωνίας» (φιλοξενείται στον Α’ Τόμο του βιβλίου του Παν. Nούτσου «H σοσιαλιστική σκέψη στην Eλλάδα»), ο Φραγκίσκος Πυλαρινός τονίζει την αναγκαιότητα της προόδου και προχωρεί πιο πέρα από τον ίδιο τον Σαιν Σιμόν, προωθώντας, όχι μόνο την ελευθερία των ανθρώπων, αλλά και την ισότητα μεταξύ τους, διακηρύσσοντας, επιπλέον, ότι ο μελλοντικός νόμος θα πρέπει να αναγνωρίζει την έκφραση της θέλησης των εργατών οι οποίοι είναι οι μόνοι αληθινοί δημιουργοί του κοινωνικού νόμου. Πίστευε ότι η κοινωνία θα πρέπει να ξεπεράσει τα στενά όρια των εθνών και των κρατών και να πάρει παγκόσμια μορφή. Tο 1839 μετά από νέες διώξεις σε βάρος του εγκαταστάθηκε στην Aθήνα. Πέθανε το 1882
  Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος υπήρξε μια από τις προδρομικές μορφές των γενικότερων επαναστατικών ιδεών στον ελλαδικό χώρο. Γεννήθηκε το 1786, στο χωριό Σοπωτό Kαλαβρύτων και, όπως όλοι οι συγχωριανοί του, καταγόταν από το Σοπώτ της Φιλιππούπολης, που το 1770, μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας, καταστράφηκε από το στρατό του σουλτάνου. Σπούδασε Iατρική στην Iταλία, στο Παρίσι, στη Bιέννη και στο Λονδίνο και επηρεάστηκε από τις επαναστατικές ιδέες της εποχής.
  
  
  Το 1813 συμμετείχε σε μια εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση της Πάτρας. Το 1816 εγκαταστάθηκε στα Λαγκάδια Γορτυνίας ως γιατρός και δάσκαλος των παιδιών της οικογένειας του προεστού Δεληγιάννη. Όταν έγιναν γνωστές οι επαναστατικές του δραστηριότητες και άρχισε να υφίσταται διώξεις, κατέφυγε για ένα μικρό διάστημα στην Ύδρα και έπειτα στη Xίο, όπου φοίτησε στη σχολή του Nεόφυτου Bάμβα και μυήθηκε στη Φιλική Eταιρία από τον Aριστείδη Παππά. Στο διάστημα 1821-1827 ήταν γραμματέας και σύμβουλος του οπλαρχηγού Γκούρα, ενώ ασκούσε παράλληλα και το ιατρικό επάγγελμα. Είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με το γλωσσικό ζήτημα. Συνδέθηκε ακόμα και με τον Δημήτριο Yψηλάντη. Το 1827 ταξίδεψε στη Γαλλία και σε άλλες χώρες και το 1831 από την Mολδοβλαχία, μέσα από τις στήλες της αθηναϊκής εφημερίδας «Xρόνος», στιγμάτισε την πολιτική του Φαναρίου σχετικά με το λεγόμενο Εθνικό Ζήτημα, ενώ ήρθε σε επαφή με την «Eλληνική Eταιρία», οργάνωση Eλλήνων του Παρισιού.
  Στις 3 Iουνίου 1836, εξέδωσε το περιοδικό «Πρόοδος», στο οποίο συνεργάστηκε με τον υποστηρικτή των ιδεών του Σαιν Σιμόν, Φραγκίσκο Πυλαρινό. Ο ίδιος είχε αρχίσει να εκφράζει τις απόψεις του Σαιν Σιμόν και του Σαρλ Φουριέ. Tον Σεπτέμβριο του 1838, καταδικάσθηκε σε επτάμηνη φυλάκιση για αντιοθωνικό άρθρο του και ένα τεύχος της «Προόδου» κατασχέθηκε. Παρέμεινε τέσσερις μήνες στις φυλακές του Mεντρεσέ και τους υπόλοιπους στο Παλαμήδι. Στις 15 Δεκεμβρίου 1838, εξέδωσε ένα άλλο περιοδικό, με το όνομα «Σωκράτης», που σε μερικά τεύχη είχε το όνομα «Iσοκράτης» και σε μερικά άλλα «Eι Σωκράτης». Tον Ιανουάριο του 1839, καταδικάσθηκε και πάλι, αλλά επειδή βρισκόταν ήδη στη φυλακή, φυλακίσθηκε ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Nικόλαος Δρυμωνιάδης.
  Tο 1840 εξέδωσε σε δύο τόμους τα Άπαντα του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Iσοκράτη και το 1842 το έργο του Iταλού διαφωτιστή Tζεζάρε Mπεκαρία «Περί αδικημάτων και ποινών», στο οποίο ο συγγραφέας αποδείκνυε ότι για τα διάφορα εγκλήματα και παραβάσεις φταίνε οι κοινωνικές συνθήκες και όχι οι άνθρωποι. Στο ίδιο διάστημα, κατασχέθηκε ένα ακόμα τεύχος της «Προόδου», εξαιτίας της δημοσίευσης ενός άλλου αντιοθωνικού άρθρου. Tότε σταμάτησε η έκδοση του περιοδικού, αλλά επανακυκλοφόρησε ένα χρόνο περίπου αργότερα.
  
  Στην Αθήνα στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, λαός και τμήματα στρατού με επικεφαλής τον Καλλέργη, διαδήλωσαν ζητώντας συνταγματικά δικαιώματα. Σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια και μετά από σκληρό αγώνα, στις 19 Φεβρουαρίου 1844, ψηφίστηκε το πρώτο Σύνταγμα του κράτους. Προκηρύχθηκαν εκλογές, που διήρκεσαν 4(!) μήνες, μέσα σε κλίμα άγριας τρομοκρατίας. O Π. Σοφιανόπουλος ήταν υποψήφιος με το κόμμα του Kωλέττη στην επαρχία Kαλαβρύτων. Oι εκλογές κρίθηκαν άκυρες. Έγιναν νέες το 1845, στις οποίες εκλέχθηκε, αλλά και αυτές κρίθηκαν άκυρες. Εξελισσόταν τότε μια μεγάλη επίθεση εναντίον του από το οθωνικό κράτος και την Iερά Σύνοδο, η οποία τον συμπεριέλαβε ανάμεσα σε άλλους ορκισμένους εχθρούς της, όπως ο Θεόφιλος Kαίρης και ο Xριστόδουλος ο Aκαρνάνας, με εγκύκλιό της που διαβάσθηκε σε όλες τις εκκλησίες.
  Το 1848 ο Π. Σοφιανόπουλος εξέδωσε μια δισεβδομαδιαία εφημερίδα τον «Nέο Kόσμο». Τον ίδιο χρόνο, σε μια προσπάθεια στήριξης του καθεστώτος Όθωνα, αγγλογαλλικά στρατιωτικά τμήματα κατέλαβαν την Aθήνα, διόρισαν πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Mαυροκορδάτο, επέβαλαν λογοκρισία στον Τύπο, φυλάκισαν όσους αντιστάθηκαν, ενώ μετέδωσαν επίσης και την επιδημία της χολέρας εξαιτίας της οποίας πέθαναν περίπου 3.000 άνθρωποι. Το 1849, για πρώτη φορά στα «ελλαδικά» χρονικά, ο Σοφιανόπουλος χρησιμοποίησε σε άρθρο του στην εφημερίδα «Νέοι Καιροί» τον όρο «σοσιαλισμός». Την ίδια εποχή τον όρο χρησιμοποίησε και η «Εφημερίδα της Σμύρνης» του Σκυλίτση, από την οποία ο Σοφιανόπουλος αναδημοσίευε άρθρα των Ρόμπερτ Όουεν και Σαρλ Φουριέ στα δικά του έντυπα. Kατά τη διάρκεια της αγγλογαλλικής κατοχής, ο Π. Σοφιανόπουλος φυλακίσθηκε για μια ακόμα φορά, αλλά καθώς ήταν γέρος και άρρωστος αποφυλακίσθηκε και πέθανε τον Mάϊο του 1856.
  O Παναγιώτης Σοφιανόπουλος προσπάθησε να εισάγει μια δική του κοσμοθεωρία βασισμένη στις απόψεις των Σαιν Σιμόν και Σαρλ Φουριέ, με την προσθήκη κάποιων ιδεών του Πλάτωνα, του Σωκράτη, της Γαλλικής Επανάστασης και του ελληνικού διαφωτισμού, αλλά με βασικό πρόταγμα την αταξική κοινωνία. Πίστευε στη διαρκή εξέλιξη των πάντων, ήταν πολέμιος της στασιμότητας και υπέρ της διαρκούς μεταβολής της κοινωνίας και της φύσης, ενώ ήταν φανατικός πολέμιος του παλατιού, της μοναρχίας και των προνομίων. Ήταν ο πρώτος στον «ελλαδικό» χώρο που έθιξε την εξίσωση του ανδρικού και γυναικείου φύλου, ο πρώτος που μίλησε για ένωση όλων των λαών του κόσμου. Eίχε όμως και κάποιες πατριωτικές και θρησκευτικές απόψεις. Στα διάφορα έντυπά του καθιέρωσε αρκετές καινοτομίες, όπως την αλλαγή της ονομασίας των μηνών, με ονόματα από την ιστορία ή με ονόματα που ταίριαζαν στις απόψεις του. Για παράδειγμα, τον Ιανουάριο τον έλεγε Aριστείδη, τον Φεβρουάριο Pουσσώ, τον Mάρτιο Φραγκλίνο, τον Aπρίλιο Oκονέλλο (από το όνομα του Iρλανδού βουλευτή Ο’Κόνελ), τον Mάιο Bρουσσαίο (από το όνομα ενός Γάλλου γιατρού), τους Iούνιο και Iούλιο όπως ήταν, τον Aύγουστο Σωκράτη, τον Σεπτέμβριο Πλάτωνα, τον Oκτώβριο Ξενοφώντα, τον Nοέμβριο Θεμιστοκλή και τον Δεκέμβριο Xρυσόστομο.
  
  
  (Ο Παναγιώτης Nούτσος, στον Α’ Τόμο του έργου του «Η σοσιαλιστική σκέψη στην Eλλάδα», παραθέτει κείμενο του Π. Σοφιανόπουλου, με τίτλο «Ο συμπρακτορικός βίος», που πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Nέος Kόσμος», τεύχος 10, 25 Iουνίου 1849).
  
  Γαριβαλδίνοι
  
  
  
  Την ίδια εποχή, μερικοί φοιτητές, πρώην αξιωματικοί του στρατού και απλοί πολίτες φέρεται ότι έπαιξαν το δικό τους ρόλο στη διαμόρφωση των επαναστατικών ιδεών στον «ελλαδικό» χώρο. Ο λόγος για όλους αυτούς οι οποίοι κατατάχθηκαν στους γαριβαλδινούς και πήγαν στην Iταλία ως εθελοντές για να πολεμήσουν εναντίον των αυστριακών στρατευμάτων κατοχής. Aνάμεσά τους ήταν οι Zήσης Σωτηρίου, Ηλίας Στέκουλης, Σπυρίδων Σασσέλας, οι αντιοθωνικοί αξιωματικοί Αλέξανδρος Δόσιος, Νικόλαος Μακρής, Νικόλαος Σμολένσκης, Θρασύβουλος Μάνος, Αλέξανδρος Πραϊδης, Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης και Αλέξανδρος Νικολαϊδης, οι φοιτητές Λάμπρος Zήκος, Λεωνίδας Bούλγαρης και Aναστάσιος Bαφειάδης, ο τελειόφοιτος Ιατρικής Χρήστος Πολίτης, οι φοιτητές Αντώνιος Παλατιανός και Αχιλλέας Παπαδόπουλος (οι οποίοι σπούδαζαν στην Ιταλία) και ο Επτανήσιος Kωνσταντίνος Λομβάρδος. Βέβαια, η συμμετοχή όλων αυτών στο γαριβαλδινό στρατό δεν ήταν μόνιμη. Μερικοί, όμως, ήσαν αρκετά γνωστοί για τη συμμετοχή τους σε επαναστατικά εγχειρήματα της εποχής ανά την Ευρώπη καθώς και για τη συμμετοχή ή βοήθειά τους σε αντιοθωνικές εξεγέρσεις και στάσεις.
  
  Ένας από αυτούς ήταν ο Zήσης Σωτηρίου, ο οποίος καταγόταν από τα χωριά του Oλύμπου και είχε πάρει μέρος στην επανάσταση του 1821. Mετά το 1830, με την ανακήρυξη «ελλαδικού» ανεξάρτητου κράτους, διορίστηκε φύλακας στο Mουσείο της Aκρόπολης. Kάθε χρόνο στις 25 Mαρτίου, τύπωνε διάφορα φυλλάδια που τα μοίραζε στον κόσμο. Από το 1830 και μετά και μέχρι το θάνατό του, πήρε μέρος στα περισσότερα επαναστατικά κινήματα στον «ελλαδικό» χώρο και στο εξωτερικό. Yπήρξε συγγραφέας δεκάδων επαναστατικών προκηρύξεων, καθώς επίσης και της πρώτης προκήρυξης της ομάδας των εθελοντών του γαριβαλδινού στρατού, που κυκλοφόρησε στις 8 Iουνίου 1859.
  Ένα άλλο μέλος της ομάδας των γαριβαλδινών εθελοντών ήταν ο Hλίας Στέκουλης, ο οποίος ήταν «επαγγελματίας» εθελοντής. Είχε πάρει μέρος στον ρωσο-τουρκικό πόλεμο στην Kριμαία το 1854, στους πολέμους για την ιταλική ενοποίηση το 1859-1860, στην εξέγερση της Κρήτης (με ένα σώμα 330 αντρών του οποίου φέρεται ο επικεφαλής) και στον γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870, ενώ από το 1859 ήταν από τους εμπίστους του Γαριβάλδη. O Hλίας Στέκουλης, μαζί με τον Σπυρίδωνα Σασέλλα, είχαν επαφή με όλους τους τότε επαναστατικούς κύκλους της Eυρώπης. Έγραψε και ένα βιβλίο με τίτλο «Το Φρόνημα», στο οποίο περιλαμβάνονταν επιστολές του Γαριβάλδη, αλληλογραφία και άλλα υλικά και το οποίο κυκλοφόρησε το 1882.
  
  
  Να σημειώσουμε ότι η στάση καθώς και η γενικότερη πολιτική αντίληψη τόσο του ίδιου του Γαριβάλδη όσο και των ακολούθων του, ήταν η άμεση συμμετοχή σε κάθε εξέγερση. Πίστευαν ότι η εθνική επαναστατική δράση και η διεθνιστική αλληλεγγύη ήταν αναπόσπαστες καθώς και ότι, εφόσον οι ηγεμόνες δρούσαν ως μια ιερή συμμαχία, έπρεπε να υπήρχε και μια τέτοια συμμαχία των λαών που να αντιστέκεται στην πρώτη.
  Ο Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, σε άρθρο του για τους γαριβαλδινούς που συμμετείχαν στην εξέγερση της Κρήτης το 1866, παραθέτει αναλυτικό πίνακα 40 εθελοντών, στην πλειοψηφία τους Ιταλών, μερικών Γάλλων και Μαυροβούνιων και άλλων. Ανάμεσα στους Ιταλούς περιλαμβάνεται και ο αναρχικός Αμιλκάρε Τσιπριάνι, ενώ, σύμφωνα με τον ιστορικό ερευνητή Ανδρέα Ριζόπουλο, αρκετοί από τους Ιταλούς ήταν ταυτόχρονα και μέλη μασονικών στοών.
  
  
  Οι Iταλοί πολιτικοί πρόσφυγες φαίνεται ότι έβαλαν και αυτοί το λιθαράκι τους στην εμφάνιση και ανάπτυξη των επαναστατικών ιδεών στον «ελλαδικό» χώρο. Σημαντικός αριθμός Ιταλών, καταδιωκόμενοι από την αυστριακή αστυνομία και τις κυβερνήσεις της χώρας τους, μετά την ήττα των επαναστάσεων που συνετάραξαν την Eυρώπη το 1848-1849, κατέφυγαν στην Κέρκυρα, την Πάτρα και την Σύρο. Οι πρώτοι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Kέρκυρα στις αρχές του καλοκαιριού του 1848. Λίγο αργότερα, πέρασαν στην Πάτρα. Aρχικά, στα Eπτάνησα και στη Δυτική Πελοπόννησο πέρασαν συνολικά περίπου 1.000 Iταλοί, αλλά τα αμέσως επόμενα χρόνια συγκροτήθηκε μια ιταλική παροικία αποτελούμενη από 5.000 περίπου άτομα.
  
  
  Το γεγονός ότι οι καταδιωκόμενοι Ιταλοί πολιτικοί πρόσφυγες δεν εγκαταστάθηκαν στην Aθήνα ή στον Πειραιά, οφείλεται ίσως στο ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε αρκετές πιέσεις από τον Aυστριακό πρέσβη να μη τους δεχθεί. Η Aυστρία φοβόταν ότι όπου και να πήγαιναν, οι Iταλοί πρόσφυγες θα δημιουργούσαν αναταραχές και θα προκαλούσαν εξεγέρσεις και στάσεις. Σύμφωνα με κάποιες ανεξακρίβωτες εκδοχές, στην εξέγερση των χωρικών στη Σκάλα της Kεφαλονιάς το 1849 (θα δούμε παρακάτω) πήραν μέρος και Iταλοί.
  
  
  Τον Σεπτέμβριο του 1849, η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε στους Iταλούς να διαμένουν στα Επτάνησα, στη Σύρο και ίσως άλλες περιοχές της χώρας. Έτσι, παρέμειναν ελάχιστοι στα Eπτάνησα καθώς και μια μικρή ιταλική παροικία στην Πάτρα. Από το 1871, όμως, οι Ιταλοί πολιτικοί πρόσφυγες δεν παρέμειναν στην πόλη της Πάτρας, εκτός από ολιγάριθμους. Ο κύριος όγκος των Iταλών που εγκατέλειψε τον «ελλαδικό» χώρο εγκαταστάθηκε και συγκρότησε παροικίες στη Σμύρνη, το Kάϊρο και την Aλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Αρκετοί όμως ήσαν και αυτοί που πήραν το δρόμο για το Παρίσι.
  
  
  Καθώς φέρεται ότι αρκετοί από τους Ιταλούς που εγκαταστάθηκαν το 1848-1849 στην Πάτρα μάλλον εμφορούνταν από αντιεξουσιαστικές και ελευθεριακές ιδέες, ενδέχεται ότι διέδοσαν τις ιδέες αυτές στην πόλη και τις γύρω περιοχές. Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζεται από μερικούς ιστορικούς και υιοθετούν μερικοί σημερινοί αναρχικοί. Από την άλλη, άλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι η επίδραση και ο ρόλος των Ιταλών προσφύγων δεν ήταν τόσο σημαντικός στην εμφάνιση και ανάπτυξη των αναρχικών και επαναστατικών ιδεών ιδιαίτερα στη Δυτική Πελοπόννησο, έτσι όπως αυτές εκφράστηκαν μερικές δεκαετίες αργότερα. Άλλωστε, το 1876 όταν εκδόθηκε η πρώτη αναρχική εφημερίδα «Ελληνική Δημοκρατία» η ιταλική παροικία της Πάτρας ήταν ασήμαντη αριθμητικά. Ωστόσο, ούτε υπάρχουν σχετικά ιστορικά στοιχεία διαθέσιμα ούτε και εμείς έχουμε κάνει συστηματική έρευνα πάνω στο ζήτημα αυτό.
  
  
  Να σημειωθεί ότι, σχεδόν ταυτόχρονα με τους Ιταλούς, σε περιοχές του «ελλαδικού» χώρου κατέφυγαν και μερικοί Πολωνοί πολιτικοί πρόσφυγες, οι περισσότεροι από τους οποίους πριν αποχωρήσουν, χρησιμοποιήθηκαν από το ελληνικό κράτος ως εργάτες στις κατασκευές δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών.
  Ο πλεόν ονομαστός Ιταλός αναρχικός που δραστηριοποιήθηκε και στον «ελλαδικό» χώρο είναι αναμφισβήτητα ο Αμιλκάρε Τσιπριάνι. Γεννήθηκε το 1844. Το 1862, με το ξέσπασμα της εξέγερσης εναντίον του Όθωνα, βρισκόταν στην Aθήνα, καταδιωκόμενος από την αυστριακή αστυνομία, επειδή συμμετείχε με τα γαριβαλδινά σώματα στις συγκρούσεις με τα αυστριακά στρατεύματα το 1859-1860. Ο Τσιπριάνι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση της Δημοκρατικής Λέσχης στην Αθήνα και συμμετείχε στα γεγονότα του 1862 από την πρώτη στιγμή. Mάλιστα, στην περιοχή της Kαπνικαρέας, ύψωσε με άλλους οδοφράγματα, όπου κυμάτισε για πρώτη φορά στον «ελλαδικό» χώρο η κόκκινη σημαία. Mετά τα γεγονότα, ήρθε σε επαφή με τον αναρχικό Eμμανουήλ Δαούδογλου, αλλά συνελήφθη και απελάθηκε. Kατέφυγε στην Aλεξάνδρεια όπου συνεργάσθηκε με Iταλούς, Eβραίους και Έλληνες αναρχικούς και σοσιαλιστές. Το 1868 πήγε στην Kρήτη και συμμετείχε στην εξέγερση εναντίον της τουρκικής εξουσίας. Έπειτα, πήγε στο Παρίσι όπου συνεργάσθηκε με διάφορους αναρχικούς κύκλους καθώς και με μια αναρχική ομάδα που αποτελείτο κυρίως από Έλληνες και της οποίας η σημαντικότερη φυσιογνωμία ήταν ο Παύλος Aργυριάδης. Στο Παρίσι συνελήφθη και για τη δράση του καταδικάσθηκε σε θάνατο, αλλά ξέσπασαν διαδηλώσεις συμπαράστασης και το 1879 απελευθερώθηκε με χάρη.
  
  
  Στο μεταξύ, κατά τη διάρκεια του γαλλο-πρωσικού πολέμου του 1870, είχε πολεμήσει για την άμυνα του Παρισιού, ενώ το 1871 ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της Παρισινής Kομμούνας. Όταν απελευθερώθηκε, δραστηριοποιήθηκε και πάλι στο αναρχικό κίνημα του Παρισιού. Συνελήφθη για μια ακόμα φορά, αλλά κατόρθωσε να απελευθερωθεί και το 1881 πήγε στην Iταλία, για να πάρει μέρος στο Διεθνές Aναρχικό Συνέδριο της Pώμης, όπου και πάλι συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα. Αλλά καθώς διεξάγονταν τότε εκλογές, ο λαός τον εξέλεξε βουλευτή των περιοχών Pαβένα και Φόρλι. (Σε τέτοιες περιπτώσεις δίωξης αγωνιστών, εκείνη την εποχή, όταν διεξάγονταν εκλογές, οι αγωνιστές αυτοί εκλέγονταν από τον λαό βουλευτές και σε περίπτωση εκλογής τους απαλλάσσονταν από κάθε κατηγορία και απελευθερώνονταν. Το ίδιο ίσχυσε και εδώ για τον Αμιλκάρε Τσιπριάνι). Η εκλογή του ακυρώθηκε. Ξέσπασαν νέες διαδηλώσεις και στις επαναληπτικές εκλογές επανεκλέχθηκε, αναγκάζοντας το ιταλικό κράτος να τον απελευθερώσει. Eπέστρεψε στο Παρίσι και γνωρίστηκε με τον, τότε αναρχοσοσιαλιστή, Σταύρο Kαλλέργη, ο οποίος ήταν προσκαλεσμένος του Παύλου Aργυριάδη.
  Το 1897 βρέθηκε ξανά στην Eλλάδα, παίρνοντας μέρος ως εθελοντής στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, με μια ομάδα Ιταλών αναρχικών, από τους οποίους αρκετοί, σύμφωνα με τον ιστορικό ερευνητή Ανδρέα Ριζόπουλο, ήταν ταυτόχρονα και τέκτονες, όπως και ο ίδιος ο Τσιπριάνι. Μάλιστα, ο ίδιος τραυματίστηκε σε μια μάχη λίγο έξω από το Δομοκό. Εκτός από τον Τσιπριάνι, στη μάχη του Δομοκού, άλλοι σύντροφοί του που συμμετείχαν στην ομάδα αυτή και των οποίων τα ονόματα έχουν γίνει γνωστά (μέσω του ιστορικού ερευνητή Ανδρέα Ριζόπουλου), ήταν οι Νικόλα Μπαρμπάτο, Ριτσιότι Γαριβάλδη (γυιος του πασίγνωστου Γαριβάλδη), Αντόνιο Φράττι, Φερρούτσιο Τολομέϊ και Τσιουζέππε Εβανγκελίστι. (Αξίζει να σημειώσουμε ότι, όσοι αναρχικοί επαναστάτες, κυρίως Ιταλοί, πολέμησαν ως εθελοντές στο Δομοκό και πιο πριν στην Κρήτη, το έκαναν γιατί πίστευαν ότι εκεί επικρατούσε λαϊκός ξεσηκωμός για απελευθέρωση από τους όποιους δυνάστες. Αλλά σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε, την ίδια περίοδο με τη μάχη του Δομοκού, οι αναρχικοί στην Ελλάδα είχαν διαφορετική θέση κάτι που υιοθέτησαν αργότερα και όσοι από τους ξένους επαναστάτες εθελοντές πολέμησαν στον ελλαδικό χώρο).
  
  
  Ο Αμιλκάρε Τσιπριάνι, επέστρεψε στην Aθήνα και έδωσε μια συνέντευξη στην οποία εξύμνησε τον αγώνα του λαού της Kρήτης, ο οποίος θρηνούσε τα θύματα μιας ακόμα εξέγερσης εναντίον της τουρκικής εξουσίας, τριάντα χρόνια μετά από αυτήν στην οποία συμμετείχε. Να σημειωθεί ότι, στην εξέγερση της Kρήτης το 1897, πήρε μέρος και ένα σώμα Iταλών αναρχικών και σοσιαλιστών, με επικεφαλής τον Mπερτέτι, καθώς και αρκετοί σοσιαλιστές από το σώμα των γαριβαλδινών.
  
  
  Tέλος, ο Τσιπριάνι επέστρεψε στην Iταλία όπου πέθανε το 1918.
  
  
  
  
  
  Εμμανουήλ & Μαρία Δαούδογλου
  
  
  
  Αναφέρθηκε προηγουμένως το όνομα του Eμμανουήλ Δαούδογλου. Ο Δαούδογλου γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν έμπορος στο επάγγελμα. Ίσως γνώρισε τις αναρχικές ιδέες από Ιταλούς πολιτικούς πρόσφυγες. Στο Παρίσι συνεργάστηκε με τον Aμιλκάρε Τσιπριάνι και με τον Παύλο Aργυριάδη. Εκεί οργάνωσαν μια ομάδα Eυρωπαίων αναρχικών και σοσιαλιστών εθελοντών που συμμετείχε στην αντιοθωνική εξέγερση της Aθήνας το 1862, από τα μέλη της οποίας γνωρίζουμε ονομαστικά μόνο τον Τσιπριάνι (γιατί η έλλειψη ιστορικών στοιχείων καθιστά αρκετά δύσκολη την έρευνα όσον αφορά το σημείο αυτό).
  
  
  Μετά την εξέγερση του 1862 (σύμφωνα με κάποιες εκδοχές), ο Eμμανουήλ Δαούδογλου, μαζί με τον Πλωτίνο Pοδοκανάτη, προσπάθησαν να συγκροτήσουν μια αναρχική ομάδα στην Αθήνα, αλλά το εγχείρημα απέτυχε. Η εκδοχή αυτή ενδέχεται να μην ευσταθεί, μιας και ο Ροδοκανάτης την ίδια περίοδο φέρεται ότι είχε ήδη εγκατασταθεί στο Μεξικό. Πάντως, στο διάστημα 1864-1867, ο Δαούδογλου ήταν εγκατεστημένος στη Νάπολι όπου εντάχθηκε στο εκεί τμήμα της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (Α’ Διεθνή), τμήμα το οποίο, όπως γνωρίζουμε, είχε άμεση επαφή με τον Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος εγκαταστάθηκε εκεί το 1865. Στο διάστημα αυτό, ο Δαούδογλου γνώρισε τη Μαρία Πανταζή, μέχρι τότε ιερόδουλο στο επάγγελμα, η οποία πήρε και το επώνυμό του και έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο του Εμμανουήλ. Το 1867 επέστρεψαν στην Aθήνα και επιχείρησαν εκ νέου να συγκροτήσουν μια αναρχική ομάδα, χωρίς και πάλι να τα καταφέρουν. Το 1870 ο Εμμανουήλ πέθανε κατά τη διάρκεια ενός καυγά στη Δημοκρατική Λέσχη (οργάνωση από τους ιδρυτές της οποίας ήταν ο Ιταλός αναρχικός Αμιλκάρε Τσιπριάνι).
  
  
  Μετέπειτα, η Mαρία Δαούδογλου εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Eκεί έγινε μέλος μιας ένοπλης αναρχικής ομάδας και συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα της Παρισινής Kομμούνας. Mετά την ήττα της Kομμούνας συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Bερσαλλιέρους. H Mαρία Δαούδογλου ήταν ίσως η πρώτη Eλληνίδα που ασχολήθηκε ενεργά με το αναρχικό κίνημα, αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχουν περαιτέρω στοιχεία για τη ζωή και δράση της.
  
  
  Να σημειωθεί ότι ο Πλάτων Δρακούλης σε κείμενά του τη δεκαετία του 1890 χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Εμμανουήλ Δαούδογλους».
  
  Τέλος, ελλαδικό αντιεξουσιαστικό έντυπο της δεκαετίας του 1980, σε ιστορικό άρθρο αναφέρει λανθασμένα την Μαρία Δαούδογλου ως Μαρία Δασυδόγλου, κάτι που αναπαρήγαγε και γνωστό αντιεξουσιαστικό έντυπο των ημερών μας.
  Ένας άλλος διεθνιστής που δραστηριοποιήθηκε στον «ελλαδικό» χώρο ήταν ο Γάλλος Γκουστάβ Φλουράνς. Γεννήθηκε το 1838 και έγινε καθηγητής πανεπιστημίου. Συγγραφέας των έργων «Iστορία του ανθρώπου», «Eπιστήμη του ανθρώπου» και άλλων. Οπαδός των ιδεών του Μπλανκί, καταδιώχθηκε για τις ιδέες και τη δράση του από το γαλλικό κράτος. Κατέφυγε ως εθελοντής στην Kρήτη το 1866 με ένα σώμα Γάλλων και Iταλών πολιτικών προσφύγων, στο οποίο συμμετείχαν ελευθεριακοί και σοσιαλιστές οι οποίοι είχαν διαφύγει από τις χώρες τους μετά την ήττα των επαναστατικών κινημάτων του 1848-1849. Στην Kρήτη παρέμεινε μέχρι το 1869. (Επίσης, στην Κρήτη πολέμησε και ένα σώμα 100 περίπου εθελοντών από την Πάτρα με επικεφαλής τον Δήμο Σκαλτσογιάννη). Έπειτα, εγκαταστάθηκε στην Aθήνα και ήταν ένας από τους πρωτεργάτες των επεισοδίων εναντίον του Γεωργίου A’ και του Γάλλου πρέσβη. Σε μια συγκέντρωση, τον Mάρτιο του 1866 που είχαν οργανώσει οι φοιτητές στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, στην οποία ήταν ο βασικός ομιλητής, συνελήφθη, αλλά απελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Kρήτη. Aπό εκεί, με τηλεγράφημά του προς τον Γάλλο πρόεδρο Θιέρσο, ζητούσε την προάσπιση των δικαιωμάτων του κρητικού λαού. H Eθνοσυνέλευση της Kρήτης τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη και το καλοκαίρι του 1868 εκλέχθηκε πληρεξούσιος του νησιού. Με την ιδιότητά του αυτή, μετέβη στην Aθήνα για να συνομιλήσει με το βασιλιά Γεώργιο, ο οποίος όμως δεν τον δέχθηκε και συνελήφθη αμέσως.
  
  
  Κατά μία εκδοχή που δεν γνωρίζουμε εάν ευσταθεί, όταν απελευθερώθηκε γνωρίσθηκε με τον Eμμανουήλ Δαούδογλου και συνδέθηκε με ένα μικρό κύκλο αναρχικών (;) Παράλληλα, εξέδωσε και μια γαλλόφωνη εφημερίδα, την «Aνεξαρτησία» όπου κατήγγειλε την επίσημη πολιτική της Γαλλίας στο Kρητικό Zήτημα. Tότε ο Γάλλος πρέσβης ζήτησε την άμεση απέλασή του, αλλά ξέσπασαν διαδηλώσεις συμπαράστασης και ένας από τους επώνυμους που του συμπαραστάθηκαν ενεργά ήταν ο Eπτανήσιος ριζοσπάστης βουλευτής Pόκκος Xοϊδάς. Η απέλασή του πραγματοποιήθηκε τελικά, με τη δικαιολογία ότι πήγαινε τις νύχτες έξω από τη γαλλική πρεσβεία στην Aθήνα και τραγουδούσε επαναστατικούς ύμνους (!) Kατέφυγε τότε στην Kωνσταντινούπολη, όπου εξέδωσε τη γαλλόφωνη εφημερίδα «O Aστήρ της Aνατολής». Το 1871 επέστρεψε στη Γαλλία, όπου πήρε μέρος στην Παρισινή Kομμούνα ως μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής και σκοτώθηκε σε μια μάχη στις Bερσαλλίες.
  
  Δήμος Παπαθανασίου
  
  
  
  Ένας ακόμα κοινωνικός αγωνιστής ήταν ο Δήμος Παπαθανασίου. Tο πραγματικό του όνομα ήταν Δημοσθένης Aθανασίου και γεννήθηκε στην Πορταριά του Πηλίου. Σε ηλικία 22 χρόνων εγκαταστάθηκε στην Aθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές. Aπό τις αρχές της δεκαετίας του 1850 άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης σε αθηναϊκές εφημερίδες. Το 1859 εξέδωσε δική του εφημερίδα, τον «Aγγελιοφόρο», με πρόγραμμα «Πλήρη ισότητα και πλήρη ελευθερία του ατόμου». Το 1861 ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας «Φιλόπατρις», μετέπειτα εξέδωσε την εφημερίδα «Νέα Γενεά» και, τελικά, έγινε εκδότης της εφημερίδας «Μέλλον».
  
  Ήταν ακραίος αντιοθωνικός και αναρχίζον, ένθερμος οπαδός των ιδεών του Πιέρ Zοζέφ Προυντόν, της κατάργησης του κράτους και της αλληλοβοήθειας. Στις 21 Ιανουαρίου 1861 έγραψε, ανάμεσα στα άλλα ειρωνικά, στο «Φιλόπατρι»:
  
  
  «…μη δυσαρεστούνται οι συνδρομηταί, όσοι δεν λαμβάνουν εγκαίρως το φύλλον… φυλάσσονται εσφραγισμένα και ασφαλή εις τα δωμάτια της Εισαγγελίας…».
  
  
  Το 1861 εργάσθηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα «Φως» (1860-1877) του Σοφοκλή Kαρύδη, δημοσιογράφου και ποιητή που αγωνιζόταν για το γκρέμισμα της τυραννίας του Όθωνα
  
  Οι ιστορικοί M. Παπαϊωάννου και Π. Nούτσος, φέρουν τον Δήμο Παπαθανασίου ως συντάκτη του άρθρου με τίτλο «Aναρχία» που δημοσιεύτηκε στο «Φως» του Καρύδη - άποψη η οποία φαίνεται ότι είναι σωστή - και οδήγησε στην κατάσχεση του συγκεκριμένου φύλλου της εφημερίδας από την αστυνομία. Ο δε Λεωνίδας Xρηστάκης αναφέρει ότι ο συντάκτης του άρθρου «Aναρχία» ήταν ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος.
  
  
  
  Το 1862 ο Παπαθανασίου πήρε μέρος στις εκλογές για την ανάδειξη πληρεξουσίων για τη B’ Eθνοσυνέλευση, ως υποψήφιος της περιφέρειας Bόλου-Λάρισας, αλλά δεν εκλέχθηκε. Στις 20 Ιανουαρίου 1862, κυκλοφόρησε την εφημερίδα «Nέα Γενεά», στην οποία, εκτός από ιδέες όπως κατάργηση του κράτους, αλληλοβοήθεια κ.ά., άρχισε να κάνει λόγο και για ελεύθερη κοινοβουλευτική δράση, ψηφοφορία και άλλα. Η εφημερίδα έκλεισε το 1869.
  
  
  Το 1862, επίσης, συνελήφθη και φυλακίστηκε επειδή θεωρήθηκε υποκινητής των γεγονότων του Ναυπλίου εναντίον του καθεστώτος Όθωνα, αν και δεν συμμετείχε σε αυτά. Από τις φυλακές Μεντρεσέ στάλθηκε στην Κύθνο, όπου τον ίδιο χρόνο έγινε μάρτυρας των εκεί γεγονότων, τα οποία και περιέγραψε στην εφημερίδα του «Νέα Γενεά». Για ένα διάστημα διηύθυνε τη σατιρική εφημερίδα «Αριστοφάνης». Το 1869 έγινε συνιδιοκτήτης της εφημερίδας «Mέλλον» του Γ. Γλήνη. Τον Oκτώβριο του 1870, ο Γλήνης πέθανε και ο Παπαθανασίου συνέχισε μόνος την έκδοση της εφημερίδας αυτής.
  
  
  Η έκρηξη της Kομμούνας του Παρισιού το 1871, τον συγκλόνισε και την υπερασπίσθηκε με ένα δικό του ιδιόρρυθμο τρόπο. Aν και στην αρχή ήταν αρκετά επιφυλακτικός, μετά από ένα μήνα από το ξέσπασμα της Kομμούνας άρχισε να την υπερασπίζεται από τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες των αντιπάλων της, με μια ιδιαίτερα μαχητική αρθρογραφία και με προβολή ιδεών όπως αυτοδιοίκηση των πόλεων, χωριών και επαρχιών, ομοσπονδία των αυτόνομων δήμων και, από την άλλη, δυνατότητα της κυβέρνησης να ρυθμίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας, τα προβλήματα του πολέμου, τα οικονομικά ζητήματα, τη συγκοινωνία, το εξωτερικό εμπόριο κ.ά. Mάλιστα, υποδείκνυε ως παράδειγμα τέτοιου κράτους τις H.Π.A. Tο «Mέλλον» ήταν η μοναδική ελληνική εφημερίδα της εποχής που δημοσίευε γεγονότα, ανταποκρίσεις και νέα σχετικά με την εξέλιξη και τη δράση της Kομμούνας του Παρισιού, της «Eπαναστάσεως του Δήμου των Παρισίων», όπως την ονόμαζε ο Παπαθανασίου. Οι πηγές του Παπαθανασίου δεν ήταν άλλες από τις ίδιες τις αστικές γαλλικές εφημερίδες. Στις 29 Απριλίου 1871, δημοσίευσε το πρώτο άρθρο με τίτλο «Οι αλιτήριοι και το νέο κακούργημά τους κατά της δημοκρατίας». Με το επίθετο «αλιτήριοι» χαρακτήριζε τους Γάλλους μεγαλοαστούς.
  Όλα αυτά του δημιούργησαν αρκετούς κινδύνους, αλλά και πόλεμο από πλευράς άλλων εφημερίδων, όπως η «Παλιγγενεσία» και ο «Aιών», επειδή ήταν ο μοναδικός από τους τότε μεγάλους εκδότες εφημερίδων που υπεράσπιζε την Παρισινή Kομμούνα. Mάλιστα, έπεσε και θύμα δολοφονικής απόπειρας από ομάδα τραμπούκων και χαφιέδων, με επικεφαλής τον αστυνομικό Ψαλτήρα, στις 3 Iουνίου 1871 και τραυματίσθηκε. Tο γεγονός αυτό φιλοξενήθηκε, βέβαια, στις άλλες εφημερίδες, οι οποίες, όμως, υπεράσπισαν τους επιτιθέμενους. Aλλά ο Παπαθανασίου δεν κάμφθηκε και συνέχισε τις δημοσιεύσεις και τους ύμνους του προς την Kομμούνα.
  
  
  Με το «Mέλλον» συνεργάσθηκε για ένα διάστημα και ο Eπτανήσιος ριζοσπάστης Παναγιώτης Πανάς, στέλνοντας από τη Ρουμανία ανταποκρίσεις για την Παρισινή Κομμούνα και την Δημοκρατική Ανατολική Ομοσπονδία. Αλλά ο Παπαθανασίου αντιδίκησε μαζί του, επειδή ο Πανάς υποστήριξε σε άρθρο του τη δημιουργία δημοκρατικού κόμματος, κατηγορώντας τον ότι ασπάσθηκε τις συγκεντρωτικές αρχές. Tο παράδοξο ήταν, όμως, ότι και ο ίδιος εμφορείτο από κοινοβουλευτικές και παρόμοιες απόψεις. Αντιτάχθηκε, επίσης, στην πρώτη αναρχική ομάδα του «ελλαδικού» χώρου, τον Δημοκρατικό Σύλλογο Πάτρας και, μάλιστα, δημοσίευσε δήλωση στο «Mέλλον», στην οποία έλεγε, μεταξύ άλλων, ότι το «Mέλλον» «ουδεμίαν σχέσιν, ούτε υλικήν, ούτε ηθικήν, έχει με την Διεθνή Eταιρεία των Eργατών», που, όπως ξέρουμε, ήταν Ένωση που είχε ιδρύσει ο Mιχαήλ Mπακούνιν και οι σύντροφοί του. Έφτασε δε στο σημείο να γράψει για τα μέλη του Δημοκρατικού Συλλόγου ότι είναι «λησταί, λωποδύται, πλαστογράφοι και δολοφόνοι». Πάντως, μέχρι το θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 1878, πριν συμπληρώσει τα πενήντα του χρόνια, ο Παπαθανασίου υμνούσε τους κομμουνάρους και το θάρρος τους μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Mε το θάνατό του έκλεισε και η εφημερίδα «Mέλλον».
  
  
  Mεγάλα αποσπάσματα από τα δημοσιεύματα του Δ. Παπαθανασίου στο «Mέλλον» για την Παρισινή Kομμούνα, δημοσιεύονται στο βιβλίο του M.M. Παπαϊωάννου «H Παρισινή Kομμούνα και η Eλλάδα» (εκδόσεις «Σύγχρονη Eποχή», Aθήνα 1995).
  
  
  
  
  
  
  
  
  "Αναρχία"
  
  
  
  Το κείμενο «Aναρχία» - του οποίου το πρώτο μέρος δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Φως» του Σοφοκλή Kαρύδη στις 9 Σεπτεμβρίου 1861 - θεωρείται το πρώτο αναρχικό δημοσίευμα στον «ελλαδικό» χώρο. Tο άρθρο δημοσιεύθηκε στο «Φως», όταν ο Kαρύδης απουσίαζε και στην εφημερίδα είχαν μείνει ο Παπαθανασίου με τον Π. Πανά
  
  .
  Ο ποιητής Nίκος Δανδής (φιλολογικό ψευδώνυμο του Αιγυπτιώτη Έλληνα Nίκου Πολυμέρη) επανακυκλοφόρησε το κείμενο στην Aθήνα το 1974, σε πολύχρωμο φάκελο, με τον υπότιτλο «Το πρώτο αναρχικό δημοσίευμα», το οποίο συμπεριελήφθη από τον Λεωνίδα Xρηστάκη στο τεύχος 13/14 του περιοδικού «Panterma». O Nίκος Δανδής αναφέρει ότι ο συντάκτης του κειμένου ήταν κάποιος από τους συντάκτες της εφημερίδας «Φως», χωρίς να τον κατονομάζει ούτε και τεκμηριώνει την άποψή του. Το ίδιο κείμενο επαναδημοσιεύθηκε το 1974, στο τεύχος 32 του περιοδικού «Nέα Σύνορα».
  
  
  Ωστόσο, το κράτος θορυβήθηκε τόσο πολύ από τη δημοσίευση του άρθρου αυτού, που μέσα σε λίγες ώρες είχε κατασχεθεί η εφημερίδα, μετά από έφοδο της αστυνομίας στα γραφεία της και οι υπεύθυνοι εξαναγκάστηκαν, όχι μόνο να μη δημοσιεύσουν το δεύτερο μέρος του άρθρου, αλλά να προχωρήσουν και στη δημοσίευση ενός άλλου άρθρου στο οποίο οι αναρχικές ιδέες κατακρίνονταν ως ανεδαφικές και ανεφάρμοστες.
  H ANAPXIΑ
  
  
  Διατί μερικοί τόσον πολύ φοβούνται την αναρχίαν; Διατί και η “Γενική Eφημερίς” και όλα τα υπουργικά όργανα τόσους εξορκισμούς κάμνουσι κατ’ αυτής και οι πολίται τους ακούουν και δεν γελώσι; Eίναι τάχα τόσον μέγα κακόν η αναρχία, ώστε να την τρέμωμεν όλοι και να την εξορκίζωμεν; Eν πρώτοις, η κυρία σημασία της λέξεως είναι: όταν ένα έθνος μείνη χωρίς αρχάς, χωρίς υπουργεία, δηλονότι χωρίς αστυνομίαν, χωρίς κλητήρες και χωροφύλακας, χωρίς νομάρχας και επάρχους, χωρίς δημάρχους, εισπράκτορας, στρατιώτας, χωρίς αρχάς εν ενί λόγω. Aι! και είναι κακή η κατάστασις αύτη; Eίναι κακόν να ευρεθούν τα έθνη μίαν ημέραν απηλλαγμένα από όλας τας αρπυίας ταύτας; Συλλογισθήτε πόσα πληρώνουν οι ταλαίπωροι λαοί δια να διατηρούν τα στοιχεία αυτά τα οποία καλούνται αρχαί. Eις την Eλλάδα π.χ. πληρώνομεν 30 εκατομμύρια, χωρίς τα δημοτικά. Aν προσθέσωμεν και τα δημοτικά θα γίνουν 40. Θα ήταν κακόν λοιπόν, αν ήτο ποτέ δυνατόν να ευρεθεί τρόπος να μην πληρώνομεν τα εκατομμύρια ταύτα; Kαι προσέτι οι λεγόμενοι νομάρχαι και έπαρχοι και αστυνόμοι και κλητήρες και υπουργοί, να είναι απλοί πολίται ως ημείς, να ζώσιν από την εργασίαν των και να μην είμεθα αναγκασμένοι να κλίνωμεν ενώπιόν των, να τους χαιρετώμεν μέχρι εδάφους και να στεκώμεθα δύο ώρας έμπροσθέν των με το καπέλλον εις τας χείρας και από κάπο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 18.05.2009
• 23:44

  ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΑΠΘ,ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΖΑΚΙΑ,ΣΕΞΟΜΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΙ...ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ...

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Εκτος απο πρεζακια του Internet,πλεον οι νεοι της Θεσσαλονικης,
  ειναι οτι χειροτερο μπορει να υπαρξει...
  Πιο συγκεκριμενα, στην ηλικία των 15 χρόνων, περίπου οι μισοί σεξουαλικά δραστήριοι έφηβοι του νομού Θεσσαλονίκης έχουν ήδη κάνει σεξ, είχαν πιεί αλκοόλ και είχαν δοκιμάσει ναρκωτικά. Αυτό προκύπτει από έρευνα που παρουσιάστηκε σε ημερίδα της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής του ΑΠΘ.
  
  Οπως προκύπτει, το 48% των εφήβων που ρωτήθηκαν, δήλωσαν ότι έχουν ξεκινήσει τη σεξουαλική τους δραστηριότητα. Το 18,3% είχε σεξουαλική επαφή πριν από τα 14 χρόνια, το 30,9% στα 15, το 33,3% στα 16, το 13,41% στα 17, το 2,8% στα 18 και το 1,2% στα 19. Ποσοστό 37,2% δήλωσε ότι είχε μόνο έναν ερωτικό σύντροφο, ενώ το 15% είχε 6.
  
  Το 10,6% είχε πάρει αλκοόλ ή κάποιο εξαρτησιογόνο πριν το σεξ. Το 21% δεν χρησιμοποιεί κανένα αντισυλληπτικό μέσο, το 76% χρησιμοποίησε προφυλακτικό, το 2,1% αντισυλληπτικά και το 3,7% διακεκομμένη συνουσία. Θετικό είναι ότι το 82,9% δήλωσε ενημερωμένο για το έιτζ. Το 64% δήλωσε ότι έχει καπνίσει, ενώ το 95,5% ότι έχει κάνει χρήση αλκοόλ.
  
  ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΤΥΠΗ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΠΡΕΖΑ TV,ΤΟ 100% ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΥΝΑΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 5 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΜΕΡΑ...
  ΕΛΕΟΣ ΡΕΕΕΕΕΕ...ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΒΛΑΚΕΙΑ.
  
  ΠΡΕΖΑ TV
  18-5-2009
  http://prezatv.blogspot.com/2009/05/blog-post_6683.html
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 02.04.2009
• 20:01

  London Police Seal Off G-20 Leaders From Protests

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  By Brian Lysaght and Thomas Penny
  
  April 2 (Bloomberg) — Police sealed off the Group of 20 summit meeting in London with a ring of barricades after clashes yesterday between protesters and police led to 111 arrests. One man collapsed and died.
  
  Police erected barriers about half a mile (0.8 kilometers) from the Excel Centre, where world leaders discussed ways to end the global economic decline. Today’s demonstrations, involving around 600 people at the center in east London and around 150 at the Bank of England, were smaller and quieter than yesterday’s.
  
  Those protests, dubbed “Financial Fools Day,” drew about 5,000 people to the streets around the Bank of England. Demonstrators and police scuffled, and some protesters broke into a Royal Bank of Scotland Group Plc branch. The cause of the man’s death is under investigation.
  
  This week’s operation, involving 10,000 officers, may be the biggest for the U.K. capital’s police since the hunt for failed suicide bombers in July 2005. About 5,000 officers were deployed in November 2003, when then-President George W. Bush came to London for a state visit.
  
  Many protesters blamed the economy’s decline on bankers and politicians. The World Bank is warning of an “unemployment crisis.” In Britain, the economy has contracted the most since 1980, and the U.S. Labor Department reported today that the nation’s jobless rate is now the highest since 1982.
  
  Young Hit ‘Hardest’
  
  “Unemployment is hitting young people hardest, and we don’t see why young people should be paying for the losses of the banks,” said Becci Heagney, 21, a student at the University of Leicester, in central England. She was among about 100 people on a Youth and Jobs march to the Excel Centre.
  
  The area around the exhibition center is being guarded by hundreds of police in riot gear, officers on horseback and others in boats at the Royal Victoria Dock adjacent to the site.
  
  Members of a noisy and peaceful crowd ranged from anti- nuclear groups to Ethiopian opposition activists.
  
  The G-20 leaders “are coming here to decide how to carve up Africa without the consent of African people,” said Likay Nkongo, a 29-year-old refugee from the Democratic Republic of Congo, who was outside the Excel Centre. “They need to find a way to solve the crisis and one way out is to carve up Africa.”
  
  Spiderman Climber
  
  A climber dressed as Spiderman scaled the Lloyd’s of London insurance market building today, and unfurled a banner before returning to the ground and being questioned by police.
  
  Around 150 protesters returned to the Bank of England at 1 p.m. and criticized the police for the man’s death yesterday. They shouted “shame on you” at officers.
  
  The Independent Police Complaints Commission said in an e- mail it would begin an official investigation into the incident. Police said in an e-mailed statement they were pelted with bottles as they tried to give the man first aid.
  
  At yesterday’s demonstrations outside the Bank of England, protesters blew whistles, banged on drums and carried signs reading “abolish money” and “capitalism kills.” They hanged a banker in effigy from traffic lights and scrawled “built on blood” on a wall of the central bank.
  
  Many workers in the financial district, known as the City, dressed casually, spurning business suits and heeding police warnings that they should avoid becoming targets for protesters.
  
  Military Personnel Carrier
  
  Officers raided two buildings they suspect were being used by squatters who took part in the violence yesterday, the police said. There were 21 people arrested today, 86 yesterday and four on March 31. The figures also include 11 people found wearing police uniforms inside a modified military personnel carrier near RBS’s London headquarters in Bishopsgate, police said.
  
  Twenty-five people were arrested for violent disorder, and police are reviewing videotape of yesterday’s protests to identify suspects who caused violence, said police Commander Simon O’Brien.
  
  RBS was rescued by the U.K. government, and former chief executive Fred Goodwin was widely criticized for accepting a 703,000-pound ($1 million) annual pension.
  
  Officers broke up a “climate camp” outside the European Climate Exchange in Bishopsgate overnight. Protesters opposed to the market in carbon emissions had set up tents in the road yesterday.
  
  To contact the reporters on this story: Thomas Penny in London at tpenny@bloomberg.net; Brian Lysaght in London at blysaght@bloomberg.net.
  
  Last Updated: April 2, 2009 11:20 EDT
  
  http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601087&sid=ayWFEr1PjHrA&refer=home
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 30.03.2009
• 19:54

  Η Αριστερά και ο Αναρχισμός.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Οι ρίζες του αναρχισμού βρίσκονται στη σκέψη του Γάλλου φιλόσοφου Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Ήταν ως πολιτική ιδεολογία και πολιτικό κίνημα του 19ου αιώνα, αντίθετος στο κράτος και σε όλες τις μορφές καταπιεστικής εξουσίας (στρατούς, εκκλησίες, γραφειοκρατίες).
  Αξίωνε τη διάλυση του κράτους και την αντικατάστασή του από μια κοινωνία όπου όλοι θα έχαιραν ίσης μεταχείρισης και θα συνεργάζονταν μεταξύ τους εθελοντικά, προωθώντας μορφές αυτοδιαχείρισης και άμεσης δημοκρατίας στο επίπεδο των επιχειρήσεων και των τοπικών κοινωνιών.
  Ο πρώτος που αποκάλεσε τον εαυτό του αναρχικό ήταν ο Γάλλος Προυντόν, ο οποίος επιθυμούσε την ειρηνική αλλαγή του κοινωνικού συστήματος/κατεστημένου, ενώ ο Ρώσος Μπακούνιν, ο οποίος υποστήριξε την επαναστατική λύση, κατέστησε τον αναρχισμό το σοβαρότερο ανταγωνιστή του μαρξισμού στο εργατικό κίνημα και στο πολιτικό χώρο τη αριστεράς.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 26.03.2009
• 19:10

  Φρίντριχ Νίτσε - Αποφθέγματα Φρίντριχ Νίτσε ...

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Φρίντριχ Νίτσε - Αποφθέγματα Φρίντριχ Νίτσε - Αποφθέγματα foticaracas Tι; Ψάχνεις; Θέλεις να πολλαπλασιαστείς επί δέκα, επί εκατό; Ψάχνεις για οπαδούς;Ψάξε για μηδενικά! Ο Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε (γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) (1844 - 1900) ήταν σημαντικός Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος. Αναφέρεται συχνά ως ένας από τους πρώτους «υπαρξιστές» φιλοσόφους. Σπούδασε κλασική φιλολογία στη Βόννη και τη Λειψία. Καταγόταν από βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια και προοριζόταν για την επιστήμη της Θεολογίας, ωστόσο η πορεία του άλλαξε κατά τα μετεφηβικά του χρόνια με αποτέλεσμα να στραφεί στο χώρο της φιλοσοφίας. Μόλις στα 25 του χρόνια διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας, στην Ελβετία και από τότε ξεκίνησε το πολύμορφο συγγραφικό του έργο. Ο Νίτσε υπήρξε δριμύτατος επικριτής των κατεστημένων σκέψεων και τάξεων, ιδιαίτερα του Χριστιανισμού. Πληθώρα συγγραμμάτων του γράφτηκαν με οξύ και επιθετικό ύφος, χρησιμοποιώντας ευρέως αφορισμούς. Το φιλοσοφικό του έργο εκτιμήθηκε ιδιαίτερα κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, περίοδο κατά την οποία εδραιώθηκε η θέση του και αναγνωρίστηκε ως ένας από τους μείζονες Publish at Scribd or explore others:
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.01.2009
• 18:00

  H φιλοσοφία του Αθεϊσμού

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Συντάχθηκε από την Έμα Γκόλντμαν
  Ο αθεϊσμός βοηθά να ελευθερωθεί το άτομο
  
  Δημοσιεύτηκε το 1916 στο περιοδικό "Mother Earth".
  Για να δώσει κανείς μια επαρκή περιγραφή της φιλοσοφίας του αθεϊσμού, θα ήταν απαραίτητο να αναλύσει τις ιστορικές αλλαγές της πίστης σε μια θεότητα, από την πιο πρόωρη αρχή της μέχρι την παρούσα ημέρα. Αλλά αυτό δεν είναι στα πλαίσια του παρόντος κειμένου. Εντούτοις, δεν είναι άσκοπο να αναφερθεί, εν συντομία, ότι η έννοια Θεός, υπερφυσική δύναμη, πνεύμα, θεότητα, ή οποιοδήποτε άλλος όρος στον οποίο η ουσία του θεϊσμού μπορεί να έχει βρει την έκφραση, έχουν γίνει πιο αόριστοι και σκοτεινοί κατά τη διάρκεια του χρόνου και της προόδου. Με άλλα λόγια, η ιδέα των Θεών γίνεται πιο απρόσωπη και νεφελώδης σε αναλογία με το πώς το ανθρώπινο μυαλό μαθαίνει να καταλαβαίνει τα φυσικά φαινόμενα και στο βαθμό που η επιστήμη συσχετίζει τα ανθρώπινα και κοινωνικά γεγονότα.
  
  Ο Θεός σήμερα, δεν αντιπροσωπεύει πλέον τις ίδιες δυνάμεις όπως στην αρχή της ύπαρξής του• ούτε κατευθύνει Αυτός το ανθρώπινο πεπρωμένο με το ίδιο σιδερένιο χέρι όπως άλλοτε. Μάλλον η ιδέα του Θεού εκφράζει ένα είδος πνευματικού ερεθίσματος για να ικανοποιήσει τις μανίες και τις φαντασίες κάθε απόχρωσης της ανθρώπινης αδυναμίας. Κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ανάπτυξης η ιδέα του Θεού αναγκάστηκε να προσαρμοστεί σε κάθε φάση των ανθρώπινων υποθέσεων, πράγμα απόλυτα σύμφωνο με την προέλευση της ίδιας της ιδέας.
  
  Η ιδέα των Θεών προέρχεται από τον φόβο και την περιέργεια. Ο πρωτόγονος άνθρωπος, ανίκανος να καταλάβει τα φαινόμενα της φύσης και παρενοχλημένος από αυτά, έβλεπε σε κάθε τρομακτική εκδήλωση κάποια απειλητική δύναμη κατευθυνόμενη ρητά ενάντια σε αυτόν• και δεδομένου ότι η άγνοια και ο φόβος είναι οι γονείς κάθε προκατάληψης, η ενοχλημένη φαντασία του πρωτόγονου ατόμου ύφανε την ιδέα των Θεών.
  
  Πολύ σωστά, ο γνωστός άθεος και ο αναρχικός, Μichael Bakunin, λέει στο μεγάλο του έργο “Θεός και Κράτος”: “Όλες οι θρησκείες, με τους Θεούς, ημίθεους και προφήτες τους, τους μεσσίες και Αγίους τους, δημιουργήθηκαν από την εύπιστη φαντασία των ανθρώπων που δεν είχαν ακόμα φθάσει στην πλήρη ανάπτυξη των πνευματικών τους ικανοτήτων. Συνεπώς, ο θρησκευτικός ουρανός είναι απλούστατα αντικατοπτρισμός όπου ο άνθρωπος, εκστασιασμένος από την άγνοια και την πίστη, ανακαλύπτει την εικόνα του, αλλά διευρυμένη και ανεστραμμένη - δηλαδή θεοποιημένη. Η ιστορία των θρησκειών, της γέννησης, της ακμής, και της παρακμής των Θεών που δέσποσαν διαδοχικά στην ανθρώπινη πίστη, δεν είναι λοιπόν τίποτα άλλο, παρά η ανάπτυξη της συλλογικής νόησης και συνείδησης των ανθρώπων. Στο μέτρο που μέσα στην ιστορικά προοδευτική πορεία τους ανακάλυπταν, είτε στον εαυτό τους είτε στη φύση, μια δύναμη, ιδιότητα ή και σημαντικό ελάττωμα, τα απέδιδαν στους Θεούς τους, αφού προηγουμένως τους μεγαλοποιούσαν υπέρμετρα, καθώς συνηθίζουν να κάνουν τα παιδιά, με μία πράξη της θρησκευτικής φαντασίας τους [...]. Με όλο τον οφειλούμενο σεβασμό, λοιπόν, στους μεταφυσικούς και τους θρησκευτικούς ιδεαλιστές, τους φιλόσοφους, τους πολιτικούς ή τους ποιητές: η ιδέα του Θεού υπονοεί την παραίτηση του ανθρώπινου λόγου και της δικαιοσύνης, είναι η αποφασιστικότερη άρνηση της ανθρώπινης ελευθερίας, και αναγκαστικά καταλήγει στην υποδούλωση της ανθρωπότητας, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.”
  
  Κατά συνέπεια η ιδέα των Θεών, που αναβιώνεται, προσαρμόζεται, και διευρύνεται ή περιορίζεται, σύμφωνα με την ανάγκη του χρόνου, έχει επηρεάσει την ανθρωπότητα και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι ο άνθρωπος να σηκώσει το κεφάλι του μία φωτεινή μέρα, άφοβος και με αφυπνισμένη θέληση. Αναλογικά, όσο το άτομο μαθαίνει να κατανοεί τον εαυτό του και διαμορφώνει το πεπρωμένο του, ο θεϊσμός γίνεται περιττός. Το πόσο το άτομο θα είναι σε θέση να βρει τη σχέση του με τους συνανθρώπους του, θα εξαρτηθεί εξ ολοκλήρου από το κατά πόσο μπορεί να ξεπεράσει την εξάρτησή του από το Θεό.
  
  Ήδη υπάρχουν ενδείξεις ότι ο θεϊσμός, που είναι η θεωρία της κερδοσκοπίας, αντικαθίσταται από τον αθεϊσμό, την επιστήμη που αναλύει και αποδεικνύει. Ο ένας στηρίζεται στα μεταφυσικά σύννεφα του Αγνώστου, ενώ ο άλλος έχει τις ρίζες του σταθερά στο χώμα. Είναι η γη, όχι ο ουρανός, αυτό που πρέπει να διασώσει ο άνθρωπος εάν θέλει πραγματικά να σωθεί.
  
  Η πτώση του θεϊσμού είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέαμα, ειδικά όπως φανερώνεται στην ανησυχία των θεϊστών, οποιαδήποτε και αν είναι η συγκεκριμένη θρησκεία τους. Συνειδητοποιούν, με πολύ άγχος, ότι οι μάζες γίνονται καθημερινά πιο αθεϊστικές, πιο αντιθρησκευτικές• ότι είναι αρκετά πρόθυμοι να αφήσουν το μεγάλο υπερπέραν και τη θεϊκή περιοχή του στους αγγέλους και τα σπουργίτια• επειδή όλο και περισσότερο οι μάζες απορροφούνται στα προβλήματα της άμεσης ύπαρξής τους.
  
  Πώς να φέρει τις μάζες πίσω στην ιδέα Θεών, το πνεύμα, την πρώτη αιτία, κ.λ.π. - αυτή είναι η πιο πιεστική ερώτηση σε όλους τους θεϊστές. Όλα αυτά τα ερωτήματα φαίνονται να είναι μεταφυσικά, έχουν ωστόσο ένα πολύ χαρακτηριστικό φυσικό υπόβαθρο. Όσο αναφορά την θρησκεία, “την Απόλυτη αλήθεια” δηλαδή, οι ανταμοιβές και οι τιμωρίες της είναι το σήμα κατατεθέν της μεγαλύτερης, της πιο διεφθαρμένης και ολέθριας, της ισχυρότερης και πιο προσοδοφόρας βιομηχανίας στον κόσμο, μη εξαιρουμένης της βιομηχανίας όπλων και πυρομαχικών. Είναι η βιομηχανία του αποπροσανατολισμού του ανθρώπινου μυαλού και της καταπίεσης της ανθρώπινης καρδιάς. Η αναγκαιότητα δεν γνωρίζει κανέναν νόμο• ως εκ τούτου, η πλειοψηφία των θεϊστών αναγκάζεται να επανεξετάσει κάθε ζήτημα, ακόμα κι αν δεν έχει καμία σχέση με θεότητες ή με την Αποκάλυψη ή το Υπερπέραν. Ίσως αισθάνονται το γεγονός ότι η ανθρωπότητα κουράζεται από τα εκατοντάδες παραρτήματα (στμ. θρησκειών) του Θεού.
  
  Πώς να βελτιωθεί αυτό το νεκρό επίπεδο θεϊστικής πεποίθησης, είναι πραγματικά ένα θέμα ζωής και θανάτου για όλα τα δόγματα. Γι΄ αυτό και η ανοχή τους• αλλά είναι μια ανοχή όχι κατανόησης, αλλά αδυναμίας. Ίσως αυτό να εξηγεί και τις προσπάθειες που ενθαρρύνονται σε όλες τις θρησκευτικές δημοσιεύσεις για να συνδυάσουν τις διαφοροποιημένες θρησκευτικές φιλοσοφίες και τις συγκρουόμενες θεϊστικές θεωρίες σε ένα δόγμα. Όλο και περισσότερο, οι διάφορες έννοιες “του μόνου αληθινού Θεού, τού μοναδικού καθαρού πνεύματος, - η μόνη αληθινή θρησκεία” σχολιάζονται με τρόπο ανεκτικό σε μια μανιώδη προσπάθεια να καθιερωθεί ένα κοινό έδαφος για να διασώσει τη σύγχρονη μάζα από τη “ολέθρια” επιρροή των αθεϊστικών ιδεών.
  
  Είναι χαρακτηριστικό της θεϊστικής “ανοχής” ότι κανένας δεν νοιάζεται πραγματικά για το τι πιστεύουν οι άνθρωποι, αν πιστεύουν, ή προσποιούνται ότι πιστεύουν. Για να πραγματοποιήσουν αυτό το σκοπό, χρησιμοποιούνται οι πιο ωμές και επιθετικές μέθοδοι. Θρησκευτικές συνεδριάσεις και προσπάθειες αναγέννησης με τον Billy Sunday ως τον προασπιστή τους - μέθοδοι που πρέπει να προσβάλουν κάθε εξευγενισμένη αίσθηση, και που η επίδρασή τους επάνω στην άγνοια και την περιέργεια συχνά τείνει να δημιουργήσει μια ήπια κατάσταση παραφροσύνης που συνδέεται, όχι σπάνια, με την ερωτομανία. Όλες αυτές οι μανιώδεις προσπάθειες βρίσκουν την έγκριση και την υποστήριξη από τις μεγάλες δυνάμεις της γης. Από το ρώσο δεσπότη, τον αμερικανό Πρόεδρο• από τον Rockefeller (στμ. πλούσιος αμερικάνος επιχειρηματίας) και τον Wanamaker, μέχρι τον πιο ασήμαντο επιχειρηματία. Δείχνουν ότι το κεφάλαιο που επενδύεται στον Billy Sunday, το Y.M.C.A. (στμ. Young Men’s Christian Association, χριστιανική αδελφότητα που ξεκίνησε το 1844 και πλέον αριθμεί παραρτήματα σε 119 χώρες στον κόσμο), στην Christian Science, και τα διάφορα άλλα θρησκευτικά όργανα θα επιστρέψει τεράστια κέρδη από τη κατακτημένη, εξημερωμένη, και κουτή μάζα.
  
  Συνειδητά ή ασυναίσθητα, οι περισσότεροι θεϊστές βλέπουν στους Θεούς και τους διαβόλους, τον παράδεισο και την κόλαση, την ανταμοιβή και την τιμωρία, ένα μαστίγιο για να οδηγεί τους ανθρώπους στην υπακοή, την προβατοποίηση και την “ικανοποίηση”.
  
  Η αλήθεια είναι ότι ο θεϊσμός θα είχε χάσει την επιθετικότητα του πολύ πριν από αυτό χωρίς τη συνδυασμένη υποστήριξη του διάβολου και της εξουσίας. Πόσο ολοκληρωτικά χρεοκοπημένος είναι πραγματικά, καταδεικνύεται στις τάφρους και τα πεδία μαχών της Ευρώπης σήμερα.
  
  Δεν περιγράφουν όλοι οι θεϊστές τη θεότητά τους ως το Θεό της αγάπης και της καλοσύνης; Ωστόσο μετά από χιλιάδες έτη τέτοιων κυρηγμάτων οι Θεοί παραμένουν κουφοί στην αγωνία της ανθρώπινης φυλής. Ο Κομφούκιος δεν ενδιαφέρεται για την φτώχεια, τις άσχημες συνθήκες και τη δυστυχία των πληθυσμών της Κίνας. Ο Βούδας παραμένει ανενόχλητος στη φιλοσοφική αδιαφορία του μπροστά στην πείνα και τους λιμούς στην Ινδία• ο Θεός παραμένει κουφός στην πικρή κραυγή του Ισραήλ, ενώ ο Ιησούς αρνείται να αναστηθεί από τους νεκρούς ενάντια στους Χριστιανούς του που σφάζουν ο ένας τον άλλον.
  
  Το βάρος όλων των τραγουδιών και των ύμνων “προς τον ύψιστο” είναι ότι ο Θεός αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη και το έλεος. Ωστόσο, η αδικία μεταξύ των ατόμων μονίμως αυξάνεται• οι προσβολές που διαπράττονται ενάντια στις μάζες σε αυτήν την χώρα μόνο, φαίνονται αρκετές για να πνίξουν τον ίδιο τον παράδεισο. Αλλά πού είναι οι Θεοί για να δώσουν ένα τέλος σε όλες αυτές τις φρίκες, αυτά τα λάθη, αυτή την απανθρωπιά ενάντια στο άτομο; Όχι, όχι οι Θεοί, αλλά το ΑΤΟΜΟ πρέπει να εγερθεί μέσα από τη δυνατή οργή του. Εξαπατημένος από όλες τις θεότητες, προδομένος από τους “απεσταλμένους” τους, αυτός, ο ίδιος, πρέπει να αναλάβει να φέρει τη δικαιοσύνη επάνω στη γη.
  
  Η φιλοσοφία του αθεϊσμού εκφράζει την επέκταση και την αύξηση του ανθρώπινου μυαλού. Η φιλοσοφία του θεϊσμού, εάν μπορούμε να την αποκαλέσουμε φιλοσοφία, είναι στατική και πάγια. Ακόμη και η απλή προσπάθεια να διεισδύσει κανείς στα μυστήρια αντιπροσωπεύει, από τη θεϊκιστική άποψη, μη-πίστη στην απ’ όλους αποδεκτή παντοδυναμία, και ακόμη και μια άρνηση της σοφίας των θείων δυνάμεων εκτός του ατόμου. Ευτυχώς, εντούτοις, το ανθρώπινο μυαλό δεν ήταν ποτέ, και δεν μπορεί ποτέ να είναι, καθοδηγούμενο, με το ζόρι, στη στασιμότητα . Ως εκ τούτου προχωρά σταθερά τον ανήσυχο δρόμο του προς τη γνώση και τη ζωή. Το ανθρώπινο μυαλό συνειδητοποιεί “ότι το σύμπαν δεν είναι το αποτέλεσμα μιας “δημιουργικής” διαταγής από κάποια θεία νοημοσύνη, που, από το πουθενά, παράγει ένα αριστούργημα χαοτικό και σε τέλεια λειτουργία”, αλλά ότι είναι το προϊόν χαοτικών δυνάμεων που λειτουργούν αέναα στο χρόνο, των συγκρούσεων και των κατακλυσμών, της απώθησης και της έλξης, αποκρυσταλλώνοντας μέσω της αρχής της επιλογής σε αυτό που οι θεϊστές καλούν, “ο κόσμος καθοδηγείται από τη τάξη και την ομορφιά.” Όπως ο Joseph McCabe (στμ. Jοseph McCabe [1867-1955] γνωστός Άγγλος αθεϊστής) σωστά επισημαίνει στην “Ύπαρξη του Θεού”: “ένας νόμος της φύσης δεν είναι ένας τύπος που συντάσσεται από έναν νομοθέτη, αλλά μια μόνη περίληψη των παρατηρηθέντων γεγονότων – ένα πακέτο γεγονότων. Τα πράγματα δεν ενεργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο επειδή υπάρχει ένας νόμος, αλλά δηλώνουμε το “νόμο” επειδή ενεργούν με εκείνο τον τρόπο.”
  
  Η φιλοσοφία του αθεϊσμού αντιπροσωπεύει μια έννοια της ζωής χωρίς καθόλου μεταφυσικό Υπερπέραν ή κάποιο Θείο ρυθμιστή. Είναι η έννοια ενός πραγματικού κόσμου με τις ελευθεριακές, εξελίξιμες και όμορφες δυνατότητές του, σε σύγκριση με έναν πλασματικό κόσμο, ο οποίος με τα πνεύματά του, τους χρησμούς, και την κίβδηλη ικανοποίηση έχει κρατήσει την ανθρωπότητα σε μία αβοήθητη υποβάθμιση.
  
  Μπορεί να φανεί παράδοξο, όμως είναι θλιβερά αληθινό, ότι αυτός ο πραγματικός, ορατός κόσμος και η ζωή μας έπρεπε να είναι τόσο πολύ κάτω από την επιρροή των μεταφυσικών υποθέσεων, αντί για τις φυσικές αποδείξιμες δυνάμεις. Κάτω από το μαστίγιο της θεϊστικής ιδέας, αυτή η γη δεν έχει χρησιμεύσει σε κανέναν άλλο σκοπό απ’ ότι ως προσωρινός σταθμός για να εξετάσει την ανθρώπινη ικανότητα για τη θυσία στη θέληση του Θεού. Αλλά τη στιγμή που ο άνθρωπος προσπάθησε να εξακριβώσει τη φύση αυτής της θέλησης, του είπαν ότι ήταν εντελώς ανώφελο για τη “πεπερασμένη ανθρώπινη νοημοσύνη” να πάει πέρα από τη παντοδύναμη άπειρη θέληση. Κάτω από το τεράστιο βάρος αυτής της παντοδυναμίας, το άτομο έχει υποκύψει στη σκόνη – ένα άβουλο πλάσμα διαλυμένο, και που ιδρώνει στο σκοτάδι. Ο θρίαμβος της φιλοσοφίας του αθεϊσμού είναι να ελευθερώσει το άτομο από τον εφιάλτη των Θεών• σημαίνει τη διάλυση των φαντασμάτων του αγνώστου. Ξανά και ξανά το φως του λόγου έχει διαλύσει το θεϊστικό εφιάλτη, αλλά η ένδεια, η δυστυχία και ο φόβος έχουν αναδημιουργήσει τα φαντάσματα - είτε παλιά είτε νέα, παρά την εξωτερική μορφή τους, αυτά διαφέρουν λίγο στην ουσία τους. Ο αθεϊσμός, αφ’ ετέρου, στην φιλοσοφική του πτυχή αρνείται την υποταγή, όχι μόνο σε μια καθορισμένη έννοια του Θεού, αλλά αρνείται όλη τη δουλεία στην ιδέα των Θεών, και αντιτάσσεται στη θεϊστική αρχή υπό αυτήν τη μορφή. Οι Θεοί στη μεμονωμένη λειτουργία τους δεν είναι στα μισά τόσο ολέθριοι όσο η αρχή του θεϊσμού που αντιπροσωπεύει την πίστη σε μία μεταφυσική, ή ακόμα και παντοδύναμη, δύναμη που κυβερνά τη γη και το άτομο. Είναι ο ολοκληρωτισμός του θεϊσμού, της ολέθριας επιρροής του επάνω στην ανθρωπότητα, της παραλυτικής επίδρασής του επάνω στη σκέψη και τη δράση, την οποία ο αθεϊσμός παλεύει με όλη τη δύναμή του.
  
  Η φιλοσοφία του αθεϊσμού έχει τη ρίζα της στη γη, σε αυτήν την ζωή• ο στόχος του είναι η χειραφέτηση της ανθρώπινης φυλής από όλα τα Θεϊκά κεφάλια, είτε είναι αυτά ιουδαϊκά, χριστιανικά, μωαμεθανικά, βουδιστικά, βραχμινιστικά, ή ότι άλλο. Η ανθρωπότητα έχει τιμωρηθεί από καιρό και μάλιστα βαριά για τη δημιουργία των Θεών• τίποτα άλλο παρά ο πόνος και οι διωγμοί αυξήθηκαν από την δημιουργία τους. Υπάρχει μόνο μια διέξοδος από αυτή τη γκάφα: Το άτομο πρέπει να σπάσει τα δεσμά που τον κρατούν στις πύλες του ουρανού και της κόλασης, έτσι ώστε να μπορέσει να αρχίσει να διαμορφώνει μέσα από την αναζωπυρωμένη και αφυπνισμένη του συνείδηση ένα νέο κόσμο επάνω στη γη.
  
  Μόνο μετά τον θρίαμβο της αθεϊστικής φιλοσοφίας στα μυαλά και τις καρδιές των ανθρώπων, θα γίνουν κατανοητές η ελευθερία και η ομορφιά της ζωής. Η ομορφιά ως δώρο από τον ουρανό έχει αποδειχθεί άχρηστη. Εντούτοις, θα γίνει η ουσία και η ώθηση της ζωής όταν μάθει το άτομο να βλέπει στη γη το μόνο ουρανό κατάλληλο για το άτομο. Ο αθεϊσμός βοηθά ήδη να ελευθερωθεί το άτομο από την εξάρτησή του στην τιμωρία και την ανταμοιβή ως θεϊκή ευκαιρία - αντίθετη για τους φτωχούς στο πνεύμα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:57

  ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Mikhail Bakunin -ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ Publish at Scribd or explore others: Politics
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 05.01.2009
• 21:28

  Η ταύτιση της «επανάστασης» με την ένοπλη βία

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 14 Αυγούστου 2003
  
  Η ταύτιση της «επανάστασης» με την ένοπλη βία
  Του Κωστή Παπαϊωάννου*
  
  Στο θέατρο της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας παίχτηκαν μέχρι σήμερα δύο πράξεις: Τέθηκε η συμβολική σύνδεση της τρομοκρατίας με την επανάσταση και παρουσιάστηκαν οι βασικοί ρόλοι. Ολοκληρώνεται τώρα με τις απολογίες και η τρίτη και τελική πράξη: Εκτίθεται η ιδεολογική «πλατφόρμα» των δύο πλευρών και ακολουθεί η επιμέτρηση της ποινής από τον από μηχανής θεό. Η όλη διαδικασία εννοήθηκε ως δράμα, αλλά εξελίχθηκε με ευθύνη της αντιτρομοκρατικής πλευράς σε κωμωδία. Απέτυχε, με άλλα λόγια, η απόπειρα να δημιουργηθεί μια σχέση-ψευδής αντίθεση αντιτρομοκρατικού και τρομοκρατικού λόγου και επομένως απέτυχε η επιχείρηση ανανέωσης του αστικού πολιτικού λόγου, που έχει φθαρεί στα χρόνια που μεσολάβησαν από το τέλος του εμφυλίου. Η επιχείρηση αυτή ήταν προορισμένη να χρεοκοπήσει. Το ερώτημα που παραμένει είναι με πόση ζημιά θα «ακουστεί» επιτέλους στην πολιτική σκηνή ο λόγος της κοινωνίας που σήμερα είναι απλά θεατής αυτής της «παράλογης» φάρσας.
  Το αρμονικό δίπολο τρομοκρατία-αντιτρομοκρατία απέκτησε ένα διπλό ρόλο, συμφωνημένο άρρητα απ' όλες τις πολιτικές τάσεις: Προσέφερε μια «γλώσσα» αντιθετικής επικοινωνίας στο χώρο της ελληνικής εξουσίας και έγινε το αμφίδρομο «κανάλι» πρόσληψης της πλανητικής εξουσίας στον ελληνικό χώρο και επιστροφής των αποτελεσμάτων του «λαλίστατου» ελληνικού εγχειρήματος στη «γλωσσικά» πάμπτωχη πλανητική εξουσία. Ως έδαφος της επιχείρησης προοριζόταν το «τηλεοπτικό ακροατήριο» και αντικείμενο της επιχείρησης ήταν η επαναφορά στο λόγο, η επανάσταση ταυτισμένη συμβολικά με την τρομοκρατία. Αυτή η ταύτιση θα υπηρετούσε ένα διπλό σκοπό: Θα επανέφερε την αναγκαία, αλλά αποβεβλημένη, από το τέλος του εμφυλίου, έννοια της επανάστασης στον πολιτικό λόγο, εμποδίζοντας την ανάπτυξη ενός επαναστατικού πολιτικού λόγου. Θα διευκόλυνε, με άλλα λόγια, την επίθεση στην επανάσταση, που παρουσιάζεται ως επίθεση στην τρομοκρατία, απαγορεύοντας την υπεράσπιση της επανάστασης, που θα φαινόταν ως υπεράσπιση της τρομοκρατίας. Φάνηκε σαν η έγκληση, για πολιτικές ευθύνες, να απευθύνθηκε προς την Αριστερά, επειδή αυτή αποτελεί την παραδοσιακή κοινωνική αντιπολίτευση. Αυτό ήταν ένα μοιραίο λάθος στρατηγικής: Ουδείς είναι δυνατόν να πιστέψει ότι η σημερινή Αριστερά αποτελεί αντιπολίτευση οποιουδήποτε είδους. Οι ηγέτες της όχι μόνο, από το 1949, αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας την επανάσταση, αλλά χρησιμοποίησαν κατά κόρο σαν όχημα για την απομάκρυνσή τους από αυτήν την ψευδή εξίσωσή της με τη βία.
  Το λάθος τακτικής ήταν η άρση της απόφασης για δημοσιότητα. Δικαιολογημένα τα στρατηγεία της επιχείρησης δείλιασαν να ρίξουν στη μάχη τη θλιβερή τηλεοπτική ιντελιγκέντσια. Αλλά προπαγάνδα χωρίς προπαγανδιστές δεν γίνεται. Η επιχείρηση, επομένως, ταύτισης της επανάστασης με την «ένοπλη βία» εξελίχθηκε σε μια τεράστια γκάφα, αναπόφευκτη αλλά μοιραία. Αναπόφευκτη διότι η επιστροφή της έννοιας «επανάσταση» στον πολιτικό λόγο είναι απαραίτητη και για την κοινωνία και για την εξουσία. Μοιραία διότι: (α) δεν δυσφήμησε την επανάσταση αλλά τους λαθρόβιους σοσιαλισμούς που θησαύρισαν ως κλεπταποδόχοι των πολιτικών ιματίων της, (β) δεν απομυθοποίησε την απούσα επαναστατική Αριστερά, αλλά την παρούσα αστικοποιημένη Αριστερά και (γ) δεν ζωντάνεψε το νεκρό πολιτικό λόγο στο χώρο της εξουσίας, αλλά προχώρησε ένα βήμα την επαναφορά του επαναστατικού λόγου που «χάθηκε» μέσα στη σύγχυση και τον ορυμαγδό της μάχης του Γράμμου.
  
  *Αρχιτέκτων, Θεσσαλονίκη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.12.2008
• 20:11

  Για τις απαρχές του ελευθεριακού ρεύματος

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Η ελευθεριακή σκέψη
  
  Μπροσούρα που εκδόθηκε στο Ναύπλιο το 2005 με τίτλο «Ο ελευθεριακός σοσιαλισμός. Για τις απαρχές του σοσιαλισμού και του ελευθεριακού ρεύματος»
  
  ΠΡΟΛΟΓΟΣ
  
  Ο σοσιαλισμός είναι αναμφισβήτητα ένα κίνημα που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την
  ανθρωπότητα μέσα στους δύο τελευταίους αιώνες. Πολλοί κοινωνικοί αγώνες, άλλοτε
  δικαιωμένοι και άλλοτε αδικαίωτοι, δόθηκαν στο όνομά του. Όμως τι πραγματικά
  εκπροσωπεί αυτό το κίνημα; Πώς πρωτοξεκίνησε και πώς κατέληξε σε αυτό που σήμερα
  αντιπροσωπεύει στις συνειδήσεις του μεγαλύτερου τμήματος των κοινωνιών; Μπορεί άραγε αυτό το κίνημα να αναβιώσει βάσει των αρχικών του στόχων ωθώντας την ανθρωπότητα προς μια διαφορετική μορφή κοινωνικής οργάνωσης αντίθετη προς τη σημερινή εξατομικευμένη, εγωκεντρική, εκμεταλλευτική και παθητική πραγματικότητα την οποία βιώνουμε;
  Σκοπός της παρούσας τύπωσης δεν είναι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, παρά η
  ιστορική και φιλοσοφική προσέγγιση της ιδέας του σοσιαλισμού μέσω μιας άλλης οπτικής γωνίας, αυτής του ελευθεριακού στοχασμού και της επιρροής αυτού πάνω στο
  σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα. Μέσα από την οποία προσέγγιση πιθανόν να
  προκύψουν κάποιες απαντήσεις - όμως κυρίως ελπίζουμε ακόμη περισσότερα ερωτήματα
  και αμφισβητήσεις στον συνολικό τρόπο σκέψης του αναγνώστη.
  Τα παρακάτω κείμενα είναι αναδημοσιεύσεις αποσπασμάτων από βιβλία και άρθρα,
  κοινωνικών στοχαστών και βασικών εκπροσώπων του ελευθεριακού ρεύματος της
  σοσιαλιστικής σκέψης. Οι συγγραφείς είναι άνθρωποι που έζησαν και έδρασαν σε περιόδους όπου το σοσιαλιστικό κίνημα ήταν μαζικότατο και η απήχησή τους ήταν αρκετά σημαντική.
  Ο Ρούντολφ Ρόκερ γεννήθηκε στη Γερμανία (1873-1958) και δούλεψε από μικρός σε
  βιβλιοθήκες ως βιβλιοθηκονόμος κάτι που του έδωσε την ευκαιρία να έρθει από νωρίς σε
  επαφή με τις φιλοσοφικές ιδέες, αλλά και να μελετήσει με άνεση την πολιτική και κοινωνική
  ιστορία.
  Δραστηριοποιήθηκε για πολλά χρόνια στο αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα της Γερμανίας
  ασκώντας μεγάλη επιρροή με τη δράση του.
  Το παρακάτω κείμενο είναι παρμένο από το βιβλίο του «Εθνικισμός και Πολιτισμός»
  (εκδόσεις Άρδην ). Μια ιστορική στις απαρχές της διαμόρφωσης της σοσιαλιστικής ιδέας με παράλληλη αναφορά στα διαφορετικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν και στους κύριους
  εκπροσώπους τους, αλλά και την καθοριστική επίδραση του ελευθεριακού ρεύματος στη
  σκέψη και τις πρακτικές της πρώτης Διεθνούς.
  
  Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ
  
  Με την ανάπτυξη του σοσιαλισμού και του μοντέρνου εργατικού κινήματος στην Ευρώπη,
  δημιουργήθηκε ανάμεσα στο λαό ένα καινούργιο πνευματικό ρεύμα, που μέχρι σήμερα δεν έχει κλείσει ακόμη ο κύκλος της δράσης του. Η μοίρα του θα επηρεαστεί αποφασιστικά από το εάν θα επικρατήσουν ανάμεσα στους ηγέτες του οι ελευθεριακές ή οι εξουσιαστικές ιδέες.
  [2]
  Οι σοσιαλιστές όλων των τάσεων συμφωνούν στο ότι η σημερινή κοινωνική οργά-νωση
  προκαλεί συνεχώς όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά δεινά και δεν μπορεί να διατηρηθεί επ’
  άπειρον. Κοινή είναι επίσης ανάμεσα σε όλες τις σοσιαλιστικές σχολές η πεποίθηση ότι μια καλύτερη οργάνωση των πραγμάτων δεν μπορεί να δημιουργηθεί μέσω αλλαγών στενής πολιτικής φύσης . αλλά μόνον μέσω μιας θεμελιώδους μεταρρύθμισης των υπαρχουσών οικονομικών συνθηκών, ότι η γης και όλα τα άλλα μέσα της κοινωνικής παραγωγής δεν μπορεί πλέον να παραμείνουν υπό την ιδιωτική ιδιοκτησία των προνομιούχων μειοψηφιών της κοινωνίας .αλλά πρέπει να τεθούν υπό την ιδιοκτησία και τη διαχείριση του συνόλου.
  Μόνον έτσι είναι δυνατόν να καταστεί επιδίωξη και σκοπός της όλης παραγωγικής
  δραστηριότητας όχι η προσδοκία του ατομικού κέρδους αλλά η ικανοποίηση των αναγκών όλης της κοινωνίας.
  Όμως, σχετικά με την ιδιαίτερη μορφή της σοσιαλιστικής κοινωνίας καθώς και σχετικά με τους δρόμους και τα μέσα πραγματοποιήσεως της, οι απόψεις των διάφορων σοσιαλιστικών τάσεων διαφοροποιούνται ευρέως .Αυτό δεν είναι παράξενο, διότι ο σοσιαλισμός, όπως και κάθε άλλη ιδέα, δεν έφθασε στους ανθρώπους μέσα από την αποκάλυψη του θεού, αναπτύχθηκε μέσα στις υπάρχουσες κοινωνικές δομές και εξαρτάται άμεσα από αυτές. Ως εκ τούτου, ήταν αναπόφευκτο οι υποστηρικτές του, να επηρεασθούν, στον έναν ή στον άλλο βαθμό από τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα της εποχής τους, που σε κάθε χώρα είχαν διαφορετικό χαρακτήρα. Η επίδραση που άσκησαν οι ιδέες του Χέγκελ στη δομή του σοσιαλισμού στη Γερμανία είναι πολύ γνωστή. Οι περισσότεροι από τους πρωτοπόρους του - ο Γκρυν, ο Ες, ο Λασσάλ, ο Μαρξ, ο Ένγκελς - προέρχονταν από τον πνευματικό κύκλο της γερμανικής φιλοσοφίας και μόνον ο Βάιτλιγκ είχε τα ερεθίσματά του από άλλη πηγή. Στην Αγγλία η διαπότιση των σοσιαλιστικών κινημάτων με φιλελεύθερες ιδέες είναι καταφανέστατη. Στη Γαλλία είναι τα πνευματικά ρεύματα της Μεγάλης Επανάστασης. Στην Ισπανία η επίδραση του πολιτικού φεντεραλισμού, που είναι αρκετά εμφανή στις αντίστοιχες σοσιαλιστικές θεωρίες των δύο χωρών. Όμως, αφ’ ης στιγμής μέσα σε ένα κοινό πολιτισμικό κύκλο σαν αυτόν της Ευρώπης, οι ιδέες και τα κοινωνικά κινήματα δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της κάθε χώρας αλλά εκ φύσεως διαχέονται και στις άλλες χώρες, είναι επακόλουθο τα κινήματα να μη διατηρούν απλώς τον καθαρά τοπικό χρωματισμό τους, αλλά να προσλαμβάνουν επίσης ποικίλα ερεθίσματα έξωθεν, τα οποία ενσωματώνονται, σχεδόν αθέατα, στη γηγενή πνευματική παραγωγή και την εμπλουτίζουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ο βαθμός στον οποίο επιβάλλονται αυτές οι έξωθεν επιρροές εξαρτάται εν πολλοίς από τη γενική κοινωνική κατάσταση. Δεν χρειάζεται παρά μόνο να θυμηθούμε την ισχυρή επίδραση της Γαλλικής Επανάστασης και την πνευματική απήχηση της στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Ως εκ τούτου, είναι καταφανές ότι ένα κίνημα σαν το σοσιαλιστικό συγκεντρώνει σε κάθε χώρα τις πιο διαφορετικές ιδέες και δεν περιορίζεται πουθενά σε μια συγκεκριμένη και ιδιαίτερη μορφή εκφράσεως.
  Ο Μπαμπέφ και η κομμουνιστική σχολή που αποδέχθηκε τις ιδέες που προήλθαν από τον
  κόσμο των ιδεών των Γιακωβίνων, που οι απόψεις τους κυριάρχησαν ολοκληρωτικά πάνω τους. Ήταν πεπεισμένοι ότι η κοινωνία θα μπορούσε να προσλάβει οποιαδήποτε επιθυμητή μορφή, αρκεί να αναλάβουν τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας του κράτους. Όπως με τη διάδοση της μοντέρνας Ρουσσωϊκής φύσης, δημοκρατίας η δεισιδαίμων πίστη στην παντοδυναμία των νόμων διείσδυσε βαθύτατα μέσα στη συνείδηση των ανθρώπων, έτσι και η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας αναπτύχθηκε. με αυτή την τάση των σοσιαλιστών, σε δόγμα θεμελιωμένο πάνω στις αρχές του Μπαμπέφ και κυρίως πάνω στην αρχή των αποκαλούμενων «ίσων». Για αυτήν την τάση το σύνολο των προβλημάτων περιεστρέφετο πρωτίστως γύρω από το πώς θα επιτευχθεί, καλύτερα και με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια, η κατάκτηση της κρατικής εξουσίας. Οι άμεσοι διάδοχοι του Μπαμπέφ στάθηκαν πιστοί στην παλαιά παράδοση, όντας πεπεισμένοι ότι οι μυστικές εταιρίες τους θα καταλάμβαναν κάποια μέρα την πολιτική εξουσία με ένα και μόνο πολιτικό κτύπημα και τότε, με τη βοήθεια μιας προλεταριακής δικτατορίας, θα καθίστατο ο σοσιαλισμός χειροπιαστή πραγματικότητα. Αλλά άνθρωποι όπως ο Λουί Μπλαν, ο Πεκέρ, ο Βιντάλ και άλλοι υποστήριξαν την άποψη ότι θα ήταν δυνατό να αποφευχθεί μια βίαιη ανατροπή, αρκεί το κράτος να κατανοούσε το πνεύμα των καιρών και να κινούνταν, με δική του πρωτοβουλία, προς την κατεύθυνση της πλήρους αναδιοργάνωσης της κοινωνικής οικονομίας.
  Αμφότερες οι τάσεις, ωστόσο, είχαν κοινή την πεποίθηση ότι ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να επιτευχθεί απλώς με τη βοήθεια του κράτους και μέσω μιας κατάλληλης νομοθεσίας. Μάλιστα ο Πεκέρ είχε ήδη ετοιμάσει για αυτόν το σκοπό ένα ολόκληρο βιβλίο νόμων, ένα είδος σοσιαλιστικού Ναπολεόντειου Κώδικα, που θα χρησίμευε ως οδηγός μιας κυβέρνησης που θα είχε το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον.
  Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι πρωτοπόροι του σοσιαλισμού κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα επηρεάσθηκαν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, από εξουσιαστικές ιδέες. Ο ευφυής Σαιν-Σιμόν κατανόησε, με μεγάλη διορατικότητα, ότι η ανθρωπότητα κατευθυνόταν προς μια περίοδο στην οποία «η τέχνη της διακυβέρνησης των ανθρώπων θα αντικαθίστατο από την τέχνη της διαχείρισης των πραγμάτων». Αλλά οι οπαδοί του εκδήλωναν έναν όλο και σκληρότερο εξουσιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν εν τέλει στην ιδέα της σοσιαλιστικής θεοκρατίας που οδήγησε στην εξαφάνιση τους από το ιστορικό προσκήνιο. Ο Φουριέ, στο «Κοινωνικό Σύστημά» του .ανέπτυξε φιλελεύθερες ιδέες θαυμαστής βαθύτητας και ακατάλυτης αξίας.
  Η θεωρία του της «ελκυστικής εργασίας «μας συγκινεί ιδιαιτέρως σήμερα, σε μια εποχή
  καπιταλιστικής «ορθολογικοποίησης της οικονομίας», ως ένα εσωτερικό φανέρωμα της
  αληθινής ανθρωπότητας. Ακόμα και αυτός, όμως, ήταν παιδί της εποχής του και, όπως ο
  Ρόμπερτ Όουεν, στράφηκε προς όλες τις πνευματικές και κοσμικές δυνάμεις της Ευρώπης, ελπίζοντας ότι θα τον βοηθούσαν να πραγματοποιήσει το σχέδιο του. Είχε ελάχιστα κατανοήσει την αληθινή φύση της κοινωνικής απελευθέρωσης και οι περισσότεροι από τους πολυάριθμους οπαδούς του ακόμη λιγότερο. Ο κομμουνισμός, τον οποίον διατύπωσε ο Καμπέ στο «Ταξίδι στην Ικαρία», ήταν διαποτισμένος με Καισαρικές και αυταρχικές ιδέες. Ο Μπλανκί και ο Μπαρμπέ ήταν Γιακωβίνοι κομμουνιστές.
  Στην Αγγλία, όπου το 1793 εμφανίστηκε η «Πολιτική Δικαιοσύνη», το βαθυστόχαστο έργο του Γκόντγουϊν, ο σοσιαλισμός της πρώτης περιόδου προσέλαβε ένα βαθύτερο ελευθεριακό χαρακτήρα από ότι στη Γαλλία, διότι ο δρόμος είχε προετοιμασθεί από τον φιλελευθερισμό
  και όχι από τη δημοκρατία, αλλά τα έργα των πρώτων Άγγλων σοσιαλιστών, του Ουίλλιαμ Τόμσον, του Τζών Γκρέυ και άλλων, παρέμειναν εντελώς άγνωστα στην Ηπειρωτική Ευρώπη. Ο κομμουνισμός του Ρόμπερτ Όουεν ήταν ένα παράξενο μείγμα ελευθεριακών ιδεών και παραδοσιακών πεποιθήσεων. Η επιρροή του στα συνδικαλιστικά και συνεταιριστικά κινήματα της Αγγλίας υπήρξε για ένα διάστημα πολύ μεγάλη, αλλά βαθμιαία έσβησε, ιδιαιτέρως μετά το θάνατό του, για να ανοίξει το δρόμο σε εντελώς πρακτικές σκέψεις, που σιγά-σιγά έχασαν εντελώς από μπροστά τους τη θέα των μεγάλων σκοπών του κινήματος.
  Ανάμεσα στους ελάχιστους κοινωνικούς στοχαστές εκείνης της περιόδου που προσπάθησαν να στηρίξουν τη σοσιαλιστική δράση τους πάνω σε ένα αληθινά ελευθεριακό θεμέλιο, ο σπουδαιότερος ήταν αναμφιβόλως ο Προυντόν. Η κριτική του στη γιακωβινική παράδοση, τα κυβερνητικά συστήματα, τη φύση της κυβέρνησης και την τυφλή πίστη στη μαγική δύναμη των νόμων και των διαταγμάτων, αποτέλεσε ένα ισχυρό απελευθερωτικό πλήγμα, του οποίου το μέγεθος δεν έχει, ακόμα και σήμερα, αναγνωρισθεί πλήρως. Ο Προυντόν κατανόησε σαφέστατα ότι ο σοσιαλισμός πρέπει να είναι ελευθεριακός, εάν πρόκειται να αποτελέσει το δημιουργό μιας καινούργιας κοινωνικής κουλτούρας. Μέσα στον Προυντόν έλαμψε η σπινθηροβόλα φλόγα μιας καινούργιας εποχής, της οποίας αυτός υπήρξε αγγελιοφόρος, έχοντας ξεκάθαρη στο μυαλό του την κοινωνική δομή της. Ήταν ένας από τους πρώτους που αντιμετώπισε την πολιτική μεταφυσική των κομμάτων με τα χειροπιαστά γεγονότα της επιστήμης. Θεωρούσε την οικονομία ως την πραγματική βάση όλης της κοινωνικής ζωής. Και αφ’ ης στιγμής κατανόησε, με μεγάλη διορατικότητα, την ευαισθησία της οικονομίας σε κάθε εξωτερικό καταναγκασμό, συνέδεσε, με λογικό τρόπο την κατάργηση των οικονομικών μονοπωλίων, με την αποβολή από την ζωή της κοινωνίας κάθε κυβερνητικού στοιχείου. Γι’ αυτόν η λατρεία του νόμου απέναντι στον οποίο όλα τα κόμματα εκείνης της περιόδου ήταν φανατικά αφοσιωμένα .δεν είχε ούτε και την ελάχιστη δημιουργική σημασία. Γνώριζε ότι σε μια κοινότητα ελεύθερων και ίσων ανθρώπων, μόνον η ελεύθερη συμφωνία μπορούσε να συνιστά τον ηθικό δεσμό των κοινωνικών σχέσεων.
  «Εσείς θέλετε λοιπόν, να καταργηθεί η κυβέρνηση;» τον ρώτησε κάποιος. «Δεν θέλετε
  καθόλου Σύνταγμα; Αλλά τότε ποιος θα διαφυλάττει την τάξη μέσα στην κοινωνία; Τι θα
  τοποθετήσετε στη θέση του κράτους; Τι στη θέση της αστυνομίας; Και τι στη θέση των
  μεγάλων πολιτικών εξουσιών;» Και ο Προυντόν απάντησε: «Τίποτε. Η κοινωνία είναι από μόνη της μια αιώνια κίνηση που δεν τελειώνει ποτέ και δεν χρειάζεται κανέναν για να της δίνει το ρυθμό. Φέρει εντός της το δικό της εκκρεμές και το δικό της αιώνιο ελατήριο. Μια οργανωμένη κοινωνία χρειάζεται ελάχιστα τόσο τους νόμους όσο και τους νομοθέτες. Οι νόμοι σε μια κοινωνία είναι σαν τις παγίδες στην κυψέλη :χρησιμεύουν μόνο για να πιάνουν τις μέλισσες».
  Ο Προυντόν κατανόησε λεπτομερώς τα αρνητικά χαρακτηριστικά του πολιτικού
  συγκεντρωτισμού και πρόβαλε ως αναγκαιότητα των καιρών του την αυτονομία των
  κοινοτήτων. Υπήρξε αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος ανάμεσα σε όλους τους μοντέρνους στοχαστές που χάραξαν στις σημαίες τους την αρχή του φεντεραλισμού . Ήταν πλήρως ξεκαθαρισμένο μέσα στο μυαλό του ότι οι άνθρωποι του καιρού του δε μπορούσαν με ένα άλμα να φτάσουν στην αναρχία, ότι δε μπορούσε να διαγραφεί, με μια κίνηση του χεριού, η πνευματική κατάσταση τους που είχε διαμορφωθεί, αργά-αργά, κατά τη διάρκεια πολλών χρόνων. Γι’ αυτό θεωρούσε την πολιτική αποκέντρωση, που βαθμιαία θα αφαιρούσε από το
  κράτος τις λειτουργίες του, ως το πιο κατάλληλο μέσο για να θέσει σε κίνηση και να
  κατευθύνει. Γι’ αυτό θεωρούσε την πολιτική αποκέντρωση, που βαθμιαία θα αφαιρούσε από το κράτος τις λειτουργίες του, ως το πιο κατάλληλο μέσο για να θέσει σε κίνηση και να κατευθύνει την κατάργηση κάθε κυβέρνησης ανθρώπου από άνθρωπο. Πίστευε ότι μια πολιτική και κοινωνική ανοικοδόμηση της Ευρώπης ως ομοσπονδίας ανεξαρτήτων κοινοτήτων, συνδεδεμένων στη βάση της ελεύθερης συμφωνίας, θα εξουδετέρωνε τη μοιραία ανάπτυξη του μοντέρνου γιγαντιαίου κράτους. Παρακινούμενος από αυτή την ιδέα, αντέταξε στις προσπάθειες του Ματσίνι και του Γαριβάλδη για πολιτική ενοποίηση την πολιτική αποκέντρωση και την ομοσπονδιοποίηση των κοινοτήτων, όντας σταθερά πεπεισμένος ότι μόνον έτσι οι ευρωπαϊκοί λαοί θα δημιουργούσαν έναν ανώτερο κοινωνικό πολιτισμό.
  Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ήταν οι Μαρξιστές αντίπαλοι του μεγάλου Γάλλου
  στοχαστή που έβλεπαν στις προσπάθειές του μια απόδειξη του «ουτοπισμού» του,
  υποστηρίζοντας ότι η κοινωνική ανάπτυξη έχει στην πραγματικότητα πάρει το δρόμο του
  πολιτικού συγκεντρωτισμού. Ωσάν αυτό να ήταν απόδειξη εναντίον του Προυντόν! Έχουν τα αρνητικά χαρακτηριστικά του συγκεντρωτισμού, τα οποία ο Προυντόν προέβλεψε και των οποίων τους κινδύνους περιέγραψε εκπληκτικότατα, εξουδετερωθεί από αυτή την ανάπτυξη; Όχι! Χίλιες φορές! Τουναντίον, από τα χρόνια του Προυντόν μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί τερατωδώς, υπήρξαν μια από τις κύριες αιτίες της καταστροφής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και αποτελούν σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την επίλυση της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Η Ευρώπη σφαδάζει από χιλιάδες σπασμούς κάτω από το σιδερένιο ζυγό μιας ανόητης γραφειοκρατίας, η οποία απεχθάνεται κάθε ανεξάρτητη δράση και που θα προτιμούσε να θέσει ολόκληρο το λαό υπό την «πατρική κηδεμονία της.
  Αυτοί είναι οι καρποί του πολιτικού συγκεντρωτισμού. Εάν ο Προυντόν ήταν φαταλιστής, θα θεωρούσε αυτή την εξέλιξη των γεγονότων ως μια «ιστορική αναγκαιότητα» και θα συμβούλευε τους σύγχρονους του να συμβιβασθούν _____μαζί της, μέχρις ότου υλοποιηθεί η περιβόητη «μεταβολή της θέσης σε άρνηση». Αλλά αυτός ήταν ένας γνήσιος αγωνιστής:
  στράφηκε εναντίον των κοινωνικών δεινών και προσπάθησε να πείσει τους σύγχρονους του να τα καταπολεμήσουν.
  Ο Προυντόν προέβλεψε όλες τις συνέπειες της τεράστιας ανάπτυξης του κράτους και
  επέστησε την προσοχή των σύγχρονων του στον απειλητικό κίνδυνο, δείχνοντάς τους
  ταυτοχρόνως, το δρόμο για την εξουδετέρωση των κοινωνικών δεινών. Δεν ήταν δική του η ευθύνη για το ότι ελάχιστοι άκουσαν τα λόγια του, που έσβησαν εν τέλει σαν φωνή εν τη
  ερήμω. Το να τον χαρακτηρίσουμε, εξ αυτού του γεγονότος, «ουτοπιστή» αποτελεί ένα
  φθηνό και ανόητο τέχνασμα .Εάν ίσχυε αυτό, τότε είναι ουτοπιστής και ο γιατρός που βάσει μιας συγκεκριμένης εξέτασης προβαίνει σε μια πρόγνωση και δείχνει στον ασθενή το δρόμο για να θεραπευτεί. Είναι ευθύνη του γιατρού εάν ο ασθενής παραμελεί τη συμβουλή του και δεν κάνει καμιά προσπάθεια για να αποφύγει τον κίνδυνο;
  Η διατύπωση των αρχών του φεντεραλισμού από τον Προυντόν ήταν μια προσπάθεια να
  αντιταχθεί, μέσω της ελευθερίας, στην αναδυόμενη αντίδραση. Η ιστορική σπουδαιότητα
  του έγκειται στο ότι άφησε το σημάδι του στο εργατικό κίνημα της Γαλλίας και των άλλων λατινικών χωρών και προσπάθησε να κατευθύνει το σοσιαλισμό στο δρόμο της ελευθερίας και του φεντεραλισμού. Η αληθινή σημασία του πνευματικού έργου του Προυντόν θα κατανοηθεί πλήρως μόνον όταν υπερνικηθεί η ιδέα του κρατικού καπιταλισμού, σε όλες τις μορφές και τα παράγωγα της. Όταν «αργότερα δημιουργήθηκε η Διεθνής Ένωση των Εργαζομένων, ήταν ακριβώς το φεντεραλιστικό πνεύμα των σοσιαλιστών των λατινικών χωρών που προσέδωσε στη μεγάλη ένωση την τεράστια σπουδαιότητα της και την κατέστησε λίκνο των μοντέρνων σοσιαλιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Η ίδια η Διεθνής ήταν ένας συνασπισμός .θεμελιωμένος σε μια φεντεραλιστική βάση .αγωνιστικών εργατικών οργανώσεων και ομάδων με σοσιαλιστικές ιδέες.
  Από τις γραμμές της εκπήγασε η μεγάλη δημιουργική σκέψη μιας κοινωνικής αναγέννησης επί τη βάσει ενός σοσιαλισμού, του οποίου η ελευθεριακή σκόπευση γινόταν όλο και σαφέστερη στα διαδοχικά συνέδρια της και του οποίου η σπουδαιότητα u963 στην πνευματική ανάπτυξη του μεγάλου εργατικού κινήματος υπήρξε μέγιστη. Αλλά ήταν σχεδόν αποκλειστικά, οι σοσιαλιστές των λατινικών χωρών που εμπνεύσθηκαν από αυτές τις ιδέες και τους εμφύσησαν ζωή. Ενώ οι σοσιαλδημοκράτες εκείνης της χρονικής περιόδου θεώρησαν το «λαϊκό κράτος» ως το πολιτικό ιδεώδες του μέλλοντος και αναπαρήγαγαν τοιουτοτρόπως, την αστική παράδοση του Γιακωβινισμού, οι επαναστάτες σοσιαλιστές τωνλατινικών χωρών κατανόησαν με σαφήνεια ότι η νέα σοσιαλιστική οικονομική τάξη απαιτεί επίσης, προκειμένου να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα και μια καινούργια μορφή πολιτικής οργάνωσης .Κατανόησαν επίσης ότι αυτή η μορφή κοινωνικής οργάνωσης δεν είχε τίποτα το κοινό με το υπάρχον κρατικό σύστημα, αλλά αντιθέτως, απαιτούσε την ιστορική διάλυση του. Έτσι αναπτύχθηκε μέσα στους κόλπους της Διεθνούς η ιδέα της κοινής διεύθυνσης του συνόλου της παραγωγής και της κατανάλωσης από τους ίδιους τους εργαζόμενους ενωμένους σε ελεύθερες οικονομικές ομάδες, διασυνδεδεμένες με τη σειρά τους, επί τη βάσει του φεντεραλισμού, ενώ ταυτοχρόνως θα ανετίθετο στους ίδιους τους εργαζόμενους και η πολιτική διοίκηση των κοινοτήτων. Κατά αυτόν τον τρόπο, σκόπευε η Διεθνής να αντικαταστήσει την κάστα των κατεστημένων κομμάτων και των επαγγελματιών πολιτικών από ειδήμονες χωρίς προνόμια, να αντικαταστήσει την πολιτική εξουσία του κράτους από μια ειρηνική οικονομική τάξη θεμελιωμένη στην ισότητα των συμφερόντων και την αμοιβαία αλληλεγγύη των ελεύθερα ενωμένων ανθρώπων.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 21.12.2008
• 20:48

  MΠΕΡΚΜΑΝ - Το Αλφαβητάρι του Αναρχισμού

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Μπέρκμαν - Το Αλφαβητάρι του Αναρχισμού Publish at Scribd or explore others:
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 16.11.2008
• 00:23

  Τόμας Τζέφερσον, 1743-1826 (Thomas Jefferson)

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  
  «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι: ο Δημιουργός τους έχει προικίσει με ορισμένα αναφαίρετα δικαιώματα. Ανάμεσα στα δικαιώματα αυτά συγκαταλέγονται η ζωή, η ελευθερία και η αναζήτηση της ευτυχίας. Οι κυβερνήσεις ιδρύονται για να εγγυώνται αυτά τα δικαιώματα και η εξουσία τους απορρέει από τη συναίνεση των κυβερνωμένων».
  
  Ο Τόμας Τζέφερσον γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1743 στο Σάντγουελ, της Βιρτζίνια. Ο πατέρας του, Πίτερ Τζέφερσον, ήταν άνθρωπος που αγαπούσε τη ζωή της υπαίθρου και αφιέρωνε το χρόνο του στην αξιοποίηση της φυτείας του. Η μητέρα του, Τζέιν Ράντολφ, ανήκε σε μια από τις πιο παλιές και εύπορες οικογένειες της Βιρτζίνια. Λόγω της συγγένειας με τους Ράντολφ, οι Τζέφερσον έγιναν κοινωνικά αποδεκτοί, και ανήκαν στην αριστοκρατία της Βιρτζίνια, χωρίς να είναι ιδιαίτερα εύποροι. Ο νεαρός Τόμας ήταν ο πρώτος από τα αγόρια, και όταν ο Πίτερ πέθανε το 1757, αφήνοντας σχεδόν φτωχή την οικογένεια, ο νεαρός Τόμας έγινε αρχηγός της οικογένειας. Ο πατέρας του ωστόσο πίστευε στην πρόοδο και είχε καταφέρει να ωθήσει το νεαρό Τόμας στις σπουδές.
  
  Από το 1760 έως το 1762 κάνει σπουδές στο κολέγιο Γουλιέλμου και Μαρίας, στο Γουίλιαμσμπεργκ, που ήταν και το μοναδικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στο Νότο. Εκεί γνωρίζει ένα σκοτσέζο μαθηματικό, τον Γ. Σμολ, πνευματικό δάσκαλο των διαφωτιστών, από τον οποίο επηρεάστηκε ως προς τις νέες ιδέες του. Αυτή την περίοδο της ζωής του στο Γουίλιαμσμπεργκ, ο Τζέφερσον γνώρισε την κοσμική ζωή της βρετανικής αποικίας, απέκτησε κοινωνικότητα, μπήκε στα πιο εσωτερικά πράγματα της αποικιακής κυβέρνησης και άρχισε να μαθαίνει βιολί. Εκεί γνώρισε και το νομοδιδάσκαλο Τζορτζ Γουίθ, που τον επηρέασε να ασχοληθεί με τα νομικά.
  
  Όταν τέλειωσε τις σπουδές του, γράφτηκε στη νομική σχολή του Γενικού Δικαστηρίου της Βιρτζίνια. Στην ουσία, η Νομική ήταν το σκαλοπάτι για να ασχοληθεί με την πολιτική, όπως άλλωστε οι περισσότεροι πατέρες της αμερικανικής δημοκρατίας.Η πολιτική καριέρα του Τζέφερσον ξεκινά το 1769 με την είσοδό του στη Βουλή των Αστών, σαν αντιπρόσωπος της κομητείας του Άλμπεμαρλ. Εκτός από την πολιτική και τη δικηγορία ο Τζέφερσον αγαπούσε τη ζωή στην ύπαιθρο, τη φύση, τη γεωπονία. Άλλωστε είχε μεγαλώσει στη φυτεία στο Σάντγουελ, την οποία και είχε κληρονομήσει. Εκεί διάλεξε μια περιοχή που ονόμασε Μοντισέλο (μικρό βουνό), για να εκφράσει την αγάπη του για την αρχιτεκτονική, επηρεαζόμενος από τα πρότυπα του ιταλού αρχιτέκτονα της αναγέννησης Παλάντιο, που είχε εκδώσει το 1570 το έργο «Τέσσερα Βιβλία», τη Βίβλο όλων των οπαδών του κλασικισμού.
  
  Το Μοντισέλο ολοκληρώθηκε μετά την επιστροφή του Τζέφερσον από τη Γαλλία και ήταν κατασκευασμένο πάνω σε κλασσικά πρότυπα. Το 1770 άρχισε μια αντιπαλότητα ανάμεσα στους βρετανούς στρατιώτες και στους αμερικανούς αποίκους, η οποία ήταν πιο έντονη στη Βιρτζίνια και στην Μασαχουσέτη. Τό 1774 σαν μέλος της Βουλής των Αστών ο Τζέφερσον συνέταξε το 1ο γνωστό του κείμενο, τη «Συνοπτική Έκθεση των Δικαιωμάτων της Βρετανικής Αμερικής», όπου υπερασπίζεται τα δικαιώματα που είχαν οι άποικοι να ακούγονται. Το 1775, με τη μάχη του Λέξινγκτον και του Κόνκορντ κοντά στη Βοστώνη, ξεκινά η ρήξη ανάμεσα στους Βρετανούς και τους Αμερικάνους. Στο ηπειρωτικό Κογκρέσο, στη Φιλαδέλφεια το 1776, παρευρίσκονταν δεκατρείς αντιπρόσωποι των αποικιών, οι οποίες είχαν γίνει κυρίαρχες πολιτείες. Ο Τζέφερσον αντιπροσώπευσε τη Βιρτζίνια. Δημιουργήθηκε μια επιτροπή για να ετοιμαστεί μια διακήρυξη, και αυτή πρότεινε στον Τζέφερσον να τη συντάξει. Εκείνος χρειάστηκε τρεις βδομάδες για να γράψει το κείμενο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, που έγινε αποδεκτό από το Κογκρέσο στις 4 Ιουλίου του 1776.
  
  Στη συνέχεια, άντρες της επιτροπής, όπως ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο Τζον Άνταμς, συμμετείχαν στη διαμόρφωση του, το σμίκρυναν, το έκαναν πιο ήπιο, και κάποια κομμάτια τα αφαίρεσαν, όπως ένα απόσπασμα με το οποίο έριχναν στο βασιλιά της Αγγλίας την ευθύνη για το καθεστώς της δουλείας. Γι’ αυτό θεωρείται ακόμα αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς, αλλά η βάση του κειμένου ανήκει στον Τζέφερσον. Για τον ίδιο τον Τζέφερσον, από τότε κόβονται οι δεσμοί του με τη βασιλεία. Μετά το συνέδριο της Φιλαδέλφειας το 1776 και μέχρι το τέλος του πολέμου της Ανεξαρτησίας ο Τζέφερσον εξαφανίζεται από την εθνική πολιτική σκηνή και επιστρέφει στη Βιρτζίνια, όπου ήταν εισηγητής σημαντικών μεταρρυθμίσεων.
  
  Μέσα από αυτές βλέπουμε το διαφωτιστικό πνεύμα από το οποίο χαρακτηριζόταν. Πίστευε ότι η εκκλησία δεν πρέπει να έχει σχέση με το κράτος, αλλά αντιμετώπισε μεγάλη αντίδραση. Μέχρι τότε η μισθοδοσία των ιερέων της Αγγλικανικής εκκλησίας ήταν από τα χρήματα των φορολογουμένων. Συνέταξε επίσης το νόμο για την ανεξιθρησκεία, που θα ψηφίστηκε αργότερα, όταν ο Τζέφερσον ήταν στο Παρίσι. Πρότεινε μεταρρύθμιση στο κληρονομικό σύστημα, που μέχρι τότε ήταν βασισμένο στην αριστοκρατική αγγλική παράδοση και υπήρχε άνιση διανομή της κληρονομιάς. Άλλη μεταρρύθμιση ήταν αυτή που αφορούσε το δικαστικό σύστημα και την απονομή της δικαιοσύνης. Πρότεινε μάλιστα την κατάργηση της θανατικής ποινής επηρεασμένος από τον Μπεκαρία, διάσημο νομικό και γνωστό για το έργο του «Εγκλήματα και τιμωρίες». Δεν κατάφερε άμεσα κάτι, αλλά έθεσε το σπόρο για αλλαγές.
  
  Σαν φωτισμένος της εποχής του, ενδιαφερόταν άμεσα για την παιδεία και πίστευε ότι έπρεπε να καταπολεμηθεί ο αναλφαβητισμός. Γι’ αυτό πρότεινε εκπαίδευση τριών βαθμίδων και ήταν υπέρμαχος της άποψης ότι τα παιδιά έπρεπε να μάθουν αρχαίες γλώσσες, όπως λατινικά και ελληνικά, αλλά και διάφορες επιστήμες, γιατί έτσι η διαμόρφωση του σύγχρονου ανθρώπου θα ήταν πιο ολοκληρωμένη. Το πρόγραμμα που πρότεινε ήταν τόσο επαναστατικό, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με το αντίστοιχο της Γαλλικής επανάστασης. Το 1780 εκλέγεται μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας στη Φιλαδέλφεια. Το 1783 εκλέγεται αντιπρόσωπος της Βιρτζίνια στο Κογκρέσο στη Φιλαδέλφεια και συνεχίζει με τις ριζοσπαστικές νομοθετικές προτάσεις του. Πρότεινε το νεοσύστατο κράτος να κόψει δικό του νόμισμα, βασισμένο στη δεκαδική διαίρεση, όπως και την επέκταση των πολιτειών προς τη δύση.
  
  Στη βουλευτική περίοδο του Τζέφερσον δεν έγινε καμιά αλλαγή. Αυτές ήρθαν λίγο αργότερα, με τη δημιουργία του δολαρίου σαν εθνικό νόμισμα αλλά και την ανάπτυξη των μελλοντικών πολιτειών. Άλλος σημαντικός σταθμός στη ζωή του Τζέφερσον ήταν ο διορισμός του στη Γαλλία σαν υπουργός. Όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του, «το Κογκρέσο αποφάσισε να διορίσει έναν υπουργό, υφιστάμενο του κ. Άνταμς και του Δόκτορα Φραγκλίνου, για να διαπραγματευτεί τις εμπορικές συνθήκες με τα ξένα κράτη». Ωστόσο, το Μάρτιο του 1785 ο Τζέφερσον αντικαθιστά τον Φραγκλίνο και παρουσιάζεται στο Λουδοβίκο ΙΣΤ. Κατά τη διάρκεια της διπλωματικής του αποστολής στη Γαλλία, προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις ανάμεσα στη Γαλλία και τις Ηνωμένες πολιτείες, γιατί σαν εκφραστής των Διαφωτιστών αλλά και οπαδός της φιλελεύθερης οικονομίας - που εφευρέθηκε από τον Άνταμ Σμιθ - πίστευε ότι η κατάργηση των συνόρων θα διευκόλυνε τις εμπορικές συναλλαγές προς όφελος όλων. Αυτός ήταν ένας λόγος που έκανε αρκετά ταξίδια στην Ολλανδία, στις κάτω Χώρες , στην περιοχή του Ρήνου, στην Ιταλία.
  
  Ακόμη, πίστευε στις αξίες και τα ιδεώδη τόσο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όσο και της αρχαίας Ελλάδας. Για την αρχαία Ελλάδα έλεγε: «Είμαστε όλοι υποχρεωμένοι στους αρχαίους Έλληνες για το ΦΩΣ εκείνο που μας οδήγησε μακριά από το σκοτάδι»
  
  Κατά τη διαμονή του στο Παρίσι συναναστρεφόταν μεγάλους στοχαστές της εποχής, όπως το Λαβουαζιέ, το Μπιφόν, τον πιο επιφανή από τους φυσιολάτρες, την πρώην ηγερία του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, τον Βολνέ, που τον μύησε στην Αιγυπτιολογία, το γιατρό Καμπανί, που είχε γράψει το «Σχέσεις μεταξύ της Φυσικής και Ηθικής Υπόστασης του Ανθρώπου», το γάλλο φιλόσοφο Ντεστί ντε Τρασί, που είχε γράψει ένα δοκίμιο σχετικά με το «Πνεύμα των Νόμων» του Μοντεσκιέ. Ακόμη συναναστρεφόταν με το δούκα ντε Λα Ροσφουκό, ο οποίος ήταν υποστηρικτής και μεταφραστής του βιβλίου «Τα συντάγματα των 13ων Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής». Αυτό εκδόθηκε το 1783 και είχε μεγάλη απήχηση τους πολιτικούς αναθεωρητές της εποχής, γιατί είχε μια πλήρη καταγραφή των ιδεών των Διαφωτιστών.
  
  Ο Τζέφερσον υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, στο Παρίσι, των γεγονότων της εκπνοής του παλαιού καθεστώτος και της έναρξης της Γαλλικής επανάστασης. Έζησε και την κατάληψη της Βαστίλης. Όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, «βρισκόμουν σε επαφή με τους αρχηγούς πατριώτες της Εθνοσυνέλευσης. Επειδή προερχόμουν από μια χώρα που έχει περάσει από ανάλογες μεταρρυθμίσεις, μου εμπιστεύονταν τις σκέψεις τους». Με μερικούς από αυτούς, όπως ο Λαφαγιέτ ή ο Λα Ροσφουκό, ήταν και προσωπικοί φίλοι. Όταν αναγγέλθηκε η σύγκληση των Γενικών Τάξεων, ο Τζέφερσον αναδείχτηκε σε άνθρωπο με σημαντικό ρόλο για τη διαμόρφωση της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
  
  Τον Ιούλιο του 1789 ο Λαφαγιέτ έδωσε στην Εθνοσυνέλευση ένα σχέδιο της «Ευρωπαϊκής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη», που ήταν αποτέλεσμα των συναντήσεων με τον Τζέφερσον. Γενικότερα, ο Τζέφερσον επηρέασε τις προτάσεις τόσο για τη νομοθετική εξουσία όσο και για το Σύνταγμα που προτάθηκε. Η προσφορά του στη Γαλλία ήταν σημαντική, γι’ αυτό και από το 1801 ήταν μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας. Ο Τζέφερσον έφυγε από το Παρίσι το Σεπτέμβριο του 1789. Με την επιστροφή του στην Αμερική του έγινε πρόταση, από τον Τζορτζ Ουάσιγκτον, να γίνει υπουργός των Εξωτερικών, ένα από τα πέντε μέλη της κυβέρνησης της χώρας. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα που τον οδήγησε στη συνέχεια στην ανάληψη της προεδρίας από το 1801 έως το 1809. Ήταν ο τρίτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
  
  Επίσης ήταν πρόεδρος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας από το 1797 έως το 1814. Ο Τζέφερσον πέθανε στις 4 Ιουλίου του 1826, σχεδόν μισό αιώνα μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Στη Νότια Ντακότα των Η.Π.Α, υπάρχει το μνημείο των τεσσάρων προέδρων (Τζορτζ Ουάσινγκτον, Τόμας Τζέφερσον, Θεόντορ Ρούζβελτ και Αβραάμ Λίνκολν) που σμιλεύτηκαν σε γρανίτη στο βουνό Ράσμορ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 24.10.2008
• 20:34

  Σ.Ε.Κ.Π.Α.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  ΕΡ: Ποιά η σταση σας απεναντι στην ιδιοκτησια; Σημερα, η ιδιοκτησια των Μεσων Παραγωγης Πλουτου (ιδιωτικα νοσοκομεια, ορυχεια, βιομηχανιες κτλ) ανηκει στους λεγομενους Καπιταλιστες. Ποια η αποψη για αυτη την κατασταση;
  
  Κοινοβουλευτικη δημοκρατια, αποτελει ή όχι, ενα παγιωμενο συστημα υποστηριξης του μεγαλου κεφαλαιου;
  
  O ''τριτος δρομος'', που αναφέρεται στο site: www.liberalsocialism.wordpress.com όπου περιγράφετε το ιδεολογικό σας profil, σχετιζεται με τον τριτο δρομο του Μπλερ;
  
  ΑΠ: H ιδιοκτησία των Μέσων Παραγωγής Πλούτου μπορεί να συνεχίσει να ανήκει σε ιδιώτες, αρκεί το κράτος να ορίσει το κατάλληλο πλαίσιο λειτουργίας των ιδιωτικών επιχειρήσεων και διαχείρισης του παραγόμενου πλούτου, ώστε η ανακατανομή του να διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή και ευημερία και παράλληλα να είναι αδύνατη η συγκέντρωση του πλούτου σε μεμονωμένα άτομα - επιχειρήσεις. Το ίδιο το κράτος δύναται να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, χωρίς να είναι απαραίτητη η δημιουργία κρατικών μονοπωλίων. Μπορεί δηλ. το ίδιο το κράτος να είναι πηγή παραγωγής πλούτου.
  Με τη μορφή που έχει πάρει στις μέρες μας η διαχείριση του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο και την έννοια που δίδει η αγορά σήμερα στη λέξη καπιταλισμός, φιλελευθερισμός και καπιταλισμός δεν είναι πλέον συμβατές έννοιες. Και μόνο σε οικονομικό επίπεδο να σταθούμε στην έννοια του φιλελευθερισμού, συνάγεται το συμπέρασμα πως το παγκόσμιο καπιταλιστικό μας σύστημα λειτουργεί πολύ έξω από το φιλελεύθερο μοντέλο.
  Η άμεση δημοκρατία, η οποία είναι και τελικά το ζητούμενο, μάλλον σαν μετεξέλιξη της αντιπροσωπευτικής πρέπει να τη δούμε. Το γεγονός πως μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ανάλογο παράδειγμα εξηγεί και το φαινόμενο πως μετά από τόσα χρόνια ιδεολογικών και πολιτικών αναζητήσεων καταλήξαμε να εφαρμόζουμε συστήματα διακυβέρνησης που τείνουν στη δικτατορία των μονοπωλίων. Ο πλούτος, συγκεντρωμένος στα χέρια λίγων, επιβάλει τρόπους διακυβέρνησης που προσομοιάζουν σε διάφορες μορφές δημοκρατίας, αλλά που απέχουν πολύ από αυτή. Αυτό επιτυγχάνεται διότι το κεφάλαιο ελέγχει παράλληλα τόσο τη διαχεόμενη γνώση, όσο και το τρόπο που αυτή μεταφέρεται στους πολίτες. Να μην αναφερθώ και στο θέμα της ελεγχόμενης διάχυσης της πληροφορίας και πως αυτή επηρεάζει τις εξελίξεις.
  Ζούμε σε ένα κόσμο που δυστυχώς το ζήτημα της ελευθερίας ξαναμπαίνει επιτακτικά ως ζητούμενο, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
  Υ.Γ. Ο ‘’τρίτος δρόμος’’ σχετίζεται με τις απόψεις που είχε διατυπώσει ο Άντονι Γκίντενς, στο βιβλίο του «Ο Τρίτος Δρόμος: Η ανανέωση της Σοσιαλδημοκρατίας». Το πώς αυτές οι απόψεις υιοθετήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν από τους Άγγλους Εργατικούς είναι άλλο ζήτημα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 20.10.2008
• 22:44

  Σ.Ε.Κ.Π.Α.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Μας έκαναν την παρακάτω ερώτηση:
  
  συμφωνα με τον φιλελευθερο σοσιαλισμο, ποια η σταση σας απεναντι στην ιδιοκτησια των μεσων παραγωγης πλουτου;
  Πολυ λιγοι ειναι εναντια στην αφηροιμενη εννοια της δημοκρατιας. Ομως εσεις, τι πιστευεται για αυτη; ο κοινοβουλευτισμος ειναι μια δημοκρατικη διαδικασια πιστευτε;
  Τί έγινε;! Δεν σας καλύπτει πλέον το κόμμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και θέλετε να αναζητήσετε αλλού πρωτιές;!
  
  και απαντήσαμε:
  
  Πιστεύουμε και ενισχύουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία. Το πλαίσιο βέβαια μέσα στο οποίο λειτουργεί ο ιδιωτικός τομέας ορίζεται από το κράτος. Ο στόχοι είναι:
  a) Να αποφεύγεται η δημιουργία μονοπωλίων σε οποιοδήποτε τομέα οικονομικής δραστηριότητας,
  β) Να εξασφαλίζεται πως η αναδιανομή του μερίσματος που υποχρεωτικά θα αποδίδουν οι επιχειρήσεις στο κράτος, θα διαχειρίζεται με τρόπο ώστε να διατηρείται η κοινωνική συνοχή.
  γ) Σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, η ασφάλιση και γενικότερα σε ζητήματα κοινωνικής πρόνοιας, το κράτος είναι υποχρεωμένο να παρέχει υπηρεσίες σε όλους τους πολίτες δωρεάν και σε επίπεδο τέτοιο ώστε να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωση. Αυτό δεν σημαίνει πως στηρίζουμε τα κρατικά μονοπώλια. Στηρίζουμε το δημόσιο τομέα και τις δημόσιες επιχειρήσεις, αναβαθμίζουμε τις υπηρεσίες που προσφέρει το κράτος στους πολίτες, αλλά γενικά είμαστε εναντίων σε κάθε είδους μονοπώλιο.
  
  Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένα μεταβατικό στάδιο στο δρόμο προς την απόλυτη δημοκρατία. Το επόμενο βήμα είναι η συμμετοχική δημοκρατία σε μια κοινωνία υπεύθυνων πολιτών. Όσο αυξάνεται η ποιότητα σκέψης των πολιτών, όσο αυξάνεται η αυθόρμητη διάθεση συμμετοχής στα κοινά, τόσο ευκολότερο είναι να περάσουμε σε συνθήκες πραγματικής δημοκρατίας. Εδώ ο ρόλος της εκπαίδευσης χαρακτηρίζεται κομβικός. Συνεπώς πρωταρχικά απαιτείται ριζική αναδιάρθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα, ώστε στο μεσοπρόθεσμο μέλλον να εξυπηρετηθούν οι παραπάνω στόχοι. Οι νέες τεχνολογίες επίσης μπορούν να βοηθήσουν στο πλάτεμα της δημοκρατίας.
  
  [liberalsocialism.wordpress.com] )
  
  Στη παρούσα φάση λοιπόν μας καλύπτει το ΠΑΣΟΚ. Περιμένουμε όμως τα λόγια να γίνουν πράξη γιατί η ανοχή μας έχει τελειώσει. Επίσης φίλε opyrgos θα θέλαμε να σημειώσεις το εξής: Σημασία δεν έχει τι λέει ο καθένας ή ποιά ιδεολογία ευαγγελίζεται, σημασία έχει τί κάνει.
  Πολλοί δηλώνουν σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αριστεροί, φιλελεύθεροι, αναρχικοί, ελευθεριστές. Το ζήτημα είναι πως ζουν και τί κάνουν για αυτό που πιστεύουν.
  
  Τέλος, είναι γεγονός πως σήμερα, μόνο μέσα από το ΠΑΣΟΚ μπορεί να προκύψει ενναλακτική πρόταση που να μπορεί να μεταφραστεί αυτόματα και σε πρόταση διακυβέρνησης. Κι επειδή το ζητούμενο είναι να βελτιωθούν οι συνθήκες καθημερινής διαβίωσης άμεσα το στηρίζουμε. Αν αποτύχει τότε ίσως πραγματικά πρέπει να σκεφτούμε την ενεργοποίηση της Σ.Ε.Κ.Π.Α.
  
  ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΣΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 19.10.2008
• 19:40

  Σ.Ε.Κ.Π.Α.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΣΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ
  
  Η νέα ουμανιστική πολιτική σέκτα.
  
  Όσοι συμφωνούν ας επικοινωνήσουν στο:
  
  liberalsocialism@yahoo.com
  
  για να δούμε πως θα το οργανώσουμε.
  
  Όσο για το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο ας επισκεφθούν το blog:
  
  http://liberalsocialism.wordpress.com/
  
  και το group ΄΄Ο ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ΄΄:
  
  http://www.facebook.com/group.php?gid=24304755790
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 13.10.2008
• 21:37

  Υπαρκτός Καπιταλισμός.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Παίδες πάει το δούλεμα σύννεφο.
  
  Οι πολίτες ζητάνε αυξήσεις, το κράτος απαντά δεν έχουμε.
  
  Οι πολίτες ζητάνε χρήματα για τη στήριξη του κοινωνικού κράτους, απαντάνε δεν έχουμε.
  
  Οι πολίτες ζητάνε χρήματα για τη παιδεία, το πολιτισμό, για τη νέους εργαζόμενους, το κράτος απαντά δεν έχουμε.
  
  Μα αφού δεν έχουνε, που τα βρίσκουνε τώρα και στηρίζουνε ένα σύστημα που καταρρέει;
  
  Δε ζούμε ούτε σε συνθήκες σοσιαλισμού, ούτε σε συνθήκες καπιταλισμού.
  
  Ζούμε σε συνθήκες ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.10.2008
• 13:06

  ΕΡΤ ΚΑΙ ΔΕΗ

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Που δίνει τα λεφτά μας η ΕΡΤ και τι διαδικασία μπορείτε να
  ακολουθήσετε για να μην πληρώνετε ΕΡΤ μέσω της ΔΕΗ (προωθήστε...)
  
  
  
  H διοίκηση της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης, ανακοίνωσε με
  περηφάνια την συμφωνία της με τις 2 κατά τεκμήριο κορυφαίες Ελληνικές
  ποδοσφαιρικές ομάδες, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, για την
  εξασφάλιση των
  τηλεοπτικών τους δικαιωμάτων. Ο Ολυμπιακός συμφώνησε στα 14,5
  εκατομμύρια Εύρο για την περίοδο 2006-2008, ενώ ο Παναθηναϊκός
  (σύμφωνα με δημοσιογραφικές πήγες) στα 16 εκατομμύρια Εύρο για το
  διάστημα 2007-2010. Η
  είδηση μάλιστα επικοινωνηθηκε από τους κρατικούς τηλεοπτικούς &
  ραδιοφωνικούς σταθμούς ως ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ της ΕΡΤ & απαρχή μιας νέας
  εποχής για το αθλητικό τμήμα της.
  
  Τι σημαίνει αυτό για σένα αγαπητέ Έλληνα πολίτη, ποδοσφαιρόφιλε ή μη?
  
  Σημαίνει ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ότι καλείσαι να ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ 30,5 εκατομμύρια Εύρο
  (και κάτι ψιλά), ήτοι 10,4 δις δραχμουλες , στην επόμενη 3ετια. Λεφτά
  τα οποία η (ήδη υπερχρεωμένη απο υπεράριθμο προσωπικό κ τηλεοπτικά
  πανηγυρακια) ΕΡΤ δεν υπάρχει περίπτωση να βρει από άλλους πόρους, πλην
  των μηνιαίων εισφορών σου!!
  
  Την στιγμή που ο ΑLPHA (ιδιωτικός σταθμός με πλήρως οργανωμένο τμήμα
  πώλησης διαφημιστικού χρόνου) κατάφερε φετος να εισπράξει λιγότερα
  απο 2,3 εκατομμύρια Εύρο για τα αντίστοιχα παιχνίδια του Ολυμπιακού
  (περιπου 145.000 Ευρω ανα παιχνίδι), η ΕΡΤ καλείται να εισπράξει τα
  υπερτριπλασια απλά για να μην ζημιωθεί!!!
  Δηλαδη 485.000 Ευρω ανα αναμετάδοση, κάτι πρακτικώς αδύνατον με βάση
  το κοστος μοναδας του τηλεοπτικού χρονου + την διάρκεια της
  αναμετάδοσης. Τα ίδια φυσικα θα ισχυσουν και για το πακετο του
  Παναθηναϊκού.
  
  Σημειωτέον οτι ο ανταγωνιστής της ΕΡΤ στα δικαιώματα του Ολυμπιακού
  (ALPHA ) προσέφερε λιγότερα απο 5 εκατομμύρια Ευρω....με άλλα λογια, η
  ΕΡΤ προσέφερε 45% περισσοτερα απο τον ανταγωνιστη, χωρις ΚΑΝΕΝΑΝ
  ΠΡΟΦΑΝΗ ΛΟΓΟ για την μεγαλη αυτη διαφορα....
  
  Η φράση-κλισε 'κοινωνική πρόκληση' σε περιόδους ανέχειας & ανεργειας,
  μάλλον ωχρια...
  
  Ο κ. Παναγοπουλος - προεδρος/τσαρος/αυτοκρατωρ της ΕΡΤ- δηλωσε οτι
  ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για τις αντιδρασεις των πολιτών (βλ. έμμεσων μισθοδοτων) και
  οτι 'το σχέδιο ανάτασης της ΕΡΤ θα προχωρήσει με καθε κόστος!'
  
  Καθε κόστος λοιπον? ΝΟ PROBLEM mister . Γιατί εγω ΔΕΝ προτίθεμαι να
  χρηματοδοτήσω το γαϊτανάκι δημοσιων σχεσεων σας αγαπητέ κυριε Τζεγκις
  Χαν-καναλαρχη. ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΛΗΡΩΝΩ ΣΥΝΔΡΟΜΗ: size=2>
  
  Η διαδικασία που μπορεί κάποιος να ακολουθήσει για να ΜΗΝ πληρώνει την ΕΡΤ
  μέσω λογαριασμού της ΔΕΗ έχει να κάνει με την άρνηση αναγνώρισης χρέους.
  Δηλαδή: εάν κάποιος σου χρεώνει μια υπηρεσία ή ένα προϊόν που εσύ δεν
  θέλεις να χρησιμοποιήσεις ( π.χ. τηλεοπτικό πρόγραμμα) μαζί με μια
  υπηρεσία που αποδέχεσαι και χρησιμοποιείς (π.χ. ηλεκτρικό ρεύμα) με
  ένα ενιαίο τιμολόγιο, λογαριασμό ή οτιδήποτε μπορείς να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ να
  πληρώσεις ΜΟΝΟ το δεύτερο. Σε περίπτωση που ο πιστωτής δεν δεχτεί την
  πληρωμή, πηγαίνεις στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και ΚΑΤΑΘΕΤΕΙΣ
  μόνο το ΠΟΣΟ της υπηρεσίας που αποδέχεσαι (ηλεκτρικό ρεύμα) και όχι το
  υπόλοιπο..
  
  Το ΤΠκΔ ενημερώνει τον πιστωτή για την κατάθεσή σας και αυτός δεν έχει
  πλέον δικαίωμα να απαιτεί αυτά τα χρήματα (οπότε και να σου κόψει το
  ρεύμα). Το υπόλοιπο ποσό ΜΠΟΡΕΙ να το διεκδικήσει δικαστικά!
  
  ΚΙ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ.
  
  ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΝΑ «ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ» ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ.
  
  ΕΝΑ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ και ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ!
  
  ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΘΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ. ΚΟΦΤΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΝΑ ΣΤΡΩΣΟΥΝ.....ΝΑ
  ΔΩ ΜΕΤΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΤΑΣΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ ΦΟΥΚΑΡΑ .
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.09.2008
• 20:50

  Η πολιτική των ίσων ευκαιριών, η πολιτική του μέλλοντος…

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  ΄΄Όλοι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν την ίδια επιτυχία στη ζωή τους ανεξαρτήτως φύλλου, εθνικότητας, οικογένειας, οικονομικού ή κοινωνικού περίγυρου. Αυτός είναι ο επόμενος ιστορικός στόχος΄΄, υποστηρίζει ο John Roemer, αμερικανός οικονομολόγος και πολιτικός φιλόσοφος, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Yale.
  Μετά από τα επεισοδιακά φοιτητικά του χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Berkley, ως δυναμικό μέλος του ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος της εποχής, έγινε σύντομα γνωστός με το συγγραφικό του έργο ως ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές οικονομολόγους, παρ΄ ότι στη πορεία της καριέρας του δέχθηκε σκληρή κριτική από τους παραδοσιακούς μαρξιστές. Πλέον θεωρεί τον εαυτό του εξισωτιστή και όχι μαρξιστή. Το βασικό ερώτημα που τον απασχολεί είναι το πώς θα μπορούν να προστατευτούν οι λιγότερο τυχεροί από την ανισότητα που αποτελεί χαρακτηριστικό των σύγχρονων φιλελεύθερων οικονομιών. Ζήτημα που όπως επισημαίνει πρέπει να αντιμετωπιστεί πρακτικά κι όχι θεωρητικά όπως γίνεται μέχρι τώρα.
  Το όχημα για τις ίσες ευκαιρίες είναι κατ΄ αρχάς η πρόσβαση στην εκπαίδευση. Το κράτος πρέπει να δαπανήσει περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση ενός παιδιού που μεγαλώνει με γονείς που είναι για παράδειγμα, λιγότερο μορφωμένοι από άλλους.
  Ο John Roemer προτείνει έναν αλγόριθμο για το πώς μπορούν να σχεδιαστούν πολιτικές ίσων ευκαιριών, χωρίς να επηρεάζεται η δημιουργία πλούτου. Δεύτερο βήμα είναι η καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού και τρίτο η προστασία του περιβάλλοντος, ώστε τα παιδιά μας να κληρονομήσουν ίδια ποιότητα διαβίωσης με εμάς.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 30.08.2008
• 22:19

  Νέος ΄΄κεφαλικός΄΄ φόρος!!!

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Εκτός από τις αυξήσεις στα τρόφιμα, στα ποτά, τα τσιγάρα, τα καύσιμα, τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ κλπ. πρόσφατα ακούσαμε και το εξής:
  
  ''Για όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες που κάνουν δήλωση εώς 10.500 ευρώ αυξάνεται η φορολογία 10%΄΄.
  
  Εδώ κουφάθηκα...
  
  Η αίσθησή μου είναι πως η ΝΔ αυτοκτονεί...
  
  Το γιατί δεν καταλαβαίνω...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 26.07.2008
• 18:14

  Bomb the System.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Οι δικαστικοί πήραν αύξηση 80% στις μηνιαίες αποδοχές τους.
  
  Κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν στηλίτευσε το γεγονός.
  
  Υποκλοπές, πακιστανοί, κουμπάροι, ζαρντινιέρες, ομόλογα, Ζαχώπουλος, καρτέλ, Ζίμενς κλπ...
  
  Γιατί η αντιπολίτευση σιωπά;
  
  Γιατί το ΚΚΕ έκανε πως δεν άκουσε;
  
  Bomb the System is the solution!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 23.07.2008
• 21:36

  Μια Εναλακτική Πρόταση Ελευθερίας.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  του Daniel Innerarity(*)
  (Μετάφραση: Left Liberal Synthesis)
  
  Ο Σοσιαλισμός σήμερα είναι ακόμα μακρυά από το να έχει αναπτυχθεί και έχει μετατρέψει σε κοινωνικές πρωτοβουλίες ένα σχεδιασμό, πιο σύμφωνο με το προταγμα της εποχής μας , την ισότητα των ευκαιριών. Αν ο σοσιαλισμός θέλει να αναγνωριστεί ως μια δύναμη για την κοινωνική αλλαγή, πρέπει να επανακαθορίσουμε τα προτάγματα του, και να βρούμε την ανατρεπτική και απελευθερωτική του δυναμική. Και είναι αυτό ακριβώς που δεν κάνει όταν αναλάμβάνει πεισματικά την υπεράσπιση της θέσης για τον έλεγχο του κράτους στην οικονομία και στην κοινωνία. Μπορούμε να φανταστούμε μια ατομικιστική αντικρατιστική αριστερά η οποία δεν αναζητά να επιτύχει τη δικαιοσύνη κυρίως μέσω της αναδιανομής από το κράτος, αλλά δημιουργεί προϋποθέσεις για μεγαλύτερη ισότητα των ευκαιριών στην αγορά, δίνοντας έτσι ώθηση στην πρωτοβουλία και ευθύνη;
  
  
  Κατά το δέκατο όγδοο αιώνα, η αριστερά δεν ήταν μόνο υπέρ της πολιτικής ελευθερίας, αλλά και υπερ της οικονομικής ελευθερίας. Εκείνοι που απαίτησαν ένα αυστηρό κρατικό έλεγχο επί της οικονομικής ζωής ήταν οι οπαδοί της παλινόρθωσης. Στο δέκατο ένατο αιώνα, αυτή η αντιστοιχία ανεστράφη. Η αριστερά έγινε κολλεκτιβιστική και ανέλαβε την υπεράσπιση του κρατικού σχεδιασμού. Αντίθετα, η δεξιά, κατ’αρχάς αντιφιλελεύθερη, μετατραπη σε ένα υποστηρικτή της ελεύθερης επιχείρησης. Η ιδέα του laissez-faire δεν ήταν ποτέ το μονοπώλιο του αστικού φιλελευθερισμού, αλλά υπήρξε ήδη στις φιλοδοξίες των εργατικών κινημάτων.
  Αυτή η ιδέα δεν είναι να καταργήσει το κράτος αλλά αντίθετα να το εδραιώσει, να το καταστήσει πιο αποτελεσματικό, λιγότερο γραφειοκρατικό και περισσότερο διαφανές. Αυτό δεν θα συμβεί χωρίς την απόσυρσή του από πολλές κοινωνικές σφαίρες στις οποίες είναι παρόν σήμερα. Ένας φιλελεύθερος σοσιαλισμός συνεπάγεται ενός τύπου απορρύθμιση η οποία δεν έχει τίποτα να κάνει με το νεοφιλελευθερισμό ο οποίος υποστηρίζεται από μεγάλες οικονομικές ομάδες, των οποίων η δύναμη ενισχύεται με τη συνενοχή του κράτους, το οποίο προωθεί τα συμφέροντά τους. Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι τελικά μια ιδεολογία αντιφιλελεύθερη ένα όραμα του κόσμου, που συνάδει με την μοιρολατρία και την υπακοή.
  
  Η συνήθης κριτική του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος έχει ως στόχο την αγορά σαν να είναι μοναδική υπεύθυνη για τη δυστυχία του κόσμου. Όμως, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει πραγματική οικονομία της αγοράς. Πολλές μεγάλες οικονομικές ομάδες δεν θα είχαν φθάσει στο επίπεδο που έχουν σήμερα, εάν δεν είχαν την προστασία του κράτους. Η παγκοσμιοποίηση μπορεί να βοηθήσει να χάσουν τη δύναμή τους ισχυρές συγκεντρωτικές οικονομικές δυνάμεις μέσω των παγκόσμιων αγορών. Εάν αυτό δεν γίνεται, δεν οφείλεται στη σταθερή “λογική του κεφαλαίου», αλλά στον κρατικό παρεμβατισμό.
  
  Εκείνοι που σκοπεύουν να κάνουν μια ιστορική σύνθεση των κοινωνικών και φιλελεύθερων ιδεών θα μπορούσαν να θέσουν ως στόχο την αντικατάσταση της ανακατανομής με μεγαλύτερη ισότητα ευκαιριών στην ελεύθερη αγορά. Αυτό θα αποτελέσει τη ριζική ανακαίνιση ενός σοσιαλισμού που δεν παραιτείται από εκείνο το οποίο μονοπωλούν οι συντηρητικοί, δηλαδή μια διάσταση της ελευθερίας που λειτουργεί χωρίς μέριμνα για την ισότητα, με την υπεροχή που τους δίνει η αποτυχία των αναδιανεμητικών κρατικών στρατηγικών.
  
  
  (*) Ο Daniel Innerarity είναι Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Σαραγόσα,και Επισκέπτης Καθηγητής στο πανεπιστήμιο Paris IΕίναιo συγγραφέας του βιβλίου «Η Δημοκρατία χωρίς το Κράτος. Δοκίμιο για την διακυβέρνηση στις πολύπλοκες κοινωνίες».Εκδόσεις Climat 2006 Τον Οκτώβριο του 2008 αναμένεται το νέο βιβλίου «Το μέλλον και οι εχθροί του» από τις εκδόσεις Climat.
  
  
  Δημοσιεύτηκε στην “L’ HUMANITE” στις 30 Ιουνίου 2008]
  
  Αναδημοσίευση στο [liberal-left.blogspot.com]
  
  Αναδημοσίευση στο [liberalsocialism.wordpress.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 17.06.2008
• 21:55

  ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Μετά το Μποϊκοτάζ στην ακρίβεια που βρίσκεται σε εξέλιξη και αν τελικά δεν προκύψουν ουσιαστικές λύσεις, τότε τί θα λέγατε να δοκιμάζαμε κι ένα ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;
  
  ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΚΡΑΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΚΡΑΙΕΣ ΛΥΣΕΙΣ...
  
  ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ...
  
  
  Iosif Iakovatos
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 20:17

  Μποϊκοτάζ στην Ακρίβεια (३)

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Μια μέρα πριν απότη Σύνοδο κορυφής στην οποία οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συζητήσουν για το πρόβλημα της ακρίβειας, 500.000 Ευρωπαίοι πολίτες πρόκειται να διαδηλώσουν κατά της ακρίβειας στους δρόμους των Βρυξελλών.
  
  Την Πέμπτη στην Αθήνα για το ίδιο θέμα θα γίνει συλλαλητήριο που οργανώνει η ΓΣΕΕ.
  
  Κάτι κινείται...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 21.05.2008
• 20:00

  Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Tου ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΤΣΗ
  Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
  Στην Συνάντηση με την Ελληνική Εκπαιδευτική Ηγεσία
  Παλαιό Πανεπιστήμιο Αθηνών
  Αθήνα, 8 Ιουλίου 1987
  
  Κυρίες και Κύριοι,
  Συνεργάτες της Εκπαιδευτικής Οικογένειας,
  
  Ομιλώ σε χώρο Παιδείας μέσα στην εκπαιδευτική οικογένεια. Θα ασχοληθώ φυσικά με ζητήματα Παιδείας και Εκπαίδευσης. Και θα καταλήξω με την αναφορά στο χρέος μας -των σημερινών Ελλήνων διακόνων της εκπαίδευσης- απέναντι στα ζητήματα αυτά.
  Υπάρχει σοβαρό ζήτημα Παιδείας στον σύγχρονο κόσμο. Το αναγνωρίζουν όλες οι χώρες, ακόμα και εκείνες από τις πιό αναπτυγμένες οικονομικά και τεχνικά που στεγάζουν τα μεγαλύτερα και παλαιότερα πανεπιστήμια. Το ζήτημα εμφανίζεται σε όλο και περισσότερο δραματική μορφή με την διαρκή ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης και της τεχνολογίας που φέρνει τον άνθρωπο -τον κοινωνικό άνθρωπο- τραγικά αντιμέτωπο με την φύση, τον κοινωνικό του χώρο, και ακόμα με τον ίδιο τον εαυτό του στην αδυναμία του να κατανοήσει και να ελέγξει τις δυνάμεις που ο ίδιος δημιουργεί.
  
  Σκηνικό αρχαίου ελληνικού δράματος !
  
  Σοβαρό ζήτημα Παιδείας αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός και η χώρα μας, η σημερινή Ελλάδα, που δεν περιορίζεται στο πόσο "ανεβαίνουν" ή "κατεβαίνουν οι βάσεις" στις Γενικές Εξετάσεις κάθε χρόνο ή στα εκλογικά ποσοστά των κομματικών παρατάξεων στους χώρους των εκπαιδευτικών, των μαθητευομένων, των γονέων και κηδεμόνων. Το ζήτημα Παιδείας που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός εκδηλώνεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, πολιτισμικές, εθνικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές αλλά ακόμα και στην απλή καθημερινότητά μας όπως αυτή διαμορφώνεται από την επικοινωνία μας με τον κοινωνικό μας περίγυρο και το γενικότερο περιβάλλον μας, από αυτά που διαβάζουμε ή ακούμε στον τύπο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τις ιδιωτικές συζητήσεις μας ή αλλού - με δύο λόγια, αυτά που βιώνουμε.
  
  Σοβαρό πρόβλημα Παιδείας η Ελλάδα, ο Ελληνισμός !
  Ακούγεται ως ιστορική αντινομία.
  Από εδώ εκπορεύεται η εισαγωγική αναφορά στο "χρέος μας"
  ****
  Ελλάδα και Παιδεία είναι έννοιες ταυτόσημες - και αυτό ενυπάρχει στην παγκόσμια συνείδηση σε όλες τις εποχές είτε αυτή η συνείδηση ερεθίστηκε από τον Όμηρο και τον Αισχύλο είτε από τον Καζαντζάκη και τον Ελύτη ή τους άλλους δημιουργούς - και δημιουργήματα - της Ελληνικής Παιδείας.
  Ξεκινά η ταυτότητα Ελλάδος και Παιδείας με την άλλη αντίληψη και το άλλο όραμα που γεννήθηκε γι α τον άνθρωπο και την σχέση του με το γίγνεσθαι και το σύμπαν σε τούτους τους τόπους χιλιάδες χρόνια πριν, κάτω από τους ίδιους ιερούς βράχους που και τώρα - αυτήν την στιγμή - μας ρίχνουν την επιβλητική και υποβλητική σκιά τους.
  Μια νέα αντίληψη για την ανθρώπινη ζωή ατομική και κοινωνική, με πρωτόγνωρο στόχο την συνειδητή επιδίωξη ενός ανωτέρου τύπου ανθρώπου σε μια ανωτέρου τύπου κοινωνία με ατομική και κοινωνική ελευθερία και δημιουργία, σε αρμονία με το περιβάλλον φυσικό και ανθρωπογενές. Είναι αυτή η συνειδητή επιδίωξη του υψηλού ατομικού και κοινωνικού στόχου που οι Έλληνες ονόμασαν Παιδεία - έννοια επίσης ταυτόσημη με τον καθόλου πολιτισμό όπου γνώση και στοχασμός, δεξιότητα και δημιουργία, σωματική και πνευματική καλλιέργεια, εργασία, αναψυχή και ψυχαγωγία, συμβαδίζουν αρμονικά.
  Αυτή η Παιδεία των Ελλήνων δημιούργησε τον οικουμενικό πολιτισμό και τον σύγχρονο κόσμο που εξ αυτού είναι Ελληνοκεντρικός στην μεγαλύτερη του έκταση.
  Είναι εμφανής η Παιδεία του Ελληνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο που εξαπλώθηκε και εξαπλώνεται όχι μόνο ο άμεσος Ελληνικός κόσμος μέχρι και τους ύστερους Αλεξανδρινούς χρόνους, αλλά και ο κόσμος της Ρώμης, του Χριστιανισμού και ακόμα των μεγάλων σύγχρονων θρησκειών του Ισλάμ, του Βουδισμού.
  Όπως είναι επίσης εμφανής η Παιδεία του Ελληνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο που ζεί τους πολιτικούς θεσμούς της δημοκρατίας και των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του ανθρώπου που γέννησε η Παιδεία των Ελλήνων.
  Αποτελεί μοναδικό ιστορικό φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα ότι η Παιδεία των Ελλήνων σηματοδότησε, σε όλες τις εποχές, εξελίξεις του οικουμενικού πολιτισμού - πνευματικού και τεχνικού - από την πρώτη εποχή μορφοποίησής της 27 αιώνες πριν μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Ας αναλογιστούμε την πολιτισμική αλυσίδα με τους μεγάλους κρίκους που σφυρηλατήθηκαν σε Ελληνικά πνευματικά εργαστήρια από τους χρόνους της Ιωνίας, τους Αλεξανδρινούς χρόνους, τους χρόνους της Ρώμης, του Βυζαντίου, της Αναγέννησης, της Σύγχρονης Εποχής ξεκινώντας από τον 18° αιώνα μέχρι και σήμερα.
  Ας αναλογιστούμε ότι σε ολόκληρη την συγκλονιστική αυτή εξέλιξη υπήρξαν οι ζωντανές Ελληνικές εστίες εξαπλωμένες σε ολόκληρη την οικουμένη που λειτούργησαν ως τα μοναδικά αυτά πνευματικά εργαστήρια, από την Αντιόχεια και την Αλεξάνδρεια μέχρι την αναγεννησιακή Ιταλία, την σύγχρονη Δυτική Ευρώπη, τον Καύκασο και τις Νέες Ηπείρους που άνοιξε η εποχή των ανακαλύψεων. Είναι αυτή η μοναδική στον κόσμο της πανάρχαιας Ελληνικής Διασποράς προσφορά που είναι καιρός συστηματικά και συνειδητά να μελετηθεί και να αναγνωριστεί, όχι μόνο από εμάς αλλά από ολόκληρη την οικουμένη.
  ****
  Και ερχόμαστε στο σήμερα. Έρχεται μια νέα Εποχή.
  Οι ρυθμοί με τους οποίους μεταβολίζεται είναι τέτοιοι που μας είναι ακόμα άγνωστη η ονομασία της. Πολλοί πιστεύουν ότι θα ονομαστεί "Εποχή της Πληροφορικής". Έστω !
  Οποιαδήποτε όμως και εάν είναι η ονομασία της, είναι ήδη σαφή τα διαμορφωτικά στοιχεία της και τα προβλήματα που η νέα εποχή φέρνει μαζί της.
  Και πάλι η ανθρωπότητα - και ο απλός άνθρωπος - ανεξάρτητα από την κοινωνία και το καθεστώς κάτω από το οποίο διαβιεί, αντιμετωπίζει με δέος τα θεμελιακά ερωτήματα που αντιμετώπισε η κάθε νέα εποχή. Ερωτήματα που αναφέρονται στο λόγο ύπαρξης, τους στόχους, και τις αξίες της ζωής, ατομικής και κοινωνικής, καθώς και νέα ερωτήματα που γεννά η δική μας εποχή και αναφέρονται στη σχέση του ίδιου του ανθρώπου με τις τεράστιες δημιουργικές και ταυτόχρονα καταστροφικές δυνάμεις που ο ίδιος - συλλογικά - δημιουργεί, και που τον διχάζουν και ταυτόχρονα τον ταλανίζουν μεταξύ παντοδυναμίας και άκρας αδυναμίας να ελέγξει την ίδια την απλή ζωή του.
  Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι ανάλογο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο σύγχρονος πνευματικός άνθρωπος και ιδιαίτερα ο επιστήμων.
  Η επαγωγική εποχή μας, μας οδήγησε σε μια χωρίς προηγούμενο σε ένταση και ρυθμό ανάπτυξη της εξειδικευμένης επιστημονικής γνώσης σε κάθε τομέα. Η δίνη αυτής της αναζήτησης και ανάπτυξης παρέσυρε ολόκληρο το εκπαιδευτικό οικοδόμημα σε βαθμό που έγινε πλέον ασαφής η ίδια η μορφή του οικοδομήματος αυτού. Ως οικοδόμημα Παιδείας είχε σαφή μορφή, σήμερα έφθασε σε κατάσταση α-μορφίας. Εικόνα αυτού του φαινομένου δίνουν τα εκπαιδευτικά συστήματα όλων σχεδόν των χωρών, ιδιαίτερα στο πανεπιστημιακό επίπεδο, όπου η κατ΄εξοχήν λειτουργία τους και λόγος ύπαρξης υπήρξε πάντα η μορφοποίηση της εκπαίδευσης ως συνειδητής πράξης Παιδείας. Εξ αυτού και οι "ουμανιστικές" - Ελληνικές - ρίζες των παλαιοτέρων και σημαντικοτέρων πανεπιστημίων του διεθνούς χώρου.
  Είναι από αυτά που δημιουργείται η σημερινή αίσθηση κρίσης που γεννά το ζήτημα Παιδείας που αναφέρθηκε εισαγωγικά.
  Η εποχή μας πράγματι αντιμετωπίζει κρίσιμο πρόβλημα Παιδείας ως πρόβλημα της αναγκαίας σύνθεσης και αξιο-λόγησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας άξιο και του γενικότερου γίγνεσθαι - αυτού που συνήθως αναφέρεται ως "αναπτυξιακό γίγνεσθαι".
  Τί σημαίνουν όλα αυτά ; Η απάντηση ιστορικά είναι απλή :
  Γίνεται και πάλι επίκαιρη στην νέα καμπή του οικουμενικού πολιτισμού η υπόθεση της Ελληνικής Παιδείας που τον αναζωογόνησε - τον οικουμενικό πολιτισμό - σε κάθε αντίστοιχη προγενέστερη εποχή και καμπή.
  Πρέπει να κατανοήσουμε οι Έλληνες ότι η μοίρα μας είναι να είμαστε πάντοτε σύγχρονοι και πάντοτε υπόλογοι για τον κόσμο - την οικουμένη - που δημιουργήσαμε στο πέρασμά μας, πάνω στη γη από τότε που συγκροτηθήκαμε ως συνειδητή πολιτισμική - παιδευτική - οντότητα. Η μοναδικότητα αυτού που πολιτισμικά εκπροσωπούμε οι Έλληνες ανάγεται και στον ιδιόμορφο και αέναα σύγχρονο χαρακτήρα του σε βαθμό που μπορεί να αποτολμηθεί η διαπίστωση ότι η μόνη ιδεολογία που επέζησε και επιζεί στο πέρασμα των χιλιετιών είναι η ιδεολογία του Ελληνισμού.
  Από αυτή την ιστορική αναγνώριση εκπορεύεται πρώτο :
  Το χρέος μας των σημερινών Ελλήνων, και δεύτερο : η αίσθηση ότι ο κόσμος είναι ώριμος για ένα νέο φιλελληνισμό - μια νέα επικοινωνία με την "αρχή" του - κυριολεκτικά !
  ****
  Το χρέος μας
  Το χρέος μας είναι, μέσα από την εκπαιδευτική πράξη, να επιχειρήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας πρώτοι εμείς οι της εκπαιδευτικής οικογένειας και μέσα από εμάς ολόκληρη η κοινωνία την Συνειδητή Ανάκτηση της Ελληνικής Παιδείας
  - Στην Ελλάδα
  - Στον Ελληνισμό της Διασποράς
  - Σε ολόκληρη την οικουμένη, ξεκινώντας από τον Ελληνοκεντρικό κόσμο.
  Ως Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων σας ανακοινώνω σήμερα ότι η Ελληνική Πολιτεία είναι έτοιμη να συντρέξει την αναγκαία σταυροφορία ανάκτησης της Ελληνικής Παιδείας ξεκινώντας από την εκπαιδευτική πράξη - και γι΄αυτό ομιλώ στην εκπαιδευτική οικογένεια μέσα.
  Εκπαίδευση και Παιδεία στην σημερινή Ελλάδα
  Παρά την πρόοδο που έχει επιτελεσθεί εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη διάσταση μεταξύ της εκπαιδευτικής πράξης, από την μια μεριά, όπως αυτή επιτελείται μέσα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα όλων των βαθμίδων και από την άλλη της παραγωγικής ζωής που περιμένει τον νέο άνθρωπο αλλά και της καθημερινότητας που τον περιβάλλει. Η έλλειψη αυτής της σύνθεσης αλλά και μια γενικότερη ποιοτική υποβάθμιση είναι πρωτίστως αυτά που εκφράζουν το πρόβλημα παιδείας που αντιμετωπίζει η χώρα μας και που σε κάθε περίσταση εκδηλώνεται, όπως τελευταία με τις συζητήσεις περί την βαθμολογία των Γενικών Εξετάσεων που όμως δεν θα πρέπει να περιορίζονται στους βαθμούς είτε στο στενό μάθημα αλλά στην γενικότερη στάση της κοινωνίας και της πολιτείας απέναντι στην Παιδεία – με την Ελληνική της έννοια.
  Αυτό το ζήτημα θέτει ο Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία που έχει αρχίσει.
  Προσδοκούμε την πιο αποφασιστική συμμετοχή της εκπαιδευτικής οικογένειας καθώς επίσης και των πολιτικών κομμάτων.
  Η Παιδεία στην οποία πρέπει να στοχεύουμε δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο αβασάνιστων κομματικών και παραταξιακών σκοπιμοτήτων – αυτές την απομακρύνουν.
  Εκπαιδευτικό αντικείμενο του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία αποτελεί και το κρίσιμο ζήτημα των αναλυτικών προγραμμάτων και του τρόπου διδασκαλίας στην βασική εκπαίδευση καθώς και η εκπαιδευτική, ερευνητική πράξη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
  Αυτά απλώς αναφέρονται σε αυτό το σημείο. Στην συνέχεια θα γίνει ειδικότερη αναφορά στην Ελληνική Γλώσσα.
  Καλούμε την Ακαδημία Αθηνών και όλα τα Πανεπιστημιακά Τμήματα να συμμετάσχουν στην συστηματική αξιολόγηση των αναλυτικών προγραμμάτων και των βιβλίων της βασικής εκπαίδευσης. Ήδη ο Διάλογος έχει καταλήξει σε ενδιαφέροντα πρώτα συμπεράσματα. Όμως απαιτείται η καθολική κινητοποίηση του ακαδημαϊκού δυναμικού της χώρας. Δεν φθάνουν για τόσο κρίσιμα ζητήματα οι ad hoc επιτροπές και οι σημερινές περιορισμένες δυνατότητες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
  Το σχολικό έτος 1987-88 το ορίζουμε ως έτος ενός συστηματικού και καθολικού εκπαιδευτικού πειραματισμού ώστε από το 1988-89 να πραγματοποιηθούν ορατά ποιοτικά άλματα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Οι εμπειρίες του έτους που μόλις ολοκληρώθηκε απέδειξαν ότι αυτό είναι εφικτός στόχος.
  
  Η πληρέστερη μελέτη της Ελληνικής Γλώσσας
  Η ανάκτηση της Ελληνικής Παιδείας στην - και από την – σύγχρονη εποχή μπορεί και πάλι μόνο να στηριχθεί στην ύπαρξη των ζωντανών εστιών του Ελληνισμού που την συντήρησαν και την καλλιέργησαν σε όλες τις εποχές.
  Ο σημερινός Ελληνισμός στην Ελλάδα και την Διασπορά αποτελούμε ζωντανούς πνευματικούς θεματοφύλακες της ανθρωπότητας και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Αποτελεί αυτό ιστορική αναγνώριση, που δεν έχει καμμία σχέση με σωβινισμούς, μια αναγνώριση που την έχει κάνει και την αποδέχεται ολόκληρος ο κόσμος.
  Δεν έχουμε το δικαίωμα στο όνομα του οποιουδήποτε προοδευτισμού να παραγνωρίσουμε αυτή την πολιτισμική και ιστορική αλήθεια και να αποποιούμεθα του μεγάλου χρέους που εκπορεύεται από αυτήν.
  Ο σημερινός Ελληνισμός ως ζωντανός θεματοφύλακας της Ελληνικής Παιδείας σημαίνει ένα Έθνος που διατηρεί ζωντανή μέσα του την Ελληνική Γλώσσα και εμφορείται
  από τις ηθικές και αισθητικές αξίες της Ελληνικής πνευματικής δημιουργίας όπως αυτή αναπτύχθηκε δια μέσου των αιώνων.
  
  Γλώσσα, Ελληνισμός, Παιδεία αποτελούν το ενιαίο και μοναδικό σύνολο που δημιούργησε τον οικουμενικό Ελληνικό πολιτισμό.
  Η Ελληνική Γλώσσα αποτέλεσε και αποτελεί τον εθνικό συνεκτικό κρίκο του Ελληνισμού σε κάθε άκρο της γης, όπως η Ελληνική Γραμματεία μέσα στους αιώνες αποτέλεσε τον ιστό της πολιτισμικής και ιστορικής μας συνέχειας.
  Σε κάθε εποχή η δημιουργία των νεωτέρων Ελλήνων στηρίχθηκε στην άμεση και δημιουργική επικοινωνία με το πνευματικό έργο των παλαιοτέρων. Δεν υπήρξε σε καμμία εποχή του Ελληνισμού δόκιμος δημιουργός που δεν ήταν ταυτόχρονα βαθύς γνώστης της Ελληνικής Γραμματείας στο σύνολό της.
  Διερωτώνται πολλοί ξένοι γιατί η σημερινή Ελλάδα έχει μεγάλους ποιητές και λογοτέχνες. Η απάντηση είναι μία. Γιατί οι πνευματικοί μας δημιουργοί ελεύθερα και επιλεκτικά δανείζονται τις μορφές και το περιεχόμενο εικοσιεπτά αιώνων αισθητικής γλωσσικής καλλιέργειας και ανάπτυξης. Ο Ελύτης χρησιμοποιεί νοήματα 27 αιώνων και λέξεις 34 αιώνων ! Ποιών άλλων εθνοτήτων ποιητές μπορούν να το κάνουν αυτό;
  Αλλά και πόσοι μπορούν αληθινά - αισθητικά, όχι μεταφραστικά – να επικοινωνήσουν με την δημιουργία του Ελύτη και κάθε μεγάλου ποιητή, λογοτέχνη, δραματουργού χωρίς την δυνατότητα να εγκύψουν σε αυτούς τους 27 ή 34 αιώνες γλωσσικού και στοχαστικού πλούτου;
  Εδώ είναι αναγκαία μια διευκρίνιση που συμβάλει ίσως στην άρση κάποιας σύγχυσης που υπάρχει.
  Όταν το Έθνος επί αιώνες δοκιμαζόταν κάτω από βάρβαρο ζυγό όπως στα 400 χρόνια της τουρκικής κατοχής ήταν ο Ελληνικός λαός, ο ίδιος, ο διάσπαρτος στους απομονωμένους Ελληνικούς τόπους που διατήρησε όχι δόκιμα αλλά σε μεγάλη – συγκλονιστική ως εκ τούτου – έκταση τον πολύτιμο θησαυρό της Ελληνικής γλώσσας. Δύο χαρακτηριστικά έστω διαφορετικά μεταξύ τους δείγματα αυτού υπήρξαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Μακρυγιάννης. Έτσι διατηρήθηκε η ζωντανή, ιστορικά και πολιτισμικά ενστικτώδης Ελληνική δημοτική γλώσσα, η οποία αποτέλεσε στις κρίσιμες ώρες της δοκιμασίας τον εθνικό συνεκτικό ιστό μαζί με την ορθόδοξη πίστη από την οποία και καλλιεργήθηκε η γλώσσα σε μεγάλο επίσης βαθμό. Όμως η εποχή άλλαξε. Οι γνήσιες συνθήκες διάπλασης της δημοτικής γλώσσας, της γλώσσας του λαού άλλαξαν με τον απότομο αστικό συγκεντρωτισμό του πληθυσμού στην Αθήνα και λίγες άλλες πόλεις αλλά κυρίως με τον ερχομό των μαζικών μέσων επικοινωνίας του τύπου, του κινηματογράφου και ιδιαίτερα του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης.
  Πλέον δεν μπορούμε να ομιλούμε για δημοτική με το νόημα της λέξης όπως την χρησιμοποιούσε ο ‘δημοτικισμός’ και την ανέλυαν οι μεγάλοι δημοτικιστές.
  Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και η γενικευμένη κρατική παιδεία αλλά και η κρατική διοίκηση βιάζουν πλέον ή οπωσδήποτε παραμορφώνουν το αυθόρμητο γλωσσικό αίσθημα του λαού μας που τόσους αιώνες διατήρησε ζωντανά τα νάματα της ελληνικής γλώσσας.
  Σήμερα πλέον η καλλιέργεια της δημοτικής, της καθομιλουμένης γλώσσας είναι δυνατή όχι πλέον "ενστικτωδώς" από τον ίδιο τον λαό αλλά συστηματικά μέσα από την δόκιμη μελέτη της Ελληνικής Γλώσσας, μέσα από την διαχρονική της εξέλιξη από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα.
  Αυτός πρέπει να είναι ο νέος δημοτικισμός. Ο αγώνας ώστε ο σύγχρονος Ελληνισμός να μιλά σωστά σήμερα την Ελληνική Γλώσσα, που βγαίνει αβίαστα από την συστηματική επικοινωνία με τον τεράστιο πλούτο της ενιαίας Ελληνικής Γλώσσας των 27 αιώνων Γραμματείας.
  Αυτή η δόκιμη καλλιέργεια της σημερινής δημοτικής γλώσσας μας μέσα από την συστηματική μελέτη των καταβολών της στις σημαντικές εποχές διαμόρφωσής της από την αρχαία εποχή μέχρι τις ημέρες μας - αναφέρεται ενδεικτικά η αττική διάλεκτος , η Κοινή, η Μεσαιωνική-Βυζαντινή, η λόγια και η νεώτερη γλώσσα – αποτελεί την απόφαση της Ελληνικής Πολιτείας, που ως Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων έχω την εξαιρετική τιμή να σας ανακοινώσω σήμερα. Η απόφασή μας αυτή αναφέρεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και οπωσδήποτε καλύπτει και την υποχρεωτική 9χρονη εκπαίδευση που τελειώνει με το Γυμνάσιο.
  Αποτελεί αυτό πολιτικού χαρακτήρα απόφαση με αίσθηση ιστορικής ευθύνης απέναντι στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους στο παρόν και το μέλλον του. Αποτελεί επίσης απόφαση σχετικά με το μεγάλο χρέος μας για την καλλιέργεια και την ανάκτηση της Παιδείας, της Ελληνικής Παιδείας. Το πώς θα γίνει η εισαγωγή της πληρέστερης γνώσης της Ελληνικής Γλώσσας στην διαχρονική της εξέλιξη, και ιδιαίτερα στην αρχαία μορφή της στις ευαίσθητες βαθμίδες του Γυμνασίου ή και του Δημοτικού είναι ευθύνη των ειδικών, των εκπαιδευτικών.
  Απευθύνομαι στα άλλα ιδρύματα και στους εκπαιδευτικούς φορείς που συμμετέχουν στην σημαντική μας συνάντηση να συντρέξουν με ενθουσιασμό και ιστορική συνείδηση την απόφαση αυτή της Ελληνικής Πολιτείας.
  Εάν γίνει πλήρως κατανοητή σε όλες τις προεκτάσεις της η απόφαση αυτή θα προστατευθεί από άσκοπους ανταγωνισμούς και ου-τοπικές κριτικές.
  Άλλωστε στην τελευταία συζήτηση στην Βουλή για το ζήτημα της Γλώσσας, όλα σχεδόν τα κόμματα μίλησαν για την ανάγκη αυτού του βήματος που σας ανακοινώνω σήμερα. Ο δημόσιος διάλογος, που έστω αδόκιμα αναπτύχθηκε τους τελευταίους 10 μήνες, κατατείνει προς την ίδια κατεύθυνση. Το ίδιο και οι τοποθετήσεις πολλών μαθητών και μαθητριών στο πλαίσιο του Διαλόγου που έγινε στα σχολεία.
  Πέραν από τους εθνικούς λόγους που επιβάλλουν κατά την κρίση της Πολιτείας την μελέτη και της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, υπάρχουν και λόγοι Δημοκρατίας.
  Δεν έχει η Πολιτεία το δικαίωμα να αποστερήσει τις λαϊκότερες τάξεις που συνήθως εγκαταλείπουν το σχολικό σύστημα στον 9° χρόνο -Γυμνάσιο- από τον γλωσσικό πλούτο της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Έτσι θα οδηγούμεθα σε δύο ειδών κοινωνίες, κατ΄αντιστοιχία προς την εποχή του καθαρευουσιανισμού με έντονα ταξικά σύνορα.
  Είναι ενωρίς για συστηματικά συμπεράσματα από τις τελευταίες Γενικές Εξετάσεις και δυστυχώς δεν έχουν γίνει συστηματικές έρευνες για τις προγενέστερες εξετάσεις, αλλά είναι σαφές σε πολλούς ειδικούς – και το συμμερίζομαι προσωπικά – ότι τα φαινόμενα αποτυχίας στην έκθεση που παρατηρούμε αντανακλούν κάποιο πρόβλημα γλώσσας για την νέα γενιά των σπουδασμένων Ελλήνων.
  Δεν αναφερόμαστε προφανώς στην πανάκεια των "αρχαίων Ελληνικών" αλλά στην συστηματικότερη καλλιέργεια της Ελληνικής Γλώσσας.
  Είναι σαφές ότι οι νέοι Έλληνες των σχολικών θρανίων έχουν ανάγκη πρόσθετης βοήθειας για την σωστότερη οργάνωση της σκέψης τους και η αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία αποτελεί αλάθητο μέσο. Το πώς αυτό θα ενταχθεί στο υπόλοιπο σχολικό πρόγραμμα είναι πρόβλημα των ειδικών.
  Προφανώς δεν συζητούμε για σχολαστική γνώση της αρχαίας Ελληνικής ή Μεσαιωνικής Γραμματείας αλλά για κάποια οικείωση με τα αθάνατα κείμενα που διέπλασαν την ανθρωπότητα (αρχαία κείμενα, τα Ευαγγέλια, κ.λπ.).
  Δεν ομιλούμε απλώς για "επανεισαγωγή" των αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο γιατί δεν εγκρίνουμε τον τρόπο που η διδασκαλία τους γινόταν στο παρελθόν. Αφήνουμε τους ειδικούς, επαναλαμβάνω, να μας πουν τον τρόπο για την διαχρονική σπουδή της γλώσσας μας από την αρχαιότητα, στην εννεάχρονη εκπαίδευση – το Γυμνάσιο -, και ενδεχομένως με κάποια παιδαγωγικά παιχνιδίσματα στο Δημοτικό. Έτσι άλλωστε θα έχει νόημα και η διδασκαλία των αρχαίων στο Λύκειο πέρα από τις Γενικές Εξετάσεις.
  Άλλωστε, η ηλικία η κατάλληλη για γλωσσική παιδεία είναι από 10-15 ετών. Εισάγονται ήδη οι ξένες γλώσσες σε αυτήν την ηλικία. Δεν θα πρέπει να ενισχυθεί η εθνική γλώσσα ;
  Προσδοκούμε όλοι οι Έλληνες όπου και αν ζουν να είναι φορείς του Ελληνισμού – φορείς Παιδείας, στην σύγχρονη εποχή ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη ή επίπεδο παιδείας. Κανένας νέος Έλληνας δεν επιτρέπεται να στερηθεί από την μεγάλη πατρογονική πνευματική περιουσία του που επί αιώνες έχει αποδειχθεί πολύτιμη πηγή Παιδείας ξένων λαών.
  Και κάποιες πολύτιμες διευκρινίσεις.
  Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976 – προέκταση και σταθεροποίηση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1964 – ανταποκρίθηκε σε βασική ανάγκη της Παιδείας του Ελληνικού λαού. Σήμερα, η εμπειρία των ένδεκα ετών μας υπαγορεύει ορισμένες συμπληρώσεις ή και διορθώσεις. Υπήρξαν άλλωστε πιστεύω και κάποιες παρεξηγήσεις ως προς το πνεύμα της.
  Δεν πιστεύουμε ότι στην επιδίωξη της μεταρρύθμισης εκείνης περιλαμβάνονται η πλήρης σχεδόν αποκοπή του Έθνους από το γλωσσικό παρελθόν του και ο ζηλωτικός σχεδόν περιορισμός στην σημερινή γλώσσα με την αναπόφευκτη στενότητά της. Στόχος μας είναι να στερεώσουμε επιτέλους την εκπαιδευτική εκείνη μεταρρύθμιση που το Έθνος συνειδητά επιδιώκει πάνω από αιώνα.
  Η δημοτική είναι και παραμένει η επίσημη γλώσσα του κράτους καθώς και η γλώσσα της εκπαίδευσης. Στόχος μας είναι με τις σημερινές αποφάσεις μας, επαναλαμβάνουμε, η δόκιμη καλλιέργεια της δημοτικής, ως επιστέγασμα της Ελληνικής Γλώσσας
  
  Η Ελληνική Γλώσσα στην εποχή της Πληροφορικής
  Η Ελληνική γλώσσα και ιδιαίτερα η αρχαία Ελληνική Γλώσσα με την λογική δομή της και την σημαντική - σημασιολογική - της συγκρότηση μπορεί να αποτελέσει το μεγάλο όπλο του ελληνισμού στην σύγχρονη εποχή της υψηλής τεχνολογίας της Πληροφορικής.
  Η Πληροφορική επιζητά λογική υποστήριξη - software.
  Αυτή μπορεί να την προσφέρει η Ελληνική Γλώσσα, η πλουσιότερη και πιο συγκροτημένη γλώσσα της ανθρωπότητας. ΄Ηδη πολλά γνωστά τεχνολογικά-επιστημονικά κέντρα στον διεθνή χώρο προβληματίζονται προς αυτήν την κατεύθυνση.
  Σε σχετική μας πρόταση έχουν θετικά ανταποκριθεί οι υπουργοί Παιδείας των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που έχουν αποδεχθεί και πρόσκλησή μας για ειδική συνάντηση στην Αθήνα πάνω στο θέμα.
  
  Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
  Είναι σαφές ότι απαιτείται μια πραγματική εκστρατεία για την Ελληνική Γλώσσα στην Ελλάδα, τον Ελληνισμό της Διασποράς και τον υπόλοιπο κόσμο.
  Καλούμε την Ακαδημία Αθηνών, τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, τους εκπαιδευτικούς, όλους τους φορείς κοινωνικής δράσης, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, τον τύπο και την τηλεόραση ιδιαίτερα να ενεργοποιηθούν στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας. Η Πολιτεία θα την συντρέξει με κάθε τρόπο.
  Ένα πρώτο πρόγραμμα δράσης που θέτουμε στην κρίση της Ακαδημαϊκής Κοινότητας είναι το εξής :
  1. Συμπόσιο για την Γλώσσα : Να οργανωθεί για τον ερχόμενο Οκτώβριο με την συντονιστική ευθύνη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου σε συνεργασία με την Ακαδημία Αθηνών και τα ειδικά τμήματα των Α.Ε.Ι. Θα προσκληθούν να συμμετάσχουν και οι ξένοι μεγάλοι ελληνιστές. Το Συμπόσιο θα απαντήσει σε πρώτη προσέγγιση σε δύο ερωτήματα : α) Πώς πρέπει να γίνεται η διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας στην υποχρεωτική εκπαίδευση και σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα στην διαχρονική της εξέλιξη ώστε να είναι δυνατή η οικείωση ή και η πληρέστερη επικοινωνία με την αθάνατη Γραμματεία που δημιούργησε, β) ποιά πιο μόνιμη οργανωτική μορφή πρέπει να πάρει η συστηματική μελέτη της Ελληνικής Γλώσσας (δημιουργία Ινστιτούτου .
  2. Επεξεργασία νέων αναλυτικών προγραμμάτων για την Γλώσσα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση καθώς και μελέτη του τρόπου εξέτασης στην Γλώσσα (το ερώτημα της έκθεσης κ.λπ.).Ήδη στέλνουμε σχετική κατευθυντήρια οδηγία στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, το οποίο θα πρέπει πλήρως να αξιοποιήσει τα αποτελέσματα του Συμποσίου και να συγκροτήσει τις αναγκαίες ομάδες εργασίας.
  3. Έκδοση των έργων της Αρχαίας, Μεσαιωνικής και Νεώτερης Γραμματείας για μαζική χρήση σε σωστή
  μετάφραση όπου απαιτείται, αλλά πάντοτε με παρουσίαση των πρωτοτύπων κειμένων. Η Ακαδημία Αθηνών επιτελεί ήδη σημαντικό έργο προς αυτήν την κατεύθυνση
  4. Συμπλήρωση όλων των σχολικών βιβλίων μεταφράσεων της Αρχαίας Γραμματείας με τα πρωτότυπα κείμενα.
  5. Σύνταξη δόκιμου λεξικού της Νεοελληνικής Γλώσσας για σχολική χρήση.
  6. Εκπόνηση ειδικών βιβλίων και βοηθημάτων για τους Έλληνες της Διασποράς και για τους μετανάστες που παλιννοστούν.
  Ειδική επικοινωνία με τον Ελληνισμό της αρχαίας Διασποράς (Καύκασος, Νότια Ιταλία κ.λπ.).
  7. Εκπόνηση ειδικών βιβλίων και βοηθημάτων για την σπουδή της Ελληνικής Γλώσσας από ξένους.
  Δημιουργία Ινστιτούτων Ελληνικής Γλώσσας στις άλλες χώρες.
  8. Συστηματικότερη επικοινωνία με τα διεθνή Κέντρα Ελληνικών Σπουδών και τις Θεολογικές Σχολές για την συστηματικότερη συνδρομή της Ελλάδας στην μελέτη της Ελληνικής Γλώσσας.
  9. Ανάπτυξη ειδικού προγράμματος υποτροφιών για ξένους στην Ελλάδα για την μελέτη της Ελληνικής Γλώσσας. Είναι αξιέπαινο το σχετικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  10. Ανάπτυξη ειδικών οπτικο-ακουστικών μεθόδων για την αισθητική επικοινωνία με την Ελληνική Γλώσσα και τον ελληνικό στοχασμό.
  Έχουν γίνει ήδη τα πρώτα βήματα προς μουσικούς, ιερείς, ψάλτες, ηθοποιούς και άλλους.
  11. Συνεργασία για τη Γλώσσα με τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, τύπο, ραδιόφωνο, τηλεόραση. Επίσης, το θέατρο, κινηματογράφο, τραγούδι.
  Αυτά είναι κάποια πρώτα βήματα μιας σταυροφορίας που είναι εθνικά, ιστορικά αλλά και πολιτισμικά αναγκαία για την Ελληνική Γλώσσα τόσο εδώ στην Ελλάδα όσο και στον Ελληνισμό της Διασποράς αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.
  Εκστρατεία που αποτελεί προϋπόθεση για την Ανάκτηση της Ελληνικής Παιδείας γενικότερα στην σύγχρονη εποχή.
  Περιμένουμε, αγαπητοί Συνεργάτες της Ακαδημαϊκής Κοινότητας, τις προτάσεις σας, μεθοδολογικές αλλά κυρίως σε αυτό το στάδιο οργανωτικές για την σωστή μεθόδευση του τεράστιου αυτού εγχειρήματος.
  ΄Αφησα τελευταία δύο βήματα που τα θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικά.
  1. Συστηματικότερη οργάνωση των Ελληνικών Σπουδών και της Ελληνικής Γλώσσας στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
  2. Ευρύ πρόγραμμα μετεκπαίδευσης και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών σε ζητήματα Γλώσσας (φιλολόγων και άλλων).
  Ήδη έχει προβλεφθεί ο αναγκαίος προϋπολογισμός. Περιμένουμε την σχετική ενεργοποίηση των Α.Ε.Ι. της χώρας.
  Αναφορικά με την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση :
  Στο πλαίσιο της σταυροφορίας για την Γλώσσα και με την προσδοκία της ενεργούς και δόκιμης συμμετοχής ολόκληρης της ακαδημαϊκής και εκπαιδευτικής κοινότητας κηρύσσουμε το σχολικό έτος 1987-1988 ως έτος γενικευμένου γλωσσικού πειραματισμού ώστε από το 1988-89 να είναι δυνατή η θεμελίωση μιας άλλης Γλωσσικής Παιδείας για τον σύγχρονο Ελληνισμό.
  
  Κυρίες και Κύριοι,
  Συνεργάτες της Εκπαιδευτικής Οικογένειας,
  Είχα την τιμή σήμερα, σε τούτο τον γεμάτο φόρτιση τόπο, να σας ανακοινώσω κάποιες αποφάσεις μας, προτάσεις και σκέψεις που εκπορεύονται από την επιταγή της ιστορικής συγκυρίας :
  Την ανάγκη επιβίωσής μας ως εθνική, ιστορική και πολιτισμική οντότητα στον σύγχρονο κόσμο, και το χρέος μας απέναντι στην οικουμένη που ζεί τις αξίες του Ελληνισμού.
  Προσδοκώ μαζί σας, ότι οι σημερινές γενιές θα αναδειχθούμε ως ο νέος ισχυρός κρίκος στην συγκλονιστική αλυσίδα του Ελληνισμού που ξαπλώνεται πάνω σε τούτη τη γη αιώνες τώρα και την κάνει πιο όμορφη.
  
  Αντώνης Τρίτσης
  8 Ιουλίου 1987
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.04.2008
• 22:42

  Archive - Fuck U

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Μία εξαιρετική παρουσία στον ατμοσφαιρικό χώρο. Οι Archive υπάρχουν αρκετά χρόνια ως γκρουπ και έχουν αλλάξει αρκετές κατευθύνσεις στην πορεία τους ως μουσικοί. Τα τραγούδια τους έχουν μία παρόμοια δομή, μεγαλούτσικα σε διάρκεια, με ατμοσφαιρικές εισαγωγές, χαμηλές σε τόνο, όπως και τα verse, αλλά με δυναμικά ξεσπάσματα στα ρεφρέν. Γενικά τα τραγούδια είναι ωραία, με πιο γνωστά τα: "Fuck U", "Waste", "Sleep", "Love Song" και "Me and You".
  
  
  
  Fuck U (NOISE)
  
  There's a look on your face I would like to knock out
  See the sin in your grin and the shape of your mouth
  All I want is to see you in terrible pain
  Though we won't ever meet I remember your name
  
  Can't believe you were once just like anyone else
  then you grew and became like the devil himself
  Pray to god I think of a nice thing to say
  but I don't think I can, so fuck you anyway
  
  You're a scum, you're a scum and I hope that you know
  that the cracks in your smile are beginning to show
  Now the world needs to see that it's time you should go
  there's no light in your eyes and your brain is too slow
  
  Can't believe you were once just like anyone else
  then you grew and became like the devil himself
  Pray to god I can think of a nice thing to say
  but I don't think I can, so fuck you anyway
  
  Bet you sleep like a child with your thumb in your mouth
  I could creep up beside, put a gun in your mouth
  makes me sick when I hear all the shit that you say
  so much coming out it must take you all day
  
  There's a space kept in hell with your name on the seat
  with a spike in the chair, just to make it complete
  When you look at yourself, do you see what I see?
  If you do, what the fuck are you looking at me?
  
  There's a time for us all and I think yours has been
  can you please hurry up 'cause I find you obscene
  We can't wait for the time that you're never around
  when that face isn't here and you rot undreground
  
  Can't believe you were once just like anyone else
  then you grew and became like the devil himself
  Pray to god I can think of a nice thing to say
  but I don't think I can, so fuck you anyway
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 04.01.2008
• 19:26

  Μπόϊκοταζ στα καταναλωτικά προϊόντα (2).

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Παραθέτω αυτούσιο παλαιότερο άρθρο που αλίευσα στο διαδίκτυο:
  
  Χανιά 19-3-2003
  
  [www.ecocrete.gr]
  
  ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΓΓΛΕΖΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ!
  ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!
  
  Απέναντι στην ωμή βία και στην περιφρόνηση κάθε έννοιας δικαίου απο τους πολεμοκάπηλους που ετοιμάζονται να αιματοκυλίσουν το Ιράκ για να πάρουν τον έλεγχο των πετρελαίων του στα χέρια τους, το διεθνές αντιπολεμικό κίνημα διαθέτει ένα πανίσχυρο όπλο: Το μποϋκοτάζ πολλών προϊόντων που αποτελούν βασικό στήριγμα για την οικονομία των επιτιθεμένων κρατών, όπως και των πολυεθνικών πετρελαίου που ετοιμάζονται να καρπωθούν τεράστια οικονομικά οφέλη απο αυτόν τον πόλεμο. Εκτός λοιπόν απο τις κάθε είδους εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, εκτός απο τις κινητοποιήσεις κατά των βάσεων και κατά της επαίσχυντης ουσιαστικής συμμετοχής της χώρας μας στον πόλεμο αυτό, μπορούμε, και πρέπει, να τους χτυπήσουμε εκεί που πονούν: Στην οικονομία τους.
  
  Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ο καθένας, αρκεί να προσέχει λίγο στην καταναλωτική του συμπεριφορά. Εχει ήδη αρχίσει να γίνεται με ενθουσιασμό απο πολλούς πολίτες στην Ελλάδα, όπως και σε όλο τον κόσμο σχεδόν. Ας μήν αγοράζουμε αμερικάνικα και εγγλέζικα προϊόντα. Ας ξεκινήσουμε απο προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης (αναψυκτικά, τσιγάρα, κάποια τρόφιμα και ποτά), το μποϋκοτάζ των οποίων θα φανεί άμεσα στην αγορά. Ας προσέχουμε, επίσης, και στις αγορές άλλων προϊόντων, όπως ηλεκτρικές οικιακές συσκευές κ.α. Ενδεικτικά και για βοήθεια κυκλοφορούν ήδη διάφοροι κατάλογοι με εμπορικές ονομασίες προϊόντων και ονόματα εταιρειών. Για τα περισσότερα απο αυτά υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις (Εκτός, μάλλον, απο προϊόντα λογισμικού Η/Υ).
  
  Δέν είναι ανάγκη, πάντως, να αγχωθούμε, να προσπαθούμε να είμαστε απόλυτοι και να ψάχνουμε το κάθε τι μήπως είναι απο εταιρεία αμερικάνικων και αγγλικών συμφερόντων! (Μερικές φορές δέν είναι εύκολο να αναγνωριστεί αυτό). Ας δώσουμε έμφαση στις αγορές καταναλωτικών προϊόντων και υπηρεσιών που αγοράζουμε πολύ συχνά, και σε εταιρείες-σύμβολα του καπιταλισμού, όπως αναψυκτικά της Κόκα-Κόλα και της Πέψι-Κόλα (που περιλαμβάνουν και τη Φάντα, την Ηβη, το Σπράιτ, το Λουκοσάιντ, Ρέντ Μπούλ, κ.α.), τα Μακ Ντόναλντς, τα τσιγάρα Μάρλμπορω, Κάμελ, κ.α. Πετρελαϊκές εταιρείες που έχουν ήδη βεβαρυμένο παρελθόν (και περιβαλλοντικά και πολιτικά) όπως Σέλ, Μπί-Πί, Τεξάκο και Εξον (Shell, BP, Texaco, Exxon), πρέπει επίσης να μπούν στο στόχαστρο. Ακόμα και σε μιά περιορισμένη γκάμα προϊόντων να πέσουν δραστικά οι πωλήσεις, αυτό θα αποτελέσει μιά τεράστια πίεση.
  
  Ας αρχίσουμε τώρα! Και δέν είναι απαραίτητο να υπάρχει ημερομηνία λήξης...
  
  ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!
  
  ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ, ΠΟΤΑ
  COCA COLA, PEPSI COLA, SPRITE, FANDA, LUCOSIDE, RED BULL, JACOBS CAFE, ΟΥΙΣΚΙ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, ΟΥΙΣΚΙ ΑΓΓΛΙΑΣ, LIPTON
  
  ΤΡΟΦΙΜΑ
  QUAKER, PORTOLA, UNCLE BEN, KELLOGS, HEINS, SPRINGLES, MC DONALDS
  SPIN SPAN, KNORR, MAGGI,
  
  ΤΣΙΓΑΡΑ
  MARLBORO, CAMEL, DUNHILL, WINSTON
  
  ΕΙΔΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΧΡΗΣΗΣ - ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ
  PUMPERS, ALWAYS, CAMAY, VIDAL SASOON, SAFEWAY, HEAD&SOULDERS, TIDE, KLINEX, ARIEL, MR CLEAN. PROCTER&GAMBLE , COLGATE, CREST, COLYNOS, POLD, JOHNSON&JOHNSON, TAPERWARE, SAMSONITE PARKER, KODAK, POLAROID, S TOP
  WILKINSON, GILLETE, TROIAN, DENTYNE, TRIDENT
  
  KAΛΛΥΝΤΙΚΑ
  ESTEE LAUDER, IVORY , OIL ΟF OLA(Y), BODY SHOP, VICKS, CLEARASIL
  
  ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΕΙΔΗ
  FORD, ROVER, BRITISH LEYLAND, CHRISLER, MG, TRIUMPH, JAGUAR, ROLLS ROYCE, DODGG, GMC, HARLEY DAVINSON, COLT, GENERAL MOTORS, GENERAL ELECTRIC, WESTING HOUSE, CARRIER, DAYKIN, BERLING, TESKO, CRESL, GOOD YEAR, FIRESTONE
  
  YΨΗΛΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
  VODAFONE, IBM, ROLAND, HEWLETT PACKARD, EPSON, COMPAQ, DATA TRAIN, MOTOROLLA, MAG, MICROSOFT, EXXON, EMRON, DY PONT, APPLE MACINDOSH
  
  ΚΑΥΣΙΜΑ ΛΙΠΑΝΤΙΚΑ
  SHELL, BP, TEXACO, SHEVRON, DUCKAMS, VALVOLINE, BARDAHLL,
  PENNZOIL, MOBIL MOTUL, CASTROL, WYNN'S, SELENIA
  
  ENΔΥΣΗ
  TIMBERLAND, LEVI'S, NIKE, MARK'S&SPENSER, AMERICAN OPTICAL LAG,GANT ,SEBACCO,
  
  ΤΡΑΠΕΖΕΣ
  CITY BANK, AMERICAN EXPRESS, LOYDS, BARCLAYS, MANHATTAN BANK, HSBL
  
  AEΡΟΠΟΡΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ
  TWA, PANAMERICAN, BRITISH AIRWAYS, WEST
  
  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ
  U.S.A. FILMS CINEMA, CNN, TIMES, OBSERVER, NEWS WEEK, NATIONAL GEOGRAFIC
  
  ΔΙΑΦΟΡΑ
  ΠΡΟΪΟΝΤΑ 3Ε, ΠΡΟΪΟΝΤΑ JACOBS, ΠΡΟΪΟΝΤΑ UNILEVER
  
  Πηγή: ecocrete.gr = To βήμα των οικολογικών και περιβαλλοντικών ομάδων της Κρήτης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 27.12.2007
• 20:15

  Μποϊκοτάζ στα Καταναλωτικά Προϊόντα (1).

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Οι τιμές βασικών καταναλωτικών αγαθών (περίπου 400 κωδικοί προϊόντων), αναμένεται να αυξηθούν εντός του ΙΑΝ 2008 εώς και 40%.
  
  Καλώ όλους τους Έλληνες πολίτες να σταματήσουν να αγοράζουν προϊόντα από τα Super Market και τα λοιπά καταστήματα λιανικής, τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα. Να περιορίσουν τις αγορές τους μόνο στα απολύτως απαραίτητα και γενικά σε πράγματα που έχουν σχέση με την επιβίωσή τους.
  
  Όλοι όσοι συμφωνείται παρακαλώ διαδώστε αυτό το μήνυμα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 15.12.2007
• 19:21

  Οι ''Καυτές πατάτες''..

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Ασφαλιστικό: Ενοποίηση των ταμείων. Ένα ταμείο για όλους τους Έλληνες πολίτες. Θέσπιση κατώτατης βασικής σύνταξης για όλους τους Έλληνες (με τρέχουσες τιμές 2.000 ευρώ), ανεξάρτητα από το επάγγελμα που ασκούσαν, τη κοινωνική τους θέση κλπ. …
  
  Ολυμπιακή: Aποπληρωμή των χρεών του δημοσίου προς την εταιρεία. Πώληση του 50% σε Έλληνα στρατηγικό επενδυτή με ταυτόχρονη εκχώρηση του management στον επενδυτή. Στη διαχείριση του 50% που θα κατέχει το δημόσιο, θα έχει λόγο μόνο το Υπουργείο Μεταφορών. Όλοι οι εποχικοί της εταιρείας πριν την μεταβίβαση, απολύονται. Το κράτος αναλαμβάνει την ευθύνη επανένταξής τους στην αγορά εργασίας σε εύλογο χρονικό διάστημα. Μέχρι να τους αποκαταστήσει, θα τους αποδίδει έσοδα ίσα με αυτά που απολάμβαναν από την Ολυμπιακή. Για τους μόνιμους υπαλλήλους, ο ιδιώτης επενδυτής να εγγυηθεί τη συνταξιοδότησή τους από την εταιρεία. Λαμβάνεται μέριμνα ώστε για κανέναν λόγο και με κανέναν τρόπο, να μην μπορεί το management της Εταιρεία να περιέλθει σε μη Έλληνα επιχειρηματία.
  
  Παιδεία: Με συνταγματική ρύθμιση δίνεται η δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων τα οποία θα λειτουργούν κάτω από το ίδιο ακριβώς θεσμικό πλαίσιο που λειτουργούν και τα δημόσια (την εποπτεία να την έχει το υπουργείο παιδείας). Ποσοστό ίσο με το 20% των θέσεων στα ιδιωτικά πανεπιστήμια να καλύπτεται υποχρεωτικά από μη προνομιούχους Έλληνες (φοίτηση χωρίς δίδακτρα). Ταυτόχρονα αυξάνεται η χρηματοδότηση από το κράτος στα δημόσια πανεπιστήμια στο 8% του ΑΕΠ. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια να μην δύναται να χρηματοδοτούνται από το κράτος.
  
  Μηδενισμός Δημόσιου Χρέους: Μηδενίζονται όλοι οι φόροι που πληρώνουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις σήμερα. Εξαφανίζεται το γραφειοκρατικό πρόβλημα ίδρυσης ιδιωτικής επιχείρησης. Μέχρι το μηδενισμό του δημοσίου ελλείμματος, όλες οι ιδιωτικές εταιρείες που έχουν έδρα στην Ελλάδα, να αποδίδουν στο κράτος το 25% τον καθαρών εσόδων τους, ανεξαρτήτου δυναμικότητας. Επιχειρηματίας ή ιδιώτης που διαπράττει το έγκλημα της φοροδιαφυγής, να φυλακίζεται με ελάχιστη ποινή 10 έτη. Η ιδιοκτησία της εταιρείας να περνά κατευθείαν στο δημόσιο. Πολιτική στήριξης των Ελληνικών προϊόντων και επιχειρήσεων.
  Επανασχεδιασμός των αμυντικών δαπανών στο πεδίο εισαγωγής τεχνογνωσίας και όχι όπλων. Έμφαση στην άσκηση αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής, αξιοποίηση του απόδημου Ελληνισμού, αναβάθμιση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδος στον άξονα: ‘’ αν δεν σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα’’! Με το μηδενισμό του χρέους, οι υποχρεώσεις των επιχειρήσεων προς το κράτος επανακαθορίζονται σε ποσοστό που να διατηρείται μηδενικό το δημόσιο έλλειμμα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 22.11.2007
• 21:36

  Η Εναλλακτική Πρόταση.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Τροποποιείται το σύνταγμα και τα κόμματα με τη μορφή που έχουν σήμερα καταργούνται.
  
  Η Ελλάδα διαιρείται σε 300 γεωγραφικά καθορισμένες εκλογικές Περιφέρειες.
  
  Ο εκλογικός νόμος προβλέπει τη συμμετοχή ίσου αριθμού Ανδρών και Γυναικών στα εκλογικά ψηφοδέλτια.
  
  Κάθε 5 χρόνια διεξάγονται εθνικές εκλογές για την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, απευθείας από το λαό. Υποψήφιος μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης.
  
  Ταυτόχρονα γίνονται εκλογές σε κάθε περιφέρεια της χώρας για την εκλογή του αντιπροσώπου της περιφέρειας στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Υποψήφιοι μπορεί να είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες, με την προϋπόθεση να είναι μόνιμοι κάτοικοι της περιφέρειας στην οποία θέτουν υποψηφιότητα.
  
  Μετά το σχηματισμό του, το Εθνικό Κοινοβούλιο εκλέγει με ψηφοφορία το Υπουργικό Συμβούλιο (20 άτομα) και το Πρωθυπουργό.
  
  Υποψήφιοι είναι και οι 300 εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των περιφερειών του Εθνικού Κοινοβουλίου, με την προϋπόθεση πως στη μυστική ψηφοφορία που ακολουθεί, ο κάθε αντιπρόσωπος, ψηφίζει υποχρεωτικά εκτός από τον εαυτό του, άλλους 20 διαφορετικούς συναδέλφους του.
  
  Ο αντιπρόσωπος της περιφέρειας που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους ψήφους στη μυστική ψηφοφορία των 300, εκλέγεται Πρωθυπουργός. Οι 20 πρώτοι σε ψήφους περιφερειακοί αντιπρόσωποι συγκροτούν το Υπουργικό Συμβούλιο.
  
  Η Κυβέρνηση έχει την πλήρη ευθύνη και τη καθολική αρμοδιότητα για τη στελέχωση των υπηρεσιών του Κράτους και τη διαχείριση των ζητημάτων του Έθνους.
  
  Ο έλεγχος της Κυβέρνησης, γίνεται από τους υπόλοιπους 279 αντιπρόσωπους του Εθνικού Κοινοβουλίου και από το Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
  
  Η Κυβέρνηση παύει να ασκεί τα καθήκοντά της: a) αν σε σχετική συνεδρίαση του Εθνικού Κοινοβουλίου 186 περιφερειακοί αντιπρόσωποι ψηφίσουν εναντίον της, ανεξάρτητα από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, b) αν σε σχετική συνεδρίαση του Εθνικού Κοινοβουλίου 150 περιφερειακοί αντιπρόσωποι ψηφίσουν εναντίον της, με τη σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Δημοκρατίας, c) αν συμπληρωθούν 5 χρόνια συνεχούς κυβερνητικής θητείας.
  
  Σε κάθε περίπτωση το εκλογικό σύστημα που μελλοντικά θα υιοθετηθεί, έχει άμεση σχέση με τη ποιότητα της δημοκρατίας μας και είναι ζήτημα που αφορά όλους.
  Πιστεύω πως πρέπει να έχουμε άποψη, να τη καταθέτουμε και να διεκδικούμε με πάθος τη συμμετοχή μας στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον μας.
  
  Διευκρινήσεις (1):
  
  Tα κόμματα μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν ως φορείς πολιτικής σκέψης και κοινωνικής προσφοράς. Μπορούν έχουν συγκεκριμένο ιδεολογικό προφίλ, να καταθέτουν απόψεις, γνώμες, λύσεις. Μπορούν επίσης να προτείνουν υποψηφίους. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν υποψηφίους. Δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας πρέπει να έχουν όλοι οι έλληνες πολίτες με την προϋπόθεση να είναι μόνιμοι κάτοικοι της εκλογικής τους περιφέρειας. Την αρτιότητα της κάθε υποψηφιότητας την κρίνει ο Ελληνικός λαός και κανένας άλλος. Την επικυρώνει με τη ψήφο του ή την απορρίπτει με την αδιαφορία του.
  
  Ο διοικητικός ανασχηματισμός που σήμερα προτείνεται (ενοποίηση περιφερειών), η μπανανόφλουδα του Β’ Καποδίστρια, δεν είναι τίποτε άλλο από προσπάθειες θανάτωσης της περιφερειακής πολιτικής και προοπτικής. Ο στόχος δεν είναι άλλος από τον αποκλειστικό έλεγχο του 4ΚΠΣ από τη κεντρική διοίκηση και κατ΄επέκταση από τα διαπλεκόμενα. Άλλωστε παρόλο που γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για το θέμα, κανένας δεν προτείνει την αναγκαιότητα αλλαγής του θεσμού του περιφερειάρχη από διορισμένο κρατικό υπάλληλο σε αιρετό πρόσωπο.
  
  Η πρόταση των 300 γεωγραφικά καθορισμένων περιφερειών είναι ένα σύστημα που:
  
  1.αποτρέπει την παρακμή της περιφερειακής πολιτικής
  2.ενισχύει τη λαϊκή συμμετοχή
  3.καταργεί παροχυμένες αντιλήψεις περί πολιτικής
  4.δίδει διέξοδο στους πολιτικούς για να εκφραστούν
  5.εξαφανίζει του πολιτικάντηδες και τις εξαρτήσεις
  6.αναβαθμίζει το πολιτικό μας σύστημα και τη δημοκρατία μας
  
  Είναι ένα σύστημα που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αξιολογηθεί και να κριθεί με όρους και επιχειρήματα τηλεοπτικής φρασεολογίας υπό τη μορφή αντιδικίας. Είναι ένα σύστημα που ενεργοποιεί όλους τους Έλληνες και που μας θέτει όλους προ των ευθυνών μας.
  
  H παραπάνω πρόταση δεν είναι τίποτε άλλο από τον ορισμό της συμμετοχικής δημοκρατίας με τους όρους και τις δυνατότητες του σήμερα, σε μια προσπάθεια ωριμάζοντας πολιτικά, να καταφέρουμε να επιτύχουμε το στόχο της αυτοργάνωσης, περνώντας από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
  
  Διευκρινήσεις (2):
  
  …αποτρέπει την παρακμή της περιφερειακής πολιτικής…
  
  Δεδομένου ότι η επαφή πολίτη – πολιτικού γίνεται στενότερη, ο πολίτης θα συμμετέχει στη διαμόρφωση των προτάσεων που θα καταθέτει ο πολιτικός στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως σε ένα τέτοιο σύστημα, τους υποψηφίους κάθε εκλογικής περιφέρειας ουσιαστικά θα τους προτείνει η ίδια η κοινωνία, απαντάμε και στην απορία πως ενισχύεται η λαϊκή συμμετοχή.
  
  …ξεπερασμένες αντιλήψεις περί πολιτικής…
  
  Το χρίσμα για την κάθε υποψηφιότητα το δίδει η κοινωνία, με ότι αυτό συνεπάγεται… (οικογενειοκρατία, εμπορευματοποίηση της πολιτικής, παρεμβάσεις μη θεσμικές κλπ.).
  Αποσυνδέεται η λειτουργία της κυβέρνησης από τις λειτουργίες της βουλής με ταυτόχρονη ενίσχυση του ελέγχου του κυβερνητικού έργου, (εκτός από το υπουργικό συμβούλιο, αντιπολίτευση ασκεί ολόκληρο το εθνικό κοινοβούλιο). Η κυβέρνηση αποκτά μεγαλύτερη ευελιξία στη διαμόρφωση και την εκτέλεση της κυβερνητικής πολιτικής, χωρίς να έχει το δικαίωμα της ασυδοσίας.
  Ενισχύεται ο ρόλος του προέδρου της δημοκρατίας, χωρίς να του δίδεται η δυνατότητα θεσμικής παρεμβολής στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής.
  Ενισχύεται η κυβερνητική σταθερότητα με την αλλαγή των κυβερνήσεων κάθε 5 χρόνια και με τη θεσμοθέτηση της διαφωνίας των 2/3 από το σύνολο των εκλεγμένων περιφερειακών αντιπροσώπων για τη διάλυση του κοινοβουλίου. Μειώνονται δραματικά τα λειτουργικά κόστη άσκησης πολιτικής σε όλα τα επίπεδα.
  
  …δίδει διέξοδο στους πολιτικούς να εκφραστούν…
  
  Η εκλογή των υποψηφίων παύει να εξαρτάται από κομματικές επετηρίδες και εσωτερικούς κανονισμούς ‘’δεοντολογίας’’. Η συμπεριφορά και η προσφορά του κάθε εκλεγμένου αντιπροσώπου, κρίνεται απευθείας από το λαό και κατ’ επέκταση από τους συναδέλφους του συνολικά. Μειώνεται η ικανότητα παρεμβολής του παρασκηνίου στις εκλογικές διεργασίες.
  
  …εξαφανίζει τους πολιτικάντηδες…
  
  Σε αυτό το σύστημα μπορούν να επιβιώσουν μόνο οι ικανοί και υπεύθυνοι πολιτικοί.
  
  …αναβαθμίζει το πολιτικό μας σύστημα…
  
  Η Δημοκρατία μας γίνεται αμεσότερη. Το ενδιαφέρον για τη πολιτική των Ελλήνων πολλαπλασιάζεται. Οι τελικές αποφάσεις σε κυβερνητικό επίπεδο αποκτούν πραγματική δυναμική και ευρύτερη αποδοχή. Οι νόμοι που ψηφίζονται εφαρμόζονται (κυρίως λόγω συναισθηματικών αυτοματισμών που γεννά η δυνατότητα της συμμετοχής…).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 20.11.2007
• 21:53

  Νέος Εκλογικός Νόμος.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Στο παρελθόν σε σχετική συζήτηση σε forum του filosofia.gr είχε κατατεθεί (από Bugman) η παρακάτω άποψη:
  
  Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι τα κόμματα. Αυτά λειτουργούν στο πλαίσιο που βρήκαν. Ας αλλάξουμε το πλαίσιο με τρόπο ώστε να διαχωρίσουμε τη κυβέρνηση από την βουλή....ώστε η κυβέρνηση να υλοποιεί τις επιταγές της βουλής, χωρίς να την ελέγχει. Τα κόμματα θα έχουν νόημα αλλά να μπει ρήτρα ώστε κανένα κόμμα να μην μπορεί να έχει παραπάνω από ένα 10%. Σε περίπτωση που κάποιο κόμμα έχει παραπάνω τότε θα διαιρείται εντός της βουλής σε μικρότερα μέρη "ακτίνες" ώστε να υπάρχουν τουλάχιστον δέκα...."ακτίνες". Οι διαιρέσεις θα γίνονται αφού οριστεί ένας πρωθυπουργός με φανερές προτάσεις...."προτείνω τον τάδε"! Με δέκα "ακτίνες" κάθε ιδέα θα έχει δέκα διαφορετικές παρουσιάσεις..(ένας από κάθε ακτίνα θα έχει δικαίωμα να μιλάει και θα το ορίζει ο αρχηγός ακτίνας, ο οποίος και θα αλλάζει κάθε δέκα μέρες με λαχνό...εξαιρούμενους αυτούς που ήδη έγιναν αρχηγοί, κάθε 300 μέρες θα ξαναξεκιναέι η διαδικασία). Η απόφαση που τελικά θα παρθεί...με φανερή πλειοψηφία (δεν θα είναι υποχεωμένος ένας βουλευτής μια ακτίνας να ψηφίσει την άποψη της ακτίνας του, γι΄αυτό γίνεται και η ψηφοφορία). Εννοείται πως εκτός από μια βουλή 300 βουλευτών θα έχουμε και δέκα μικρότερα συμβούλια προπαρασκευής ακτίνων. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί δεν θα είναι και βουλευτές ταυτόχρονα...και αν η βουλή εκλέξει πρωθυπουργό βουλευτή τότε αυτός θα παραδόσει τη θέση του στον επόμενο επιλαχόντα...Το ίδιο θα κάνουν και οι υπουργοί που θα ορίσει ο πρωθυπουργός αν είναι βουλευτές....
  
  
  Με το σύστημα των δέκα ακτίνων...αριστεροί..δεξιοί και κεντρώοι θα πάψουν να υπάρχουν....Με δέκα διαφορετικές γνώμες...θα έχουμε μπουκέτο απόψεων...Με το να μην υπάρχει "κομματική πειθαρχεία", λόγω της αναγκαστικής κατάταξης σε ακτίνες.΄
  
  Π.χ. Καραμανλής και Παπανδρέου σε μια ακτίνα που έχει αρχηγό τη Παπαρήγα....Τέλειο........
  
  Επίσης επειδή η κυβέρνηση δεν θα είναι σχηματισμένη από βουλευτές...δεν θα έχει βουλευτική ασυλία! Οι υπουργοί (όπως και ο πρωθυπουργός) όμως θα έχουν το δικαίωμα να ορίζουν τους άνθρωπούς τους στο υποργείο τους...και θα μπορούν να παύσουν από την εργασία όποιον θέλουν χωρίς να δώσουν το λόγο ...εφόσον παίζουν το κεφάλι τους ανά πάσα στιγμή.
  
  Στην ίδια συζήτηση ο υποφαινόμενος είχε προτείνει:
  
  Ας υποθέσουμε πως σε κάθε εκλογική περιφέρεια, οι πολίτες μη λαμβάνοντας υπόψη τους τις επιλογές των κομμάτων, αποφασίζουν να επιλέξουν άτομο να τους εκπροσωπήσει, μέσα από μια ομάδα υποψηφίων που η ίδια η τοπική κοινωνία έχει ορίσει.
  
  Τότε, θα έχουμε στη Βουλή 300 άτομα, άγνωστα μεταξύ τους, που το καθένα θα εκπροσωπεί την περιφέρειά του. Με εσωτερική ψηφοφορία, οι 300 αυτοί βουλευτές θα επιλέγουν 20 άτομα τα οποία θα αποτελούν την Κυβέρνηση του Ελληνικού Κράτους, για τα επόμενα 4 χρόνια. Οι 280 βουλευτές που απομένουν θα ασκούν συνεχώς αντιπολίτευση στη Κυβέρνηση. Για να διαλυθεί η Κυβέρνηση θα πρέπει 141 βουλευτές να άρουν την εμπιστοσύνη τους, με τη σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση θα μπορεί επίσης να διαλυθεί, αν άρουν την εμπιστοσύνη τους 165 βουλευτές, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
  
  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θεωρούμε πως εκλέγεται απευθείας από το λαό κάθε 5 χρόνια και τα υπόλοιπα καθήκοντά του παραμένουν ως έχουν σήμερα.
  
  
  
  Κάποιοι παράλληλα πιστεύουν πως:
  
  Ο εκλογικός νόμος πρέπει να προβλέπει συμμετοχή ίσου αριθμού Ανδρών και Γυναικών στα ψηφοδέλτια των πολιτικών κομμάτων. Τα κόμματα που δεν θα τηρούν την εν λόγω αριθμητική σχέση στα ψηφοδέλτια τους, θα πρέπει να το πληρώνουν με αποκοπή σοβαρού μέρους από την σχετική κρατική χορηγία που προβλέπει για το κάθε κόμμα ο εκλογικός νόμος.
  
  
  
  Ψύχραιμες φωνές διατυπώνουν θέσεις όπως:
  
  Με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, σε μια Βουλή με 5 κόμματα, ακόμα και αν το πρώτο κόμμα φτάσει στο 44%, δεν θα κερδίσει περισσότερες από 156 έδρες.
  
  O ισχύων εκλογικός νόμος ευνοεί τις συνεργασίες.
  
  Στόχος της αλλαγής που προτείνει ν ΝΔ είναι να εμποδίσουν τις συνεργασίες και να εκλέξουν πάνω από 160 βουλευτές.
  
  Στο ΠΑΣΟΚ προτείνουν την εφαρμογή του γερμανικού συστήματος.
  
  Το γερμανικό εκλογικό σύστημα είναι απόλυτα αναλογικό, αν η λίστα δεν διατίθεται για εκλογή άλλης κατηγορίας βουλευτών (επικρατείας), αλλά για να διασφαλίσει την απόλυτη αναλογικότητα του συστήματος. Φυσικά δεν νοείται πως η αναλογικότητα του συστήματος εξαντλείται στις 100 έδρες της λίστας, διότι αυτό θα σήμαινε ότι τα μικρά κόμματα, τα οποία δύσκολα επιβιώνουν στις μονοεδρικές περιφέρειες, θα καταλαμβάνουν γύρω στο 35% των όσων δικαιούνται.
  
  Ο ισχύων εκλογικός νόμος είναι δημοκρατικός και αποτελεσματικός.
  
  Δημοκρατικός, γιατί θεσμοθετούνται οι συνεργασίες, με αποτέλεσμα να επιβιώνουν μικρά κόμματα, να αναδεικνύονται νέες πολιτικές δυνάμεις και να ευνοείται η είσοδος στη Βουλή περισσοτέρων κομμάτων. Αποτελεσματικός, γιατί διασφαλίζει την κοινωνική σταθερότητα με την ενίσχυση του πρώτου κόμματος με 40 έδρες.
  
  Σχετικά με τον προηγούμενο του 1990:
  
  - είναι αναλογικότερος γιατί κατανέμει αναλογικά το 90% περίπου των εδρών, ενώ ο προηγούμενος το 70%
  
  - καταργεί τη διαδικασία εξομάλυνσης, ουσιαστικά διαδικασία ανωμαλίας, γιατί αφαιρεί έδρες από βουλευτές που έχουν εκλεγεί
  
  - ανοίγει το δρόμο σε συνεργασίες κομμάτων, γιατί καταργεί την αντιδημοκρατική, αντισυνταγματική και προσβλητική για το λαό διάταξη του προηγούμενου νόμου, ο οποίος τις απέκλειε.
  
  Οι συνεργασίες ευνοούν διπλά τα μικρά κόμματα αν οι συνεργαζόμενες δυνάμεις αναδειχθούν πρώτο κόμμα, γιατί, εκτός από την είσοδό τους στη Βουλή ανεξάρτητα με το ποσοστό που διαθέτουν, καταλαμβάνουν πολύ περισσότερες έδρες συμμετέχοντας στην κατανομή των 40 εδρών, το πριμ δηλαδή του πρώτου κόμματος. Αν δηλαδή υπολογίζεται η δύναμη του συνεργαζόμενου μικρού κόμματος στο 3,2%, δεν θα κατακτήσει 8 έδρες, αλλά γύρω στις 14.
  
  Είναι καιρός να δούμε και στην Ελλάδα πολυκομματικές κυβερνήσεις, είναι αναγκαίο για τη δημοκρατία να διευρυνθεί η πολιτική βάση της εξουσίας.
  
  Ο μύθος της απλής αναλογικής
  
  Το εκλογικό σύστημα αποτελεί απαραίτητο «εργαλείο» για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η ομαλή πορεία και η διασφάλιση των θεσμών, θα πρέπει να ιεραρχούνται ως πρώτοι από τους στόχους που θα επιτυγχάνονται με την εφαρμογή ενός εκλογικού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση, ο πολίτης δεν ψηφίζει απλώς για να καταγραφούν οι δυνάμεις των κομμάτων, ψηφίζει για να κυβερνηθεί, για να αναδείξει αυτούς που θα τον κυβερνήσουν. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι όσοι υπεραμύνονται της απλής αναλογικής, ως του μόνου δίκαιου των συστημάτων, έχουν μιαν αποσπασματική προσέγγιση στο πολυσύνθετο θέμα επιλογής του καταλληλότερου συστήματος. Υπάρχουν πολιτικοί σχηματισμοί οι οποίοι ζητούν επίμονα την απλή αναλογική, επικαλούμενοι κρίση της πολιτικής, χωρίς να ξεκαθαρίζουν όμως ποια θέματα της κρίσης θα αντιμετωπίσει η απλή αναλογική. Είναι αδιανόητο να υποβαθμίζονται τα θέματα της κρίσης από πολιτικά, σε διαδικαστικά. Επικαλούνται κρίση της πολιτικής και το ερώτημα δεν είναι ποια κρίση θα λύσει, αλλά ποια θα δημιουργήσει, αφού σε περίπτωση αδυναμίας σχηματισμού κυβερνητικού σχήματος θα οδηγηθούμε σε λύσεις ανάγκης, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
  
  Το αίτημα όμως για απλή αναλογική, έχει νόημα όταν εκφράζει ταυτόχρονα και αίτημα συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας, τη διεκδίκηση δηλαδή του μέρους της εξουσίας που αναλογεί σε κάθε πολιτικό σχηματισμό. Αυτό σημαίνει πως απαραίτητη προϋπόθεση είναι η υποχρέωση αυτών που τη ζητούν να συμμετέχουν σε κυβερνητικά σχήματα. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, τα κόμματα που ζητούν επίμονα την απλή αναλογική δεν διεκδικούν συμμετοχή στη διακυβέρνηση και δηλώνουν πως δεν πρόκειται ποτέ να συνεργαστούν με τα δυο μεγάλα κόμματα, τα οποία εκφράζουν το 85% του λαού.
  
  Ο Συνασπισμός δηλώνει (Ελευθεροτυπία 27/9/2003) ότι «δεν συνεργάζεται σε επίπεδο σχηματισμού κυβέρνησης, αλλά είναι δυνατόν να δίνει ψήφο εμπιστοσύνης, ψήφο ανοχής, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και ορισμένους όρους». Αυτό σημαίνει κυβέρνηση «υπό κηδεμονίαν» κυβέρνηση όμηρος. Το έχουμε παρακολουθήσει αυτό παλιότερα στην Ιταλία, όταν ο κάθε Σπαντολίνι με τους 5 βουλευτές γκρέμιζε κυβερνήσεις, μέχρι που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την απλή αναλογική.
  
  Τα κόμματα που ζητούν από το λαό να τα ψηφίσει, αλλά αρνούνται κυβερνητική προοπτική, κοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους τους, αυτοκαταργούνται. Δεν μπορείς να διαχειρίζεσαι το εκλογικό σου ποσοστό ανεύθυνα και να αρνείσαι συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας. Η δημοκρατία δε λειτουργεί και δεν εξαντλείται με την ψήφιση της απλής αναλογικής.
  
  Μονοεδρικές περιφέρειες και πλειοψηφικό
  
  Όλα τα εκλογικά συστήματα έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αναμφίβολα όμως, το δικαιότερο είναι αυτό του ισχυρού μέσου όρου (μέθοδος D’ Hondt), ενώ το δημοκρατικότερο είναι το πλειοψηφικό σε μονοεδρικές περιφέρειες και με απόλυτη πλειοψηφία, η οποία, αν χρειαστεί, εξασφαλίζεται σε δυο γύρους. Αποτελεί παραλλαγή του αγγλικού εκλογικού συστήματος, όπως το τροποποίησαν οι Γάλλοι.
  
  Αν το εκλογικό σύστημα επηρεάζει το εκλογικό σώμα, η απάντηση είναι η μονοεδρική περιφέρεια». Το μονοεδρικό σύστημα είναι το δημοκρατικότερο, γιατί εκφράζει στην πλειοψηφία τη βούληση των πολιτών της περιφέρειας. Ο ρόλος των αντιπροσώπων, γίνεται περισσότερο διακριτός και υπεύθυνος. Στην επιλογή των υποψηφίων, σημαντικό ρόλο, μεγαλύτερο και της κομματικής αναφοράς, παίζει η προσωπικότητα και η πολιτική ικανότητα, έτσι ώστε στα πλαίσια αυτού του συστήματος να επιβιώνουν οι ικανοί.
  
  Το σύστημα της μονοεδρικής περιφέρειας συμβάλλει στην εξυγίανση της πολιτικής ζωής. «Διασφαλίζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εκδοχή ότι η επιρροή των οικονομικών συμφερόντων στην εκλογή θα είναι η μικρότερη δυνατή, γιατί σε μια τέτοια εκλογή σημασία έχει η προσωπική επαφή του υποψήφιου με τους ψηφοφόρους και όχι η πολυδάπανη επιρροή του προεκλογικού υλικού και των ΜΜΕ, που αποτελεί τη ρίζα της σημερινής εξάρτησης του υποψηφίου από τα διαπλεκόμενα».
  
  Στις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος καταγράφονται και οι αδυναμίες του εκλογικού συστήματος και ιδιαίτερα οι πολυεδρικές περιφέρειες και η σταυροδοσία. Το πλειοψηφικό σε μονοεδρικές περιφέρειες, απαντά στο μεγάλο και κρίσιμο θέμα της ενδοκομματικής «αλληλοσφαγής». Πρόβλημα πολιτικής και ηθικής τάξης οι συγκρούσεις ανάμεσα στους υποψήφιους του ίδιου συνδυασμού κάθε περιφέρειας. Η εχθρότητα που αναπτύσσεται, υπονομεύει την κομματική συνοχή και ευτελίζει το λειτούργημα της πολιτικής. Ο κόσμος παρακολουθεί και διαπιστώνει μια σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ των υποψηφίων του ίδιου κόμματος σε προσωπική βάση και όχι μεταξύ των αντιπάλων σε πολιτική βάση. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η μονοεδρική εκπροσώπηση θα ανανέωνε το ενδιαφέρον του κόσμου για την πολιτική και τους εκπροσώπους της, θα εξυγίαινε τις σχέσεις πολιτικής και πολιτικού και θα καταργούσε την κατηγορία των «πολιτευτών». Η μονοεδρική περιφέρεια αποτελεί τον ασφαλέστερο τρόπο αναβάθμισης του βουλευτή.
  
  Μεικτό σύστημα
  
  Προτείνεται από πολλούς το μεικτό σύστημα, ένα μέρος δηλαδή των βουλευτών (100) να εκλέγεται με λίστα και οι υπόλοιποι με πλειοψηφικό σε μονοεδρικές περιφέρειες. Η λίστα, μπορεί να διασφαλίσει την αναλογικότητα του συστήματος, σε όποιο βαθμό αυτή οριστεί. Απορρίπτεται όμως την εθνική λίστα, την οποία και δεν πρόκειται να δεχτεί η περιφέρεια, γιατί θα χάσει το 25-30% των εδρών της. Η περιφερειακή λίστα έχει νόημα κι αυτό γιατί θα πρέπει όλοι οι βουλευτές να έχουν περιφέρεια αναφοράς και ευθύνης.
  
  Σε κάθε περίπτωση το εκλογικό σύστημα που θα υιοθετηθεί έχει άμεση σχέση με τη ποιότητα της δημοκρατίας μας και είναι ζήτημα που αφορά όλους.
  Πιστεύω πως πρέπει να έχουμε άποψη, να τη καταθέτουμε και να διεκδικούμε με πάθος τη συμμετοχή μας στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον μας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 07.11.2007
• 20:12

  Πολιτική Πυξίδα.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 03.11.2007
• 21:44

  Η χλωμή μπλε κουκίδα.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Η Pale Blue Dot είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του διάσημου Carl Sagan. Ως χλωμή μπλε κουκίδα αναφέρει ο μεγάλος συγγραφέας και επιστήμονας τη γη μας, έτσι όπως αποκαλύφθηκε στο φακό του διαστημοπλοίου Voyager I το 1990.
  
  Το Voyager I, έχοντας ολοκληρώσει την αρχική αποστολή του συνέχιζε ασταμάτητο το ταξίδι του στο αχανές σύμπαν. Με τις κατάλληλες εντολές, το Voyager έστρεψε τις κάμερές του προς τη γη και τη φωτογράφησε από τα άκρα του ηλιακού μας συστήματος δίνοντας μας μια μικρή, έστω, εικόνα της γη μας από δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά. Ο Carl Sagan δίνει μαθήματα ταπεινότητας στο βιβλίο του παρουσιάζοντας την κουκίδα όπου ζούμε και αναπνέουμε και καλώντας μας να αναλογιστούμε τη ματαιοδοξία των ανθρωπίνων διαφορών, των κοσμοθεωριών και πολλών άλλων -ων.
  
  Τι με έκανε να σκεφτώ τη χλωμή μπλε κουκίδα; Μα τίποτε άλλο από μια φωτογραφία τραβηγμένη στα 30000 πόδια, ψηλά πάνω από την κουκίδα αυτή. Το βαθύ γαλάζιο του ουρανού παιχνιδίζει με το λευκό από τα σύννεφα χαμηλά, ενώ ψηλά καραδοκεί το μαύρο του διαστήματος.
  
  Κάτω, δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν, αναπνέουν, εργάζονται, κοιμούνται, σκέφτονται, τσακώνονται για λίγες σπιθαμές μιας μικρής και χλωμής κουκίδας. Ψηλά το απέραντο, το απόλυτο, το σύμπαν και κάπου ξεχασμένη σε μια γωνιά του γαλαξία αυτή η μικρή, χλωμή μπλε κουκίδα…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:12

  PALE BLUE DOT

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:35

  Εθνική συνδιάσκεψη ΠΑΣΟΚ.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Παρακολούθησα χθες τις ομιλίες των τριών υποψηφίων για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Έχω να επισημάνω τα ακόλουθα:
  
  Όταν ήρθαν οι ιεραπόστολοι, οι Αφρικανοί είχαν τη γη και οι ιεραπόστολοι κρατούσαν τη Βίβλο. Τους έμαθαν να προσεύχονται με τα μάτια κλειστά. Όταν τα άνοιξαν, εκείνοι είχαν τη γη κι αυτοί κρατούσαν τη Βίβλο.
  
  Η ικανότητα του Βενιζέλου εξαντλείται στο ότι μπορεί να κάνει τον άνθρωπο που τον ακούει να σκέφτεται: "Αυτό ακριβώς πίστευα κι εγώ!".
  
  Θυμίζω, πως δημαγωγία είναι η τέχνη να κατασκευάζεις ολόκληρα ψέματα, από μισές αλήθειες.
  
  Σίγουρα οι διαβουλεύσεις χρειάζονται πολλούς. Η δράση όμως χρειάζεται μόνο έναν.
  
  Οι υποψήφιοι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ πάντως, οφείλουν και πρέπει να θυμούνται ότι:
  
  ‘’Τους μεγάλους ηγέτες, ο λαός δεν ξέρει ότι υπάρχουν, τους μικρότερους ηγέτες, ο λαός τους αγαπά και του εγκωμιάζει, τους ακόμα μικρότερους, ο λαός τους φοβάται, τους ακόμα πιο μικρούς, ο λαός τους μισεί’’.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 28.10.2007
• 05:34

  Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο

  Είναι αλήθεια ότι το κεντρικό δελτίο του Mega έχει αρχίσει να παίρνει τη κάτω βόλτα; Πολλοί παράλληλα είναι αυτοί που πιστεύουν πως στο τέλος της χρονιάς, είναι πιθανό να τερματίσει τρίτο…
  
  Κάποτε ο κ. Καραμανλής είχε κάνει μια αναφορά για κάποιους ΄΄νταβατζήδες΄΄। Δεν θυμάμαι με ποιά αφορμή και ποιους εννοούσε.Θα ήθελα όμως να σημειώσω πως ΄΄νταβατζήδες΄΄ στην ενημέρωσή μας, σε καμιά περίπτωση δεν χρειαζόμαστε. Βέβαια, δεν εννοώ πως τα κανάλια και ειδικά το Mega, παίζουν ενίοτε το ρόλο του νταβατζή στην ενημέρωση των πολιτών, απλά παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις το τελευταίο καιρό, παρατηρώ πως πληθαίνουν οι φωνές που επισημαίνουν πως ορισμένα ΜΜΕ προσπαθούν να χαλιναγωγήσουν τη σκέψη και τη γνώμη του κόσμου.
  
  Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, οφείλουν να συμβάλουν ουσιαστικά στη θωράκιση του πλαισίου λειτουργίας των ΜΜΕ, έτσι ώστε να εξαφανιστεί κάθε πιθανότητα μελλοντικά κάποιοι να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως ΄΄νταβατζήδες΄΄ στην ενημέρωσή μας. Αυτό, έχει να κάνει τόσο με τη ποιότητα της δημοκρατίας, όσο και με την επιβίωση του πολιτικού μας συστήματος.
  
  Τόσο στη ΝΔ, όσο και στο ΠΑΣΟΚ, πρέπει να υπάρξει αυτοκάθαρση. Την πολιτική πρέπει να την παράγουν οι πολιτικοί. Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπανδρέου πρέπει να γίνουν οι σημαιοφόροι της ΑΥΤΟΚΑΘΑΡΣΗΣ του πολιτικού μας συστήματος. ΣΤΟΧΟΣ πρέπει να είναι η προκοπή του τόπου.Τον στρατηγικό σχεδιασμό για την επίτευξη αυτού του στόχου δεν τον κάνουνοι επιχειρηματίες, αυτοί απλά συμβάλουν, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά.
  
  Το στρατηγικό σχεδιασμό τον κάνουν οι πολιτικοί μέσω της πολιτικής.Ο λαός ψηφίζει κυβέρνηση για να διοικήσει το κράτος. Το κράτος δίδει τη δυνατότητα σε ιδιώτες, να ασκήσουν επιχειρηματική δραστηριότητα. Η επιχείρηση πρέπει και οφείλει να έχει ως στόχος το κέρδος. Παράλληλα όμως οι επιχειρήσεις πρέπει να συμβάλλουν ουσιαστικά στην αποφυγή της έξαρσης των κοινωνικών ανισοτήτων, αποδίδοντας το μέρισμα που τους αναλογεί, προς όφελος της κοινωνικής συνοχής. Με λίγα λόγια, ο λαός είναι αυτός που δίδει τη δυνατότητα σε κάποιους ιδιώτες να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και οι επιχειρήσεις πρέπει να ανταποδίδουν αυτά που του οφείλουν. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.
  
  Οι κ.κ. Παπανδρέου και Καραμανλής, τιμώντας, αναδεικνύοντας και προάγοντας την πολιτική τους κληρονομιά, οφείλουν και πρέπει να συνεργαστούν για να βγει επιτέλους το πολιτικό μας σύστημα από τη κρίση των τελευταίων ετών, οφείλουν να διαλύσουν το καρκίνωμα που οι πολίτες ονομάζουν διαπλοκή, οφείλουν να απαλλάξουν τα πολιτικά κόμματά από τα φερέφωνα της. Οφείλουν να συνεργαστούν για την εξυγίανση της δημοκρατίας μας, για την προκοπή του τόπου, τη προκοπή της Ελλάδας και των Ελλήνων. Οφείλουν να ξανακάνουν ξανά το τόπο μας, σημείο αναφοράς της Δημοκρατίας, στο διαρκώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο σκηνικό. Εμείς τη διδάξαμε, σε μας πέφτει και ο κλήρος να βρούμε τις λύσεις για να βγει η δημοκρατία από τη κρίση που γενικότερα αντιμετωπίζει.Πιστεύω πως τόσο ο κ. Καραμανλής, όσο και ο κ. Παπανδρέου θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων που σήμερα οι συνθήκες επιβάλλουν.
  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 11.10.2007
• 21:39

  Πολιτικές Σκέψεις (a).

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Μας έχει διαστρεβλώσει όλους, μια εκπαίδευση που από τη μικρή μας ηλικία προσπαθεί να σκοτώσει μέσα μας το κριτικό πνεύμα και να αναπτύξει το πνεύμα της συγκατάβασης και της υποταγής.
  
  Η Ελευθερία, η Ισότητα και η πρακτική της Αλληλοβοήθειας είναι το μοναδικό ουσιαστικό εμπόδιο που μπορούμε να αντιτάξουμε στα αντικοινωνικά ένστικτα ορισμένων από εμάς.
  
  Ένας κόσμος στον οποίο το νερό και το ρεύμα θα φτάνει σε εμάς μέσα από τεράστιους ιδιωτικούς σταθμούς, θα παραμένει ουσιαστικά έξω από τον έλεγχό μας. Η πολιτική όμως, είναι μια ελπίδα, ίσως μέσα από τη συζήτηση και τη σύνθεση να μπορέσουμε να οδηγηθούμε στην αναδιανομή της εξουσίας, υπέρ των πολιτών.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 09.10.2007
• 18:04

  ΤΣΕ.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Έτσι, λόγω της επετείου!
  
  «Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός γερου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων. Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεραστία. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας.» (Πολιτική και Οικονομική Ανεξαρτησία).
  
  09 Οκτωβρίου ...πέρασαν κιόλας 40 χρόνια...HASTA SIEMPRE COMANDANTE!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λευκάδα, 02.10.2007
• 22:42

  Η Νέα Σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Η νέα σοσιαλδημοκρατία οφείλει, εκτός από το στόχο της αναδιανομής του πλούτου, να επιδιώξει και το στόχο της αναδιανομής ικανοτήτων, έτσι ώστε βαθμιαία επιτυγχάνοντας το στόχο της δίκαιης κοινωνίας, να δημιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες για μια κοινωνία ''θετικής πρόνοιας''.
  
  Σε μια τέτοια κοινωνία «το συμβόλαιο μεταξύ ατόμου και κυβέρνησης μεταλλάσσεται, καθώς η αυτονομία και η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας—το μέσο δηλαδή της διάδοσης της ατομικής υπευθυνότητας — έρχονται πλέον στο προσκήνιο του ενδιαφέροντος». Ο ριζοσπαστισμός σήμερα, έχει πλέον μια έννοια διαφορετική από αυτήν που είχε παλιά.
  
  Ο ριζοσπαστισμός ήταν η έννοια που όρθωνε την Αριστερά ενάντια στη Δεξιά. Σήμερα ριζοσπαστισμός σημαίνει την υπέρβαση από τις αγκυλώσεις της παλαιάς αριστεράς και την υπέρβαση από παλαιού τύπου αριστερές προσεγγίσεις. Έτσι, λοιπόν, ο ριζοσπαστισμός παίρνει ένα νέο νόημα, ένα Κεντροαριστερό νόημα. Μια ανανεωμένη σοσιαλδημοκρατία πρέπει να τοποθετείται αριστερά του κέντρου. Κι αυτό διότι η κοινωνική αλληλεγγύη και η πολιτική της χειραφέτησης παραμένουν κύρια συστατικά της ταυτότητάς της. Με αυτή την προσέγγιση οι σοσιαλδημοκράτες θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τόσο παραδοσιακά όσο και πρωτοεμφανιζόμενα πολιτικά προβλήματα όπως, για παράδειγμα, είναι αυτά που έχουν να κάνουν με την οικολογία».
  
  Η σοσιαλδημοκρατία είναι, εξ αντικειμένου, συνυφασμένη με την έννοια της δημοκρατίας. Ο τρόπος με τον οποίο ορίζουμε τη δημοκρατία σήμερα δεν είναι αρκούντως δημοκρατικός. Βρισκόμαστε, μπροστά σε μια δημοκρατική κρίση και πρέπει να προχωρήσουμε σε μια εκδημοκρατικοποίηση της δημοκρατίας. Είναι γεγονός ότι μπροστά στις ριζικές εξελίξεις που φέρνει μαζί της η παγκοσμιοποίηση και η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας χρειάζεται μια περαιτέρω αξιολόγηση του επιπέδου της δημοκρατίας των κρατών και της ποιότητας επικοινωνίας στο διεθνές περιβάλλον.
  
  Η παγκοσμιοποίηση και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν επιτρέψει την περαιτέρω εξάπλωση των δημοκρατικών αρχών. Ο «εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας» απαιτεί την αποκέντρωση του κράτους. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι το κράτος μένει αμέτοχο στις εξελίξεις. Σημαίνει, όμως, ότι η παγκοσμιοποίηση υποχρεώνει το κράτος να μεταβιβάσει εξουσίες προς τα κάτω για να μπορέσει να αναλάβει τη διεκπεραίωση των νέων υποχρεώσεων που οι παγκόσμιες εξελίξεις δημιουργούν.
  
  Σημαίνει, επίσης, ενίσχυση της δημόσιας σφαίρας και της κοινωνίας των πολιτών με εφαρμογή της ανεκτικότητας, της αποδοχής του άλλου και τη διαφάνεια». Ένα Ισχυρό Ενιαίο Ριζοσπαστικό Κοινωνικό Ρεύμα μπορεί να είναι μια ρεαλιστική απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό, σε αντίθεση με την παραδοσιακή κομμουνιστική Αριστερά, η οποία αποδείχθηκε αναποτελεσματική.
  
  Μπορεί να αποτελέσει μια ρεαλιστική εναλλακτική επιλογή στη νεοφιλελεύθερη πρόταση. Ίσως να είναι και ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε το κύρος βασικών σοσιαλδημοκρατικών αρχών, όπως είναι αυτή της κοινωνικής αλληλεγγύης. Αυτή είναι και η σημαντική πρόκληση για τη σημερινή σοσιαλδημοκρατία, για τη Νέα Ριζοσπαστική Πλειοψηφική Αριστερά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:39

  Η Ενιαία Ριζοσπαστική Αριστερά ως πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  O στόχος πρέπει να είναι ο απεγκλωβισμός μεγάλων κοινωνικών ομάδων από την εκλογική ομηρία του δικομματισμού. Κοινωνικών ομάδων που πραγματικά επιδιώκουν ελευθερία έκφρασης, ποιότητα ζωής, κοινωνική δικαιοσύνη.
  
  Σήμερα είναι φανερό πως αυτοί οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για διάφορους λόγους. Αυτό είναι κατανοητό από τον Ελληνικό Λαό, απλά δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική πρόταση που να πείθει πως μπορεί να αναλάβει άμεσα και με επιτυχία, τη διακυβέρνηση της χώρας. Όταν αυτή η πρόταση υπάρξει, είναι απολύτως βέβαιο πως η λαϊκή απαίτηση για για μια δίκαιη κοινωνία θα εκφραστεί με πρωτοφανή για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης τρόπο.
  
  Ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που εστιάζουν στην προσωπική ευθύνη που έχει το άτομο για τις πράξεις του απέναντι στον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο, που εστιάζουν στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή, όπου οι κοινωνικές σχέσεις θεμελιώνονται στην "εκούσια" ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, την αμοιβαία βοήθεια και την αυτοδιάθεση, κινήματα που διακηρύσσουν την κυριαρχία του ηθικού νόμου του ατόμου, προοδευτικές πολιτικές που γεννιούνται μέσα από τις διαρκείς και μόνιμες ζυμώσεις της σύγχρονης πολιτικής σκέψης, σίγουρα είναι πολιτικές προσπάθειες που κινούνται στο χώρο της ενιαίας ριζοσπαστικής αριστεράς και αναμφισβήτητα μπορούν να οδηγήσουν στη σταδιακή βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ πολιτών και πολιτικής, αναβαθμίζοντας τη ποιότητα σκέψης των Ελλήνων.
  
  Η πολιτική πρόταση της ενιαίας ριζοσπαστικής αριστεράς, πρέπει να είναι το αποτέλεσμα έκφρασης της συνειδητής πολιτικής επιλογής των Ελλήνων και όχι απλά η έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας.
  
  Σταδιακά για μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού θα τεθεί θέμα επιβίωσης. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δύσκολο να προβλεφθεί ο τρόπος και το μέγεθος της αντίδρασης του κόσμου.
  
  Για να προλάβουμε εξαιρετικά δυσάρεστες καταστάσεις, αυτό που πρέπει να γίνει είναι πρώτα να αφυπνιστεί ο πολιτικός και πνευματικός κόσμος της χώρας και μετά οι απλοί πολίτες.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:35

  Η πολιτική αστοχία (αυτοκτονία;) του κ. Βενιζέλου.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Η υποβολή υποψηφιότητας για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την ημέρα διεξαγωγής των εκλογών, εκτός από αντικαταστατική ενέργεια, κρίνεται και ως πολιτικά αντιδεοντολογική. Ο κ. Βενιζέλος με τον τρόπο υποβολής της υποψηφιότητάς του, έθεσε σε αμφισβήτηση την ικανότητά του για την ηγεσία του κόμματος, πόσο μάλλον δε, την καταλληλότητά του για υποψήφιος πρωθυπουργός.
  Επέλεξε μια χρονική στιγμή για να αυτοπροταθεί ως υποψήφιος σωτήρας του κινήματος, που φανερώνει ότι:
  
  • Αντιδρά εν θερμώ, εν μέσω και εν εξελίξει πολιτικής κρίσης
  • Συμπεριφέρεται αντιθεσμικά και πολιτικά, αντιδεοντολογικά
  
  Χαρακτηριστικά συμπεριφοράς και τρόπου σκέψης, εντελώς αρνητικά, για έναν υποψήφιο ηγέτη.
  
  Παράλληλα, η ταχύτατη στήριξη του από ορισμένo αριθμό στελεχών του ΠΑΣΟΚ και από κάποιους πανεπιστημιακούς, σε συνδυασμό με τη δημοσιοποίηση δημοσκοπήσεων στα ΜΜΕ, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε χρονική στιγμή όπου οι πολίτες τελούν υπό συναισθηματική φόρτιση (χαρά νίκης, πίκρα ήττας) και που τον παρουσιάζουν ως ιδανικό υποψήφιο, φανερώνει πως πιθανότατα βρισκόμαστε μπροστά στην άκομψη εκτέλεση ενός οργανωμένου σχεδίου. Είναι απολύτως λογικό κάθε πολίτης που ψήφισε σε αυτές τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, αναλογιζόμενος το τελικό αποτέλεσμα, εύλογα να αναρωτιέται αν υπήρξε εσωτερική υπονόμευση.
  
  Είναι νομίζω ξεκάθαρο πως τη πολιτική την ασκούν οι πολιτικοί και όχι τα ΜΜΕ. Το αν θα αλλάξει ή όχι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να το αποφασίσουν τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ. Οι μεγάλοι καναλαρχες, έτρεξαν να προλάβουν την σκέψη του κόσμου για το ποιος από τους δυο προηγείται στη κούρσα διαδοχής. Δεν ρώτησε όμως κανείς, για το ποια πολιτική θέλουν οι πολίτες να ασκεί το ΠΑΣΟΚ. Προτιμούν ένα κεντροδεξιό κόμμα ή ένα κεντροαριστερό; Το μήνυμα των εκλογών ποιο ήταν;
  
  Η εξουσία δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός.
  
  Έχοντας ο Πρόεδρος του Κινήματος ανακοινώσει πως προτίθεται να θέσει τον εαυτό του στη κρίση της βάσης του ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας τις εσωκομματικές διαδικασίες που προβλέπονται, ο κ. Βενιζέλος με την αντιθεσμική, αντικαταστατική και πολιτικά αντιδεοντολογική στάση του, φλέρταρε επικίνδυνα με τη διαγραφή, δεδομένου πάντα πως μέχρι τώρα, ο Γιώργιος Παπανδρέου παραμένει Πρόεδρος της Παράταξης.
  
  Ένας Πρόεδρος ο οποίος είναι στη πολιτική και παράγει πολιτική, από τη μέρα που γεννήθηκε. Πέρα από τις διάφορες θέσεις από τις οποίες υπηρέτησε τον Ελληνικό Λαό και το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει διατελέσει:
  1.Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (…ακόμα και σήμερα που γίνεται αυτή η συζήτηση βρίσκεται σε αυτή τη θέση).
  2.Αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς
  3.Αντιπρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας
  4.Μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών
  5.Αντιπρόεδρος του Κέντρου Μελετών και Αυτομόρφωσης
  6.Ιδρυτικό Μέλος του Helsinki Citizens Assembly
  7.Ιδρυτικό Μέλος της Πρωτοβουλίας για την Συνεργασία στα Βαλκάνια
  8.Συντονιστής της Επιτροπής για την ανάληψη από τη χώρα μας της Ολυμπιάδας του 2004.
  
  Ο κ. Βενιζέλος μπήκε στη πολιτική ζωή της χώρας μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά., (1989 -1990). Ήταν στην ομάδα υπεράσπισης του Ανδρέα, εκτελώντας χρέη νομικού συμβούλου. Ο Ανδρέας, μετά τη δίκη, θέλοντας να τον ευχαριστήσει για τη συμβολή του, του έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να ασχοληθεί με τη πολιτική. Tα δύο τελευταία χρόνια τα ΜΜΕ έχουν σχηματίσει μια εντελώς πλασματική εικόνα, τόσο για το κ. Παπανδρέου, όσο και για το κ. Βενιζέλο. Έτσι βρισκόμαστε σήμερα στην άβολη θέση, διάφοροι να επιχειρηματολογούν υπέρ του κ.Βενιζέλου και ένας νομικός σύμβουλος να αμφισβητεί το Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και αν θεωρήσουμε πως οι προθέσεις του κ. Βενιζέλου είναι αγνές, πράγμα για το οποίο είναι δύσκολο κάποιος να πειστεί, του λείπει το απαιτούμενο πολιτικό βάθος για να έρθει σε σύγκρουση, σε ανοικτή ρήξη με το κατεστημένο και να επιχειρήσει τις αλλαγές που έχει ανάγκη η κοινωνία και ο τόπος.
  
  Σχετικά με το κ. Παπανδρέου, από τι στιγμή που υποβόσκει το στοιχείο της εσωτερικής υπονόμευσης, οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ οφείλουν να περιμένουν τις εξελίξεις. Στη πορεία προς την εκλογή Προέδρου, ο κ. Παπανδρέου μπορεί να εκμεταλλευτεί την τελευταία ευκαιρία που έχει και να αποδείξει στο ευρύ κοινό του ΠΑΣΟΚ τις ικανότητές του, ως ο εμπνευστής μια νέας πορείας, ορίζοντας εκ΄ νέου τα δομικά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας σύγχρονος ηγέτης, συνοψίζοντας και καταθέτοντας τη πρόταση του για τη Νέα Αλλαγή, η εφαρμογή της οποίας μπορεί να είναι σε θέση να οδηγήσει άμεσα, στην ανακούφιση της Ελληνικής Κοινωνίας.
  
  Ο Γιώργος Παπανδρέου αναμφισβήτητα είναι ένας σύγχρονος και καθόλου ετεροχρονισμένος πολιτικός. Ο Καραμανλής αναμφισβήτητα θα εκλέγεται όσες φορές τον εκλέγει ο Ελληνικός λαός . Το θέμα δεν είναι να βρει το ΠΑΣΟΚ τον άλλο Καραμανλή (βλέπε Βενιζέλος), το θέμα είναι να κατεβάσει την δική του σύγχρονη και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ πρόταση που έχει ανάγκη η κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση η υποψηφιότητα Βενιζέλου, φαίνεται πως υπό καμία έννοια δεν μπορεί να ταυτιστεί με το μέλλον της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:29

  Το Ριζοσπαστικό Κίνημα και η Ένωση Των Επτανήσων.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Την 21η Μαΐου γιορτάζουμε το έπαθλο για τους αγώνες και τις θυσίες ενός μέρους του Ελληνικού Έθνους που δε δίστασε να αντιμετωπίσει τη τεράστια δύναμη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Οι Επτανήσιοι ποτέ δε δέχτηκαν παθητικά την κατάπνιξη των πόθων τους. Από το Δημοκρατικό Κατάστημα Αργοστολίου ξεπήδησε ο Ριζοσπαστισμός ο οποίος γέννησε τον αγώνα για την απομάκρυνση των Άγγλων και οδήγησε στην Ένωση των νησιών μας με την Ελλάδα.
  
  Στις 16 Μαΐου 1864 ο απεσταλμένος του Βασιλείου της Ελλάδας Θρασύβουλος Ζαΐμης παρέλαβε από το τελευταίο άγγλο Αρμοστή Στορξ, τα ερειπωμένα φρούρια της Κέρκυρας και στις 21 Μαΐου 1864 έγινε η επίσημη παράδοση των νησιών μας. Τη μέρα αυτή τα νησιά του Ιονίου γίνονται τμήμα του Ελληνικού κράτους και όλοι γιορτάζουν, ενώ υποστέλλεται η Αγγλική σημαία, ανυψώνεται η Ελληνική και συγχρόνως αποχωρούν οι Αγγλικές αρχές κατοχής. Από τους ξέφρενους όμως πανηγυρισμούς του ανυποψίαστου κόσμου, απουσιάζουν οι κορυφαίοι ηγέτες και μάρτυρες του ριζοσπαστικού αγώνα, ο Ηλίας Ζερβός-Ιακωβάτος και ο Ιωσήφ Μομφεράτος. Απουσιάζουν συνειδητά και προκλητικά. Ο ένας μένει κλεισμένος στο σπίτι του, αρνούμενος να συμμερισθεί αυτό το εθνικό μεθύσι για να αυτοσυγκεντρωθεί και ο άλλος παρακολουθεί τις εκδηλώσεις πίσω από μια μισόκλειστη γρίλια με τη καρδιά σφιγμένη. Γιατί; Tί είχε συμβεί;
  
  To 1809 η Βρετανία κατέλαβε τη Ζάκυνθο και τη Κεφαλονιά. Μετά το συνέδριο της Βιέννης (1815), με την ειδική συνθήκη των Παρισίων (24 Νοεμβρίου 1815), η Βρετανία ανέλαβε τη προστασία των Επτανήσων. Η συνθήκη προέβλεπε τη προστασία ενός Ελεύθερου και Ανεξάρτητου κράτους, του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων. Αυτό ουδόλως ετηρήθη από τη Μ. Βρετανία. Η προστασία εξετράπη αμέσως και επισήμως, δια του αντιδραστικού συντάγματος του Μαίτλαντ του 1817, σε ανοικτή και όλως βίαιης επικυριαρχία. Από το παρατήριο αυτό των Επτανήσων η Βρετανία:
  
  α) Εποπτεύει όλη την οικονομική κίνηση στο Αιγαίο,
  β) Παρεμβαίνει στις σχέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τους υπηκόους της,
  γ) στην αρχή της Ελληνικής Επανάστασης αντιπράττει προς τους Έλληνες, ύστερα συμπράττει για να προωθεί αγγλόφιλα αισθήματα και ληστρικά δάνεια.
  
  Μέσα σ΄αυτό το κλίμα και με αυτό το πνεύμα οι Άγγλοι οργάνωσαν την Ιόνιο πολιτεία. Όταν άρχιζε μέσα σε δύσκολες περιστάσεις τη σταδιοδρομία του το Ελληνικό κράτος (1832) και διαμορφώνονταν των Ελλήνων η μεγάλη Ιδέα (1844), εύλογο αυτό ήταν να ασκεί έλξη προς τους Επτανήσιους, αφού μάλιστα πολλοί Επτανήσιοι πρωτοστατούσαν στην οικοδόμηση του Νέου Ελληνικού κράτους (Καποδίστριας, Μεταξάς). Έτσι σταδιακά άρχισε να διαμορφώνεται το αίτημα για Ένωση με την ευρύτερη ελληνική πατρίδα. Το αίτημα αυτό κατά τη δεκαετία του 1840 έπαιρνε ολοένα ευρύτερο περιεχόμενο (κοινωνικό, πολιτικό, εθνικό) και μαχητική έκφραση (μαχητικές εκδηλώσεις του Σταυρού (ΣΕΠ 1948), εξέγερση της Σκάλας (1849)).
  
  Τότε διαμορφώθηκαν στα Ιόνια νησιά τρία κόμματα ή πολιτικά μορφώματα:
  
  1) Oι Προστασιανοί. Ευγενείς και άλλοι που εξαρτούσαν τα ενδιαφέροντα και τα συμφέροντα τους από την αγγλική παρουσία.
  2) Οι Μεταρρυθμιστές. Κόμμα που προέβαλε την ανάγκη μεταρρύθμισης του Συντάγματος του 1817, που τόνιζε την ανάγκη ανόδου του μορφωτικού επιπέδου των Επτανησίων και μετέθετε την Ένωση στο απώτερο μέλλον.
  3) Οι Ριζοσπάστες. Παράταξη η οποία σε αδιαχώριστη ενότητα πρόβαλε τις αρχές της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
  
  Προωθούσαν θαρραλέα και μαχητικά το αίτημα της Ένωσης. Συνδέθηκε με κινήματα και ηγετικές μορφές της Επαναστατικής Ευρώπης και διακήρυξε την ανάγκη ίδρυσης μιας Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας στη βάση της αλληλεγγύης των λαών. Στις 26 Νοεμβρίου του 1850 η κινητοποίηση είχε φθάσει στη κορύφωσή της. Ήταν μια αξέχαστη στιγμή στους αγώνες του Επτανησώτικού λαού όταν ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Δετοράτος-Τυπάλδος, σε μια ενθουσιώδη Βουλή, προτείνει το ψήφισμα για την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το ψήφισμα έλεγε:>. Το ψήφισμα αυτό υπέγραψαν οι: Γεράσιμος Λιβαδάς, Ναδάλης Δομενεγίνης, Γεώργιος Τυπάλδος, Φραγκίσκος Δομενεγίνης, Ηλίας Ζερβός-Ιακωβάτος, Ιωσήφ Μομφεράτος, Τηλέμαχος Παϊζης, Ιωάννης Τυπάλδος, Άγγελος Σιγούρος-Δεσύλλας, Στ. Πυλαρινός, Χριστόδουλος Τοφάνης.
  
  Η προστάτρια δύναμη θορυβημένη αντέδρασε άμεσα. Χρησιμοποίησε όπλα, κατέφυγε σε διώξεις, καταδίκες, απαγχονισμούς, εξορίες, εκλογικές νοθείες. Κατέβαλε κάθε προσπάθεια να περιορίσει και να ελέγξει την εξάπλωση του Ριζοσπαστισμού. Επιδίωξε να αποκεφαλίσει το κίνημα, να τρομοκρατήσει το λαό, να σκορπίσει τη σύγχυση. Παράλληλα, μετά το κριμαϊκό πόλεμο (1854-1857), η βρετανική διπλωματία άρχισε να μελετά άλλους τρόπους υπεράσπισης των συμφερόντων της στον Ελλαδικό και μεσογειακό χώρο, και γενικά λειτούργησε περίπου ως εξής:Ένωση θέλετε; Ένωση θα έχετε!! Απλά θα υποβάλλεται ικετήριες επιστολές προς τη Βασίλισσά μας και εμείς αντί να έχουμε βάση ελέγχου της μεσογείου τη Κέρκυρα, μπορούμε να μετακομίσουμε στην Αθήνα. Αρκεί εσείς οι Επτανήσιοι και οι λοιποί Έλληνες, να εκλέξετε για Βασιλιά άτομο αρεστό σε μας, που θα δείξει κατανόηση στις επιδιώξεις μας.
  
  Συγκεκριμένα η Βρετανική διπλωματία την εποχή εκείνη:
  
  1) Aναζητεί πρόσωπο αρεστό για το Βασιλικό θρόνο στην Ελλάδα μετά την έξωση του Όθωνα (1862)
  2) Διαπραγματεύεται με τους κηδεμόνες του νέου υποψηφίου τις απολαβές και τις υποχρεώσεις του
  3) Του εξασφαλίζει χορηγίες
  4) Του ζητεί να υπογράψει ότι:
  
  a) Δεν θα ασκεί πολεμική κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γιατί αυτή είναι χρήσιμο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας
  β) Του ζητεί να αναλάβει τις οικονομικές υποχρεώσεις που είχε υπογράψει ο Βρετανικός Αρμοστής προς την Ιονική Τράπεζα, προς τον Αυστριακό κλάδο της εταιρείας Loyd, προς την εταιρεία υγραερίου της Μάλτας και άλλους δικαιούχους
  γ) Του ζητεί να υπογράψει τη συνταξιοδότηση Βρετανών αξιωματούχων της Ιόνιας Πολιτείας αφού αυτή η περιοχή επρόκειτο να ενσωματωθεί στο Ελληνικό κράτος.
  
  Με αυτές τις προϋποθέσεις η Βρετανική Πολιτική προωθούσε την ένωση. Με το κλείσιμο των ριζοσπαστικών εφημερίδων και τη πεντάχρονη εξορία (Οκτ. 1851 - Φεβ. 1857) των ηγετών Ηλία Ζερβού-Ιακωβάτου και Ιωσήφ Μομφεράτου δημιουργείται στο κόμμα των Ριζοσπαστών σοβαρό κενό ηγεσίας. Το κέντρο του κινήματος μετατοπίζεται από τη Κεφαλονιά στη Ζάκυνθο με την ανάδειξη και προώθηση του Κων/νου Λομβαρδού. Ο τελευταίος αλλοίωσε τα ριζοσπαστικά οράματα και αφυδάτωσε τα αιτήματα της Ένωσης.
  
  Το 1858 το κόμμα των Ριζοσπαστών διασπάται σε Ενωτικούς και Αληθείς. Οι Αληθείς Ριζοσπάστες υπό τους Κεφαλλήνες Ηλία Ζερβό Ιακωβάτο και Ιωσήφ Μομφεράτο μένουν πιστοί στις δημοκρατικές και κοινωνικές αρχές του Ριζοσπαστισμού. Οι Ενωτικοί Ριζοσπάστες υπό τον Ζακυνθινό Κων/νο Λομβάρδο εμφανίζονται ρεαλιστές και συμβιβασμένοι με την ιδέα της Ένωσης άνευ άλλου όρου και κοινωνικού περιεχομένου.
  
  Ο Ριζοσπαστισμός υπήρξε κίνημα εθνικοαπελευθερωτικό και αστικοδημοκρατικό. Ο λόγος των Ριζοσπαστών φαίνεται επηρεασμένος από τη Γαλλική Φεβρουαρινή Επανάσταση του 1848, την ουτοπιστική σοσιαλιστική ιδεολογία του Saint-Simon, τις καινοκτημονικές θεωρίες του Proudhon και τις θέσεις του Ιταλού πολιτικού και στοχαστή του Risorgimento, του Mazzini. Το αίτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας το συνδύαζε με εκείνο της λειτουργίας δημοκρατικού πολιτεύματος. Γι' αυτό και ενέτασσε τον αγώνα για την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα στο παραπάνω πλαίσιο αιτημάτων και διεκδικήσεων. Διαφορετικά, θεωρούσε την Ένωση κήρυγμα μονομερές και αντιπατριωτικών, που εξυπηρετούσε μόνο τα συμφέροντα της Αγγλικής πολιτικής και διπλωματίας. Ακριβώς εδώ βρίσκεται το κύριο σημείο της διαφωνίας, της ρήξης και της διάσπασης του Ριζοσπαστικού κινήματος, αυτό ήταν το πεδίο του εσωτερικού αγώνα του Ριζοσπαστισμού.
  
  Αποτέλεσμα αυτής της διάσπασης είναι το σημαντικότατο γεγονός της συνειδητής απουσίας του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της 12ης Ιονίου Βουλής από το σώμα της τελευταίας, 13ης Ιονίου Βουλής. Πρόεδρος στη 12η Βουλή ο Ηλίας Ζερβός-Ιακωβάτος, Αντιπρόεδρος ο Ιωσήφ Μομφεράτος, Αληθείς Ριζοσπάστες και οι δύο, αγνοί αγωνιστές, αγνοί πατριώτες, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στις κυρωτικές εργασίες τις 13ης Βουλής.
  
  Αξίζει να αναφερθεί πως μετά την Ένωση, μεταρρυθμιστές και Προστασιανοί εμφανίσθηκαν σχεδόν όλοι ως Ριζοσπάστες. Οι σοβαρότεροι Μεταρρυθμιστές προσχώρησαν στο κόμμα των Αληθών Ριζοσπαστών και οι Προστασιανοί και οι ελάσσονες Μεταρρυθμιστές στο κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών.
  
  Αναμφίβολα βέβαια η Ένωση είχε πολλές θετικές παρενέργειες. Οι Ριζοσπάστες, παρά τις μετά το 1858 διαφορές τους, θα έφερναν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ένα νέο πολιτικό πνεύμα. Η εξαντλητική αντιπαράθεση επιχειρημάτων μεταξύ Ριζοσπαστών και Μεταρρυθμιστών και αργότερα μεταξύ Αληθών και Ενωτικών στο πλαίσιο των συνεδριάσεων της Ιονίου Βουλής, αλλά και στο πλαίσιο της πλούσιας αρθρογραφίας στον πλούσιο τότε Επτανησιακό Τύπο, διαμόρθωσε μια παρακαταθήκη ιδεών που θα μετεκενώνονταν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Άλλωστε τα πρώτα βήματα του κοινωνισμού στην Ελλάδα συνδέονται με ονόματα Επτανησίων (Πανάς, Χοϊδας, Δρακούλης, Αντύπας).
  
  Η Ένωση αποτέλεσε την πρώτη ικανοποίηση, έστω φαινομενικά, της πολιτικής της μεγάλης ιδέας. Παράλληλα οι Επτανήσιοι έφεραν μαζί τους στην ελλαδική κοινωνία μια πνευματική παράδοση, που εκφράζεται με ονόματα όπως ο Σπ. Ζαμπέλιος, ο Πέτρος Βράϊλας Αρμένης, ο Παύλος Καλλιγάς και άλλοι. Έφεραν επίσης μια λαμπρή και επιβλητική ποιητική κληρονομιά (με κορυφαίο όνομα το Σολωμό) και ώριμο το αίτημα για αναγνώριση της δημοτικής γλώσσας ως μέσου σκέψης και έκφρασης των Νεοελλήνων.
  
  Σε κάθε ιστορική περίοδο φαίνεται να δικαιώνονται διαφορετικές συμπεριφορές και δράσεις. Δεν μπορούμε να αποφαινόμαστε οριστικώς και διαπαντός επί του ποιος σε όλη αυτή τη περίοδο είχε δίκιο. Η αγωνιστικότητα και η αγνότητα των Αληθών Ριζοσπαστών, που αρνηθέντες αξιώματα πέθαναν κάποτε εν απολύτω αξιοπρέπεια και σιωπή (και ένιοι εξ αυτών, όπως ο Μομφεράτος, εν απολύτων πενία); η αγωνιστικότητα και ο πραγματισμός των Ενωτικών Ριζοσπαστών, που άρπαξαν την ευκαιρία της Ένωσης και οδήγησαν τα Επτάνησα στη Μεγάλη πατρίδα; ο σοβαρός σκεπτικισμός των Μεταρρυθμιστών, με την πνευματική προσθήκη ενός Βράϊλα-Αρμένη, ενός Κάλβου και πολλών άλλων φωτισμένων μυαλών, που πάσχιζαν για την ευρύτερη παιδεία; η με αυταπάρνηση διεκδικητικότητα άλλων σεβάσμιων προσωπικοτήτων, όπως του Μητροπολίτη Κέρκυρας Αθανασίου; ή ο τυχοδιωκτικός καιροσκοπισμός των Προστασιανών-Καταχθονίων; Noμίζω ότι την 21η Μαΐου, αφήνοντας έξω τους τελευταίους, πρέπει να τιμήσουμε όλους τους υπολοίπους.
  
  Σίγουρα πάντως όλοι αυτοί οι αγωνιστές δεν θα ΄θελαν διθυράμβους και επαίνους γι΄αυτούς που άλλωστε δεν άκουσαν ποτέ όσο ζούσαν-. Θα ΄θελαν να δούμε μέσα από τη δική τους εμπειρία και τα δικά τους λάθη, τη σημερινή μας ζωή και τα προγράμματά μας για το μέλλον. Πιθανόν να μας επισήμαναν: Προσοχή στην ανάγνωση της ιστορίας. Η ιστορία δεν μπορεί να είναι ένας ωραιοποιημένος μύθος. Η ιστορία πρέπει να ενσωματώνει τη πραγματικότητα κι όχι μόνο τις ηρωικές πράξεις, αλλά και τις προδοσίες, τα πισωγυρίσματα, τις μικρότητες, τους συμβιβασμούς, τις προσωπικές φιλοδοξίες, τη χειραγώγηση των λαών και πάνω απ΄όλα τους ύπουλους χειρισμούς του διεθνούς παράγοντα. Μια παραποιημένη ιστορία είναι η χειρότερη παγίδα για τη χειραγώγηση της νεότερης γενιάς, γιατί φυλακίζει την Ελευθερία.
  
  Ολοκληρώνοντας αυτές τις σκέψεις νομίζω πως και εμείς με τη σειρά μας οφείλουμε να αποταθούμε σ΄αυτούς και να τους πούμε: Κατανοούμε τον πόνο σας και την απογοήτευσή σας. Ειδικά οι Ριζοσπάστες έφυγαν από τη ζωή με τη πεποίθηση ότι ο Ριζοσπαστισμός ηττήθηκε στην Ελλάδα. Στο νεκροταφείο στο Δράπανο, πάνω από το τάφο του Ηλία ζερβού-Ιακωβάτου είναι τούτα εδώ τα λόγια γραμμένα: Μόχθους πολλούς και πλείστε θυσίας υποστάς υπέρ πατρίδος συνενεγκών. Αντί των οποίων, μόνον τας αδικίας και τας πικρίας του κόσμου συλλέξας, κείμαι ενταύθα. Ο Ρόκκος Χοϊδας πεθαίνει μέσα στις φυλακές το 1890 για εξύβριση του Βασιλέως. Παρά το γεγονός ότι ήταν ασθενής, δεν δέχθηκε να αποφυλακισθεί υπό τον όρο ότι θα ζητούσε συγνώμη. Το 1896 ο δημοσιογράφος, ποιητής και διεισδυτικός παρατηρητής, ο Παναγιώτης Πανάς αυτοκτονεί στο ξενοδοχείο των Ξένων στο Πειραιά, πενής, ασθενής και παραγκωνισμένος. Το 1907 ο Μαρίνος Αντύπας, δολοφονείται στο Κιλελέρ.
  
  Σ΄όλους αυτούς οφείλουμε να πούμε πως ο Ριζοσπαστισμός δεν ηττήθηκε. Μπορεί οι εξελίξεις να ήταν τέτοιες που οι στόχοι που οι ίδιοι είχαν βάλει να μην υλοποιήθηκαν, όμως η ιδέα του Ριζοσπαστισμού πέρασε μέσα στο πετσί μας. Ακόμα και σήμερα στις καθημερινές πράξεις των Ελλήνων, κάποτε εδώ, κάποτε εκεί ξεπηδούν ιδέες και εξάρσεις που ναι απόηχοι του δικού τους ριζοσπαστισμού. Και εμείς οι Επτανήσιοι, σαν γνήσιοι απόγονοί τους, αποτίνοντας φόρο τιμής αυτούς, θέλουμε να τους πούμε ότι έχουμε την ίδια αποφασιστικότητα που είχαν αυτοί, έχουμε την ίδια αγωνιστικότητα με τη δική τους και με τις ίδιες ριζοσπαστικές ιδέες είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε μπροστά για μια καλύτερη πατρίδα, για μια πατρίδα ελεύθερη, με κοινωνική δικαιοσύνη, για τη πρόοδο και τη προκοπή της Επτανήσου μας!
  
  Φίλιππος Π. Βουκελάτος.
  
  Βιβλιογραφία 1.Κώστας Βέργος. Το Επτανησιακό εθνικό κίνημα και τα ευρωπαϊκά εθνικά κινήματα. [www.syn.gr]
  2.Zαμιτ Λ.,’’Η οικονομία της Επτανήσου επί Αγγλικής Προστασίας’’, Κέρκυρα, Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών, 1981.
  3.Ζερβός-Ιακωβάτος Η., ‘’Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός’’, Αθήνα, Σπύρος Μυλωνάς, 1964 [1850].
  4.Κούκου Ε., 1985, ‘’Ιστορία των Επτανήσων από το 1797 μέχρι την Αγγλοκρατία’’. Αθήνα. Παπαδήμα, 1985.
  5.Λιάκος Α., ‘’Η Ιταλική Ενοποίηση και η Μεγάλη Ιδέα 1859-1862’’, Αθήνα, Θεμέλιο, 1985. 6.Μοσχονά Π., ‘’Το Ιόνιο Κράτος 1815-1864’’, Αθήνα, Κέντρο Μελετών Ιονίου, 1997. 7.Μοσχονάς Ν., ‘’Το Ιόνιο Κράτος και οι Αγώνες των Επτανησίων στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους΄΄, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών.
  8.Μοσχόπουλος Γ.Ν.,’’ Ιστορία του Νέου Ελληνικού Κράτους’’, Αθήνα, Χριστάκης, 1988. 9.Πανάς π., ‘’Βιογραφία Ιωσήφ Μομφεράτου’’, Αθήνα, Ζακυνθινός-Λυκιαρδόπουλος-Δρακονταειδής, 1988.
  10.Marx K., 1858,’’To πρόβλημα των Ιονίων Νήσων’’(1858), στο K. Marx, K. Fr. Engels, Fr., ‘’ Η Ελλάδα η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα (1846-1890)’’, μετ.-επιμ. Παναγιώτης Κονδύλης, Αθήνα, Γνώση 1958.
  11.Γεράσιμος Δ. Αρσένης. ‘’Τι θα έλεγαν οι Ριζοσπάστες Σήμερα’’. Ομιλία σε εκδήλωση της Αδελφότητας Κεφαλλήνιων και Ιθακήσιων Πειραιά, 22/5/03.
  12.Πέτρος Πετράτος. Ηλεκτρονικό άρθρο για το Ριζοσπαστισμό. [www.reporto.gr] 13.Φ.Κ. Βώρος. Διπλωματικό Παρασκήνιο κατά την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα (1864). [www.voros.gr]
  14.Kώστας Βέργος. Επτάνησα και Ευρώπη. [www.syn.gr] 15.Editorial. 21 Μαΐου 2003…139 χρόνια μετά… Kefalonia.net.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:25

  Τα Επτάνησα.

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Τα Επτάνησα είναι νησιωτικό σύμπλεγμα της Ελλάδας στο Ιόνιο Πέλαγος.
  Ονομάζονται Επτάνησα από τον αριθμό των μεγαλύτερων νησιών του συμπλέγματος, που είναι (με αλφαβητική σειρά):
  Ζάκυνθος
  Ιθάκη
  Κέρκυρα
  Κεφαλλονιά
  Κύθηρα
  Λευκάδα
  Παξοί
  Το σύμπλεγμα των Επτανήσων περιλαμβάνει και κάποια μικρότερα νησιά όπως τους Οθωνούς (σύμπλεγμα τριών μικρότερων νησιών), τις Στροφάδες, τα Αντικύθηρα, τον Κάλαμο, το Μεγανήσι, τον Καστό, την Ελαφόνησο, την Ερεικούσσα, τη Ρόδο και άλλα.
  Τα Επτάνησα ανήκουν διοικητικά στην περιφέρεια των Ιόνιων νησιών, πλην των Κυθήρων, που ανήκουν διοικητικά στην νομαρχία Πειραιά. Η περιφέρεια των Ιόνιων νησιών περιλαμβάνει τους νομούς Ζακύνθου, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας και Λευκάδας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:16

  To Κόμμα των Ριζοσπαστών

   »  Ριζοσπαστικό Πολιτικό Ιστολόγιο
  Το Κόμμα των Ριζοσπαστών ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα στα Επτάνησα και στις Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων και θεωρείται το πρώτο πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στην Ελλάδα με κομματική δομή.
  Το κόμμα των Ριζοσπαστών ιδρύθηκε το 1848 και διαλύθηκε αμέσως μετά την ένωση των Ιόνιων νήσων με την Ελλάδα το 1864 , ήταν ενάντια στην Αγγλική κατοχή των Ιόνιων νήσων και υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα . Η Αγγλία είχε αναλάβει την προστασία του νέου κράτους που δημιουργήθηκε με την Συνθήκη των Παρισίων το 1815 η οποία προέβλεπε την την προστασία του ελευθέρου και ανεξαρτήτου κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων , αλλά αντί για προστασία είχε επιβάλει καθεστώς αποικίας. Το κόμμα των Ριζοσπαστών εναντιωνόταν στην Αγγλική κατοχή με κύριο αίτημα την ένωση.
  Οι Ριζοσπάστες με την πολιτική τους καθοδήγηση ξεσήκωναν τον λαό ενάντια στην Βρετανία και υπέρ της ενώσεως. Στις 26 Νοεμβρίου 1850 ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Δετοράτος Τυπάλδος σε μια ενθουσιώδη βουλή προτείνει το ψήφισμα για την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το ψήφισμα το υπέγραψαν και οι Γεράσιμος Λιβαδάς, Ναδάλης Δομενεγίνης, Γεώργιος Τυπάλδος, Φραγκίσκος Δομενεγίνης, Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος, Ιωσήφ Μομφεράτος, Τηλέμαχος Παΐζης, Ιωάννης Τυπάλδος, Άγγελος Σιγούρος – Δεσύλλας, Στ. Πυλαρινός, Χριστόδουλος Τοφάνης. Η Βρετανία απάντησε με διωγμούς, συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες και κλείσιμο των εφημερίδων. Οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές εξορίζονται, ο Ηλίας Ζερβός στα Αντικύθηρα και ο Ιωσήφ Μομφεράτος στην Ερικούσα. Η οργάνωση των Ριζοσπαστών ουσιαστικά διαλύεται , Τότε στον χώρο των ριζοσπαστών εμφανίζετε ο Κωνσταντίνος Λομβάρδος επικεφαλής των νέων Ριζοσπαστών. Ο Λομβάρδος ακολούθησε διαφορετική πολιτική από τους προκατόχους του , και επιζητούσε μόνο την ένωση .
  Το 1862 Ηλίας Ζερβός ως Πρόεδρος τότε της Βουλής ανεβαίνει στο βήμα και προτείνει την αναστολή του εθνικού ζητήματος και την ψήφιση διαφόρων βελτιώσεων με τις οποίες θα ανακουφιζόταν ο επτανησιακός λαός , μαζί του τάχτηκε ο Ιωσήφ Μομφεράτος και οι παλιοί ριζοσπάστες ενώ ο Λομβάρδος και νέοι ριζοσπάστες διαφώνησαν με αποτέλεσμα την διάσπαση των ριζοσπαστών σε αληθινούς , ή παλιούς Ριζοσπάστες, (Κόμμα Αληθινών Ριζοσπαστών), που απέβλεπε σε ένωση με την Ελλάδα, ανεξαρτησία και δικαιοσύνη, με αρχηγούς τον Ηλία Ζερβό-Ιακωβάτο και τον Ιωσήφ Μομφεράτο, και σε Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών (Νέοι ριζοσπάστες), ή απλά ενωτικών, που απέβλεπαν απλά και μόνο σε ένωση με την Ελλάδα, με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο .
  
  Περισσότερα... »